Ogóras. Ale jazda!

[Adres usunięty]

Dzieci żyjące w tych czasach prawdopodobnie nie mają pojęcia, czym są (a raczej były) jelcz, trabant, warszawa, tarpan, nysa czy żuk. Pewnie ich opiekunom nawet nie przyszłoby do głowy, że warto zaopatrzyć swoje pociechy w takową wiedzę. Na szczęście istnieją jeszcze nasi wspaniali rodzimi autorzy książek dziecięcych, którzy wiedzą, o czym warto informować młodych czytelników.

Ogóras to zabytkowy jelcz, który wozi turystów po mieście. Wolne chwile uwielbia spędzać w towarzystwie Jasia, syna właściciela, a także... podczas czytania, bo główny bohater posiada takową umiejętność. Początkowo znajome pojazdy wyśmiewają się z jego wieku, ale w końcu przekonują się do Ogórasa. On jednak najbardziej tęskni za swoją przyjaciółką syrenkę, której nie widział od dawna...

Pomimo tego, że "Ogóras. Ale jazda!" to stosunkowo niedługa historia, dotyka ona kilku wątków, skłaniając do przemyśleń. Wszyscy często pędzimy za tym, co piękne i nowe, zapominając, że starsze przedmioty są o tyle cenniejsze, że mają w sobie duszę, jakiej nie odnajdziemy w najlepszych nowościach. Do tego dzieci podczas lektury dowiedzą się, iż warto akceptować inność, ponieważ to nic złego, a wręcz przeciwnie. To także opowieść o samotności, tęsknocie, miłości oraz przyjaźni.

Oczywiście wydawnictwo zadbało o szatę graficzną książki, która idealnie oddaje klimat minionej epoki. Kremowe strony, niewymyślna czcionka oraz proste ilustracje o stonowanej kolorystyce. Podejrzewam, że od teraz żadne dziecko nie będzie marudziło z powodu zbyt długiej jazdy, skoro można wtedy wczuć się w rolę pojazdu, zastanawiając się, jakie ma problemy, uczucia i poglądy...

Odkąd tylko zobaczyłam ten tytuł, wiedziałam, że muszę wejść w jego posiadanie. Bez względu na to, czy będzie to egzemplarz recenzencki, zakupiony, w promocji czy po cenie regularnej. Są po prostu takie książki, które musisz mieć i nic, nawet cena, nie odgrywa tu większej roli. Zapytacie, skąd ta determinacja? Cóż, kto choć raz w życiu miał przyjemność jechać tak zwanym ogórasem, ten na pewno zrozumie. A że jeździłam nim przez długie lata, to wartość sentymentalna tej publikacji jest dla mnie bezcenna. To takie moje małe deja vu. Tym bardziej, że kochane ogórasy zniknęły już z mojej trasy. Ja jednak, w przeciwieństwie do postaci z książki Elizy Piotrowskiej, nie traktowałam tej nazwy prześmiewczo. Nazwa jak nazwa - jedyna, jakiej się u nas używało.

Głównym bohaterem jest tutaj tytułowy Ogóras, czyli wiekowy autobus, z pewnością pamiętający jeszcze czasy PRLu. Przez jednych wyszydzany, właśnie ze względu na wiek oraz odmienne od współczesnych standardy wizualne, dla innych stanowiący powód do dumy jako rodzinna pamiątka. Jego właściciel wpadł na pomysł organizowania wycieczek dla turystów tym właśnie środkiem transportu i okazało się to strzałem w dziesiątkę. Wyśmiewany przez inne pojazdy Ogóras czuje się samotny. Do czasu. W końcu także inni zaczynają dostrzegać jego zalety, na przykład to, że jako jedyny potrafi czytać i nie ulega żadnym awariom.

Odniosłam ponadto wrażenie, że świat reprezentowany przez samochodowych bohaterów tej publikacji ma swoje przełożenie także na ten właściwy człowiekowi. Niejednokrotnie przecież osoby starsze są samotne, opuszczone, czasem nawet traktowane prześmiewczo ze względu na ich nienadążanie za wciąż zmieniającymi się trendami. Warto przystanąć na chwilę, rozejrzeć się wokół i zamiast wykazywać postawę co najwyżej obojętną, zainteresować się losem człowieka niemal niewidzialnego dla społeczeństwa. Bliższe jego poznanie może nas zaskoczyć. W końcu doświadczenie życiowe robi swoje i ma naprawdę wiele do zaoferowania.

