Ogień i krew. Pieśń Lodu i Ognia. Część 1

Chodź nie jest to "typowa" książka ze świata Pieśni Lodu i Ognia, a jej forma przypomina bardziej kronikę historyczną niż opowieść samą w sobie, to "kronika" ta jest bardzo przystępna i pomimo sporej ilość nazw władców, miejsc i dat jest dla czytelnika przystępna.

Przystępna? - ktoś zapyta, "A cóż to znaczy?". Znaczy to tyle, że niestety większość kronik historycznych to opasłe tomiszcza, nasycone masą informacji i niestety napisane w taki sposób, że ciężko przez takie dzieło przebrnąć.

Natomiast w "Ogniu i Krwi" dostajemy masę (momentami zabawnych), a na pewno lżejszych formą komentarzy błazna Grzyba, który jakoby był świadkami wydarzeń, co sprawia, że książka pomimo swych rozmiarów czyta się naprawdę lekko.

Polecam szczególnie dla fanów PLiO, którzy chcieliby uzupełnić informacje o cudownym świecie stworzonym przez Martina. Książka też nie zawodzi pod względem ilość materiału, który można wykorzystać w najnowszych fanowskich teoriach np. o trzech jajach :)

Ale więcej zdradzać nie będę, jedyne co mogę zrobić to gorąco zachęcić.

Gdy w Polsce nastał czas na wielką popularność pozycji Gra o tron, zastanawiałam się, co jest takiego w książkach Pana Martina, że zachwycają się nimi nawet osoby, które nie są miłośnikami serii fantasy. Sama mam problem z tym gatunkiem, przechodziłam obok tego tytułu z milion razy w bibliotece, ale jakoś zawsze mając go w ręce, rezygnowałam. W końcu nadszedł czas, że Gra o tron znalazła się na mojej półce i przyznam, że mnie pochłonęła.

Serial jakoś nie przypadł mi do gustu, dlatego kolejne tomy w tym Ogień i krew wolałam przeczytać niż zobaczyć i całe szczęście. Zadziwiające, jest dla mnie to, jak Pisarze niechronologicznie tworzą swoje dzieła. Pozycja Pana Martina toczy się w świecie Pieśni lodu i ognia, jednak przedstawia nam wydarzenia sprzed ponad trzystu lat całego cyklu. Zastanawiałam się, czytając ją, czy nie powinno się właśnie od niej rozpocząć swojej przygody z fantastyką Pisarza… Może wtedy więcej wątków byłoby zrozumiałych i można by było poukładać sobie wszystko dokładnie w głowie, ale z reguły czytelnicy zaczynają od Gry o tron.

Publikacja ta to rodzaj kroniki królewskiej, która opisuje ród Targaryen. Jeśli szukacie mnogości dialogów, ta książka może Was rozczarować. Zawiera ona raczej całe mnóstwo opisów wydarzeń, bohaterów, walk, oraz historii. Trzeba jednak przyznać, że mimo iż publikacja jest pozbawiona dialogu, ma bardzo dobrą fabułę, ciągle coś się dzieje i czytelnik z całą pewnością się nie znudzi. Fakt, że ilość opisanych rodów może przytłaczać, mimo to uważam, że dla zainteresowanych chronologią wydarzeń będzie to dodatkowy atut tej pozycji.

Oba tomy Ognia i krwi opatrzone są, także wspaniałymi ilustracjami, które dopełniają dzieła. Krytycy uważają, że ilustracje to jedyny plus książki, ponieważ ciągnie się ona niemiłosiernie i ciężko się wbić w fabułę, dodatkowo można się zgubić w opisach, myślę jednak, że fani Gry o tron z wielką chęcią poznają dzieje rodu Targaryen. Książka została z powodu objętości podzielona na dwie części, której przełom dokonuje się pod sam koniec panowania Viserysa I.

