Oczywiście, że cię…

Znowu fatalna okładka, która znacznie ogranicza grupę odbiorców i sugeruje stricte młodzieżową lekturę. I choć powieść opowiada o nastolatkach, moim zdaniem nadaje się dla czytelników w każdym wieku.

"Oczywiście, że cię…" to połączenie kryminału z wątkiem dark romance - kolejna powieść koreańskiej autorki Lee Kkoch-nim gęsta od emocji, niepokoju, mroku i manipulacji.

Na progu Hae-ju staje policja z pytaniem: co stało się z Hae-rokiem, byłym chłopakiem dziewczyny? Na brzegu zbiornika wodnego znaleziono białe trampki należące do nastolatki, a towarzyszący jej tam chłopak zniknął bez śladu.

W trakcie śledztwa na jaw wychodzą niepokojące fakty. Okazuje się, że chłopak bał się Hae-ju, a wszyscy jego znajomi zgodnie twierdzą, że dziewczyna chciała go zabić.

To historia pierwszej miłości, która niebezpiecznie przypomina fatalne zauroczenie. Zabójcza mieszanka obsesji, zazdrości i cierpienia sprawia, że granica między uczuciem a destrukcją zaciera się z każdą kolejną stroną.

Q: Jaki kraj chcielibyście odwiedzić?

Współpraca recenzencka z @[Adres usunięty]

"Oczywiście, że cię..." to już druga książka od Lee Kkoch-nim, którą przeczytałem w przeciągu miesiąca. Poprzednio była to "Dziewczyna, którą chcę zabić", która mi się podobała, dlatego byłem bardzo ciekawy czy ten tytuł również mi podpasuje. I tak, jest to równie dobra książka, jak na razie mam szczęście to książek Lee Kkoch-nim, bo obydwie jej powieści przeczytane przeze mnie okazały się bardzo dobrymi lekturami.

Tym razem mamy opowieści nie o przyjaźni, a o licealnej miłości, która wcale nie jest piękna i niewinna. Mamy tutaj Hae-Ju, która zaczyna spotykać się z Hae-Rokiem, popularnym i przystojnym chłopakiem. Cała akcja rozpoczyna się po tym, gdy nad zbiornikiem wodnym odnalezione zostają tenisówki dziewczyny, a chłopak znika, przez co Hae-Ju zaczyna interesować się śledcza, której to dziewczyna opowiada ich wspólną historię. Sama opowieść dziewczyny jest intrygująca, pełna przemocy psychicznej i naiwnej młodzieńczej miłości. Nie chcę Wam spoilerować, ale jednak w tej historii nie wszystko jest takie oczywiste, jak wydaje się na pierwszy rzut oka. Ponownie u Lee Kkoch-nim dużo zależy od perspektywy i osoby. Cała historia i jej rozwiązanie jest dla mnie zdecydowanie satysfakcjonujące i ciekawe.

Podobnie jak w poprzedniej książce tej autorki, mamy do czynienia z powieścią, która zdecydowanie wywołuje emocje i skłania do refleksji na wiele tematów. Chociaż książkę przeczytałem bardzo szybko, bo ma zaledwie 220 stron, to dosyć długo zaprzątała moje myśli.

Książki Lee Kkoch-nim są według mnie specyficzne, intrygujące i bardzo dobre. Polecam je każdemu, bo nie są to jakieś młodzieżówki czy thrillery, myślę, że każdy odnajdzie tu coś dla siebie.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Gaslighting to najokrutniejsza i najbardziej wyrafinowana forma przemocy. Polega ona głównie na tym, że jedna osoba wprowadza drugą w błąd w sposób, że traci ona poczucie rzeczywistości oraz zaczyna wątpić we własną percepcję i zdrowy rozsądek. Fałszowanie faktów ma na celu uzyskanie nad ofiarą całkowitej kontroli, bo w wyniku takich czynów, zaczyna ona czuć się niezdolna do samodzielnej oceny sytuacji, przygniatają ją wyrzuty sumienia i zaczyna całkowicie się dostosowywać….

