Kamienna róża. Olszany. Tom 2

Druga część serii Olszany. I znowu wzruszająca i łapiąca za serce opowieść.

Julia i Justyna postanawiają jechać na Białoruś by odszukać korzenie Julii i odłożyć kamienną różę na grób prababci Justyny, bo tylko wtedy kobiety w tej rodzinie będą mogły zaznać prawdziwej miłości. Okazuje się, że na Białorusi żyje wielu Polaków, którzy serdecznie przyjmują dziewczyny w swoich progach i pomagają im w poszukiwaniach. Przy okazji okazuje się, że brat dziadka Julii ukrył gdzieś skrzynię ze skarbem. Julia nie byłaby sobą gdyby nie usiłowała wyjaśnić tej tajemnicy. Jej spokój burzą smsy z nieznanego numeru sugerujące, że Wiktor ją zdradza.Julka jest przewrażliwiona na tym punkcie, jeszcze pamięta jak zdradził ją były narzeczony.

Czy uda się odnaleźć skarb? Czy Justyna odnajdzie grób prababci na podstawie jedynego zdjęcia? Czy warto ufać mężczyźnie?

Czyta się świetnie, ciągle coś się dzieje, a ludzie spotkani na kartkach tej książki są tak sympatyczni, że chciałoby się z nimi zasiąść do stołu. Polecam!

Już ponad rok temu na rynku pojawiła się debiutancka książka Agnieszki Litorowicz-Siegert pt. "Olszany. Droga do domu". Długo czekałam na kontynuację, aż w końcu wypatrzyłam wśród nowości wydawniczych kolejny tom tej cudownej powieści pt. "Olszany. Kamienna róża".

Julia Borowicz po tym jak odziedziczyła dom w Olszanach po swoim dziadku, całkowicie zmieniła swoje życie. Odnalazła miłość i swoje miejsce na ziemi. W niedługim czasie razem z Wiktorem planują ślub. Nim to jednak nastąpi wraz z wcześniejszą rywalką o serce ukochanego, która teraz z każdą chwilą staje się jej bliższa, wyruszają w podróż do Białorusi. Julia pragnie odnaleźć swoje korzenie. Wie, że jej dziadek, a później jego brat, z Oszmiany trafili do Polski, do domu który odziedziczyła. Dziadek jednak musiał uciekać stamtąd, gdyż groziło mu niebezpieczeństwo, więc poprosił brata aby ten pilnował domu. I choć Kazimierz zamierzał jeszcze powrócić w rodzinne strony nie udało mu się to. Julia szuka więc ich rodzinnego domu na Kresach. Udaje jej się jednak znaleźć znacznie więcej niżby mogłaby na to wcześniej liczyć...

Kalina udaje się w podróż z Julią dokładnie w te same strony jednak z zupełnie innego powodu. Wiezie ze sobą kamienną różę, która została zabrana przed laty z grobu jej prababki. W jej rodzinie od tego czasu krąży legenda, że żadna z kobiet nie znajdzie szczęścia w miłości dopóki róża nie powróci na swoje miejsce. Kalina dysponuje jednak tylko fotografią grobu prababki. Nie wie dokładnie na którym cmentarzu go szukać. W całą tę ekspedycję poszukiwawczą angażuje się kilku okolicznych mieszkańców, w tym Rubin.

Jak potoczą się losy kobiet? Czy wyjazd spełni ich oczekiwania? Czy w obcym kraju znajdą życzliwych ludzi? Na jaw wyjdą nieznane fakty i tajemnice. Czy i jak więc taka podróż odmieni ich życie?

Jest to sentymentalna powieść, przenosząca czytelnika na Białoruś, na same Kresy. I choć trafiamy tam w czasach współczesnych niejednokrotnie cofamy się w czasie odkrywając życie przodków, które zapisało się w pamięci jednej z mieszkających w okolicy kobiet jak i w opowieściach przekazywanych sobie przez mieszkańców. Wojenna zawierucha jak się okazało rozdzieliła wiele rodzin. Nie wszyscy mają możliwość odnaleźć krewnych a nawet wyjechać z Białorusi w ich poszukiwaniu...