600 stron uniwersum Pana Martina porównywane jest do kolejnych części świata Śródziemia Pana Tolkiena. Różnica polega na tym, że o ile Pan Tolkien tworzy bardzo zrozumiały nawet dla tych, którzy zaczynają swoją przygodę z pierścieniem świat bez niedopowiedzeń, które rozumieją tylko fani publikacji, o tyle Pan Martin gra z czytelnikiem w kotka i myszkę i używa zwrotów zrozumiałych tylko dla fanów serii, co może być wadą tego dzieła. Mówi się, że sezon ósmy Gry o tron, był wielkim rozczarowaniem dla miłośników książki, gdy powstał Ród smoka, dano szansę nie tylko ekranizacji, ale i powieści. Mimo braku większego polotu serial przypadł do gustu widzom, jednak książka okazała się o wiele lepsza i cieszy się dużym uznaniem.

Myślę, że cała seria Pana Martina, jest godna polecenia, chociażby ze zwykłej ciekawości. Bardzo często zdarza się tak, że to, co popularne nie przypada nam do gustu, ale historia rodu Targaryen, jest warta poznania.

Długo wzbraniałam się przed fenomenem GoT, zwłaszcza że nie jestem w żadnym stopniu fanką fantastyki, niemniej gdy niespodziewanie zaskoczyło pomiędzy mną a serialową ekranizacją, było tylko kwestią czasu sięgnięcie do źródła czyli twórczości George'a R.R. Martina. Spektrum polubionych przeze mnie postaci świata Siedmiu Królestw jest stosunkowo spore i w ich gronie znalazła się również postać khaleesi, ochoczo więc zabrałam się za lekturę 1 części "Ognia i krwi", ciekawa jej smoczych korzeni.

Jak już pewnie wiecie, "Ogień i krew" nie jest typową fabułą, a raczej historyczną kroniką z dodatkiem fabuły oraz niekiedy domysłów, spisaną przez arcymaestra Gyldayna z Cytadeli Starego Miasta, a to sprawia, że podczas czytania napotykamy na momenty niepotrzebnej dłużyzny czy też fragmenty po prostu nudne, być może kojarzące się niektórym z lekcjami historii w szkole. Cóż, całe szczęście, że nikt nas potem nie przepyta z kolejności wydarzeń po Podboju, ani z rozległego rodowodu Targaryenów, prawda? Nie będę udawać, że fascynują mnie fragmenty dotyczące działań wojennych i wzajemnych animozji pomiędzy rodami i poszczególnymi lordami, interesują mnie natomiast postaci i ich różnorodność charakterologiczna, a "Ogień i krew" w tej kwestii zaspokajają moją ciekawość. Pomijając kwestie kazirodczych małżeństw (bardziej lub mniej udanych) i ciekawej urody, Targaryenowie to w gruncie rzeczy po prostu ludzie przy władzy ze wszystkimi człowieczymi słabościami i przywarami, a gros z nich skończyło zwyczajnie marnie.

Czekam tylko na odpowiedni moment, by sięgnąć po kolejny tom o dziejach dynastii Targaryenów.

Choć nie jest to ta książka Martina, na którą czekałam z utęsknieniem (mam oczywiście na myśli kolejną część "Pieśni Lodu i ognia"), to nie mogłam przegapić takiej okazji i nie sięgnąć po dzieło, które wyszło spod pióra jednego z moich ukochanych (choć nieco leniwych-to oczywiście pisze z przymrużeniem oka) twórców. W sumie muszę przyznać, że jestem zadowolona, bo "lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu". Jeśli lubicie twórczość Tolkiena, to z pewnością nieobcy wam jest Silmarillion, książka która jest po części kroniką a po części przewodnikiem po Śródziemiu. "Ogień i Krew" to taki Silmarillion Martina. Byłam zachwycona bogactwem historii i tradycji związanej z dynastią Targaryenów. Książka ta, przypomniała mi za co kocham cały cykl "Pieśni lodu i ognia". Cieszę się, że dane mi było przeczytać te wspaniałe historie o dawno zmarłych władcach, z których każdy kolejny był bardziej szalony od swojego poprzednika. Martin po raz kolejny udowodnił, że jego wyobraźnia działa na najwyższych obrotach. No i umielił nam czekanie na wielki finał.

