Ognie niebios. Koło Czasu. Tom 5

Ognie niebios to kolejny, bardzo dobry tom cyklu Koło Czasu, liczący ponad 1100 stron. W książce śledzimy głównie trzy wątki: Randa, Min oraz Nynaeve z Elayne. Jak się łatwo domyślić, najwięcej dzieje się w pobliżu Smoka Odrodzonego, który coraz lepiej odnajduje się w swojej roli, zmienia się i musi się zmagać z wieloma nowymi, jak i starymi wyzwaniami. Natomiast dwa pozostałe wątki są chwilami, jak na mój gust, zbyt przegadane i spokojnie można byłoby je skrócić. Wiele rozdziałów, szczególnie z Nynaeve i Elayne, nie wnosiło bowiem zbyt wiele nowego do fabuły, świata przedstawionego, czy kreacji bohaterek. Ponadto, w całej książce autor bardzo często porusza wątki miłosne, co jest przyzwoite, co nie itp., które w mojej ocenie zbyt mocno zdominowały niektóre rozdziały. Nie twierdzę, że są to niepotrzebne wątki, jak najbardziej powinny być, ale autor chwilami zbyt często poświęcał im dużo czasu.

W piątym tomie nie mamy jednego, wielkiego wydarzenia, choć zakończenie jest bardzo interesujące i wiele się w nim dzieje. Ognie niebios można zatem określić jako kolejny etap umacniania władzy przez Randa, ale również pierwsze poważne konfrontacje z Przeklętymi. W książce znów znajdziemy znakomitą kreację świata, która kolejny raz mnie niesamowicie urzekła. Mnogość różnych wątków, imion i wydarzeń w całej historii jest ogromna, więc jestem pełen podziwu dla Roberta Jordana, że wszystko bardzo dobrze połączył się ze sobą w spójną całość. Żałuję tylko, że autor w Ogniach niebios jedynie raz, czy dwa wspomina o losach Perrina, ale domyślam się, że było to podyktowane zbyt dużą liczą różnych historii obecnych w tym tomie. Mam nadzieję, że w Triumfie chaosu będzie więcej jego przygód.

Ognie niebios to kolejny bardzo dobry tom cyklu Koło Czasu. Znów dużo się dzieje i to na wielu płaszczyznach, zaś końcówka nie pozwala się oderwać od książki. Chwilami jednak niektóre rozdziały wydają się być troszkę zbyt przegadane, w szczególności te dotyczące Nynaeve i Elayne.

Ta seria bardzo mi się podobała i z niecierpoliwośćią czekałam na każdy kolejny tom. Tom piąty pojawił się w moich rękach i od razu zaczęłam go cyztać chcąc siędowiedzieć, jak dalej potoczyły się losy bohaterów.

Jednak tym razem książka mnie nie urzekła, a mogę wręcz powiedzieć, że odrobinę męczyłam się z czytaniem tego sporego klocka .

Dlaczego jestem na nie?

Jak dla mnie było tu zdecydowanie zbyt wiele zbędnych (moim zdaniem) opisów, które ciągnęły się w nieskończoność. Czasami miałam wrażenie, że nie wiem o którym z bohaterów czytam, ponieważ po tych niesamowicie długich opisach zaczynały się wypoweidzi bohaterów, którzy nie byli imienni opisywanie, ale używano czasowników osobowych. Męczyło mnie to bardzo i równie mocno zniechęcało.

Osobiście nie sięgnę po kolejną część i żadną następną. '

Piąty tom Koła czasu Pana Jordana, Ognie niebios, okazał się tak szczegółowym i obszernym dziełem, że przeczytanie go zajęło mi naprawdę dużo czasu. Pierwsza część, była moim zdaniem bardziej młodzieżowa, ale sięgając po kolejne zaczęłam zmieniać zdaniem gdy doszłam do tomu piątego tylko utwierdziłam się w tym przekonaniu.

Jeśli ktoś nie czytał Oka świata, przypominam, ze cała seria opowiada o młodych chłopcach, którzy zamieszkują spokojną wieś Pole Emonda. Pewnego dnia do miejscowości przybywa Moraine kobieta, która jest członkinią potężnego zakonu Aes Sedai. Moraine ostrzega społeczność przed najgorszym z możliwych scenariuszy, czyli powolnym przebudzeniem Czarnego, który gdy tylko dojdzie do władzy, zapanuje nad całym światem, wprowadzając do niego mrok. Kobieta jest przekonana, że jeden z chłopców ze wsi jest Smokiem Odrodzonym, który może pokonać siły zła i ocalić świat.

Dochodząc do części piątej, poznając legendarny świat koła, magię saidaru oraz saidinu, wspaniałych bohaterów, oraz bezsprzecznie najlepsze opisy fabuły cieszę się niezwykle, że ten cykl ma aż 14 tomów oraz jeden prequel. Czarny jest dla mnie postacią zagadkową, ale najciekawszą w całej powieści. Antyteza stwórcy, uwieziony przez niego podczas stworzenia świata, powoduje, że jestem niezwykle ciekawa ostatniej bitwy Tarmon Gai’Don, która ma uratować magię i życie.

Ognie niebios, to już kolejna część cyklu, która zachwyca spiskami, wartką akcją, zwrotami akcji i oczywiście dalszym rozwojem społecznym i psychologicznym postaci. Smokowi odrodzonemu udaje się zgromadzić wokół siebie Aielów, co ma pomóc w wygranej. Niestety to nie koniec problemów, Rand, czuje się odpowiedzialny za swoich przyjaciół i musi niebawem wyruszyć w podróż, aby chronić tych, na których mu zależy. Przyznam, że moim zdaniem do tej pory jest to najlepsza i najbardziej naszpikowana opisami część całej sagi. Być może czytelnikowi wyda się mniej dynamiczna, ale wierzcie mi, to nie umniejsza całej książce. W Ogniach niebios coraz większą rolę odgrywają Przeklęci, oraz ich matactwa, znajdziecie tutaj także magiczne pojedynki, zdradę, tajemnice, oraz wędrówki po snach, które moim zdaniem są najciekawsze. Powieść skupia się bardziej na losach Randa, ale nie zabraknie także Nynaeve i Elayne, oraz Siuan, Min, Mata i Egwene.

Jako kobieta doceniam rozwinięcie wątków kobiecych. Może to się wydawać nudne, ale w końcu doczekałam się uczłowieczenia Nynaeve. W poprzednich częściach była to postać tak sucha, że ciężko mi się na jej temat czytało. W części piątej w końcu dostaje ona ludzką twarz. Powieść Pana Jordana porównywana jest do serii Pana Tolkiena, wydawało mi się, że obie są niezwykle bliskie, ale trzeba przyznać, że Pan Jordan, bije na głowę pod względem szczegółów w opisach twórcę Śródziemia. Nie zmienia to faktu, że obie powieści jak do tej pory są dla mnie, osoby, która nie znosi powieści fantasy rewelacyjne.

Bardzo lubię długie serie. Koło czasu pod tym względem jest niezwykle rozbudowane, sprawia to, że przyjemność czytania trwa dłużej i cieszę się, że jest to aż 14 tomów. Część szósta przede mną mam nadzieje, że opisy również mnie nie zawiodą. Przygoda się rozkręca, a wędrówki z Randem i jego przyjaciółmi z całą pewnością umila mi zbliżające się jesienne wieczory.

Oj tym razem znacznie dłużej ją czytałam. Nie chodzi o to, że szła mi opornie, ale z powodu choroby dzieci. Byłam jej jednak niezmiernie wdzięczna, że właśnie w tym czasie mi towarzyszyła. Czytając o walce w książce przedkładałam sobie to na walkę z chorobą i czułam się silniejsza. W ogóle już sam początek był prowadzony w bardzo napiętej atmosferze.

,,Wiele wysiłku włożono w pojmanie Taima, jeszcze więcej w zatajenie jego ucieczki. Nic dobrego nie wyniknie dla Wieży, jeśli świat dowie się, że nie potrafiły poradzić sobie z fałszywym Smokiem, i to po tym, jak go już schwytały".

Jak widzicie historia nieco się poplątała. Nic nie poszło po ich myśli, choć były już u celu. Ogólnie nieco więcej tutaj bohaterowie dyskutują i zastanawiają się, co by było gdyby. To ich najmocniejsza strona. Być może nie wszyscy lubią, kiedy rozmowy niewiele wnoszą, jednak dla kogoś, kto nie zna poprzednich tomów, a ta książka wpadła mu w ręce przypadkiem byłoby świetnym wprowadzeniem do serii.

Sporo osób wyda tutaj ostatnie tchnienie, aczkolwiek i tutaj można by polemizować. Mimo wrogich scen, wydaje mi się, że to chyba najbardziej krwawa pozycja z dotychczasowej tomów. Na plus był również fakt, iż niektórzy potrafili się zmienić i byli bardziej przystępni. Jakby ich wieczna irytacja gdzieś tam wyparowała i zastąpiła ją zrozumieniem i bystrością.

Przyznam się wam, że tą książkę chyba przeżyłam najbardziej. Były momenty, że się wzruszałam i takie, kiedy miałam ochotę kogoś poskromić. Ewidentnie pewnemu władcy wydawało się, że może sobie pozwolić na wszystko. Zazdrościłam Śniącym, że mogły sobie pozwolić na przepowiedzenie przyszłości. Oczywiście zawsze wymagało to wielkiego skupienia. Aż połykałam słowa, kiedy tylko była o nich mowa. Są też osoby, które nader wszystko kochają swój wygląd i bardzo o niego dbają. To wszystko sprawia, że powieść jest tak różnorodna, że każdy znajdzie tutaj jakiś skrawek dla siebie. Nadal zauroczona tą seria daję jej najwyższą punktację i czekam na dalsze losy bohaterów:-)

Seria "Koło Czasu" trafiła w mój gust, jako że lubuję się w literaturze fantasy. Nie mogłam więc przejść obojętnie obok tego cyklu, który należy już do klasyki. Po przeczytaniu poprzednich tomów nadszedł zatem czas na "Ognie niebios". Ilość stron zapowiadała, że z pewnością mogę spodziewać się wielu wrażeń.

Tak też się stało. Epicka, monumentalna i fascynująca powieść, pomimo że jest naprawdę obszerna, sprawiła mi dużo radości. Jak dla mnie jest ona równie udana, jak poprzednie. Wiem, że niektóre osoby ceniące sobie tę serię mają odmienne zdanie. Oczywiście wszystko to kwestia gustu. Mimo to czytając, byłam zachwycona. Dla mnie to doskonała powieść - zresztą jak i cały cykl. Kto czytał, nie trzeba nic więcej wyjaśniać. A jak ktoś jeszcze tego zrobił, to jest okazja do nadrobienia zaległości.