Autorka bardzo pięknie opisuje miejsca, które odwiedzają bohaterki. Wiele z nich jak twierdzi faktycznie istnieje. Nawet niektóre postacie zainspirowane są ludźmi, których miała okazję poznać w czasie swojej podróży na Kresy. Sama historia również wypada dość realnie. Przecież tak wielu Polaków zostało przesiedlonych po wojnie. Zapewne wielu z nich na Kresach zostawiło domy i rodziny...

Bardzo fajnie czytało mi się tę książkę. Choć przewija się w niej wątek miłosny nie jest to banalna opowieść o miłości. Jest to natomiast mądra, emocjonująca historia o przemijaniu, o poszukiwaniu swoich korzeni, wypełnianiu woli przodków. Akcja toczy się błyskawicznie i gdy już myślimy, że wszystko zostało wyjaśnione na światło dzienne wychodzą kolejne jeszcze bardziej zdumiewające fakty. Spędziłam naprawdę miło czas przy tej lekturze, dlatego szczerze ją wam polecam ;)

"Kamienna róża" to drugi tom serii Olszany i kontynuacja losów Julii i jej przyjaciółki Kaliny. Jedna chce znaleźć korzenie rodu, druga - złamać klątwę, zwracając tytułową różę na grób prababci. Mimo skąpych informacji jadą na Kresy, by tam zobaczyć miejsca, w których żyli ich przodkowie.

Druga część "Olszan" jest utrzymana w podobnym klimacie jak pierwsza. Jest romantycznie, sielsko i przyjemnie, mimo że bohaterki prawie w ciemno jadą na Białoruś. Mieszkańcy są im przychylni, ogromnie pomocni, nazwiązują się przyjacielskie relacje i prawie bez przeszkód kobietom udaje się odnaleźć miejsce przeznaczenia. Autorka bardzo plastycznie odtworzyła panujące realia, trochę ciężki los Białorusinów. Mimo tego jest to książka pełna nadziei na lepsze jutro.

Powieść ta to dobra obyczajówka, pokazująca siłę przyjaźni i to, że człowiek nie jest samotną wyspą. Ważne są też więzi, które pozwalają nam zapuścić korzenie i zrozumieć historię. Ta książka zadowoli wszystkie romantyczki i fanki dobrych zakończeń. Mnie się podobała ze względu na tajemnice, które musiały zostać rozwiązane i ciepły, relaksujący klimat.

W pierwszej części Julia podjęła największe życiowe wyzwanie i ryzyko – zdecydowała się zamieszkać w Olszanach, związała się z Wiktorem, znalazła przyjaciół i uświadomiła sobie, jak bardzo zależy jej na poznaniu historii swojej rodziny. Odkryła tajemnicę nagłego wyjazdu dziadka z domu pod Szczecinkiem, ale zagadkowa pozostaje postać jego brata – Kazimierza (Kazka) Borowicza. Dlaczego przez lata żył w odosobnieniu, co zostawił na Kresach, że tak bardzo za nimi tęsknił? Czy wciąż żyje tam ktoś z krewnych Julii? Dziewczyna chce to sprawdzić. Postanawia jechać za Bug, zwłaszcza że ma ku temu pretekst – chce towarzyszyć Justynie, która ma tam do załatwienia osobistą misję: zamierza odnaleźć grób prababki, żeby odwieźć na jej mogiłę kamienną różę, którą babka zabrała ze sobą, przeprowadzając się przymusowo na Pomorze. Justyna wierzy w przekazywaną od pokoleń „klątwę“, która mówi, że dopóki róża nie wróci na swoje miejsce, żadna kobieta w rodzinie nie zazna szczęśliwej miłości.

"Kamienna róża" jest kontynuacją "Drogi do domu", której to akcja toczyła się na Pomorzu w Olszanach. Teraz dla odmiany wyruszymy na Kresy.

Tak jak w przypadku pierwszego tomu, tak i tym razem również nie zabraknie licznych tajemnic i niespodzianek, które wciągają czytelnika w wir wydarzeń i chęć ich odkrycia. Ponownie pojawiają się pewne zjawiska paranormalne, za którymi co prawda niespecjalnie przepadam w książkach, ale tu zostały te elementy umiejętnie wkomponowane i nie wybijają się ponad inne istotne wątki.

