Ogrzyca i dzieci

„Ogrzyca i dzieci, które ratują świat” to książka poruszająca wiele ważnych i wartościowych tematów. Wszystko przedstawione jest w magiczny sposób, chociaż „właściwie to nie magia, ale coś bardzo do magii podobnego.”

Ta książka wciąga. Ta książka intryguje. Ta książka pobudza wyobraźnię. Ta książka uczy. Ta książka porusza różne emocje.

Nie spodziewałam się, że książka dla dzieci tak mnie pochłonie i wywoła we mnie burzę uczuć. A jednak autorce się to udało. Jak dla mnie książka jest nieodkładalna, jednak patrząc na to, że jest ona skierowana do dzieci, a ma ponad 400 stron, to może to być świetna lektura na kilka pięknych wieczorów. Autorka porusza wiele istotnych tematów. Niektóre są jasno i wyraźnie wskazane, a niektórych trzeba się domyślić. I jedne i drugie skłaniają do myślenia i zastanowienia. W książce ukazane są dobre i złe cechy ludzi, ale co ważne, pokazane jest, że to od nich zależy, które cechy będą dominujące. Ciekawe jest też to, że przesłanie z tej książki można jak najbardziej przełożyć na nasze współczesne życie. Jedyne, czego mi w tej książce brakowało, to ilustracje.

Książka robiąca wrażenie, z morałem, i to niejednym, zdecydowanie godna polecenia.

Skończyć czytać tę książkę czy nie? 🍂Zamknę ją z trzaskiem i znów się zacznie. Pójdę spać, wstanę, popędzę do pracy, wrócę. Zakupy, prasowanie, trochę stresu w międzyczasie. A może by tak zwolnić? Zatrzymać się i bardziej otworzyć na drugiego człowieka? Babeczki z dzieckiem, bo prosi mnie kolejny dzień, serial z mężem. Przecież nikt z nas nie żyje tylko dla siebie. Nikt nie jest bezludną wyspą. O tym przypomniała mi ta książka.

Gdybym miała podsumować ją tylko w kilku słowach byłyby to: życzliwość, empatia, zrozumienie i pochylenie głowy, aby usłyszeć bliźniego. Ogrzyca i dzieci to chyba jedna z najpiękniejszych i najmądrzejszych książek dla dzieci i każdego dorosłego jakie przeczytałam w tym roku. Naprawdę! Autorka w prostych słowach zawarła tyle uniwersalnych wartości, o których w dzisiejszych czasach zapominamy, okrasiła je sporą dawką magii, ciepła i przygody, że to aż niesamowite.

Ogrzyca trzyma się na uboczu. Mieszka na skraju miasteczka, a mimo to jego mieszkańcy obwiniają ją o wszystkie niepowodzenia. Warzywa i owoce nie rodzą? Ludzie chorują? Wszędzie panuje nieład, a na ulicach leżą śmieci? To sprawka ogrzycy! Nikt nie podejrzewa, że to ona jest sprawczynią wszelkich dobrych uczynków jakie pojawiają się w mieście, a na bliższą uwagę zasługuje być może ich ukochany burmistrz.

To książka dla młodszych czytelników, z powodzeniem będziemy czytać ją z moim sześciolatkiem, ale polecam ją każdemu z was. Daje do myślenia, otwiera oczy, a przy tym uzupełnia nasze dni w tak potrzebną szczyptę magii. Może właśnie jesienna zaduma to idealny moment na zastanowienie się czy nasze życie zmierza w dobrym kierunku? Czy nie narzucamy sobie zbyt szybkiego tempa? Wiele takich przemyśleń zrodziło się w mojej głowie.

We współpracy z @wydawnictwoliterackie

„Nie chciała wiele ani nie miała żadnych cudacznych pragnień - wystarczyło jej schronienie przed deszczem, palenisko i garnek na zupę. Coś dla siebie i coś, czym mogła się podzielić. Poczucie, że gdzieś przynależy.”

