Oko świata. Koło Czasu. Tom 1. Wydanie serialowe

Książka "Oko świata" otwiera całą serię "Koło czasu". Z pewnością ta pozycja spodoba się fanom gatunku high-fantasy. Seria porównywana jest do powieści tolkienowskich, co ma spore uzasadnienie. Jak w powieściach tego typu, opisana jest odwieczna walka dobra ze złem. Motyw dobrze znany, jednak aktualny zawsze.

Co spodobało mi się w tej książce? Przede wszystkim dynamiczna i wciągająca akcja powieści! Na duży plus - trudno się od niej oderwać. Na pochwałę zasługują także bohaterowie. Są oni przedstawieni z głębią i bogatym portretem psychologicznym.

Ze swojej strony - serdecznie polecam! Chętnie sięgnę po kolejne tomy.

"Koło czasu" to już kultowa seria fantasy. Miałem okazję ją przeczytać i byłem pod wielkim wrażeniem. Jako że czasami lubię też kolekcjonować różne wydania książek, tak postanowiłem mieć na swojej półce to właśnie wydanie pierwszego tomu. Skoro już też się u mnie pojawiło to i warto było ponownie zatopić się w lekturze.

Cieszę się, że po raz kolejny wszedłem do świata wykreowanego przez autora. Robert Jordan stworzył ponadczasowe dzieło i mogę to powiedzieć o całej serii. Nie zdradzę fabuły tej powieści. Tę przyjemność pozostawiam tym osobom, które dopiero zaczną swoją czytelniczą przygodą. Polecam to zrobić, ponieważ to rewelacyjne fantasy. Zawiera wszystko to, co w tym gatunku powinno się znaleźć.

Czytałam swego czasu ten cykl. Bardzo przypadł mi ON do gustu, a rozmach wszystkich powieści okazał się iście epicki. Po długiej przerwie naszła mnie ochota na przypomnienie sobie tej serii. Zachętę stanowiło to oto wydanie filmowe pierwszego tomu "Oko świata", który rozpoczyna niezwykłą przygodę.

Powieść jest doskonałym otwarciem i świetnie wprowadza w klimat całości. Nasuwają się oczywiście skojarzenia z twórczością Tolkiena, lecz nie jest to bynajmniej zarzut. W późniejszych częściach jest to już mniej widoczne. Mimo to Robert Jordan potrafił wykreować coś własnego i niepowtarzalnego korzystając z doskonałych wzorców. Powieść urzeka swoim rozmachem, wciąga i sprawia, że chce się więcej. Zdecydowanie jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich ceniących sobie dobre fantasy. Zresztą cała seria "Koło Czasu" jest genialna.

Ciekawa pozycja literacka dla fanów z gatunku fantasy, przypominająca już trochę znane dzieła i z tym elementem mam lekko mieszane uczucia. Historia jest ciekawie opisana, postacie również są dobrze skonstruowane, natomiast czytając tę książkę, miałam wrażenie, że to już było, ale to nie zmienia faktu, że miło spędziłam czas z tym tomem, a samo nawiązanie do koła czasu również jest ciekawym elementem. Mimo wielu plusów i fajnej oprawy graficznej nie będzie to jedna z moich ulubionych książek z tego gatunku, jednak opinia jest zawsze opinią indywidualną, także po przeczytaniu każdy zapewne odniesie swoje indywidualne wrażenia.

Znajomy powiedział mi, że jest to dobra powieść na miarę "Władcy Pierścienia". Totalnie się z nim nie zgadzam, ponieważ uważam, że jest to coś zupełnie innego. Tak, mamy tu do czynienia z high fantasy, ale Jordan zaserwował nam zupełnie inną opowieść, której nie ma w żadnym innym miejscu. Bardzo mi się to podoba. Jestem wielkim fanatykiem tego gatunku, ale ciężko zaspokoić mój gust czytelniczy. Zawsze wobec książek fantasy mam bardzo wysokie wymagania, a pan Jordan naprawdę spisał się na medal, pisząc taką świetną książkę. Zaspokoił moje potrzeby. Jestem bardzo ciekawy tego, jak dalej potoczą się losy bohaterów.

To wspaniały przykład high fantasy. I choć kilkukrotnie złapiecie się na tym, że porównujecie inne książki z tego gatunku, to jednak przyjemność z czytania jest nieprawdopodobna. Książka jest napisana bardzo plastycznie, a akcja ma świetne tempo. Są momenty, w których fabuła pędzi na złamanie karku, ale są też chwile wyciszenia – bardzo potrzebne, by zachować rytm.

Tę powieść należy potraktować jak najlepszy rocznik wina. Zachować go na idealny moment i zazać się nim delektować w ciszy i spokoju.