"Ja wiem, co to znaczy, kiedy miłość omija cię szerokim łukiem. Rozumiem, co się wtedy czuje i co się myśli na swój temat. Ale wiesz, w co wierzę? Że to kiedyś mija. Że zła passa się kończy. Zresztą, co tu dużo gadać. Róża siedzi na swoim miejscu? Siedzi."

Barwni, wyraziści bohaterowie przyciągają nas swoją otwartością, okazywaniem wsparcia, chęcią niesienia pomocy drugiemu człowiekowi. Podobało mi się ukazanie tego, jak wygląda codzienność Białorusinów. Natomiast w kontekście tego, co obserwujemy dziś na Białorusi, tym bardziej książka ta zwraca naszą uwagę.

W tej części Julia wydaje się zbyt wiele roztrząsać, myśleć. Ale i czy nam czasem też nie zdarza się tak dumać, mieć tyle wątpliwości? Mnie dopada to stale. Zaskoczył mnie kierunek relacji Julii Justyny (Kaliny). Muszę przyznać, iż takiego obrotu spraw to się nie spodziewałam.

Powieść niesie niezwykle pozytywne emocje, sielskość czuć na każdej stronie, aż chciałoby się być w tych malowniczych miejscach na Białorusi.

Agnieszce Litorowicz-Siegert udało się wciągnąć mnie w fabułę powieści i, co najważniejsze, sprawić że napięcie związane z odkrywaniem tajemnic, mieszało się z uśmiechem na ustach.

Historia ta pokazuje, że nie wolno się poddawać, zawsze trzeba walczyć o to, na czym nam najbardziej zależy. Czasem też warto zaufać swojej intuicji i zdać się na to, co ma nam do zaoferowania los.

Zachwyca również dopracowany styl autorki, która pięknie ubiera w słowa wszystko to, co chce przekazać czytelnikowi. Kreśli malownicze działające na wyobraźnię opisy, buduje ciekawe dialogi oraz umiejętnie wchodzi w myśli i uczucia bohaterów.

"Kamienna róża" to owiana specyficznym klimatem, sentymentalna, romantyczna, wzruszająca, mądra powieść o znaczeniu korzeni, poszukiwaniu własnej tożsamości, rodzinnych tradycjach, tęsknocie za ojczyzną, tajemnicach. Jeśli wierzycie w moc klątw - musicie koniecznie poznać tę historię!

"- Pani chce wiedzieć, dlaczego Rubin? Powiem. Mama mi wmawiała, że kiedy kłamie, robią mi się czerwone oczy, takie rubinowe. Wkręcała mnie, tak to się chyba mówi, prawda? Miała z tego dobrą zabawę, w końcu zaczęła mnie tak nazywać. Jest cudowna, ale tego przezwiska chyba jej nie daruję."🌾

.

Julia wiedziona ciekawością, co takiego wydarzyło się w życiu brata jej dziadka, że żył w odosobnieniu, postanawia wykorzystać okazję do wyjazdu za Bug. Razem z Justyną, która ma do spełnienia osobistą misję, wyruszają w podróż, której koniec może się okazać zaskakujący.

Jako że jest to drugi tom serii nie chce Wam zbyt wiele zdradzać z fabuły, bo wiadomo.. spoilery. Ale za to powiem Wam, że druga część podobała mi się chyba jeszcze bardziej niż pierwsza. Akcja nie jest zbyt szybka, ale czas spędzony z tą lekturą wcale mi się nie dłużył, bo rozdziały były krótkie (czyli takie, jakie lubię najbardziej), a Autorka umiała mnie zaciekawić losami bohaterów. No właśnie, bohaterowie.. Każdy z nich jest inny, każdy wnosi coś do historii i sprawia, że chce się ją czytać i dowiedzieć się czegoś więcej nie tylko o bohaterach, ale i o miejscach, w których żyją. Odkrycie powodów stojących za osobliwym zachowaniem brata dziadka Julii, oraz misja Justyny to tylko fragment tego, co przygotowała dla nas Autorka. Jeśli miałabym opisać tę powieść dwoma słowami to byłyby to: klimat i tajemnica. Nie obędzie się też bez nieco nieprzyjemnych momentów, ale to wszystko tylko sprawia, że z jeszcze większym zaciekawieniem śledziłam losy bohaterów. To idealna lektura na wieczór-dwa, ja sama przeczytałam ją w jeden wieczór, bo nie mogłam się od niej oderwać.