Odyseja kosmiczna 2061

POPKulturowy Kociołek:

Akcja książki rozgrywa się kilkadziesiąt lat po wydarzeniach z części „2010”. Sędziwy już doktor Heywood Floyd ponownie wyrusza w kosmos, aby stać się człowiekiem, który pierwszy raz postawi nogę na komecie Halleya. Wyprawa ta szybko zmienia jednak swój status z naukowej na ratunkową. Załoga statku Galaxy badającego ewolucję Europy (dawnego księżyca Jowisza) popada bowiem w spore tarapaty i potrzebuje ratunku. Gdzieś w tym wszystkim swoje miejsce ma również wszechmocna siła, która czeka tylko na okazję, aby odkryć przed ludzkością jej prawdziwą rolę.

Jednym z wyróżników twórczości Arthura C. Clarke’a jest skupianie się na różnych złożonych koncepcjach naukowych. Tak też jest w przypadku książki Odyseja kosmiczna 2061. Od prawie samego początku autor zanurza tu czytelnika w zawiłościach nauki, złożonościach eksploracji kosmosu i poznawaniu wyzwań związanych z podróżowaniem w głąb naszego układu słonecznego.

Tytuł ponadto wyróżnia dbałość Clarke’a o szczegóły naukowe i jego wizjonerskie pomysły na temat technologii. Mocną i ciekawą stroną książki jest również eksploracja tematów ludzkiego umysłu i ludzkiej ciekawości (będącej początkiem wielu odkryć). Znajdziemy tu również filozoficzne pytania dotyczące natury inteligencji, tajemnic wszechświata i życia pozaziemskiego. Motywy te dodają głębi i złożoności narracji, czyniąc historię na swój sposób wyjątkową.

Nie jest to więc pozycja łatwa do przyswojenia, a przez to nie każdemu będzie ona musiała przypaść do gustu. Tytułowi brakuje również tego samego poziomu napięcia i suspensu, co jego poprzednikom. Fabuła toczy się spokojniej, momentami wręcz zbyt spokojnie, z kilkoma niepotrzebnymi zbyt przydługawymi filozoficznymi wywodami. Ponadto postacie, choć dobrze narysowane, mogą nie być tak zapadające w pamięć i nie da się z nimi łatwo identyfikować, jak tym z wcześniejszych części...

Od transformacji Jowisza minęło pięćdziesiąt lat. Heywood Floyd, żyjący już od ponad wieku, ma po raz pierwszy w historii wylądować na komecie Halleya. Zabierze go tam statek kosmiczny o nazwie „Universe”, będący własnością chińskiego milionera. Niestety, drugi pojazd, „Galaxy”, nieoczekiwanie znajduje się na księżycu Jowisza — Europie. Załoga musi czekać na ratunek ze strony „Universe”, a wszystko obserwuje siła, znana kiedyś jako David Bowman…

Clarke znowu zabiera czytelników w międzygwiezdną przygodę, która pobudza zarówno intelektualnie, jak i emocjonalnie. Jego talent w tej książce, podobnie w przypadku poprzednich pozycji z serii, charakteryzuje się przede wszystkim wizjonerskimi koncepcjami i wciągającą narracją, co osobiście po prostu uwielbiam. Wiem, że pojawiają się opinie, iż tom trzeci chwilami przynudza. Ale barwne opisy lodowej powierzchni Europy, jej dziwnych krajobrazów, tajemnic kryjących się pod lodem przenoszą czytelników do świata, który jest zarówno obcy, jak i w pewnych kwestiach podobny do naszego. Kreacja Europy przez Clarke’a jest hipnotyzująca. Jego dbałość o szczegóły i umiejętność tworzenia poczucia zachwytu sprawiają, że księżyc ożywa w sposób, jaki może osiągnąć niewielu autorów.

Powrót znanych nam bohaterów wzbudza nostalgię. Zwłaszcza obserwowanie starzenia się Floyda, nadające mu finalnie więcej ludzkich cech, a samej powieści realizmu.

Narracja ponownie porusza tematy kluczowe dla całej serii, w tym ewolucję człowieka, naturę inteligencji pozaziemskiej i konsekwencje zaawansowanej technologii. Autor płynnie wplata te wątki w fabułę, skłaniając czytelników do zastanowienia się nad głębokimi pytaniami o wszechświat.

Doceniam sposób, w jaki Clarke nadal zgłębiał te dające do myślenia tematy, dzięki czemu powieść stała się nie tylko ekscytującą kosmiczną przygodą, ale także podróżą czysto filozoficzną.

Zdolność Arthura C. Clarke’a do łączenia nauki i fikcji w połączeniu z jego zgłębianiem istotnych tematów sprawia, że cała seria jest obowiązkową lekturą dla fanów science-fiction. Myślę, iż nadal inspiruje pokolenia czytelników i myślicieli. Teraz zamierzam zabrać się za tom czwarty, dopełniając obrazu — chyba znowu uniknę rozczarowania. To proza, która pozostaje przystępna, nawet jeśli zgłębia zawiłe naukowe koncepcje. Znakomita cecha, warta podkreślenia.

