Odrzucenie

„Odrzucenie boli najbardziej wtedy, gdy potwierdza to, czego sami się boimy.”

„Intymność bywa tu bronią, nie schronieniem.”

„Każda relacja jest próbą ucieczki przed samym sobą.”

„Odrzucenie nie kończy się na innych — najczęściej zaczyna się w nas.”

Chyba każdy z nas przeżył kiedyś ból związany z odrzuceniem i tym jak w takiej sytuacji boli serce.

Brak akceptacji, pogarda dla tego co odmienne i nieznane w czasach , gdy media społecznościowe wywierają nieustanną presję to niestety smutna rzeczywistość w jakiej żyją bohaterowie opowiadań stworzonych przez Tony'ego Tulathimutte i powiem szczerze- niektóre momenty wywoływaly we mnie głębokie poruszenie, innym razem czułam tak ogromny wstręt i niesmak, że ciężko mi było kontynuować lekturę.

Emocje są ciężkie, duszące a czytanie wymaga skupienia i dużej cierpliwości.

We mnie Odrzucenie wywołało mieszane odczucia i nie potrafię go jednoznacznie ocenić.

Polecam jednak sprawdzić.

"Odrzucenie" Tony’ego Tulathimutte’a ma praktycznie wszystko, co lubię w powieściach: jest dołujące, a jednocześnie prześmiewcze, pełne okropnych bohaterów, których trudno polubić, ale mimo to - chcąc nie chcąc - dostrzegamy w nich cząstkę siebie.

🔸Bywa obrzydliwie, momentami nieco kontrowersyjnie, ale nie brakuje też celnych, życiowych spostrzeżeń, które zostają w głowie.

🔸Książka jest poniekąd zbiorem opowiadań. Niektóre wątki się przeplatają, czasem powracają te same postacie. Na przykład bohaterka drugoplanowa z pierwszego rozdziału staje się w kolejnym postacią główną, dzięki czemu możemy spojrzeć na znane już wydarzenia z innej perspektywy. Wszystkie historie łączy motyw samotności, relacji i oczywiście tytułowego odrzucenia - które dla każdego z bohaterów będzie czym innym, inaczej na nie zareaguje i sobie z nim poradzi bądź też nie...

Autor pokazuje różne oblicza odrzucenia: jest incel; jest kobieta, która pozwala, by jednorazowy numerek z przyjacielem zrujnował jej życie; jest gej, który nie potrafi uprawiać sek$u, bo przerażają go własne fantazje; mężczyzna, który dał swojej partnerce wszystko, a mimo to wpędził ją w depresję; oraz tajemnicza postać z internetu, o której nie wiadomo, czy w ogóle istnieje. I kilka innych, równie porąbanych, ale fascynujących historii.

🔸To bardzo trafna, współczesna analiza ludzkich zachowań, bolączek i wad - mocno "internetowa" w duchu. Mamy tu social-media z całą ich toksyczną autokreacją i potrzebą uznania.

🔸A to, co autor zrobił w ostatnim rozdziale, totalnie mnie rozwaliło - w pozytywnym sensie. To było przewrotne, pomysłowe i zostawiło mnie z uśmiechem na twarzy. Widziałam opinie, że tym zabiegiem "autor robi sam sobie loda" - może i tak, ale czy to coś złego? Nikomu krzywdy tym nie robi 😅

🔸"Odrzucenie" to książka dla tych, którzy lubią, gdy literatura trochę kłuje i jest niewygodna. Dla czytelników, których bawi cynizm, ale też dla tych, którzy nie boją się zobaczyć w bohaterach własnych wad i słabości. Jest to lektura przy której człowiek trochę się śmieje, trochę krzywi, a trochę myśli: kurde, coś w tym jest.

Co boli bardziej – świat, który nas odpycha czy gdy robimy to sami?

Książka otwiera drzwi do przestrzeni, w której człowiek sam staje się swoim katem i ofiarą jednocześnie. Każde opowiadanie jest osobną raną, ale czuć ten sam ból. Nienazwaną tęsknotę za bliskością i paniczny lęk przed nią. Bohaterowie próbują żyć w świecie, który nie ma dla nich miejsca, więc budują własny. Nie proszą o litość. Nie chcą współczucia. Ich emocje kaleczą i nie pozwalają mówić.

