Ogień życia. Pegaz. Tom 1

Pewnej burzowej nocy na dach budynku, w którym mieszka trzynastoletnia Emily, spada coś ciężkiego. Zaniepokojona dziewczynka, mimo odczuwanego strachu, postanawia sprawdzić źródło hałasu. Wśród pozostałości po niegdyś pięknym i bujnym ogrodzie znajduje skrzydlatego konia - Pegaza. Jest poważnie ranny i potrzebuje pomocy. Emily jeszcze nie wie, że przybył ON na ziemię z ważną misją. Na Olimp napadli Niradzi, paskudne czterorękie stwory, którym rady nie dali nawet bogowie. Po tym, jak zgasł Olimpijski Ogień, ich świat został doszczętnie zniszczony. Teraz Pegaz musi odnaleźć dziewczynkę, w której sercu płonie ogień życia. Tylko z jej pomocą możliwe będzie pokonanie Niradów i odrodzenie Olimpu. Niestety na ziemię w ślad za Pegazem przybyli również Ci, którzy zniszczyli jego świat... , a także Pelen, olimpijski złodziejaszek, który zamiast walczyć w obronie Olimpu, ruszył za Pegazem i skradł jego złotą uzdę. Ten, kto ją posiada, zyskuje kontrolę nad uskrzydlonym wierzchowcem...

"Pegaz. Ogień życia" to pierwszy tom serii fantastyczno-przygodowej dla młodzieży, której autorką jest Kanadyjka Kate O'Hearn. Pisarka zadebiutowała w 2008 roku powieścią "Kira" (I tom cyklu "Shadow of the Dragon"), jednak największą popularność przyniosła jej seria książek o Pegazie, w której w umiejętny sposób splotła ze sobą dwa światy - mitologiczny z tym, w którym żyjemy współcześnie. Powstała z tego iście wybuchowa mieszanka gwarantująca czytelnikowi niesamowitą przygodę. Czegóż my tu nie mamy! Szaleńcze pościgi, imponujące bitwy, krwawe starcia z wrogiem, niebezpieczeństwo czające się za każdym rogiem, zdradę, intrygi, a nawet tajną rządową organizację, o której wiadomo jedynie tyle, że jeśli ktoś wpadnie w ich łapy... wszelki ślad po nim ginie. Oprócz elementów typowo fantastycznych i przygodowych, znalazły się tu również te bardziej realne, bliskie wielu ludziom jak samotne rodzicielstwo, tęsknota i ból po utracie najbliższych czy nietolerancja narodowościowa. W trakcie lektury jesteśmy świadkami rodzących się przyjaźni, wzajemnego zaufania, lojalności, a ostatecznie największego poświęcenia będącego aktem prawdziwego heroizmu.

Mimo tego iż jest to powieść napisana z myślą o młodzieży, z powodzeniem sięgnąć mogą po nią również starsi czytelnicy. Spodoba się ona wszystkim miłośnikom fantastyki, zwłaszcza osobom zainteresowanym mitologią. Historia wciąga już od pierwszych stron do tego stopnia, że trudno się od niej choć na chwilę oderwać. Zakończenie zaś sprawia, że ma się ochotę czym prędzej sięgnąć po kontynuację, aby poznać dalsze losy wszystkich tych niesamowitych bohaterów, których poznaliśmy w trakcie lektury. Naprawdę polecam!

Moja ocena: 5/6

Krótko i na temat. To nie było wciągające, nie było zadziwiające i nie było super, tak jak się spodziewałam. Rick to polecał. Miałam wielka nadzieję wielkości zielonego groszka. Wiem, że za dużo wymagam, bo to lektura dla dzieci, ale no nawet dzieci na cos ciekawego zasługują. Wiem, że ma się to nijak do Zmierzchu. Mam zamiar jeździć konno, teraz mi się po tym strasznym i szkaradnym pegazie odechciało. Nie polecam. S

Bohaterami powieści "Pegaz - Ogień życia" są nastolatkowie Emily i Joel, a z drugiej strony upadły bóg z Olimpu - Pelen. Powieść zaczyna się od prologu, którego akcja rozgrywa się na Olimpie atakowanym przez tajemnicze stwory zwane "niradami". Następnie opowieść kontynuowana jest w dwóch wątkach - wspomnianych dzieci oraz Pelena, które stopniowo zaczynają się łączyć. W międzyczasie do historii włączają się nowi bohaterowie - tata Emily oraz bogini Diana, a także dwóch agentów CRU(Centralny Resort Ultrabadawczy), którzy za wszelką cenę chcą pojmać upadłych bogów oraz latającego konia - Pegaza.

"Pegaz" to ciekawe zderzenie współczesnego postrzegania świata z mitami. Dla ludzi, którzy mają w pamięci niedawne lekcje z mitologii na pewno będą się nieźle bawić. Czytelniczy starsi za to będą mieli frajdę z odtwarzania wiedzy podczas czytania książki, ponieważ autorka umiejętnie wplotła wiele postaci w opowieści bohaterów, o których tylko słyszymy, ale znamy z mitycznych opowieści - zatem możemy sobie dopowiedzieć kim są i co potrafią. Zapewne pojawią się w późniejszych tomach.

Ale powieść ta, to nie tylko historia o Pegazie. Za uwagę zasługuje fakt, że autorka próbuje nauczyć młodych czytelników opieki nad zwierzętami i współczucia tym, które popadły w niewolę. W kooperatywie z innymi stara się pomóc uwięzionym koniom, które są tutaj symbolem wykorzystywanych przez ludzi zwierząt. Razem z pomocą idzie opowieść o przyjaźni, gdyż tylko razem można dokonać rzeczy niemożliwych.

Wiele zdarzeń autorka ponaciągała do swoich potrzeb - nic dziwnego, w końcu powieść o mitycznych bogach miała się zderzyć z współczesnym światem, w których o nich niemal zapomniano. Musiała zatem wypełnić luki i łączniki swoimi pomysłami. I tak np. tajemnicza rasa potworów jest fikcyjna - nie doszukałam się nigdzie w mitach wzmianki o nich, czy o ataku na domenę bogów rzymskich. Także istnienie Pelena pozostaje pod znakiem zapytania, ponieważ również nie można znaleźć informacji o nim - za boga złodziei (i kupców) uchodził Hermes. Za to bardzo cieszą w powieści opisy zetknięcia bogów z technologią lub kulturą ludzi - wiele z tych opisów jest okraszony dużą dawną humoru. Zwłaszcza opisy z pokarmem, którym są zauroczeni (z uwagi na dużą porcję cukru w nich zawartą - wg mitów, bogowie pili ambrozję i miód, aby zachować boskie siły - czyli generalnie jedli dużo cukru).

Sama historia bogów jest tutaj mieszanką mitów greckich jak i rzymskich. Bogowie rzymski w odróżnieniu od greckich nie odwiedzali ludzi. Byli wobec nich neutralni i nigdy ich nie ostrzegali, nawet jeśli groziło im wielkie niebezpieczeństwo - oczekiwali natomiast bezwarunkowego czczenia. Ich siedzibą nie był Olimp - co wyraźnie podważa już historię autorki. Jowisz i jego świata zasiadali w niebie, a na Ziemi mieli swoje świątynie zwane Panteonami, w których czasem rezydowali.