Czy słyszeliście o tym, że jest duże prawdopodobieństwo, iż na jednym z księżyców Jowisza, a dokładniej na Europie, jest życie? 🤔 Co o tym sądzicie?

Tę hipotezę już w latach 80' wykorzystał Arthur C. Clarke, gdy pisał kolejne tomy Odysei kosmicznej i uważam to za coś niesamowitego! Cała ta powieść, której akcja dzieje się w 2061 roku, w którym to ma przelecieć niedaleko Ziemi kometa Halleya, jest świetną historią, a raczej takim "gdybaniem" jak by to życie mogło się rozwinąć przy pewnej pomocy z zewnątrz (nie będę zdradzać zakończenia poprzedniego tomu, jakby ktoś nie czytał).

Oczywiście autor nie tylko opisuje warunki, które mogły do tego doprowadzić, ale też opisuje wyprawę pewnej załogi statku, który ma wylądować na komecie Halleya, by ją zarówno zbadać, jak i po prostu "zwiedzić" 😏

Ich misja musi jednak być skrócona, gdyż na księżycu Europa rozbija się inny statek kosmiczny, chcący zbadać tajemniczą górę, która pojawiła się praktycznie niespodziewanie.

To była niesamowita historia. Najbardziej, jak zawsze w przypadku książek A.C. Clarke'a wciągnęła mnie ta część, dzięki której w bardzo przystępny sposób dowiadywałam się czegoś o kosmosie. Sądzę, że autor pod tym względem był niesamowitym propagatorem nauki i chwała mu za to! Nie tylko polegał na różnych najnowszych ówcześnie odkryciach, ale też rozwijał je i pozwalał sobie na fantazjowanie na ich temat. I pewnie właśnie to gdybanie/fantazjowanie mogło przyczynić się do kolejnych odkryć i/lub wynalazków. I to naprawdę jest piękne i inspirujące, zgodzicie się?

Polecam wszystkim wielbicielom sci-fi i nie tylko!

Czy macie ulubione gatunki literackie, których nie jesteście w stanie pominąć podczas planowania czytelniczej przyszłości?

U mnie to zdecydowanie o dwóch lat science-fiction. A ostatnio udało mi się skończyć trzeci tom serii o wszechświecie:

Odyseja kosmiczna 2061- Arthur C. Clarke, wydawnictwo dom_wydawniczy_rebis

Ta część, tak jak poprzednie dwie bardzo przydly mi do gustu. W dodatku ta ostatnia chyba najbardziej podpasiwala mi wydarzeniami i nastrojem jaki wykreował autor. Sama książka pasuje formatem i grafika do reszty książek wydanej w serii Wehikuł czasu. Ale jej środek to istota tej serii. Idealny wehikuł czasu. Książka mocno wciąga, miejscami nieźle trzyma w napięciu i co najważniejsze nie nudzi. Nawet opisy różnych rzeczy dla mnie normalnie nudne, to tu podczas czytania na prawdę interesowały i ciekawiły. Ale już dwie poprzednie książki przypadły mi do gustu.

Jeśli, jak ja ostatnio, lubicie science-fiction to na pewno seria się Wam spodoba.

Zapraszam do czytania😍

Odyseja kosmiczna 2061 nie jest tak dobrą książką jak pierwsze dwa tomy z tego cyklu, ale wciąż to ciekawa powieść, która po latach potrafi zainteresować czytelnika. Akcja rozgrywa się kilkadziesiąt lat po wydarzeniach opisanych w Odysei kosmicznej 2010. W powieści śledzimy losy dwóch wypraw - jednej, która ma za zadanie zbadać z bliska kometę Halleya, a druga z pewnych nieprzewidzianych względów ląduje na księżycu Jowisza, czyli Europie. Dość szybko jednak okaże się, że oba statki spotkają się i to właśnie na Europie, gdzie od pewnego czasu dzieją się tajemnicze rzeczy...

Fabuła trzeciego tomu nie jest tak porywająca jak poprzednich dwóch, momentami można nawet odczuć, że autor nie do końca wiedział, co, albo w jaki sposób chce opowiedzieć. Dopiero pod koniec książki Arthur C. Clarke odsłania karty i pokazuje najistotniejsze wydarzenia, których finał poznamy w czwartej części. Niemniej jednak samą powieść wciąż czyta się bardzo dobrze i z uwagą śledziłem losy bohaterów, tych nowych, jak i tych już mi znanych. Siłą powieści Arthur C. Clarke'a jest to, że potrafił niezwykle trafnie przewidywać niektóre zjawiska, czy odkrycia na podstawie szczątkowych informacji, jakie w momencie pisania posiadał. Dzisiaj wiemy już stanowczo dużo więcej o kosmosie, budowie planet i wielu innych zjawiskach niż w momencie, kiedy autor pisał pierwszy tom Odysei kosmicznej, dlatego pewne informacje opisywane w jego książkach są nieaktualne, ale niektóre udało mu się trafnie przewidzieć.

Odyseja kosmiczna 2061 to nieco słabsza odsłona cyklu Odyseja kosmiczna, ale to wciąż interesująca lektura i z niecierpliwością czekam na ostatni tom.