W takim kontekście pojawia się u Kanta wolność jako spontaniczność na poziomie Krytyki czystego rozumu oraz wolność jako niezależność od pobudek wypływających z doświadczenia w Krytyce praktycznego rozumu. Krytyka władzy sądzenia wiąże ze sobą obydwa doświadczenia wolności, czyniąc system metafizyki spójnym. Pojmowanie wolności przez Heideggera ewoluuje od spontaniczności, przez samostanowienie, do struktury pozwolić być. Heidegger, dochodząc do stwierdzenia, że człowiek nie ma wolności, lecz jest wolnością, ukazuje istotę wolności.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii filozofia