Rand to młody pasterz wychowywany przez ojca. Pewnego dnia do jego wsi trafia piękna, bogata kobieta, która włada magicznymi mocami. Gdy wioska zostaje zaatakowana przez potworne stworzenia, okazuje się, że jest wraz z dwoma innymi chłopcami ich prawdopodobnym celem. Wyrusza więc w podróż z nieznajomą, jej towarzyszem oraz przyjaciółką z dzieciństwa.

„Oko świata” to pierwszy tom jednego z wielkich cyklów high fantasy – „Koła czasu”. Ten liczący czternaście tomów cykl jest już chyba powszechnie uważany za klasyczny, choć przyznam, że wcześniej jedynie czasem o nim słyszałam. Niemniej, bądź co bądź niewiele mamy tak potężnych cyklów na rynku, które przy tym są raczej lubiane, więc naprawdę chciałam dać mu szansę. Po niemal tysiącu przeczytanych stron (to naprawdę niezła cegła) muszę przyznać – nasz Polak, Robert M. Wegner jest dużo sprawniejszym twórcą, niż autor „Koła czasu”, czyli Robert Jordan. A jego „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” to przecież debiut!

Zacznijmy może jednak od dobrych stron, bo to też nie jest tak, że „Koło czasu” jest książką ogólnie złą, a raczej po prostu przeciętną. „Oko świata” to prosta historia o wybrańcu i choć próbuje się maskować to dla każdego, kto trochę poczytał i pooglądał powinno być to jasne. W każdym razie, na pewno zaletą jest fakt, że ta książka łatwo i lekko wchodzi. Ponadto sam koncept związany z kołem czasu jest całkiem sympatyczny, a powieść, mimo młodych bohaterów, nie jest typowo młodzieżowa.

To w ogóle chyba największa zaleta tych starszych dzieł fantasy. Podobnie jest choćby z trylogią „Skrytobójca” Hobb. Choć i tam mamy młodego bohatera, i tutaj to język tych historii jest na tyle dojrzały, że przeczyta je i nastolatek, i dorosły, bez poczucia, że ktoś obraża jego intelekt.

Jordan popełnia kilka światotwórczych błędów, jeśli chodzi o detal, który nieco wybija z czytania, ale sam klimat historii też jest sympatyczny. Przez to mimo wszystko książkę po prostu całkiem sprawnie mi się czytało. Ale tu już muszę powoli zacząć przechodzić do jej problemów.

Ta powieść to prawie tysiąc stron, o czym już pisałam. I na tym tysiącu stron postacie przede wszystkim podróżują. „Oko świata” jest więc właściwie powieścią drogi, ale… jakże śmiertelnie nudną i przewidywalną. No jadą, rozmawiają z ludźmi, poznają kolejne osoby. Tu usłyszymy jakąś opowieść, tam przed kimś pouciekają, tu ktoś spróbuje zrobić im krzywdę… ale w sumie nic z tego nie wynika. Ta podróż jest zbyt rozwleczona i zbyt mało charakterystyczna, abym mogła śledzić całość z zainteresowaniem.

Kolejnym problemem są bohaterowie. Niezbyt wyraziści, wręcz nudni. Chłopcy nie różnią się od siebie niczym szczególnym i zwłaszcza na początku łatwo ich ze sobą mylić. Dorosłe postacie – Moiraine czy Lan – są mentorami, ale też nie mają jakiś konkretnych cech charakteru, poza tymi przypisanymi do klasy postaci. Ona, jako dobra czarodziejka jest dobrą, mądrą czarodziejką. Lan zaś, pełniący rolę Strażnika to trochę podróbka tolkienowskiego Aragorna, niewychodząca poza swoje ramy. Tak mogłabym wymieniać dalej.

Gwoździem do trumny jest zaś jakość wydania, a przynajmniej mam wrażenie, że to ją powinnam tu winić. Tej książce przydałaby się co najmniej porządna korekta i redakcja, jeśli nie nowe, świeże tłumaczenie. Język miejscami jest naprawdę toporny, wyłapałam też sporo powtórzeń i innych błędów, a na karcie redakcyjnej widnieje tylko redaktor prowadzący. Tak, jakby przynajmniej tego wydania nikt dodatkowo nie sprawdził.

Nie mam pojęcia, co robić z tym cyklem dalej. Gdzieś do połowy, mimo problemów książki, bawiłam się całkiem dobrze. Dawno nie czytałam tego typu przygodowego fantasy i miło było wrócić „do korzeni”. Ale przy tym obawiam się, że dalej może być już tylko gorzej, a nie wiem, czy chce siebie samą na to skazywać.

W każdym razie, mimo wszystko wydaje mi się, że „Oko świata” może być dobrym wyborem dla osób, które lubią podobne klimaty i dopiero zaczynają z gatunkiem bądź też po prostu poszukują tego typu historii. Ale przynajmniej w moim odczuciu tej opowieści naprawdę wiele brakuje do doskonałości.