Jestem pod wrażeniem szaty graficznej, w której wszystko zostało dopasowane wręcz idealnie, by oddać klimat dawnych lat - czcionka, ilustracje, nawet lekko pożółkły papier. Nic dodać, nic ująć. Mamy do czynienia z prawdziwym cudeńkiem na rynku literatury dziecięcej.

To książka tak naprawdę skierowana do bardzo szerokiej grupy docelowej. Upodobanie znajdą w niej nawet dorośli, którzy mieli w swoim życiu przyjemność przemieszczania się tym zacnym środkiem transportu. Przypomną sobie oni ten dreszczyk emocji na każdym większym wzniesieniu, kiedy nigdy nie było pewności, czy ogóras to wzniesienie pokona. Dla dzieci z kolei będzie to lektura pouczająca, wzruszająca, ale także zabawna. Czy trzeba czegoś więcej do szczęścia?

[Adres usunięty]

Ogóras jest autobusem z minionej epoki, klasykiem. Inne auta go wyśmiewają, bo nie jest tak smukły jak one. Jednak tylko ON potrafi czytać i to do niego przychodzą tłumy, by obwiózł je po mieście. Ogóras uwielbia rodzinę, do której należy, a oni uwielbiają jego. Tylko trochę tęskni za dawną koleżanką, której nie widział już jakiś czas…

Ogóras Elizy Piotrowskiej to opowieść, w której bohaterami są auta – zarówno te dawne, jak i współczesne. Główną postacią jest jelcz, autobus z minionej epoki. To jego przygody poznajemy, chociaż w trakcie opowieści dowiadujemy się też nieco na temat rodziny, w której żyje.

Fabuła opowiada o codziennym życiu jelcza. Możemy dowiedzieć się, co robi, jacy ludzie się wokół niego kręcą. Widzimy też, jakie ma relacje z innymi autami. Te nowoczesne wyśmiewają jego wygląd, chwalą się swoimi stylowymi wnętrzami i wykończeniem. Nawet przydomek, jaki ma, dostał od nich. Jednak tylko Ogóras potrafi czytać, czym imponuje innym autom. Jego umiejętność sprawia, że zdobywa uznanie nawet wśród współczesnych aut.

Najwięcej miejsca poświęca się codziennym sprawom, które z pozoru nie są fascynujące. To praca, poznawanie innych aut i rozmowy z nimi. Potem wydarza się coś niecodziennego – wielka wystawa, w której udział bierze Ogóras. Jednak nie tylko to jest niezwykłe – także odwiedziny przyjaciół rodziny sprawiają, że coś się zmienia w rytmie dnia. Są też inne drobnostki, które rozbijają codzienną monotonię. To ciekawe, że autorka zdecydowała się na taką „przyziemność” i „zwykłość”, w których przecież też tkwi magia.

Bardzo podoba mi się wydanie tej pozycji. Styl fontów nawiązuje do lat, w których opisywane auta miały swoje dni chwały. Także ilustracje są piękne. Ich autorką jest Joanna Gębal. Stworzyła ona urocze, ciekawe rysunki, które przyciągają wzrok i sprawiają, że książka jest naprawdę wyjątkowa.

Mam wrażenie, że książka ta trafi bardziej do rodziców niż do dzieci. Niewielu młodszych czytelników będzie wiedzieć, czym jest jelcz, warszawa lub nysa. Owszem, rysunki podpowiedzą im, jak wyglądały te auta, a jednak prawdopodobnie nie poczują oni magii, która może oddziaływać na ich rodziców. Zabrakło mi nieco opisów tych aut, czegoś, co by dało światło na ich niepowtarzalność. Mimo wszystko książka jest naprawdę urocza i miło czyta się o tym, co gnębi auta, dowiaduje, o czym plotkują, gdy nie słyszą ich ludzie i jakie mają marzenia. Jeśli jesteście rodzicami fanów motoryzacji albo chcecie pokazać swoim pociechom samochody, które sami pamiętacie z lat dziecinnych, powinniście poszukać tej książki.