Wiele stuleci przed wydarzeniami opisywanymi w pierwszym tomie cyklu, Grze o tron, Targaryenowie – jedyna rodzina smoczych lordów, która przeżyła zagładę Valyrii – zamieszkali na Smoczej Skale, nad którą panowali przez z górą dwa stulecia, nim postanowili podbić całe Westeros. Ogień i krew zaczyna się opowieścią o legendarnym Aegonie Zdobywcy, który stworzył Żelazny Tron, a następnie opisuje dzieje kolejnych pokoleń Targaryenów walczących o utrzymanie tego słynnego krzesła, aż po wojnę domową, która omal nie zniszczyła ich dynastii - notka wydawnicza.

Z początku zamierzałam napisać recenzję podobną do wielu innych, napotkanych przeze mnie na różnych portalach literackich, czy to polskich czy zagranicznych. Zamierzałam zaatakować autora, wypomnieć brak szacunku czytelników, zapytać gdzie jest kolejna część kultowej już "Pieśni lodu i ognia"? Jednak kiedy zaczynałam pisać, przypomniał mi się przeczytany niedawno artykuł, w którym jeden z moich ulubionych pisarzy Neil Gaiman, powiedział "George R.R Martin is not your bitch", co w wolnym tłumaczeniu znaczy "George R.R Martin nie jest twoją dziwką". Długo zastanawiałam się nad tym zdaniem i doszłam do wniosku, że mówi ono samą prawdę. Choć jako wierna fanka gry o tron, smoków, Westeros, Johna Snow i całego realmu, z niecierpliwością czekam na kolejną część cyklu, tak z drugiej strony jestem w stanie zrozumieć również autora. Martin nie jest twórcą pokroju Grahama Mastertona czy Stephena Kina, którzy piszą po jednej lub nawet więcej książek na rok. Na kolejne publikacje trzeba czekać długo. Niektórzy zdążą już zapomnieć o czym były poprzednie tomy i muszą zaczynać od początku. Teraz jest nieco łatwiej, gdyż mamy dostęp do ekranizacji. Jednak, choć fabuła serialu, dawno wyprzedziła książkę, to setki fanów cyklu, nadal czekają. Autor z pewnością zdaje sobie sprawę z rzeszy niezadowolonych, zdesperowanych fanów, przeglądających internet w poszukiwaniu informacji o dacie premiery. Ludzie Ci (ze mną włącznie) wywierają na niego wielką presję, poniekąd zmuszają do pracy. Naciskają, wymuszają, jęczą i grożą. Tworzenie w takich warunkach nie może być niczym przyjemnym, dlatego bym się wcale nie zdziwiła, gdyby Martin zrezygnował z napisania kolejnych tomów. Po przemyśleniu postanowiłam już nie pytać i nie naciskać tylko cierpliwie czekać na to, co będzie dalej. Ta recenzja nie będzie zatem narzekaniem na opieszałość autora tylko relacją z przygody, jaką było czytanie "Ognia i krwi".

