Obsesja

„Każdy z nas ma jakiś odchył”.

Katarzyna Berenika Miszczuk swoją twórczością już dawno temu podbiła moje serce. Jej trylogia o byłej diablicy, a niedoszłej anielicy okazała się dla mnie strzałem w dziesiątkę. Niestety sprawiła też, że zaszufladkowałam Miszczuk jako autorkę literatury fantastycznej i nie potrafiłam sobie wyobrazić jej w innym gatunku niż ten, a już zwłaszcza w kryminale. Z jednej strony było to bardzo krzywdzące dla twórczości tej Pani, ale z drugiej strony sięgając po „Obsesję” nie miałam zbytnio wygórowanych oczekiwań, dzięki czemu naprawdę mile się zaskoczyłam.

Na początku lektura tej książki trochę mi się dłużyła. Autorka zdecydowanie za bardzo wzięła sobie do serca to aby porządnie wprowadzić czytelnika w fabułę, przez co zanim przeszliśmy do głównych wydarzeń minęło kilka dobry rozdziałów, których połowa moim zdaniem była po prostu zbędna. Jednak kiedy już uporałam się z przydługawym wstępem to przepadłam na dobre.

Lekki, przyjemny i zabawny styl autorki sprawił, że czytałam „Obsesję” z nieskrywaną przyjemnością. Nie spodziewałam się, że dialogi między bohaterami tak mnie rozbawią. Chyba nigdy jeszcze nie zdarzyło mi się sięgnąć po książkę, która rozbawiłaby mnie tak bardzo, że roześmiałabym się na głos, a tej właśnie się udało.

Dużą zaletą tej historii bez wątpienia jest także realizm. Naprawdę doceniam to, że autorka postanowiła w żaden sposób nie upiększać tutaj otoczenia. Wchodząc do budynku, w którym pracuje główna bohaterka widzimy szpital taki jaki jest w rzeczywistości, a nie ten piękny, wymuskany, niczym prosto z serialu o chirurgach.

Katarzyna Berenika Miszczuk pisząc „Obsesję” udowadnia, że zdecydowanie nie jest autorem jednego gatunku. Ta książka okazała się świetny thrillerem, który nie tylko będzie trzymał Was w napięciu, ale również sprawi, że nie raz się zaśmiejecie. Mam nadzieję, że już niebawem doczeka się swojej kontynuacji, bo ja osobiście nie mogę się doczekać kolejnych zabawnych sytuacji z Joanną i Zadrożnym w roli głównej. Gorąco polecam!

Aleksandra

Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Obsesja” autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk.

Szukaj mnie na:

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Joanna Skoczek jest lekarzem w trakcie specjalizacji z psychiatrii. Pół roku temu po nieudanym małżeństwie i rozwodzie przeprowadziła się do Warszawy. Od dwóch miesięcy pracuje w Szpitalu Wschodnim. Kobieta nie planuje wchodzić w nowy związek i odtrąca potencjalnych wielbicieli, których wokół niej nie brakuje. Jedynym facetem, którego darzy uczuciem jest Kołtun, jej kot. Często kręci się wokół niej Łukasz, mężczyzna z pralni oraz chirurg Tomek, łamacz kobiecych serc. Dodatkowo Asia znajduje w swojej szafce listy od tajemniczego wielbiciela. Nagle ze szpitala znika pacjentka. Pracownik odbierający odpady medyczne znajduje jej zwłoki w kontenerze przeznaczonym do utylizacji. Jakiś czas temu dochodziło już do serii tajemniczych morderstw, w których sprawca okaleczał swoje ofiary. Czy morderca znów rozpoczyna krwawą zabawę? Wszystkie kobiety łączy jeden szczegół - czarne, kręcone włosy. Na pozór niewinne liściki jakie otrzymuje Aśka stają się coraz bardziej niepokojące. Jest ktoś kogo obsesja staje się coraz silniejsza...