Ogrzyca i dzieci Kelly Barnhill

,,Nikt ci nie mówił, że sieroty mogą mieszkać w Sierocińcu do czternastego roku życia? Tak właśnie stoi w miejskiej karcie praw. Przeklęte wałkonie, powinniście szukać szczęścia w świecie, zaciągnąć się na praktyki... Zrobić dla odmiany coś pożytecznego!"

W cytacie przedstawiłam wam postać Burmistrza Wdoligłaźnu, którego słuchano, ale który był niekoniecznie dobrym władającym. Od razu nie przypadł mi do gustu, gdyż jego gburowatość wykraczała poza wszelkie normy kultury. Najchętniej zagnałby wszystkie dzieci z Sierocińca do pracy bez względu na to czy chorowały i ile miały lat. Sam oczywiście stronił od zadań cielesnych, gdyż podobno mu nie przystało brudzić sobie rąk. Och! Doprawdy irytujący typ! Na całe szczęście pojawi się tutaj pewna Ogrzyca o wielkim sercu, która potrafiła się dzielić nawet najmniejszymi okruszkami chleba. Przekonały się o tym wrony, które potępiane przez innych znalazły u niej schronienie i żywność. Im więcej z siebie dawała, tym bardziej wrony krakały, że nic dobrego ją za to nie spotka. Jej serce czystsze niż szyba z wielką przyjemnością obdarowywało innych mieszkańców wszystkimi dobrami, jakie udało jej się wyhodować w swoim ogrodzie. Ludzie łapczywi nie pytali kto im te pyszności zostawiał. Czym prędzej wprowadzali je do domów, by tylko nikt niczego nie przyuważył. A szkoda, bo mogliby dojrzeć ukryte piękno odziane brzydką skórą. Ogrzycy przykro było, że dawny blask miasteczka zanikał. Każdego dnia przypatrywała się z ukrycia jak jeden po drugim marnieje w oczach. Odkąd spłonęło pewnme miejsce, już nic nie było takie jak dawniej. Jak sądzicie, czy Ogrzycy uda się to naprawić? Kto będzie chciał się jej pozbyć i dlaczego?

Naprawdę przepiękna bajka. Postać Ogrzycy bardzo mnie wzruszała, bo bezinteresowność zdobiła jej naturę. Pomagała jak potrafiła. Chciała, by wszyscy byli zwyczajnie szczęśliwi i mieli pełne brzuszki. Cudowny styl, który zasługuje na uznanie. Śliczne porównania, nutka magii i końcowe przesłanie. Jak widać, nie należy oceniać serca innych poprzez ich wygląd zewnętrzny. Totalnie wszystkim ją polecam!!!

Jedną z baśni, którą miałam ostatnio okazję poznać, była "Ogrzyca i dzieci" autorstwa Kelly Barnhill. Nie dość, że jest przepięknie wydana i przyciąga samym swoim wyglądem, to na dodatek jest naprawdę mega wartościową lekturą. 😊

Rzecz dzieje się we Wdoligłaźnie, gdzie ludziom mieszka się i żyje bardzo dobrze. Wszyscy są dla siebie serdeczni i pomocni, panuje tam spokój i harmonia - jednym słowem mieszkańcy są tam szczęśliwi. 🙂 Tak jest do czasu pojawienia się nowego Burmistrza. Po jego przyjeździe ludzie bardzo się zmieniają, i wcale nie jest to dobra zmiana, a w miasteczku zaczyna panować chaos. 😔 Jedynym miejscem, gdzie ludzie pozostali tacy sami, jest Sierociniec. Dzieci, które w nim mieszkają, bardzo przyjaźnią się z tytułową Ogrzycą. Kochają ją za jej dobre serce i uczynność. ❤️ Ktoś jednak chce, aby zniknęła ona z życia mieszkańców i jest w stanie doprowadzić do tego za wszelką cenę. 😲