Na wstępie muszę powiedzieć, że książka ta nie jest powieścią. Jest to książka historyczna, napisana dokładnie tak jak nakazuje gatunek, z punktu widzenia wszystkowiedzącego narratora-kronikarza. Jest to wymyślona opowieść o wymyślonym świecie, jednak to nadal historia, więc jeśli nie lubicie książek tego typu, to już na wstępie radzę wam sobie odpuścić. Jak większość książek opisujących dawne dzieje, bitwy, walki o tron, zakazane związki, rodzinne niesnaski, tak i ta jest nie do przełknięcia za jednym razem, choć jeśli znajdzie się taki śmiałek, to nie zawaham się i uścisnę mu rękę. Osobiście uważam, że ród Targaryenów, był najbardziej barwny, interesujący a zarazem "niepokojący" ze wszystkich rodów wykreowanych przez autora. Nie ma w tym nic dziwnego, zawsze pociąga nas to co brudne, kontrowersyjne czy po prostu inne. Targaryenowie byli potężni dzięki temu, że łatwo wchodzili w związki kazirodcze i nie dopuszczali do siebie "obcej" krwi. Byli piękni, groźni, odważni i dążyli do celu po trupach. No i oczywiście mieli smoki. "Pieśń lodu i ognia" to jeden z tych cyklów fantasy gdzie samej magii jest jak na lekarstwo. Bardziej liczy się polityka. Dlatego jak tylko się dowiedziałam, że wydana zostanie historia Targaryenów i ich smoków to nie mogłam się doczekać daty premiery, bo to właśnie za ich czasów magia była jeszcze "żywa". Muszę wam przyznać, że jestem geekiem jeśli chodzi o "Grę o tron". Najchętniej weszłabym do książki i chodziła po świecie Martina, zaglądając pod każdy kamień. Niestety autor nie ma tej lekkości pióra ani tej fantazji i umiejętności budowania świata jak Tolkien, jednak to co stworzył, nadal wciąga bez reszty i sprawia, że z tomu na tom chcemy coraz więcej. "Ogień i krew" zdecydowanie podbiła moje serce dzięki temu, że jest niezwykle szczegółowa i dostarcza na pozór mało istotnych i niepotrzebnych faktów. Niektóre historie są nam już znane z poprzednich książek, inne opowiadają o całkowicie nowych wydarzeniach, a jeszcze inne rzucają inne światło na całą linię fabularną. Dopiero po przeczytaniu tej książki dowiedziałam się jaka była historia Westeros pod panowaniem Targaryenów, jak twardy i zimny był to ród i jakich szalonych zrodził władców. Oczywiście Gra o Tron przygotowała mnie na najgorsze, jednak to co przeczytałam tutaj wprost wyrzuciło mnie z butów.

Tom pierwszy "Ognia i krwi" obejmuje czas od panowania Aegona Zdobywcy do jego szóstego następcy Aegona III, który zasiadł na Żelaznym Tronie 130 lat po tym, jak Aegon Smok i jego siostry po raz pierwszy postawili stopę w Westeros. Wnikliwy czytelnik zauważy, że część z tych historii została już opisana w "Świecie lodu i ognia. Nieznana historia Westeros i Gry o Tron", jednak tam dzieje Targaryenów zajmowały zaledwie 50 stron, a tutaj ponad 600, i to dość małym drukiem. Oczywiście nie udało się uniknąć powtórzeń, często nawet całych fraz, jednak "Ogień i krew" zawiera również całkowicie nowe informacje i fakty, które poszerzają naszą wiedzę o Siedmiu Królestwach, ich polityce, władcach i wojnach, które były ich udziałem. Spotkamy tutaj wielu bohaterów, którzy wspominani są w "Pieśni lodu i ognia", tych do których wielkości i sławy aspirują nasi bohaterowie, nawet ponad 300 lat później. Jedną z moich ulubionych historii jest ta o Podboju. Aegon, Visenya i Rhaenys to bohaterowie, którzy wydają się niezwykle "żywi" a bitwy, które toczą są wręcz epickie. Uwielbiałam również króla Jaehaerysa I i jego żonę, dobrą królową Alysanne. Jaehaerys wstąpił na tron ​​w 48 r. ,w wieku czternastu lat, aby rządzić Siedmioma Królestwami przez następne pięćdziesiąt pięć lat, aż do śmierci naturalnej śmierci w 103r. Maester Umbert mówił, że Aegon Smok i jego siostry podbiły Siedem Królestw, ale to Jaehaerys Rozjemca naprawdę je zjednoczył. Bajka!