Powieść Lee Kkoch-nim jest historią bolesną, szokującą i przerażająco prawdziwą, dlatego trafiającą w najczulszy punkt. Mimo że jest to książka młodzieżowa, to jednak problem tej wyrafinowanej formy przemocy psychicznej dotyka ludzi w każdym wieku. Opowieść snuta przez główną bohaterkę skutecznie mąci nam w głowie, tak jak tego oczekuje, widzimy ją w roli ofiary, współczujemy jej, a zaginionego chłopaka dziewczyny oraz jej znajome postrzegamy jako złe osoby. Wygląda jednak na to, że całe otoczenie ma w tej kwestii odmienne zdanie. Kto tak naprawdę próbuje kogo zmanipulować? Na czym tak naprawdę polega miłość? Czy jest równoznaczna z dostosowywaniem się, porzuceniem własnego ja, uleganiu każdej woli ukochanej osoby? Czy być z kimś oznacza, że jest się jego własnością?

Język autorki jest wyjątkowo lekki i przystępny, dzięki czemu książkę czyta się nadzwyczaj szybko. To zdecydowanie pozycja, którą połkniecie na raz, zwłaszcza, że ciekawość, jak dalej potoczą się losy głównych bohaterów, nie pozwoli wam na chwilę wytchnienia. Gwarantuję, że ta porywająca powieść was totalnie obezwładni, gdy tylko przekroczycie pierwsze strony, nic nie będzie w stanie was od niej oderwać, ale również nic nie ukoi waszych nerwów!

„Oczywiście, że cię…” to historia miażdżąca psychicznie, która wywołuje całą lawinę skrajnych emocji, począwszy od niedowierzania, poprzez złość i niezrozumienie, aż do szoku oraz gniewu. Przygotujcie się na wiele oszałamiających niespodzianek, bo nieoczekiwane zwroty i mistrzowskie manipulacje to siła napędowa fabuły, dlatego pochłoniecie ją z zapartym tchem i wypiekami na twarzy! Polecam!

" [...] Nie słuchaj, co mówią inni. Zaufaj mi i licz się z moimi słowami. Tyle wystarczy. [...]"

Jestem pod ogromnym wrażeniem najnowszej książki Lee Kkoch-nim pod tytułem "Oczywiście, że cię...". Jest to dość przejmujące i zarazem mroczne dzieło. Opowiadające o pierwszej młodzieńczej miłości, obsesji i przemocy psychicznej. Autorka w idealny sposób przedstawia formę psychicznego znęcania i manipulacji zwanej gaslightingiem. Mamy tu do czynienia z dwojgiem nastolatków: Hae-rokiem i Hae-ju oraz pewną policjantką, która jest genialna i czyta między wierszami.

Hae-rok - to chłopak, który podoba się prawie wszystkim dziewczyną nie tylko we własnej klasie. Z tego co opowiada główna bohaterka (Hae-ju), mówi jej, co ma robić, jak się ubierać itd. Po tym jak ją traktował, mogę stwierdzić, że jest typem przemocowca psychicznego. Nie bije ją fizycznie. W idealny sposób odcina ją od jej przyjaciół i znajomych. Dlaczego? Tego oczywiście wam nie powiem.

Hae-ju to według mnie bardzo zakompleksiona dziewczyna, która dla swojego chłopaka jest w stanie zrobić dosłownie wszystko. Byleby tylko był z nią. Czy tak powinna wyglądać prawdziwa pierwsza miłość? W swoim domu jest bardzo samotna, ponieważ rodzice nie poświęcają jej tyle czasu, ile powinni. Czy to dlatego za wszelką cenę pragnie utrzymać przy sobie chłopaka?

Początek tej historii wywołuje niemałe zamieszanie. Białe trampki znalezione przy zbiorniku wodnym i zaginiony nastolatek, to początek góry lodowej, dalej będzie mroczniej, a pod koniec otrzymujemy taką dawkę emocji, że jeszcze się nie mogę pozbierać. I to mi się podoba. Nie jest płytka historia wyssana z palca. Zakończenie daje nadzieję na kontynuację. Od razu powiem, że z przyjemnością bym poznała dalszy ciąg tej historii, o ile kiedykolwiek powstanie.

Jeżeli lubicie czytać literaturę młodzieżową z elementami thrillera psychologicznego i pamiętnika, to śmiało sięgnijcie po "Oczywiście, że cię..." autorstwa Lee Kkoch-nim.

Czytajcie bardzo uważnie, bo tutaj każdy szczegół jest ważny. Ta historia zmusza czytelnika do głębszych refleksji.