W każdej historii czuć zaprzepaszczone szanse i ciężar niespełnionych potrzeb. To ludzie, którzy chcą kochać, ale nie potrafią patrzeć na siebie bez pogardy. Pragną być rozumiani. Autor bezlitośnie obnaża mechanizmy samotności. Prowadzi czytelnika przez groteskę, ironię i załamania nerwowe. Tutaj odrzucenie nie jest dramatem, ale codziennym rytuałem.

Świat, w którym żyją bohaterowie jest zdeformowany przez technologię, obsesję wizerunku i paniczną potrzebę aprobaty. Internet staje się świątynią i grobowcem jednocześnie. Autor kąśliwie i bez wstydu pokazuje, jak łatwo jest być sobą, aby inni nas pokochali. To mroczne lustro, które odbija najbardziej skrywane części współczesnej psychiki.

Zbiór potrafi mierzwić. Absurd miesza się z rozpaczą, a groteska z cichym szeptem bólu. Między słowami wybrzmiewa prawda, że każdy z nas zna smak odrzucenia. Tylko nie każdy z nas ma odwagę spojrzeć w oczy. Książka nie pociesza. Zadaje pytanie, czy naprawdę jesteśmy tak różni, od tych, których oceniamy. Właśnie dlatego tak trudno od niej oderwać się.

Czy zastanawiałaś się kiedyś, ile razy dziennie doświadczasz odrzucenia - tych małych, pozornie nieistotnych momentów, gdy ktoś nie odpisze na wiadomość, nie polubi zdjęcia albo spojrzy obojętnie? Bo właśnie o tym - o mikroskopijnych pęknięciach w naszej codzienności - jest „Odrzucenie” Tony’ego Tulathimutte’a.

To książka, która nie prosi, żebyś się przygotowała. Ona po prostu wchodzi do twojej głowy, rozsiada się wygodnie i zaczyna grzebać w najbardziej wstydliwych zakamarkach ludzkiej natury. Tulathimutte z chirurgiczną precyzją rozcina ludzką samotność i pokazuje jej wnętrze - surowe, pełne nerwów i emocji. To nie jest lektura, którą się „pochłania”. To raczej wiwisekcja, której się poddajesz.

„Odrzucenie” to zbiór historii połączonych wspólnym mianownikiem - ludzie tu ciągle szukają. Miłości, uznania, sensu, czegokolwiek, co sprawi, że ich życie nie będzie tylko serią błędów. Każda z historii to inny kadr tego samego zjawiska: ludzkiego pragnienia bycia widzianym. W „Feminiście” poznajemy mężczyznę, który chce być „tym dobrym facetem”, ale jego deklaracje rozbijają się o własny egoizm. W „Fotkach” świat mediów społecznościowych zamienia się w pułapkę, gdzie liczba lajków staje się miarą wartości człowieka. W innych historiach autor bada granice pożądania, wstydu i autodestrukcji.

Tulathimutte nie moralizuje. Nie wskazuje winnych. Jego proza jest jak lustro - zimne, ostre, bezlitosne. Pokazuje ludzi takimi, jakimi naprawdę są, gdy zdejmiemy maski: niepewnymi, żałosnymi, narcystycznymi, ale i desperacko spragnionymi czułości. I choć jego język jest pełen ironii, to pod warstwą sarkazmu tli się ogromne współczucie dla ludzkiej kruchości.

To literatura, która momentami przypomina Davida Fostera Wallace’a i chociażby jego „Niepamięć” - podobna gęstość myśli, podobna nieufność wobec współczesności. Ale Tulathimutte jest bardziej bezczelny, bardziej aktualny. Pisze o pokoleniu, które nie zna życia bez internetu, które uczyło się emocji z memów i komunikacji z emoji. O ludziach, którzy w świecie nadmiaru wrażeń i informacji czują się bardziej samotni niż kiedykolwiek.

Nie będę ukrywać - to książka trudna. I miejscami niekomfortowa. Bo śmiejesz się z bohaterów, a po chwili uświadamiasz sobie, że śmiejesz się z samej siebie. Z własnych pozorów, reakcji, prób bycia kimś lepszym niż jesteś. Ale w tym właśnie tkwi jej siła - „Odrzucenie” to nie tylko opowieść o alienacji, to także brutalnie szczery komentarz o tym, jak nowoczesność deformuje nasze relacje i tożsamość.

Ocena: 9/10 - bo po przeczytaniu zostaje niepokój. Taki, który siedzi w tobie jeszcze długo. Bo może i my wszyscy jesteśmy trochę jak bohaterowie Tulathimutte’a - zbyt zalogowani, zbyt głodni uznania, zbyt bojący się ciszy, w której można by naprawdę usłyszeć samego siebie.