"Ogrzyca i dzieci" to książka magiczna, piękna, a przede wszystkim niosąca za sobą mnóstwo wartości. 😍 Sama tresc lektury wywołuje mnóstwo emocji, a przekaz w niej zawarty wzrusza i porusza do głębi. 😢 Autorka pisze w bardzo płynnym i łatwym w odbiorze stylu, dzięki czemu z łatwością można zagłębić się w przedstawiony w książce świat. 👍 Naprawdę warto poznać tę klimatyczną i wspaniałą baśń. Gorąco polecam! 😊

“Podobno książki zaginają czas i przestrzeń, a im więcej zgromadzisz ich w jednym miejscu, tym mocniej to robią”

W tym roku odkryłam, że książki dla dzieci nie są tylko dla nich, a dorośli też znajdą coś w tych historiach. Tym razem dzięki Wydawnictwu Literackiemu poznałam cudowną Ogrzycę o wielkim sercu.

Wdoligłaźno, było pięknym, urokliwym miasteczkiem, aż do pożaru, który wybuchł pewnej nocy i pochłoną Bibliotekę. Od tej pory miejscowość zaczęła się chylić ku upadkowi. Przez kolejne pożary spłonęła szkoła, sklepy i kolejne domy. Mieszkańcy stali się dla siebie oziębli i dbali tylko o siebie. Ich guru stał się nowy burmistrz, który pojawił się w Wdoligłoźnie znikąd. Mężczyzna chwali się że jest pogromcą smoków i lekiem na całe zło miasteczka.

Pewnego dnia do miasteczka wprowadza się Ogrzyca, która po kryjomu pomaga mieszkańcom. Jest bardzo samotna, a jej jedynymi przyjaciółmi jest stado wron.

W miasteczku jest też sierociniec, którego mieszkańcy wierzą, że Wdoligłaźno może znów stać się pięknym miejscem. Pewnego dnia znika jedna z sierot. Burmistrz uważa, że odpowiada za to Ogrzyca.

Ale to była piękna historia. Od pierwszych stron pokochałam Ogrzycę i bolało mnie jak odnoszą się do niej mieszkańcy miasteczka. Moje serce skradły też wrony, to jak zostały ukazane bardzo mnie zaskoczyło. “Ogrzyca i dzieci” pokazuje jakby wyglądał świat kiedy nie bylibyśmy życzliwi, jakby ludzie patrzyli tylko na siebie, nie zwracając uwagi na innych. Ta obojętność mieszkańców Wdoligłaźna przerażała, a postać burmistrza od początku była intrygująca i dość tajemnicza.

“Ogrzyca i dzieci” to jedna z tych książek, która porwie zarówno tych małych, jak i dużych i na długo zostanie w pamięci.

Autor: Kelly Barnhill

Tytuł: Ogrzyca i dzieci

Wydawnictwo: Literackie

Na początku miałam z nią problem. Nie mogłam się w nią wczuć, ani zaintrygować. Odkładałam ją dwa razy, zanim mnie do siebie przyciągnęła. Było to dla mnie dziwne, ponieważ dawno tak nie miałam z książkami dla dzieci.

Nie spodziewałam się tego, co tutaj dostałam. Temat, który się pojawił był dosyć trudny, jednak podobało mi się to, że dzieci miały ze sobą tak piękną więź.

W kilku momentach poboczni bohaterowie działali mi na nerwy, a spowodowane to było niewiedzą na różne tematy. Chciałam, żeby w końcu przejrzeli na oczy i zaczęli zmieniać, to co trzeba. Kiedy zbliżałam się do zakończenia prawda wyszła na jaw i trochę wyjaśniło się, dlaczego tak postępowali.

Jak przeczytacie, będziecie wiedzieć, o co mi chodzi.

Emocje, które zostały w niej zawarte sprawiły, że bardzo się wzruszałam podczas czytania.

Przez pewną sytuację siedziałam jak na szpilkach, ponieważ nie wiedziałam, co może się za chwilę wydarzyć.

Początek był specyficzny, ale reszta jest świetna!

