Odwyk

Nie wiem co dokładnie przyciągnęło mnie do książki „Odwyk". Wiem, że po przeczytaniu opisu, poczułam iż muszę zapoznać się z tą pozycją. Lubię kryminały, a ten miał coś w sobie, co sprawiło, że czułam, że mi się spodoba. Do tego wszystkiego, cała historia jest umieszczona w Łodzi, w której byłam kilka razy. Osadzenie historii w tym mieście spowodowało, że wszystkie wymienione ulice w książce z chęcią śledziłam na mapie i zastanawiałam się czy kiedyś tam byłam. Nabrałam też chęci, aby ponownie odwiedzić to miasto.

„Odwyk" to udany debiut literacki pana Widerskiego. Jednak nie jest ON pozbawiony wad. Niektóre wątki zostały naciągnięte, a inne niedociągnięte. Jestem nawet w stanie wybaczyć pewne naciągnięte kwestie, bo rozumiem, że autor zrobił to, aby fabuła się ładnie potoczyła i czytelnik się nie nudził. Niestety, nie jestem w stanie wybaczyć niedopracowanych i za to książka dostała ode mnie minus. Według mnie kolejną wadą tej książki jest zbytnia seksualizacja kobiet. Prawie każda występująca pani musiała być skomentowana jak bardzo jest atrakcyjna czy też podkreślone co ma na sobie. A jakoś nie znalazł się ani jeden opis mężczyzny, jak to jego czerwone spodnie podkreślają jego idealnie ukształtowany tyłeczek.

Nie zmienia to faktu, że z chęcią przeczytałabym kolejny kryminał napisany przez pana Widerskiego, ponieważ oprócz wad ta książka posiada także zalety. Pomimo że jest to ponad sześćset stronicowa cegiełka to nie było czuć, że coś się ciągnie czy jakieś opisy są za długie i nudne. Cała historia płynęła w przyjemnym dla czytelnika tempie. Bardzo szybko wsiąknęłam się w przedstawiony świat i nie mogłam się doczekać rozwiązania sprawy. Ostatnie sto stron połknęłam w trymiga, bo chciałam jak najszybciej poznać zakończenie. Ta książka utwierdziła mnie w tym, że uwielbiam kryminały i powinnam zdecydowanie częściej po nie sięgać.

Książka, która zaciekawiła swoim tytułem i opisem. A sama treść porwała mnie na dobre parę godzin. Czytając ta książkę poczułam się jak bym sama prowadziła to śledztwo i przemierzała ulice Łodzi.

Mamy tu morderstwo w klinice uzależnień, które jest dość makabryczne. Sprawcy nikt nie widział, nikt nic nie słyszał, a w budynku znajdowało się parę osób. Dostajemy wiele pytań, które wyjaśnia finał tej historii. A mówiąc o finale. Szokuje, nie podejrzewałam danego bohatera o to, ze to ON zabijał. Koniec daje nam również nadzieję na dalsze losy( za co się modlę ;))

Książka obiecywała wiele,a dostałam jeszcze więcej. Polecam z całego serca ;)

"Odwyk" to bardzo udany debiut, który wciąga od pierwszych stron, uzależnia i sprawia, że chce się więcej. Adam Widerski na kartach swojej książki ukazał doskonale przemyślaną historię, która, aby rozwiązać sprawę przed policją, zmusza do wytężenia szarych komórek i poskładania w całość wielu poszlak. Dodatkowo umiejscowienie akcji w naszej polskiej Łodzi, której klimat i urok autor stara się odsłonić przy bardzo wielu okazjach, nadaje powieści ciekawego i oryginalnego charakteru. Po takim zakończeniu mam nadzieję, że Pan Adam już zaczął pisać kontynuację. Innej opcji nie widzę.