Choć George R.R Martin ma wielu krytyków, choć zarzucają mu lenistwo, ściąganie żywcem z historii Anglii i Europy, tak nie ma chyba nikogo kto nie słyszał by o jego fenomenalnym cyklu. O autorze można powiedzieć wszystko tylko nie to, że nie potrafi pisać i porwać za sobą czytelników. Musi o tym świadczyć fakt, że ja, osoba która spała na lekcjach historii a klasówki odpisywała od kolegów, czytałam z szeroko otwartymi oczami. Zapamiętywałam te setki dat i nazwisk, miejsc i bitew, choć wiedza ta w gruncie rzeczy jest mi do niczego nie potrzebna. Barwo Panie Martin, udało się panu zrobić ze mnie nerda. Jeśli jesteście zapalonymi czytelnikami "Pieśni lodu i ognia" to jest to coś dla was, wspaniała lektura uzupełniająca. Polecam. A sama biorę się za tom II.

Historia królów Targaryena od Aegona Zdobywcy do Aegona III brzmi bardziej jak powieść historyczna niż fikcyjna/fantasy. Na samym wstępie trzeba zaznaczyć, że Ogień i krew to BARDZO wielowątkowa powieść z mnóstwem postaci w tle. Dlatego na początku książki można się nie co pogubić, ale uprzedzam po stu stronach da się przyzwyczaić. Świat stworzony przez Martina jest ogromny stąd też możliwość tego pogubienia się. Ta książka dedykowana jest dla osób, które chociaż trochę znają Grę o tron. Na książce jest blurb informujący, ze wszytsko dzieje się 300 lat przed #GOT, ale szczerze powiedziawszy bez wiedzy co dzieje się tam - w Ogniu bym się po prostu pogubił i nie zrozumiał totalnie nic. Samo wydanie książki jest cudowne, bowiem zawiera wspaniałe ilustracje, wydana w twardej oprawie – czyli to co książkowe sroki lubią najbardziej. Jednak nie mogę powiedzieć, że książka mnie rozczarowała. Wręcz przeciwnie! Wszystko jest bardzo fajnie wytłumaczone i rzeczywiście z każdą kolejną przewróconą stroną nadal odczuwamy fascynację tym światem. Brakowało tylko szczegółowej mapy Westeros i jej okolic. Możliwość przedstawienia kontekstu wizualnego poprawiłaby ogólne wrażenia czytelnika. I to tak naprawdę moja jedyna uwaga. Bo to, ze bohaterów było mnóstwo – taki świat. Z jednej strony jest to wielki minus, ale z drugiej – ogromne możliwości na rozbudowanie tego wspaniałego świata. Wielu fanów #GameofThrones będzie się zastanawiać, dlaczego #GeorgeRRMartin postanowił napisać swoją najnowszą książkę #FireandBlood, w tym czasie. Zamiast próbować zakończyć długo oczekiwaną i bardzo opóźnioną książkę The Winds of Winter - przedostatnią powieść z serii fantasy Pieśń lodu i ognia… Martin postanowił opublikować obszerną historię jednej z głównych rodzin - Targaryenów. Gdyby Ogień i Krew były o połowę krótsze i obejmowały całą sagę Targaryena, trudno byłoby nie polecić jej jako niezbędnego i przyjemnego dodatku do świata Gry o Tron. Zamiast tego, czytając to czasami ma się ochotę uczyć się na szczególnie wymagający egzamin, przygotowując się do pytań takich jak: "Kto należał do małej rady Aegona II?" Lub: "Kto był pierwszym dzieckiem Królowej Rhaenyry?" Z drugiej strony trudno też jest nie ekscytować się opisami smoków angażujących się w powietrzną walkę, ani dylematu, czy pokonani władcy powinni "zgiąć kolano", "wziąć czarnego" i dołączyć do Nocnej Straży, czy po prostu zginąć. Moim zdaniem książka i tak jest warta przeczytania!