Oczy Adrianny

„Oczy Adrianny” autorstwa Danki Braun to idealna książka do tego, by podkreślić, że NIGDY nie można chwalić dnia przed zachodem słońca. Powieść pisarki podzielona jest bowiem na trzy części. Gdy dotarłam do końca części drugiej, miałam zupełnie inne wyobrażenie o tej powieści. Myślałam sobie, że jest magiczna, nietuzinkowa, nie mająca sobie równych. Mało tego- miałam w planach napisać, że chętnie przyznałabym nawet więcej, niż ustawowe dziesięć gwiazdek. Niestety, czar prysł, gdy dotarłam do samego końca. Według mnie część trzecia wszystko zepsuła- wplatanie przez autorkę wątku kryminalnego jest tu zbyteczne i kompletnie nie pasuje do całości gatunku. Co do finału opowieści- nie jestem pewna, czy czytelnicy dadzą mu wiarę. Według mnie jest mocno naciągany, mało praktyczny i niepasujący do jednej z głównych bohaterek. Szkoda, naprawdę szkoda, że Danka Braun stworzyła bezsensowną część trzecią. Był to szalenie nieudany zabieg.

Karolina i Adrianna to siostry i zarówno główne bohaterki powieści. Starsza, Karolina, to totalne przeciwieństwo swojej młodszej siostry. To Karolina zawsze chce uchodzić za ładniejszą, bardziej żywiołową, chętną do życia. Ada natomiast pragnie lepiej się uczuć, skupić się na tym, co ważne w życiu. Kiedy jednak dziewczyny zaczną rywalizować ze sobą o miłość, wówczas cały ich świat zmieni się. W powieści czytelnicy zaznajomią się z niejakim Mateuszem- chłopak jest bardzo lubiany przez płeć piękną, a ma na to wpływ nie tylko jego uroda, ale i bardzo majętne pochodzenie. Jego rodzice to bowiem cenieni lekarze z branży stomatologicznej, a jak powszechnie wiadomo, dentyści nie są osobami biednymi. Którą z dziewczyn wybierze Mateusz? Jak będzie wyglądać ich rywalizacja? Warto się o tym przekonać, gdyż wątek ten nie jest oczywisty i oklepany.

Czas mija, Karolina i Adrianna zupełnie inaczej postrzegają swoje życie, lecz pewnego dnia dochodzi do tragedii. Ada ulega wypadkowi i staje się osobą niewidomą. Jest to niewyobrażalna tragedia- niemal każdy z nas, czytelników, uzna, że największym dramatem w życiu człowieka jest utrata wzroku. Tak samo czuje Ada i dlatego przestaje mieć chęć do życia. Młoda jeszcze dziewczyna musi nauczyć się wszystkiego od nowa, a zwykle najprostsze czynności zmieniają się w koszmar.

Celowo nie ujawniam zmagań Ady z tak ciężką choroba, ponieważ zbyt wiele bym zdradziła, a wcale nie chcę tego robić. Autorka perfekcyjnie podkreśliła, że siła walki ukryta w człowieku ma ogromną moc, a osoba niewidoma wcale nie musi być kimś bezużytecznym. Wątek związany z chorobą Ady bardzo działał na mą psychikę- raz denerwowałam się, by za chwilę ronić łzy. Czy się ich wstydzę? Oczywiście, że nie, ponieważ największy twardziel może spokornieć, gdy tylko sięgnie po tę powieść.

W życiu Ady pojawi się także jeszcze inny mężczyzna. Poczynania Patryka, bo tak mu na imię, też nie są nudnym zlepkiem informacji o fikcyjnej postaci. Bohater ten jest w związku z niejaką Natalią, ale osoba ta może zdenerwować niejednego czytelnika. Danka Braun doskonale pokazała, że nie można kogoś kochać na siłę, jest to niewykonalne, bo serce to nie sługa. Jak Patryk pozna Adę? Jak zareaguje na jej chorobę? Czy wykaże się pospolitą litością? Zapraszam do lektury.

