Odłączenie. Prawdziwe życie. Tom 1

Niezbyt często czytam książki z gatunku science fiction, jednak kiedy przeczytałam opis książki „Prawdziwe życie. Odłączenie” zdecydowałam się po nią sięgnąć. Czułam się zaintrygowana tematem. Można powiedzieć, że to antyutopijna opowieść, która została nagrodzona. Uważam, że porusza ciekawe problemy, zwłaszcza, że jest skierowana do młodzieży. Maiwenn Alix zadaje w niej pytanie, jak wiele jesteśmy w stanie zrobić, aby stać się w pełni wolnymi? Uważam, że czasem warto samemu zadać sobie takie pytanie i poszukiwać odpowiedzi. Lubię książki, które potrafią zmusić czytelnika do myślenia, a już w ogóle kształtują światopogląd.

Główną bohaterką książki autorstwa Maiwenn Alix pod tytułem „Prawdziwe życie. Odłączenie” jest Lani, to młodziutka dziewczyna, której przyszło żyć w 2225 roku. Świat funkcjonuje zupełnie inaczej, nie ma tutaj przemocy, nikt nie reaguje emocjonalnie na wydarzenia, można zaprogramować własne sny, mowa jest elementem zbędnym, kiedy można porozumiewać się za pomocą technologii – mentalnie. Bohaterka ma przystąpić do tak zwanej ceremonii przydziału. W tym świcie ludzkość stara się dbać o ekosystem, wcześniej światem wstrząsnęła katastrofa, a teraz ludzkość próbuje się po niej podnieść. Do ceremonii Lani jednak nie dochodzi, ktoś chciał ją pozbawić dobrodziejstwa i wspaniałości, czy aby na pewno? Kto decyduje, co jest dobre, a co złe? Kto ma prawo podejmować decyzje za nas samych? Czy w przyszłości zapomniano, czym jest wolna wola?

„Prawdziwe życie. Odłączenie” to historia, która daje wiele do myślenia, coś, co może wydawać się idealnym światem pozbawionym krzywd, brutalności, konfliktów, nie do końca taki jest. Pierwsze moje skojarzenia po przeczytaniu opisu, były zbliżone do podłączenia ludzi do Matrixa. Pomimo tego dałam się ponieść lekturze i innemu, wzbogaconemu światu, który starał się żyć inaczej, aby nie doszło do ponownej katastrofy. Maiwenn Alix stworzyła kawał dobrej literatury, ujęła mnie postać głównej bohaterki, Lani była bardzo silną młodą kobietą, która zaczyna dostrzegać to, co dzieje się dookoła. Nie można nie dostrzec tutaj drogi, którą zdajemy się podążać sami. Zapatrzeni w technologię często zapominamy, jaka przyjemność płynie z rozmowy z drugim człowiekiem, jakbyśmy wpadli w wir komunikatorów, które miały jedynie ułatwić kontakt z drugą osobą, a nie całkowicie go pochłonąć. „Prawdziwe życie. Odłączenie” jest powieścią, która z pewnością pozytywnie Was zaskoczy, została napisana w sposób bardzo dobry, jest ciekawa, intrygująca, zadająca ciekawe pytania. Bohaterowie nie są pustymi marionetkami, zyskują wraz z każdą przeczytaną stroną. Niezmiernie cieszyłam się z tego, że drugi tom miałam pod ręką, ponieważ ciężko byłoby czekać na niego będąc poniekąd w zawieszeniu. Autorka próbuje nas przestrzec przed tym, do czego może doprowadzić zbytnie zawrzenie innym, technologia i przyszłość, zwraca uwagę na to, jak istotna jest wolność człowieka.

W moim odczuciu książka pełna jest różnorakiej przemocy, zarówno fizycznej, którą dość łatwo rozpoznać, jak i psychicznej. Z pewnością zmusza do myślenia, ale tylko osoby, które są w stanie zobaczyć coś więcej, niż następujące po sobie wydarzenia. Młodzi ludzie mogą tu znaleźć odesłanie do internetu, który (czasami) odurza i oducza funkcjonowania offline. Mnie niektóre wydarzenia bardzo mocno kojarzyły się z propagandą polityczną i przysłowiowym praniem mózgu. Jest to tym silniejsze, że nie do końca wiadomo, komu bohaterka powinna ufać, co z tego, co jej przekazano, jest prawdą, a co manipulacją mającą na celu skłonienie jej do podjęcia określonych działań.

Obawiam się jednak, że świeżo upieczeni nastolatkowie zobaczą tu po prostu wojnę dwóch światów i to taką, powiedzmy – niezbyt ciekawą. Nie będę ukrywać – w książce jest kilka trupów. Są też masowe porwania. Nawet dla mnie, osoby – umówmy się – raczej otrzaskanej z powieściami sensacyjnymi i thrillerami – niektóre fragmenty były naprawdę mocne. Więc po raz kolejny mówię – to nie jest książka dla dzieci, na pewno nie dla tych bardzo wrażliwych. Długo o tym myślałam i doszłam do wniosku, że dolną granicą wieku jest tu 16 lat. Sama bohaterka ma zresztą siedemnaście. Jej przeżycia, rozterki i dylematy raczej nie będą zrozumiałe dla dzieciaków 13+.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy