Ognie. Miłość i inne katastrofy

Nie często sięgam po skandynawskie tytuły, jednak za sprawą kolegi pokusiłem się o tę pozycję. "Ognie. Miłość i inne katastrofy" dostarczyło mi tych wrażeń, których się spodziewałem i na które liczyłem. Walka dwóch sił przeniosła mnie do tej historii i trzymała bardzo długo - nie pozwoliłem sobie na przerwanie lektury, dopóki nie dotarłem do ostatniej kropki. Świetna kreacja postaci, zdarzenia nietypowe i te doskonale znane, do tego plastyczny język opisów i pełen chłód krajobrazu sprawiły, że zechciałem stać się częścią tej opowieści, która pozostawiła mnie z wieloma odpowiedziami na to, co powinienem uważać w życiu za naprawdę ważne.

Autorka i tym razem mnie nie zawiodła, od swojego debiutu niezmiennie utrzymuje swój styl i niezwykle zręcznie operuje słowem. Powieść jest dość niepokojąca, momentami budzi dreszcze i sprawia, że czytelnik czuje się nieswojo, ale ja lubię takie klimaty, więc dla mnie to jest plus. Z pewnością nie ma tu co narzekać na nudę, czy sztuczne rozwlekanie wątków i akcji. Wszystkim dzieje się w swoim tempie i nie ma tu przynudzania. Czy Annie uda się ocalić mieszkańców Islandii, przed potężnymi mocami natury? Dowiecie się tego, gdy sięgniecie po tę elektryzującą, wciągającą i chwilami niepokojącą książkę.

Ognie. Miłość i inne katastrofy to książka, którą ma moją pełną rekomendację.

Niewiele jest na rynku literackim tytułów, które pozwalają na pełne zaangażowanie w czytaną opowieść i sprawiają, że trudno wrócić później do rzeczywistości.

W tym katastroficzno-geologicznym thrillerze poznajemy sylwetkę kobiety naukowca, wulkany dla niej to chleb powszedni. Pomimo, że ma ułożone życie: dobrego męża, dzieci to po raz pierwszy doświadcza zakochania.

Miłość jako fizyczna siła natury przejmuje kontrolę nad jej życiem, usypia instynkt i stopniowo niszczy życie. Kiedy na podium wkraczają uczucia ognie budzą się nie tylko pod wyspą!

Zapewniam - doświadczymy tych emocji na własnej skórze.

Naszą bohaterkę poznajemy z bliska dzięki przywołanym wspomnieniom z dzieciństwa. niezwykle ciekawa jest relacja Ann z matką. Autorka poza kwestią rodzinną dotyka również tematów politycznych, dokładnie opisuje wszystkie pojęcia, które pomagają nam zrozumieć samą istotę wulkanu, robi to w sposób ciekawy.

"Jesteśmy potomkami tych, którzy przeżyli z ogniem, popiołem i głodem w materiale genetycznym. Nie jesteśmy spontaniczni, ciągnie nas do ognia jak ćmę."

Całe szczęście, że takie książki nie zdarzają się zbyt często, bo wtedy poświęciłabym im cały swój czas.

Wow. Wciągnęło mnie, pochłonęło i rozgrzało emocje do czerwoności, do temperatury magmy przelewającej się i kipiącej pod powierzchnią ziemi. Ognie to niezwykle dobra i mocna książka, która zwraca uwagę na wiele realnych problemów.

Islandia, miejsce magiczne, pierwotne i dzikie, gdzie pod stopami przelewa się ogień. Anna, wybitna geolożka każdego dnia wstaje rano do pracy, przygotowuje posiłek dla rodziny, spotyka się z współpracownikami. Jej życie jest stabilne i przewidywalne. Do czasu, gdy ziemia zaczyna się budzić, a w przededniu wybuchu wulkanu Anna poznaje Tomasa- fotografa, która zaczyna ją pociągać i fascynować. Teraz będzie musiała podjąć wiele zgubnych w skutkach decyzji.

Kocham czytać książki, które są niepokojąco realne, zwracające uwagę na problemy, otwierające na nie oczy czytelników. To właśnie taka historia, która na kanwie niezwykłego położenia geologicznego Islandii, jej bogatej historii snuje powieść katastroficzną, gdzie liczy się tylko władza, wpływy, wielkie pieniądze, bo przecież na wybuchu wulkanu można tak wiele ugrać, gdy człowiek przestanie liczyć się z konsekwencjami. Jednocześnie z narastającym napięciem i wielką katastrofą snującą się za plecami rozgrywa się inny dramat, który wywołał we mnie jeszcze więcej emocji. Rodzina Anny, jej małżeństwo powoli się rozpada popychając ją w ramiona Tomasa. Wybucha gwałtowna namiętność, która została opisana przez autorkę w tak czarujących, mocnych i dobitnych słowach, że niektórych fragmentów chyba nigdy nie zapomnę. Mało kto potrafi tak pisać o miłości, namiętności czy po prostu o życiu. Autorka posiada świetne pióro odsłaniające w człowieku wszystko to o czym kiedyś myślał, ale być może bał się do tego przyznać.