Ocena ⭐⭐⭐⭐/5

Prosta, nieskomplikowana, miejscami dość oczywista, acz przyozdobiona baśniowymi elementami historia. Przyjemna i lekka, idealna do czytania wieczorami dzieciom, które jeszcze nie są gotowe poddać się w już przegranej walce przeciwko kołdrze i poduszce. Dozowana małymi porcjami na długo zagości w waszych wspólnych wieczorach.

Tyle i aż tyle wystarczyłoby napisać o tej pięknie napisanej historii. Nie uroczy was erudycją i wysublimowaną grą słowem. W końcu to historia dla dzieci. Łatwa do przyjęcia i pięknie opisana, niemal filmowa, chociaż opowiedziana prostymi słowami.

Dla osoby dorosłej ta książka będzie jak… Ogr, tak, tak, ogr… no i może cebula… W końcu ogry też mają warstwy…

Z wierzchu historia dla dzieci, ale w głębi wielopoziomowa i nieprosta w interpretacji alegoria dorosłej rzeczywistości, której dzieci nie potrafią zrozumieć. Dla nich wszystko to wydaje się nielogiczne, bezsensowne, ale nie zagmatwane. Dla dorosłych wydaje się sytuacją bez wyjścia, zamgloną rzeczywistością, nad którą nigdy więcej nie zaświeci słońce.

Pozorna historia o braku wzajemnej dobroci, współczucia i empatii skrywa dalsze pokłady, bardziej mroczne i przeznaczone dla dorosłego czytelnika.

Ujrzeć możemy oczami dzieci, jak bardzo ludzie gotowi są zaufać charyzmatycznym szarlatanom. Jak łatwo dadzą się podzielić, zmanipulować. Jak łatwo jest wskazać wroga i jak łatwo jest przekonać siebie i innych, że ten wróg, to nasz wróg. Wszystko, co złe w naszym życiu to jego wina… Przypomina wam to coś? Nie minęło jeszcze 80 lat odkąd taka logika i sposób myślenia przeorały naszą rzeczywistość, od czasów, gdy wszystko, co w nas najgorsze ruszyło na podbój świata. Nie odbiega to tym bardziej od naszej, polskiej, rzeczywistości, gdzie daliśmy się podzielić i te sztuczne, zakłamane, polityczne podziały karzą nam szukać wroga w człowieku obok.

O ile sama historia nie jest zbyt skomplikowana, to zakończenie może nie być tym, na jakie czekaliście. Przeważające siły zła są przeszkodą nie do pokonania, dla małych bohaterów. Są niczym Mount Everest dla dziecięcych sił. A jednak…

Zresztą co tu więcej mówić… Musicie przeczytać. Powiem wam jedno - gdy zamknęłam już ostatnią stronę, obróciłam książkę i spojrzałam na Ogrzycę na okładce, przez kilka długich chwil zastanawiałam się, co tak naprawdę przeczytałam. Co to tak naprawdę było… Jakie to przyjemne uczucie odkryć książkę tak prostą i tak głęboką zarazem. Tak przyjemnie dziecięcą i tak otwierającą oczy na „dorosłą” rzeczywistość. Książkę, która na sam koniec wprowadza w zdziwienie i sprawia, że nie wiesz co ostatecznie myśleć.

Ach, prawie zapomniałam! Okładka! Przepiękna i przykuwająca wzrok, takiej sroczki jak ja ;) Wydawnictwo literackie robisz to naprawdę dobrze!

Polecam wam tę historię z całego serca!

"I nagle zaczęli wspominać Bibliotekę - nawet ci, którzy byli zbyt młodzi, by ją pamiętać. Przypominali sobie, że w umyśle czytającego opowieść brzmi niczym muzyka, a dyskutowanie o opowieściach w gronie wielu umysłów to niemalże symfonia. Przypominali sobie, że idee lśnią wewnętrznym blaskiem, a słowa mają masę, wage i życie."