Jak już wcześniej wspominałam- nie zdradzę niektórych wątków lektury, warto samemu się przekonać, czy pisarka rzeczywiście nieco przekombinowała Niemniej jednak, nie mogę przyznać tej książce bardzo niskiej noty, ponieważ wątek związany z chorobą Ady został bardzo dobrze opisany. Danka Braun pokazała, że ważne są także inne zmysły ludzkie, na które zwykle nie zwracamy uwagi. Bardzo dużo daje nam słuch czy zapach, a nawet się nad tym nie zastanawiamy. Poza tym, osoby chore NIGDY nie chcą litości- wolą już być same, niż czekać na kogoś w rodzaju stałego opiekuna.

Czy polecam powieść- pierwsze dwie części tak, jak najbardziej. Może niektórzy egoiści zrozumieją, że każdy pragnie prawdziwej miłości. Nie warto jednak zabiegać o nią na siłę, gdyż relacja oparta na jakimś układzie nigdy się nie uda. Szkoda tylko, że część trzecia totalnie nie pasuje do całości, ale to wyłącznie moje spostrzeżenie. Może czytelnicy stwierdzą coś zupełnie innego? Pamiętajmy także, że w dzisiejszych czasach ludzie niewidomi także mogą sięgać po wymarzone lektury- od czego są audiobooki?:)

Adrianna i Karolina są siostrami, które diametralnie się od siebie różnią. Pierwsza jest miła, uprzejma, a do tego dobrze się uczy, druga jest żywiołowa, ekscentryczna, porywcza i wredna. Obie zakochują się w tym samym chłopaku i choć to Karolina pierwsza zwróciła na niego uwagę, to Mateusz wybrał Adę. Wszystko było dobrze do czasu, aż w wyniku wypadku Adrianna straciła wzrok, a rodzina jej narzeczonego odradziła mu poślubienie niewidomej kobiety. Bohaterka nie chce żyć, nie chce być kaleką, próbuje odebrać sobie życie, ale ratuje ją siostra. Po latach, gdy już pogodziła się ze swoją niepełnosprawnością i ułożyła sobie życie na nowo, Mateusz znów zjawił się w jej życiu.

To już piętnasta powieść Danki Braun, nie czytałam wszystkich, ale większość znam. Jest mi niezmiernie miło, że pióro autorki w dalszym ciągu mnie ciekawi oraz zachwyca. Mimo iż wolę thrillery, to po literaturę obyczajową tej pisarki, również chętnie sięgam. Danka Braun umie historię połączyć w zgrabną całość i w umiejętny sposób dodawać zwroty akcji. Nie są to pozycje, w których nieustannie coś się dzieje, wręcz przeciwnie akcja rozwija się powoli, ale interesująco. Nie ma zbędnego lania wody, przedłużania na siłę, wszystko jest idealnie wyważone.

Żeby nie było tak pięknie, muszę napisać, że strasznie mnie irytowała Adrianna. Nie mogłam znieść jej ciągłego podkreślania, iż jest niewidoma. Bohaterka została przerysowana, jest wręcz karykaturalna, przez wszystkich prócz jej siostry wychwalana pod niebiosa. Oczywiście jest piękna, mądra, zaradna, pracowita, samodzielna, a mimo jej niepełnosprawności, ogląda się za nią stado mężczyzn. Mam wrażenie, że do pełni szczęścia w jej życiorysie brakuje tylko lotu w kosmos lub zdobycia szczytu. Nie umie przyjmować komplementów, a jej skromność jest fałszywa. Na wszystkie pochwały odpowiada, że jest ślepa i mogła coś zrobić lepiej. W pewnym momencie już mnie strasznie zmęczyła. Za to polubiłam Karolinę, mimo jej wrednego charakteru oraz Patryka, który okazał się szarmancki, miły, przyjacielski.

