Okno

Nie dajcie się zwieść pozorom! Nie wyciągajcie pochopnych wniosków, bo nie można uciszać wiatru zanim on w ogóle postanowi potargać nasze włosy.

Najnowsza książka Mariki Kraśniewskiej "Okno" wygląda bardzo niepozornie - niewielki format, nieco ponad sto stron, a gdy zajrzymy do środka widzimy opowiadania mieszczące się często na trzech stronach.

Czy można zaciekawić, wzbudzić emocje, przekazać jakieś ważne prawdy w tak krótkich formach prozatorskich? Otóż okazuje się, że tak...ba, można wywołać prawdziwy huragan emocji! Autorka zrobiła to znakomicie, czym całkowicie mnie zaskoczyła i zachwyciła. Nie miałam okazji wcześniej sięgnąć po którąś z jej książek, ale po przeczytaniu "Okna" podjęłam głębokie postanowienie poprawy!

"Okno" to historie ludzkich tragedii, tajemnic, życiowych niespodzianek, które na co dzień mogą spotkać każdego z nas, więc może warto choć przez chwilę zastanowić się nad tym. Dlaczego nie podejmujemy trudu zainteresowania się tym, co dzieje się za ścianą naszego mieszkania? Bo przecież zaglądanie komuś w okno jest perfidnym wścibstwem...Bo kto chciałby, aby całe osiedle czy najbliżsi mieszkańcy dowiedzieli się, że ma się ojca, który wcale nie jest tym, za kogo się podawał? Albo, że zdradza się kochającą żonę, która cierpliwie czuwa przy poważnie chorym dziecku. Nie możemy dopuścić do tego, aby matka dowiedziała się, że wcale nie dostaliśmy awansu w pracy. Nasze sekrety są "nasze" i instynktownie robimy wszystko, aby tak pozostało.

Kłamstwa, tajemnice, grzechy, nadzieje, złość, wstręt do siebie, niespełnienie, strach...to wszystko czai się blisko nas...może w naszym domu, a może dotknęło to osobę, którą codziennie mijamy na ulicy? Otwórz oczy, rozejrzyj się, zastanów! Może ktoś potrzebuje Twojej pomocy, może stoi w oknie, błagając w myślach o spojrzenie i Twój uśmiech.

Gorąco polecam tomik opowiadań Mariki Kraśniewskiej! Myślę, że każdego zaciekawi i skłoni do refleksji. Nie każdy bowiem potrafi z taką wnikliwością obserwować świat i z takim wyczuciem ubrać w słowa, to co widzi. Autorce się to udało wspaniale! Dzięki niej zrozumiałam, dlaczego zawsze miałam dobry humor w wietrzne dni...

"Lubiłem wiatr, potrafił swą zachłannością i niewinnością jednocześnie sprawić, że świat zmieniał się niepostrzeżenie. [...] Dlaczego to było dla mnie istotne? Bo wraz ze zmianami przychodziła nadzieja, że i w ludziach, którzy mnie otaczają, również nastąpi przemiana."