Jeżeli jesteś w podobnym związku co Hae-rok i Hae-ju, to szybko się z niego wymiksuj. Nie ma co trwać w przemocowym związku, nawet gdy to jest pierwsza "wielka" miłość. Nie dajcie sobą manipulować.

Podoba mi się prowadzenie narracji przez jedną bohaterkę. Prawie całą historię poznajemy z punktu widzenia Hae-ju. To ona nas prowadzi. A właściwiej cały czas mówi do Hae-roka, tak jakby wspominała, co było, pisząc do niego list lub zapisując wszystko w pamiętniku. Oczywiście nie brakuje tutaj dialogów z policjantką, które zaskoczą niejednego czytelnika. Podobały mi się krótkie rozdziały. Cała fabuła jest perfekcyjnie przemyślana. Czytając tę powieść, nie miałam czasu na nudę.

"Oczywiście, że cię..." to była dla mnie ciekawa Koreańska historia, która idealnie nadaje się na film na Netflixa.

Z przyjemnością za jakiś czas ponownie przeczytam tę powieść. Ona na to zasługuje.

🌊👟 Lee Kkoch-nim po raz kolejny udowadnia, że potrafi z niezwykłą precyzją zajrzeć w głąb emocji młodych ludzi. Oczywiście, że cię… zaczyna się od obrazka, który od razu wywołuje niepokój: porzucone przy wodzie białe tenisówki i nagłe zniknięcie chłopaka. Ten prosty, niemal filmowy kadr otwiera historię o miłości, której daleko do niewinności. Autorka prowadzi nas od pierwszych stron w świat, gdzie uczucie miesza się z lękiem, a zrozumienie z narastającą obsesją.

🌊👟 Wraz z rozwojem fabuły coraz wyraźniej widać, że relacja Hae-ju i Hae-roka była daleka od ideału. Choć z pozoru łączy ich młodzieńcza fascynacja, pod powierzchnią czai się coś znacznie mroczniejszego. Lee Kkoch-nim skupia się nie tylko na rekonstrukcji feralnych wydarzeń znad wody, lecz także na emocjonalnym pejzażu swoich bohaterów. Pokazuje, jak cienka jest granica między potrzebą bliskości a pragnieniem kontroli. To właśnie ta warstwa psychologiczna sprawia, że książka wciąga bardziej niż klasyczny kryminał.

🌊👟 Autorka zadaje trudne pytania dotyczące natury pierwszej miłości. Dlaczego to, co piękne, potrafi tak łatwo skręcić w stronę bólu? Dlaczego młodzi ludzie, nierzadko zagubieni i samotni, tak rozpaczliwie trzymają się relacji, które ranią? Historia Hae-ju i Hae-roka staje się okazją do przeanalizowania emocji, o których często boimy się mówić — zazdrości, niepewności, poczucia winy. Lee Kkoch-nim nie moralizuje, lecz podsuw a lustro, w którym odbija się krucha natura nastoletnich uczuć.

🌊👟 Wartością tej powieści jest także pokazanie, jak środowisko — rówieśnicy, rodzina, społeczna presja — potrafi zniekształcić obraz miłości. Autorka wskazuje, że nie każdy gest opatrzony etykietą dla twojego dobra faktycznie rodzi się z troski. Czasem jest to strach przed samotnością, czasem chęć kontroli, a czasem powtarzanie błędów wyniesionych z domu. Książka przypomina, że emocjonalne granice nie są oczywiste, zwłaszcza gdy nikt wcześniej nie nauczył nas ich wyznaczać.

ㅤ

🌊👟 Połączenie gatunków — kryminału i dark romance — nadaje historii świeżości. Śledztwo w sprawie zniknięcia Hae-roka podtrzymuje napięcie, ale to wątki emocjonalne stanowią siłę napędową książki. Autorka nie sili się na tani efekt zaskoczenia; zamiast tego buduje atmosferę stopniowego odkrywania prawdy, w której największym wstrząsem okazuje się nie tyle to, co wydarzyło się nad wodą, ile to, co działo się między bohaterami dużo wcześniej.