▪︎▪︎

Bajka w najpiękniejszym tego słowa znaczeniu. Baśniowa opowieść o sile dobrych uczynków i życzliwości.

Magiczna, momentami poruszająca, ale przede wszystkim niezwykle mądra, w ten subtelny, pozbawiony zbędnego moralizatorstwa, sposób. Przyznaję, że Ogrzyca całkowicie roztopiła moje serce, to jedna z tych bohaterek, które dzieciaki pokochają i zapamiętają na długie lata, wspomnę tylko jeszcze, że oprócz na przykład gadających wron są tutaj SMOKI🐉.

"Ogrzyca i dzieci" to po prostu piękna historia.

Przeczytajcie koniecznie.

Książka w środku jak i na zewnątrz, ogrzewa nas i sprawia, że staje nam się cieplutko na sercu. Ogrzyca, którą przedstawiono na okładce, jest bardzo miłą i przyjemną postacią. Jest bardzo troskliwa i gościnna. Ponadto odnajduje swoich przyjaciół we wronach, co nie jest tak oczywistym połączeniem, a jednak. Pozory bardzo często mylą, czym właśnie Ogrzyca jest przykładem.

Z pozoru straszny wielki potwór, a w środku “mały przyjazny króliczek” o wielkim sercu.

Jak już o bohaterach to wspomnę również o dzieciach z sierocińca, które również grały w tej pozycji bardzo ważną rolę. Jeśli się nie mylę, dzieci było 15:

Antonina, Bartłomiej, Celestyna, Diora, Eliasz, Fortunat, Gracjan, Hiram, Ignaś, Justyna, Kaj, Lila, Matylda, Nanusia i Orfeusz.

Mimo iż o niektórych nie usłyszymy w tej pozycji zbyt dużo, to każdy z nich był wyjątkowy i wnosił więcej lub mniej do tej historii. (najwięcej usłyszymy o Anotoninie, Bartłomieju i Cesi , czyli Celestynie)

Książka jest napisana prostym i zrozumiałym językiem, jednak w zupełnie inny sposób, jaki dotychczas czytałam. A mianowicie chodzi mi tutaj o wplątanie przez autorkę, co kilka rozdziałów historii, która pomoże nam zrozumieć dane wydarzenia.

Ponadto narracja jest przecudowna. Czytając, odczuwałam na własnej skórze, ten blask ognia, który jest ukazany na okładce, co bardzo pomagało mi wczuć

się jeszcze bardziej w klimat. Dodatkowo narracja nie była taka oczywista... Przez większość książki zastanawiałam się, kim tak naprawdę jest narrator, ale pod koniec wszystko stało się jasne. Chcecie się dowiedzieć, kto nim był?? Lećcie po “Ogrzyca I dzieci” I sami się przekonajcie.

Tak jak wcześniej mówiłam pozory często mylą tak jest i tu, niby powieść dla młodszego grona czytelników, a wydaje mi się, że również nieco starsi czytelnicy poczują wiele emocji przy tej historii.

Jeżeli znasz i podobały się Ci "Dziewczynka, która wypiła księżyc" i "Syn Wiedźmy" to najnowsza książka Kelly Barnhill jest dla Ciebie. Bierz i czytaj w ciemno. To ten sam styl, ta sama jakość opowieści.

Jeżeli jednak po raz pierwszy trafiasz na książkę tej pisarki, przyszykuj się na trzy ważne rzeczy: objętość (ponad 400 stron robi swoje), ciekawą przygodę (przy książkach Barnhill nie można się nudzić) oraz wyjątkowe treści (w "Ogrzycy i dzieciach" przekaz dotyczy zarówno tolerancji, jak też wskazuje, że każdy z nas może stać się złym lub dobrym - określone cechy nie są do nas przypisane na zawsze).

Warto! Gorąco polecam.