Każdy z nas ma swoje uzależnienia. Niektórzy nie wyobrażają sobie, by zacząć dzień bez wypicia kawy czy herbaty, inni potrafią namiętnie oglądać telewizję lub są uzależnieni od uprawiania sportu. Moim uzależnieniem są książki i z tego uzależnienia nie mam zamiaru rezygnować, co to to nie! Inaczej przeszłaby mi koło nosa świetna książka – kryminał, który jest debiutem! Adam Widerski w „Odwyku” skupił się na innym rodzaju uzależnienia – od leków, alkoholu, narkotyków i seksu. Co z tego wynikło?

Łódź, klinika uzależnień. W tej renomowanej klinice codziennie spotykają się ludzie, by walczyć z nałogiem, opowiadać o drodze stoczenia się na samo dno. To właśnie tutaj pewnego dnia dojdzie do tragedii – w łazience dojdzie do zabójstwa jednego z pacjentów. Ofiara zostanie brutalnie zamordowana, w jego ciele zostanie znaleziona butelka po alkoholu oraz wiersz, który wskazywać będzie na innego uczestnika terapii. Śledztwo prowadzić będzie Piotr Krzyski i nie będzie miał łatwego zadania. Wraz z nową partnerką posterunkową Kamilą będą walczyć z czasem. Wsparciem okaże się także dziewczyna komisarza, dziennikarka Marta. Okaże się, że to nie będzie pierwsze morderstwo, zawsze jednak przy ofiarach znajdować się będzie butelka, wiersz oraz karteczka z dziwnym numerem. Wyjdzie także na jaw, że morderca obrał za cel także jednego z policjantów, a na wierzch wyjdą skrywane sekrety. Kim jest morderca i dlaczego na cel wybiera ludzi uzależnionych i związanych z narkotykowym półświatkiem? Co oznaczają symbole, pozostawione przy zwłokach?

Ja poproszę więcej takich udanych debiutów i więcej tak dobrych kryminałów! Nie mam się do czego przyczepić, choć książka liczy sobie ponad 600 stron, połyka się ją błyskawicznie i chciałoby się jeszcze więcej! Nie odstraszyła mnie ilość stron i nie mogłam się od niej oderwać, próbowałam sobie ją dawkować, by za szybko nie rozstawać się z bohaterami i intrygą, lecz poległam i przeczytałam jednym tchem jednego dnia. Choć przeczytałam ją kilka dni temu, to jednak musiałam kilka dni pomyśleć, co napisać o tej książce, żeby ją polecić i jednocześnie nie zdradzić za wiele.

Fabułę będziemy śledzić z kilku perspektyw – komisarza Piotra, o którego upomni się jego przeszłość, jego dziewczyny Marty, która odegra bardzo ważną rolę w śledztwie. Narrację prowadził będzie także sam morderca i to na jego rozdziały czekałam najbardziej. Bardzo lubię, gdy w książkach są właśnie opisywane wydarzenia z perspektywy „tego złego”. Bohaterami będą także pacjenci uczęszczający na terapię, a także ich terapeuci. Jak to często bywa – okaże się, że nie można ufać nikomu, każdy z nich skrywać będzie tajemnice, przez które będą ginąć ludzie. Czy ofiary będą jednak takie niewinne? Prowadzący śledztwo są przedstawieni z bardzo ludzkiej strony, też mają swoje problemy i zmartwienia. Z dokładnością śledzić będziemy każdy etap śledztwa i mogę zdradzić, że będzie się działo!

„Odwyk” to bardzo dobry kryminał, który, mam nadzieję, doczeka się kontynuacji! Zakończenie daje ku temu dobry powód, furtka jest otwarta! Adam Widerski zabawił się z czytelnikiem i na samym końcu zafundował niezłą bombę, ja muszę wiedzieć, co będzie dalej! Ogromnym plusem tej książki jest spójność akcji i wątków, tu wszystko idealnie się ze sobą wiąże i jest dopracowane w najmniejszym szczególe. Autor wielokrotnie wodzi czytelnika za nos wprowadzając nowe informacje i zręcznie myli tropy. Czego chcieć więcej? Tylko jak najszybciej wydanej drugiej części. Polecam!

Uzależnienie. To słowo, z którego znaczeniem każdy spotkał się z mniejszym lub większym stopniu. Jedni być może dowiedzieli się, co oznacza poprzez własne doświadczenia, inni przez obserwacje, a jeszcze inni zupełnie inaczej. Tak więc to słowo nie jest nam obce i bardzo dobrze, bo powinniście mieć je na uwadze czytając zarówno tę recenzje jak i książkę.

Wyobraźcie sobie scenerię: Łódź, klinika leczenia uzależnień. Jest to z pozoru zwyczajny dzień, w którym to trzej pacjenci odwiedzają to miejsce, aby zwierzyć się terapeutą ze swoich wzlotów i upadków. Wśród nich jest jeden mężczyzna, który już wcześniej miewał problemy z agresją. Wychodzi do łazienki, a gdy wraca po dłuższej chwili, pisze niepokojący wiersz i zwierza się z swoich problemów. Moment później słychać krzyk. W łazience zostaje odnalezione ciało zamordowanego mężczyzny, a zarazem uczestnika terapii. Gdy na miejsce przyjeżdża policja, nie ma śladu po autorze następujących słów:

"Życie nie ma,

Krew już płynie,

Ran nikt nie zawinie!"

Zniknął bez śladów. Szybko się jednak okazuje, że ofiarami mordercy padają osoby, które są w jakimś stopniu powiązane z narkotykami. Dlaczego? Czy sprawa może być tak oczywista jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka?

Nakreślona sceneria już od samego początku przykuła moją uwagę i sprawiła, że czytanie tej powieści było dla mnie czysta przyjemnością. Było w niej nie mało zaskoczeń oraz ogrom pytań, dzięki czemu moja ciekawość nie malała aż do ostatniej strony.

Ogólnie rzecz biorąc, pierwsze na co zwróciłam uwagę czytając tę książkę, to fakt, że mimo iż jest to debiut, całość jest naprawdę niesamowita i osobiście nie zmieniałabym w niej zupełnie nic. Czasami co prawda lekko denerwowało mnie to ciągle przedłużanie fabuły, co nie znaczy, że nie miało to swojego specyficznego uroku. Dzięki temu lepiej zaznajomiliśmy się z sprawą oraz poznaliśmy charaktery bohaterów, którzy prawdę rzecz ujmując od samego początku wydawali mi się lekko nietypowi, co nie znaczy że chcę przez to wypomnieć kolejną wadę. Nic z tych rzeczy, dzięki temu wydawali się o wiele bardziej prawdziwi.

To genialny kryminał, który zaskoczy nie jednego miłośnika tego gatunku. Osobiście mimo iż miałam do czynienia z wieloma tego typu lekturami, bawiłam się świetnie i spędziłam przy tej lekturze kilka naprawdę zadowalających godzin. Jeżeli więc szukacie czegoś nowego i zaskakującego, bądź też jesteście ciekawi czy każdy debiut musi być jednoznaczny "niezbyt dopracowany", ta książka jest dla was i dzięki niej z pewnością nie tylko pozbędzie się uprzedzeń, lecz także zastanowicie się nad wieloma wątkami przedstawionymi w tej lekturze. Jak dla mnie strzał w dziesiątkę!

Łódzka policja z komisarzem Krzyskim na czele usiłuje rozwiązać sprawę mordercy, którego ofiarami są pacjentami kliniki leczenia uzależnień. Zagadka goni zagadkę, trup trupa ale jak to się skończy?

Powieść mimo poruszenia wielu trudnych tematów jest przyjemna do czytania. Bohaterowie są dopracowani i intrygujący. Autor swoimi opisami przeniósł czytelnika w centrum akcji i pozwolił na bliższe poznanie Łodzi.

Fabuła jest dobrze przemyślana i zaskakująca.

Świetny debiut, po który warto sięgnąć!

Zabawa w kotka i myszkę to coś co uwielbiają podstępni psychopaci. Kto będzie pierwszy - morderstwo czy policja? Czy w ogóle można ustalić kolejność?