Poza główną postacią nie mam innych zastrzeżeń. Podoba mi się to, że w historię zgrabnie został wpleciony wątek kryminalny, nie zajmuje ON jednak pierwszych skrzypiec, no i oczywiście nie mogło zabraknąć mojego ulubieńca: Marka Filera, mimo iż nie znajduje się ON w gronie głównych bohaterów, to ma w tej pozycji swój czynny udział.

„Oczy Adrianny”, to w pewnym sensie książka o sile rodziny oraz przyjaźni. Powiedzenie: „Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie” jest prawdziwe. Ludzkie tragedie weryfikują, którzy ludzie są wartościowi, a którzy nie są godni naszej uwagi. Jeśli chcecie przeczytać dobrą obyczajówkę i zainteresowała Was fabuła, to ta pozycja będzie dla Was odpowiednia.

Pierwszy raz spotykam się z twórczością Danki Braun, po tą książkę sięgnęłam dzięki wydawnictwu prozami. Dostałam powieść którą ciężko mi sklasyfikować do konkretnej kategorii, chociaż głównie jest to historia obyczajowa.

Karolina i Adrianna to dwie siostry, ta pierwsza przebojowa, pełna energii, łamiąca reguły i zasady, ta druga cicha myszka, prymuska, trochę chorowita, więc rodzice się nad nią trzęsą. Z życiu dziewczyn pojawia się Mateusz, prymus z bogatej rodziny. Karolina postanawia go zdobyć, ale kiedy ten poznaje Adę, traci dla niej głowę. Po kilku latach postanawiają się pobrać, kilka dni przed ślubem mają wypadek, Mateusz wychodzi bez szwanku, Ada traci wzrok. Niestety ślepa dziewczyna nie wpisuje się dobrze w wizerunek rodziny Szulców, więc za namową matki Mateusz zrywa zaręczyny.

Kolejna część to sześć lat później. Ada po nieudanej próbie nauczyła się żyć ze swoim kalectwem. Dobrze funkcjonuje w społeczeństwie, realizuje swoje pasje, ma dobrą pracę, zdobywa wykształcenie. Kiedy poznaje Patryka jej świat staje się jeszcze lepszym, jako przyjaciele spędzają ze sobą dużo czasu. Patryk nie może przestać myśleć o Adzie, ale nagle na jej drodze znowu staje Mateusz...

Powieść opowiedziana oczami, Patryka, Ady, Karoliny i innych osób. Dużo poświęcone jest relacji siostrzanej bo po wypadku to Karolina motywuje Adę żeby stanęła na nogi. Postać Mateusza tak mnie wkurzała, że jakbym mogła to wyciągnęła go z kart książki i solidnie potrząsnęła.

Książka warta przeczytania, pochłonęłam ją w dwa wieczory i wiem że długo o niej nie zapomnę.

Książka "Oczy Adrianny" jest pełna bólu, rozczarowań, walki oraz miłości. Gdy Ada traci wzrok, życie jej i całej rodziny się zmienia, a jej tragiczny krok sprawił, że przewartościowała swoje życie. Mimo braku wzroku, rozpoczęła walkę o siebie, nauczyła się codziennej samoobsługi, podjęła pracę i studia. Jednak jej złamane serce nie tak łatwo dało się naprawić. Ada była osobą która roztaczała w okół siebie taka przyjemna aurę, że każdy kto ją poznał lgnął do niej jak ćma do światła. Dla każdego mila, uprzejma, potrafiła wysłuchać oraz zarażała swoją pewnością siebie. Ada i jej siostra Karolina były jak woda i ogień. Jedna spokojna, druga szalona. Karolina jako starsza siostra od początku jej nienawidziła, zawsze uważała że Ada zabrała jej nie tylko miłość rodziców ale także miłość życia, czyli Mateusza. Wydawałoby się, że Ada nie widzi tej wrogości siostry, przecież zawsze jej pomagała, doradzała. Jakie było moje zdziwienie, gdy prawda okazala się całkiem inna.