Kolejna magiczna baśń od Wydawnictwa Literackiego na moim koncie! Niezwykła powieść o odwadze i spojrzeniu na świat w taki sposób, w jaki patrzeć mogą tylko dzieci — bezpośrednio, nie klasyfikując, nie dzieląc, bez uprzedzeń. Przepełniona emocjami, z opisami, dzięki którym czujemy się częścią społeczności smutnego miasteczka Wdoligłaźnia (można sobie język połamać na tej nazwie).

Dorosły czytelnik na pewno odnajdzie w niej postaci czy zachowania, które spokojnie można przyrównać do świata realnego. We Wdoligłaźniu mieszają się dobro ze złem, obojętność z empatią, mądrość z głupotą, dbanie wyłącznie o własny interes z chęcią niesienia dobra tak po prostu. Ta powieść porusza do głębi i skłania do zastanowienia się, w jakim punkcie się znajdujemy. Jakim człowiekiem jesteśmy. Może również być wstępem do rozmowy z najmłodszymi o tym co to znaczy "człowieczeństwo", czy to wygląd fizyczny, czy jednak coś zupełnie innego? Ta powieść może być ku temu idealną bazą.

Pomijając przesłanie, jakie niesie, "Ogrzyca i dzieci" jest powieścią, w którą się wsiąka. Niezliczone przygody, wydarzenia, przenoszą nas na chwilę w zupełnie inny świat, świat, w którym magia i normalność mogą ze sobą współegzystować. Emanujący ciepłem i przekazujący swoje koleje losu głaz? Pewnie! Wystarczy go tylko dotknąć. Niesamowita książka! Jestem pod jej ogromnym wrażeniem.

Dlaczego lubimy czytać książki dla dzieci? Co tak naprawdę skłania nas do sięgnięcia po tą literaturę? Dla niektórych ważne jest samo wydanie danej książki, piękna oprawa, ilustracje lub sam morał. Niekiedy jest bardzo oczywisty, dobro wygrywa ze złem lub wartości jakie niesie treść, przykłady głównych bohaterów lub pobocznych, które mają zaowocować w przyszłym życiu najmłodszych odbiorców. Bardzo często gdy czytam taką literaturę mam wiele przemyśleń, często słyszę jakby wewnętrzy głos- przecież to jest takie proste, jasne. Jednak często mam to niepokojące uczucie, jakby tekst został przeczytany i zapomniany, jakby nasz umysł nie do końca przetrawiły treść, słowa odbiły się od ściany i trafiły w czarną dziurę zamiast głęboko do serca, by później wyrosły na wspaniały kwiat tak bardzo wonny i dający drogocenny pyłek, który mógłby się przerodzić w pokarm dający naszym dobrym uczynkom wnieść wiele dobrego do naszego życia dla ogółu.

Biorąc do ręki książkę "Ogrzyca i dzieci" Kelly Barnhill wydawnictwa Literackiego, możemy mieć błędne pierwsze wrażenie, że to historia jakich wiele w książkach dla dzieci- postaci ze świata fantastycznego jak ogry czy smoki; dzieci z sierocińca oraz mówiące zwierzęta, zapewne z szczęśliwym zakończeniem. Nic bardziej mylnego moje drogie książkoluby. Wyprzedzam wasze założenia: tak, historia ta kończy się dobrze, jednak jest to bardzo wzruszająca, trzymająca w napięciu i wciągająca przygoda dzieci, które zmieniły świat, a sama opowieść może też zmienić i nasz. Nie przedłużając , opowiem wam (ale tylko trochę- bo tą książkę powinien przeczytać każdy) dzieje mieszkańców pewnego urokliwego miasteczka jakim jest Wdoligłaźno. Żyli w nim szczodrzy ludzie, dbający o siebie nawzajem, którzy dokładnie rozumieli czym jest pojęcie "sąsiad", do momentu, aż w niewyjaśnionych okolicznościach, choć teorii było wiele, spłonęło serce tej mieściny jakim była biblioteka. Z biegiem czasu dochodziło do wielu innych nieszczęść, co przyczyniło się do tak smutnych zmian w ludziach, że dzień po dniu zaczęli patrzeć na siebie wilkiem. Mogło by się wydawać, że nie ma już nadziei, gdy pojawia się "wybawca" owiany tylko swoimi słowami wielką chwałą, pogromca niegodziwych smoków, który bardzo w szybkim czasie zostaje mianowany na stanowisko burmistrza. Jednak czy aby na pewno jest jedynym i prawdziwym ratunkiem dla tych zabłąkanych duszyczek?