Lubię kryminały i powieści, w których morderca odgrywa wraz ze swoim pokręconym umysłem pierwszoplanową rolę dlatego zdecydowałam się na powieść Adama Widerskiego. Intuicja podpowiadała mi, że to będzie historia od której ciężko będzie się oderwać. Wszystko się potwierdziło już po zaledwie kliku stronach, gdy wkroczyłam w sam środek wydarzeń i z rosnącym zainteresowaniem śledziłam przebieg fabuły. Autor rozpoczął grę z czytelnikiem w której zasady ustalał podstępny morderca.

W renomowanej klinice uzależnień ktoś dopuścił się zbrodni. Gdy znaleziono zwłoki jednego z pacjentów jasnym było, że zabójca czai się w pobliżu. Dlatego sprawa trafia do inspektora Ryszarda Walskiego, który nie cofnie się przed niczym i zrobi wszystko, by znaleźć sprawcę zanim ten ponownie zaatakuje. Tylko, że morderca doskonale się bawi i wydaje się, że testuje wytrzymałość policji. Kim ON jest? Dlaczego pozostawia przy zwłokach tajemnicze symbole? Mnożą się pytania, na które wciąż brakuje odpowiedzi.

Wielkim plusem jest realne odwzorowanie Łodzi. To tam została osadzona akcja powieści i podążając tropem bohaterów czułam się jakby sama zwiedzała miasto. Plastyczne opisy, konkretne budynki, dobrze ujęta infrastruktura i klimat sprawiły, że książka od razu nabrała realności. Pośród tego wszystkiego znaleźli się bohaterowie: pełnowymiarowe postacie, które budziły wiele emocji i pytań związanych z ich decyzjami. Odwzorowanie zabójcy, jego toku myślenia, sposobów działania czy całego profilu psychologicznego z zaznaczeniem funkcjonowania umysłu pozwoliły mi na moment wkroczyć do głowy psychopaty. To co tam zastałam zmroziło mi krew w żyłach! A w kontraście z inspektorem Ryszardem Walskim otrzymałam dwie skrajne różne osobowości, które bez problemu pociągnęły na swoich barkach całą fabułę.

Fabuła jest niesamowicie wciągająca. Być może to za sprawą wszechobecnej realności miejsc i bohaterów, a może za sprawą dynamiki oraz rewelacyjnego klimatu. Co by to nie było od historii trudno się oderwać a pościg z nieuchwytnym mordercą to sama przyjemność dla fana gatunku. Od samego początku widać zaangażowane autora w swoją powieść oraz dopracowanie najdrobniejszych szczegółów, w tym gry, którą rozgrywa psychopata. Wydaje się, że tylko ON zna jej zasady i doskonale się bawi igrając sobie z policją , ale zostawia ślady po których czytelnik może podążać. Składałam więc w całość wszystkie poszlaki, zadawałam pytania szukając na nie odpowiedzi i bawiłam się tak wspaniale, że nawet nie wiem kiedy dotarłam do emocjonującego finału!

"Odwyk" to książka z pazurem, przy której na moment nie liczy się nic poza rozgrywanymi wydarzeniami. Dobrze napisana, przemyślana i nieustannie zaskakująca trzyma w napięciu do ostatniej strony. Znajdziecie w niej wszystko: od przerażających zbrodni, przez trudną przeszłość, która wszystko kształtuje, po sekret mający wielkie znaczenie. Miłość, kłamstwa, zbrodnie są motorem napędowym dla powieści, która pozytywnie mnie zaskoczyła.

„Witam panów. Przyszliście popatrzeć na nagiego leżącego w morzu krwi?”, czyli udany debiut Adama Widerskiego.

Odwyk to debiut Adama Widerskiego. Jeśli wszystkie książki będą takie jak ta, autor ma szansę na sławę. Tytuł książki kojarzy się z uzależnieniem, ale uwaga to jest kryminał, więc nie dajcie się zwieść tytułowi.