Autorka bardzo dokładnie zgłębiła temat osób niewidomych oraz ociemniałych. Przyznam szczerze, że wiele się dowiedziałam na ten temat, dzięki tej książce. Tak świetnie wplecione informację, nie dość że dzięki temu dało się poznać lepiej przypadek Ady, to również poznać różnice w ślepocie ludzkiej. Wielowątkowa narracja pozwala nam zobaczyć zdarzenia z innej perspektywy, dzięki temu mamy pełnej obraz sytuacji.

Bardzo mocno wstrząsnęła mną ta książka, nie mogłam przestać o niej myśleć do póki nie skończyłam jej czytać. I tu koniec książki mnie zdziwił a nawet lekko zaszokował. Bo jednak zaprzyjaźnić się ze swoim oprawca, ba a nawet związek oprawcy i ofiary to dla mnie zaskoczenie.. sama nie wiem czy potrafiłbym z taką osobą przebywać w jednym pomieszczeniu, a co mówić być z nią blisko. Nie mnie jednak oceniać zachowania innych.

Książka jednak jest na prawdę godna uwagi, bo pokazuje nam że tracąc wzrok nie musimy tracić życia..możemy nadal brać garściami, a nawet poznać miłość do końca życia ❤️

,, ( ...) Z pokorą przyjmowałam napisany dla mnie scenariusz. Starałam się cieszyć chwilą i tym, co mi oferowano. Doszukiwać się radości i sensu w każdym aspekcie życia. Nie lamentować, nie zazdrościć, nie oczekiwać zbyt wiele- ani od ludzi, ani od niebios."

,,Oczy Adrianny" Danki Braun to książka, która zostawiła odcisk na mym sercu, bym przystopowała, zatrzymała i zobaczyła, ile cennych chwil mi umyka.

Tytułowa Adrianna to dziewczyna o złotym sercu, która otoczona jest życzliwością z każdej strony, bo od niej samej bije szczęście i radość. Jej pierwsza miłość, okazuje się tą najpiękniejszą, cudowną i niezapomnianą! Adrianna ma u swego boku siostrę, która służy zawsze wsparciem, choć w dziwny sposób je okazuje .

Każda kobieta marzyła o wyborze sukni ślubnej, dekoracji sali weselnej , tak też było z Adrianną, ona miała suknie, goście otrzymali zaproszenia, widziała swoją suknię ślubną, ale najważniejsze jest to, że miłość jej wybranka była widoczna gołym okiem.

Jedna sekunda, jeden moment i wszystko, co było życiem Adrianny, straciło sens. Nadzieja na lepsze jutro umarła a wraz z nią wszystkie życiowe plany.

Czy Adrianna podniesie się i stawi czoła nowemu życiu? Czy zakocha się po raz drugi? A może zamknie się w pokoju bez okien? Zapraszam po odpowiedzi do książki.

Książka mnie zaskoczyła. Nie spodziewałam się takiej gry na mych emocjach. Czytając, czułam ból, który trzymał mnie za serce i nie puszczał, a to wszystko za sprawą losu, który jest nieprzewidywalny i niesprawiedliwy.

Postać Adrianny napawała mnie ciepłem, ja czułem je czytając o jej walce z nową rzeczywistością.

Muszę wspomnieć o postaciach drugoplanowych, tu to jest dopiero szok, autorka tak świetnie je wykreowała, że sama jednych totalnie nie polubiłam za ich charaktery, ale i były takie osoby, które dawały ciepło i uśmiech na mej twarzy. Rexio o tak ta postać mnie zaskoczyła i szerze muszę się przyznać, że o tej postaci chętnie przeczytałabym książkę.

Przyznać się muszę, że to moje pierwsze spotkanie z autorką i wiem, że nie ostatnie. Książka zagościła w mym serducho na dłużej , bo po przeczytaniu jej musiałam się zatrzymać, spojrzeć na swe życie i docenić to, co mam! Każdy czytając książkę, jestem pewna, że będzie miał podobne refleksje, bo to nie jest zwykła książka, to książka o walce, którą jesteśmy w stanie podjąć, by żyć. Polecam!!