Czytając dzieło autorki, co chwilę byłam wprawiana w wielkie osłupienie, targały mną różne emocje od złości po radość. To jak pięknie prowadzi nas po historii, jak przeplatają się watki, jak rozbudowane i różnorodne są umieszczone w niej postaci, jak prawdziwa i rozdzierająca serce jest to opowieść zasługuje na uznanie. Można w niej zaznaczać wiele krzepiących cytatów i tak bardzo dających do myślenia. Znajdziemy w niej przykład chciwej, pierwotnej władzy, manipulacji umysłem zastraszonych i ciepiących ludzi, analizy życia dziecięcego umysłu, akty niewinnej i bezinteresownej dobroci i miłosierdzia, akceptacji inności, bezgranicznej miłości, prawdziwej przyjaźni, zmian jakie mogą nieść drobne czyny budzące człowieczeństwo w sercach innych, konsekwencji uczynków nie tylko tych dobrych, moc jaką niesie historia zawarta w książkach oraz nadziei, która przecież umiera ostania.

Po takiej wartościowej lekturze, mam tylko jedno pragnienie by wiecznie trwać w świecie bajek, które szepcze nam na dobranoc czas i wiary, że nadejdzie lepsze jutro, równowaga, lekka niczym letni puch beztroska i choć świat jest pełen istot na wskroś złych jak i poczciwych, to możemy się zjednoczyć i zmienić nasz świat na lepsze.

..."-Wiadomo, to przecież najlepszy rodzaj patrzenia. Nasze oczy nieustannie nas zwodzą! Jeśli chcemy dowiedzieć się czegoś na pewno, musimy używać umysłu, Kiedy zaś pragniemy się dowiedzieć, co jest najważniejsze, musimy patrzeć sercem."...

(współpraca barterowa)

Nasączona magiczną bajkowością, która otula niczym puchaty kocyk, uderzająca w subtelne, ale pozbawione pompatyczności moralizatorskie tony, uświadamiające społeczne wartości, urokliwie nakreślająca oblicze małego miasteczka, stanowiącego barwny fundament fabuły. „Ogrzyca i dzieci” to ujmująca powieść, która intencjonalnie wykracza poza ramy książki skierowanej wyłącznie do młodszego czytelnika. Sugestywnie podkreślono instruktywny wydźwięk wdzięcznego przekazu, który świat dorosłego odbiorcy napełnia dziecięcymi nutami nostalgii, ale i wskazuje newralgiczne walory altruizmu, tak rzadko pielęgnowanego w pędzie dnia codziennego. To wymowny portret bezinteresownej pomocy i szczerej wspaniałomyślności, którą zobrazowano pod hasłem „dobro to jedyna rzecz, która się mnoży, gdy się ją dzieli”. Jaskrawy kontrast, między naznaczonym dojmującym smutkiem złem a uszczęśliwiającą życzliwością, oscyluje wokół relacji sąsiedzkich, jednak skrywany pod nimi kontekst niewątpliwie pokryty jest strukturą o uniwersalnej powłoce. „Ogrzyca i dzieci” akcentuje bogactwo symboliki, co zaskakujące, będącej mariażem umowności wręcz nietypowej – choćby wrony nie odznaczają się negatywnym pojmowaniem ich istoty, wręcz przeciwnie, literacka esencja tych zwierząt otoczona jest ciepłem związanym ze zdolnością do odczuwania przez nie miłości. Ta historia ewidentnie wskazuje kwintesencje przyjaźni oraz siły rodziny, która nie zawsze wynika z więzów krwi, tym samym uwypukla kwestię tolerancji, jawnie wskazując strach odczuwalny przed tym, co obce i nieznane. Powieść nakreślona nadzwyczaj plastycznym piórem, realnie oddziałuje na wyobraźnię piękną scenerią, wizualizującą się przed oczami małych i dużych. Mimo że dla dorosłego wielbiciela bajkowych treści będzie ona z całą pewnością wyzbyta z enigmatycznego przebiegu zdarzeń, to bezsprzecznie taka lekcja uważności, zaklęta w kreacjach samych postaci, potrzebna jest każdemu, bez względu na wiek. Nieszablonowość klimatycznej otoczki intrygującego Wdoliglaźna, z wrażliwością i wzruszającą czułością ukazuje potęgę literatury i jej wpływ na docenianie chwili, która trwa. To kompilacja rozczulającego spojrzenia na społeczne korelacje oczami dziecka, mocy sprawczej empatii oraz magicznych właściwości, płynących prosto z serca, które mogą zmienić szarą rzeczywistość – narracja odzwierciedla bajaną przed kominkiem opowieść, roztaczając całą paletę uczuć, które potęgują refleksje, dogłębne, ale i całkiem przytulne. I to zakończenie, które jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony dojrzewa w duszy i odbija się echem smutku spojonym z nadzieją. To pomysł na wyjątkowy prezent dla bliskiej osoby!