ㅤ

🌊👟 Oczywiście, że cię… to powieść, która porusza, bo mówi o uczuciach, jakich doświadcza wielu młodych ludzi, lecz o których mało kto potrafi otwarcie opowiadać. Lee Kkoch-nim tworzy historię zarówno wciągającą, jak i refleksyjną — książkę, którą można przeczytać jednym tchem, ale która pozostaje w głowie na długo. To nie tylko opowieść o miłości, lecz także o samotności, wątpliwościach i świadomości, że prawdziwa bliskość wymaga czegoś więcej niż intensywnych emocji. To wymagająca, a jednocześnie bardzo potrzebna książka dla czytelników szukających głębszych, emocjonalnie złożonych historii.

„Oczywiście, że cię…” Lee Kkoch-nim to powieść, która wciąga nie tylko fabularnie, ale przede wszystkim psychologicznie, zmuszając czytelnika do stałej uważności wobec własnych emocji. Od samego początku jesteśmy prowadzeni oczami Hae-ju, bo to ona ustala rytm narracji, decyduje, jakie fragmenty rzeczywistości widzimy i w jaki sposób je interpretujemy. Na tym polega subtelność i równocześnie siła tej książki. Narracja nie jest neutralnym przekazem, lecz narzędziem, które bohaterka potrafi wykorzystywać do kierowania naszymi odczuciami.

Pozornie naturalna, czasem niemal niewinna perspektywa Hae-ju powoli wciąga czytelnika w iluzję. Współczujemy jej, uznajemy ją za osobę pokrzywdzoną, skrzywdzoną przez okoliczności, przez ludzi i przez emocje, które wydają się ją przytłaczać. Czujemy jej ból, jej niepewność, jej wrażliwość. Jednak z każdym kolejnym rozdziałem okazuje się, że nasze współczucie mogło być w dużym stopniu prowokowane, że bohaterka potrafiła subtelnie manipulować percepcją innych. To odkrycie nie przynosi jednak poczucia zdrady, raczej fascynację tym, jak cienka jest granica między autentycznym cierpieniem a świadomym wywieraniem wpływu.

Autorka pokazuje, że młodzieńcza miłość, choć intensywna i pełna niewinnej fascynacji, może szybko przerodzić się w emocjonalną grę, w której każdy gest i każde słowo mają znaczenie podwójne. Bohaterka balansuje między wrażliwością a kontrolą, między rzeczywistym uczuciem a potrzebą wywierania wpływu na otoczenie. To, co początkowo wydaje się niewinnym obrazem emocji, jest w rzeczywistości misterną siecią subtelnych manipulacji, a czytelnik dopiero stopniowo zaczyna dostrzegać, jak bardzo został wciągnięty w tę grę.

Autorka pokazuje także, jak mocno nasze postrzeganie rzeczywistości zależy od perspektywy i kontekstu. Z jednej strony dziewczyna jest ofiarą własnych emocji i sytuacji, z drugiej świadomym graczem, który potrafi wpływać na innych, wykorzystując ich współczucie i oczekiwania. I właśnie w tym napięciu tkwi głębia powieści. Nie chodzi tylko o to, co się wydarzyło, ale o to, jak wydarzenia są przedstawiane i jak my, jako odbiorcy, reagujemy na narrację.

Psychologiczna złożoność książki wciąga także dzięki temu, że emocje bohaterów są pokazane w sposób naturalny, nieprzesadzony, ale niezwykle intensywny. Zazdrość, obsesja, lęk, potrzeba kontroli, a to wszystko miesza się w subtelnej, mrocznej atmosferze, w której prawda i pozór splatają się w niemal namacalny sposób. W tej powieści każde spojrzenie, każdy gest, każde słowo może mieć znaczenie, które początkowo nam umyka. Czytelnik zmuszony jest do ciągłej analizy własnych reakcji i emocji, a to doświadczenie jest zarówno fascynujące, jak i niepokojące.

„Oczywiście, że cię…” nie jest książką, którą można przeczytać bez refleksji. To powieść, która wnika w psychikę i w emocje, pozostawiając ślad długo po odłożeniu ostatniej strony. Autorka pokazuje, że miłość, choć piękna, może stać się sceną do gier psychologicznych, a granice między prawdą, manipulacją i współczuciem bywają niezwykle płynne. To książka hipnotyczna, mroczna i wielowarstwowa. To przede wszystkim lektura, która wymaga od czytelnika nie tylko uwagi, ale i gotowości do konfrontacji z własnymi odczuciami.