Akcja rozpoczyna się w jednej z klinik odwykowych w Łodzi, w której zostaje zamordowany jeden z pacjentów. Wkrótce okazuje się, że morderca ma na celu osoby uzależnione lub powiązane z narkotykowym światem. Co oznaczają symbole, które morderca zostawia przy zwłokach? Czy psychopata prowadzi jakąś przerażającą rozgrywkę z policją?

Świat wykreowany w Odwyku jest bardzo surowy, męski i pełen kłamstw. Widerski używa bardzo dużo dialogów, nie skupia tak bardzo na opisach (co dla mnie jest plusem). Przez ponad 600 stron wciągamy się w klimat kłamstw, morderstw, w życie policjantów. Wszystko idealnie do siebie pasuje, co sprawia, że książkę czytamy z przyjemnością.

Mrożąca krew w żyłach akcja wciąga czytelnika, który nie jest w stanie odłożyć tej książki. Znakomicie skonstruowana historia. Autor zadbał o każdy element układanki i dobre zakończenie, a wielowątkowość urozmaica fabułę.

Ciekawą postacią jest policjant Piotr Krzyski śledczy z wydziału kryminalnego Łódzkiej policji. Jest jednym z najlepszych policjantów. Wraz z partnerem Łukaszem Majskim tworzyli zgrany duet. W pojedynkę Krzyski nie radzi sobie zbyt dobrze, ale teraz nie ma wyjścia. Jaką tajemnicę ukrywa Piotr?

Nie zrażajcie się ilością stron. Ja też na początku byłam sceptycznie nastawiona do Odwyku ze względu na jego objętość, ale okazało się, że niepotrzebnie. Historia jest bardzo realistyczna, momentami niezwykle brutalna. Na pewno spodoba się fanom gatunku. Ja bawiłam się świetnie i liczę, że Widerski wkrótce powróci z nową powieścią.

„Odwyk” już od samego opisu mnie zaintrygował, jednak czasem z opisami jest tak jak z trailerami filmowymi, dostajemy najlepsze sceny, a reszta jest niewypałem. Jak było w tym wypadku? W tym wypadku to prawdziwa kryminalna bomba! Jestem pod wrażeniem dopracowania tej książki, bo autor poruszył wiele kwestii, sam się przy tym nie gubiąc.

Akcja od samego początku jest dynamiczna i choć momentami zwalnia, to i tak trzyma na tyle wysoki poziom, że książkę, mimo ponad 700 stron, czyta się błyskawicznie. Śledztwo jest wielowątkowe, istna piramida powiązań i osób zamieszanych, uzależnienia, korupcja, handel nielegalnymi substancjami. Mamy odniesienia do przeszłości, a ona w pewien sposób łączy się z bieżącymi wydarzeniami oraz śledczych, którzy naprawdę skrupulatnie przekładają się do swojej roboty, do tego stopnia, że ich działania niekiedy ocierają się o granicę prawa, jednak mimo to nadal są krok za mordercą. Ile osób zginie, zanim policja rozwiąże zagadkę?

„Odwyk” zawiera to, co ja lubię najbardziej, czyli wnikliwą analizę psychologiczną mordercy, która łączy się z motywem. Uczestniczymy w przygotowaniu do każdej kolejnej zbrodni, poznajemy potencjalną ofiarę i rozumiemy, że one nigdy nie są przypadkowe, że łączy je uzależnienie, ale jak ma się ono do motywu? Ha! Ma się i to dość wiarygodnie. Poza mordercą w książce jest jeszcze jedna postać, szczególnie zapadająca w pamięć — komisarz Piotr Krzyski. Policjant z bardzo popapraną przeszłością, a retrospekcje z udziałem małego Piotra przyprawiają o zawroty głowy. Łódź chyba jeszcze nie była tak splamiona krwią i brudem ulicy, za co należą się Adamowi Widerskiemu wyrazy uznania.

„Odwyk” to bardzo dobry debiut, na tyle dobry, że mam nadzieję, iż Adam Widerski nie spocznie na laurach i zacznie pisać coś nowego. Będę z przyjemnością śledziła rynek wydawniczy w poszukiwaniu kolejnej jego książki. Polecam!