Dynamiczna akcja, morderstwa, oddział psychiatryczny oraz ktoś opętany chorą obsesją - to wszystko znajdziecie w najnowszej książce Katarzyny Bereniki Miszczuk. Historia miejscami bawi do łez by zaraz potem powoli wzbudzić w nas dreszcze i przyprawić o skok adrenaliny. Zagadkowych, niepokojących zdarzeń wciąż przybywa i kiedy wydaje się, że już odkryłam kto za tym wszystkim stoi, pojawia się nowy trop. Realni bohaterowie sprawiają, że ich historia wciąga z każdą kolejną stroną. Niepokój staje się wyraźniejszy z każdym rozdziałem a klimat ten trwa do samego końca. Romans ustępuje miejsca kryminałowi i atmosfera gęstnieje. Książkę czytałam z zapartym tchem, starałam się znaleźć mordercę ale autorka sprytnie wywiodła mnie w pole. Muszę przyznać, że takiego zakończenia się nie spodziewałam. Autorka operuje lekkim stylem, który sprawia, że książkę czyta się bardzo przyjemnie w szybkim tempie. Jestem prawdziwą wielbicielką kryminałów i thrillerów i przyznaję, że "Obsesja" mnie zachwyciła. Ciekawa i dobrze skonstruowana fabuła, mroczny klimat i elementy humoru to duże plusy tej historii. Autorka skutecznie z nami pogrywa i wciąż miesza tropy. Mam nadzieję, że nie jest to pierwszy i ostatni tom przygód zwariowanej pani doktor.

W każdym z nas tkwi jakaś obsesja. Po przeczytaniu już pierwszego rozdziału odkryłam swoją obsesję na punkcie tej książki. Gwarantuję Wam, że nie odłożycie "Obsesji" dopóki nie odkryjecie zakończenia tej historii. Zdecydowanie polecam!

Gdybym odkładała na osobny stos książki do nadrobienia, które chciałabym przeczytać a na które wciąż nie mam czasu - jestem pewna, że zalałaby mnie lawina podobnych lektur. W tej kategorii do tej pory tkwiły także powieści Katarzyny Bereniki Miszczuk, do których wciąż było mi nie po drodze, a zewsząd słyszałam pozytywne opinie na temat twórczości autorki. Przyszedł czas, by przekonać się osobiście w czym - i czy aby na pewno - tkwi fenomen.

Jestem fanką wszystkiego co dziwne i nietypowe. A gdy fabuła opiera się na fasadach szpitali psychiatrycznych - biorę ją w ciemno. Tak właśnie trafiłam na najnowszą książkę autorki, która przekonała mnie do siebie opisem z okładki. A to już pewnego rodzaju wyzwanie, bo zazwyczaj w podobne zapowiedzi "doskonałej lektury" nie daję wiary. Tym razem trochę nawinie zaufałam poleceniu, ale w końcowym rezultacie bardzo się z tego cieszę, bo odkryłam kolejny polski talent i to w naprawdę dobrym wykonaniu. Autorka pisze rzeczowo i konkretnie a przy tym ma wielką wyobraźnię i swobodę w kreacji bohaterów, dzięki czemu przeczytałam jej najnowszą powieść z wielką przyjemnością.

Bohaterką książki jest Joanna, rezydentka w warszawskim szpitalu psychiatrycznym. To miejsce w którym nie tylko może realizować swoje zawodowe marzenia, ale w którym czuje się naprawdę dobrze. Jednak pewnego dnia codzienną rutynę przerywa zbrodnia i anonimowy wielbiciel, który nie daje bohaterce spokoju. Spodobała mi się w tym wszystkim osobowość kobiety, która chociaż narzekała na swój los i niefortunne wydarzenia to nie załamywała rąk i nie zalewała się łzami. Wyczułam w niej pewność siebie graniczącą trochę z dystansem do tego przekonania co całkowicie mnie przekonało, bo dzięki temu Joanna okazała się ludzka i realna. Szybko polubiłam jej postać, podobnie jak pobocznych bohaterów, którzy otrzymali różnorodne cechy, może nie konkretnie charyzmatyczne, ale na pewno na tyle pokręcone, by trudno było od razu ocenić kto z nich stoi po stronie dobra lub zła.