A zakończenie? Wgniata w fotel, pozostawia ze łzami w oczach, ale też pozwala głębiej zrozumieć całą książkę i myślę, że lepszego domknięcia tej historii autorka nie mogła wymyślić. Polecam. Styl autorki jest pełen mądrości, wnikliwości i dostrzeżenia pewnych spraw. Czytaliście jej pozostałe powieści? Ja przemierzam się do Wyspy i czuję, że koniecznie muszę nadrobić tę lekturę jeszcze tej zimy.

"Ognie" Sigríður Hagalín Björnsdóttir

Anna wiedzie poukładane życie u boku męża i dzieci. Prowadzenie domu godzi z pracą wymagającą bezwzględnego poświęcenia — kobieta jest geolożką, wulkanolożką. Życie Anny zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni, gdy pod stopami mieszkańców Islandii, w trzewiach Ziemi zaczyna bić ogromne, ogniste serce, którego mocy nie powstrzyma nikt...

"Ognie" to druga powieść autorstwa skandynawskiego autora, jaką miałem przeczytać w życiu. I absolutnie się nie zawiodłem.

W historii utkanej przez Björnsdóttir odnalazłem wszystkie elementy, aspekty, za jakie cenię sobie literaturę skandynawską. Od pierwszych stron wyczuwalny jest ten jakże wyjątkowy, niezwykle piękny minimalizm, oszczędność w słowach, ale nie w emocjach, rozbudowywaniu złożonych z wielu warstw portretów psychologicznych bohaterów, których poznajemy i śledzimy z zachłannością, pragnieniem coraz lepszego wejścia w ich psychikę, odbycia fascynującej podróży po ich umyśle.

Jak wspomniałem, mimo że w "Ogniach" minimalizm stoi na pierwszym planie, to książka ta nie jest beznamiętna, bezpłciowa, przyprawiająca o znużenie i apatię — wręcz przeciwnie! Akcja rozwija się powoli, miarowo, nie ma co oczekiwać po niej spektakularnych zwrotów akcji, lecz zakończenie zwala z nóg.

Sigríður Hagalín Björnsdóttir stworzyła przepiękną, cudowną opowieść o przekraczaniu własnych barier, wychodzeniu ze swojej strefy komfortu, poświęceniu dla zdobycia upragnionego celu i tego co w życiu człowieka najważniejsze, najistotniejsze — rodziny, bez której nic nie byłoby takie samo. Jest to także wzruszająca historia o miłości, namiętności silniejszej od nas, bezgranicznej pasji i potrzebie poznawanie tego co nowe, nieznane. Autorka nakreśla w "Ogniach" fascynujący, ogromnie inspirujący obraz natury, jej bezwzględności, wielkiej siły, która w mig jest w stanie obrócić wszystko w pył.

"Ognie" cechują się atmosferą, jakiej nie znajdziemy w żadnej innej powieści. Spomiędzy kartek sączy się powoli, snuje się mgła niepokoju, duchota, ale też cisza. Cisza przed burzą, można by rzec. I to właśnie ta duszna, oszałamiająca atmosfera spowija czytelnika, który odczuwa, że wydarzy się coś, na co nikt nie ma wpływu, coś niedobrego.

Książka ta jest jedną z niewielu, o ile nie jedyną, reprezentantką gatunku, jakim jest thriller geologiczny. Epizod wulkaniczno-geologiczny całkowicie zdobył moje serce, gdyż autorka za jego pomocą pokazuje nam coś innego, niespotykanego dotąd w literaturze; dodatkowo wykazuje się ogromną wiedzą i umiejętnym poruszaniem się w temacie.

Przyznam, że nie spodziewałem się po "Ogniach" powieści tak dopracowanej, płynnej, nieobliczalnej, nieokiełznanej, a jednocześnie delikatnej i subtelnej. Sigríður Hagalín Björnsdóttir pozytywnie zaskoczyła mnie historią Anny i jej rodziny, sprawiła, że z pewnością pozostanie ona ze mną na dłużej.

⭐9/10

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Literackiemu.