A może by tak dzisiaj powrócić do czasów dzieciństwa? Wybrać się do świata baśni z którego nie będziemy chcieli wrócić do rzeczywistości?

Jeśli Twoja odpowiedź brzmi tak – zapraszam na wyprawę do małego miasteczka, gdzie dzieci walcząc ze złem zmieniają świat.

Dawno, dawno temu w wyniku ogromnego pożaru mieszkańców Wdoligłaźno spowił mglisty smutek tak ogromny, że aż wylewał się z każdego domostwa spopielając także serca domowników. Nie ma radości, nie ma miłości, nie ma szczęścia… Tylko jedno miejsce ocalało – sierociniec. I chociaż nie brakuje tam głośnego śmiechu pojawia się całkowicie niepożądana bieda…

Niesamowita historia z której lektury płyną wartościowe przesłania. Kelly Barnhill wykreowała bohaterów tak różnych od siebie, że bez najmniejszego trudu młody czytelnik na ich podstawie odróżni dobro od zła. Mało tego przekona się, że dobro zawsze wygrywa, a jego siła jest w stanie zatoczyć coraz szersze kręgi. „Dobra nie da się zmierzyć, dobro jest czymś więcej. Im więcej się go daje, tym więcej się go ma, i jest to najlepszy rodzaj magii."

Nie zabraknie tutaj życiowych mądrości, ukłonów w stronę człowieczeństwa i wartości, którymi należy kierować się w życiu. Nie zabraknie całej palety emocji zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych, a dodatkowo całość okraszona została baśniowym motywem, który urzekł zarówno mnie – dorosłego czytelnika, jak i moją 9-letnią córkę.

Wszystkim, którzy chcieliby wyruszyć w tę niesamowitą baśniową przygodę, przepełnioną opisami przyrody, pełną zwrotów akcji, z elementami fantastyki – serdecznie polecam! Czytajcie, kupujcie ją dla swoich bliskich, bo ta książka naprawdę jest warta polecenia.

Kelly Barnhill za każdym razem oczarowuje mnie swoim talentem i literacką wyobraźnią. Jej książki wyróżnia sugestywna i piękna proza oraz mądry i uniwersalny przekaz – są oryginalne i urokliwe – z łatwością potrafią zachwycić i młodszych, i starszych czytelników. I taka jest również "Ogrzyca i dzieci" – chwytająca za serce, ciepła i pouczająca historia o znaczeniu życzliwości, potędze dobra i sile wspólnoty. Ta książka ma w sobie wszystko to, co w twórczości Barnhill najlepsze. Gorąco polecam.