Swoboda z jaką pisze autorka tworzy jednocześnie misz-masz gatunkowy. Chociaż fabuła konkretnie wskazuje na kryminał w czystej postaci, wcale tak nie jest. Nie rzadko pewne sceny wywoływały u mnie uśmiech i humorystycznie wprowadzały do kolejnych zwrotów akcji, a jednak w tle wisiał wciąż ten lęk związany z niepewnością dalszych wydarzeń. To duży plus dla książki, bo angażuje czytelnika na wiele sposobów: w jednym momencie śmieję się sama do siebie, w drugim zastanawiam czy z szafy nie wyskoczy czasem jakiś podstępny potwór. Autorka postawiła na obskurną atmosferę zaniedbanych, szpitalnych korytarzy i puste zaułki, które przywodziły na myśl kultowe sceny z filmów grozy, ale jednocześnie nie był to klimat straszny czy budzący lęk - nie, faktycznie atmosfera robiła swoje z moją wyobraźnią, ale w stonowanym stylu. To ukłon w stronę czytelników o słabych nerwach: śmiało możecie zdecydować się na lekturę "Obsesji", bo będziecie mogli skupić się na dobrej zabawie bez konieczności wypatrywania wszystkiego co najgorsze.

Czuję się w pełni usatysfakcjonowana lekturą. Dobrze napisana, przemyślana i z mądrą bohaterką wciąga i intryguje na tyle, że nie ma się ochoty opuszczać fabuły aż do ostatniej strony. Jestem pewna, że to za sprawą klimatu, ale i sama akcja zaangażowała mnie w rozwiązanie zagadki. "Obsesja" to dobra propozycja dla czytelników poszukujących nowych wrażeń, otwartych na niesztampowe połączenia.

Wydawnictwo: W.A.B. [Grupa Wydawnicza Foksal]

Narracja: pierwszoosobowa — Asia

Główny bohater: Joanna Skoczek — 29 lat

Najlepsze zastosowanie: Joanna Skoczek ucieka przed przeszłością. Próbuje ułożyć sobie nowe życie w Warszawie, gdzie na pewno nie spotka swojego byłego męża. Nareszcie może skupić się na karierze i swoim cudownym kocie, Kołtunie. Przez ostatnie pół roku nie miała okazji, aby poznać zbyt wielu ciekawych mężczyzn. Nie oglądała się za nimi, ani oni szczególnie za nią nie szaleli. Nagle jednak aż trzech zaczęło o nią zabiegać. Jest jeszcze Tajemniczy Wielbiciel, który zostawia jej nieco podejrzane kartki w szafce na ubrania. Joasia zaczyna się martwić czy nie jest to trochę podejrzane. Zwłaszcza, że listy zaczynają robić się coraz bardziej upiorne. Fakt, że Asia pracuje w szpitalu psychiatrycznym jeszcze potęguje uczucie, że coś jest nie tak. Ciemne korytarze zaczynają coraz bardziej przerażać, a lekarka zaczyna tracić zaufanie do wszystkich. Nie wie czego się spodziewać i zaczyna się coraz bać o swoje zdrowie i życie.

Bohaterowie: Wydaje mi się, że właśnie w tej sferze miałam najwięcej kłopotów, jeśli chodzi o tę książkę. Nie do końca czułam realność postaci, co jest dość dziwne, ponieważ Pani Katarzyna Berenika Miszczuk zazwyczaj tworzyła bardzo dobre portrety psychologiczne. Tutaj niestety tego zabrakło. Przede wszystkim chodzi mi o postaci drugoplanowe, które kręciły się w pobliżu Asi. Nie wyglądały zbyt realistycznie, przez co nie potrafiłam się z nimi zżyć, a naprawdę szkoda, bo wiele z nich jest dość ciekawych i aż prosi się, aby je nieco mocniej rozwinąć.

Całość: [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Thriller w szpitalu psychiatrycznym? Czemu nie. I tak właśnie poznajemy Joannę Skoczek, odbywającą rezydenturę na oddziale psychiatrii. Sam szpital nie wygląda zapraszająco, a korytarze z pewnością skrywają wiele tajemnic, to właśnie w tych podziemiach zostaje znaleziona jedna z pacjentek. Od tej pory nic już nie jest proste i przyjemne. Z oględzin wynika, że powrócił seryjny morderca kobiet. Dodatkowo nasza bohaterka zaczyna otrzymywać niepokojące listy od tajemniczego wielbiciela. Czyżby to seryjny morderca, a Asia była w kręgu jego zainteresowań?

Podsumowując: Nieco obawiałam się tej książki, bowiem przywykłam do książek autorki z gatunku fantasy. A jak wyszło? Z pewnością lekko i przyjemnie, emocjonująco. Powieść trzyma w napięciu do samego końca. I to mnie uwiodło. Początkowo było bardziej opisowo, by wprowadzić czytelnika w sytuację. Jednak później nie można było się oderwać od książki. Autorce wielokrotnie udało się zmylić mnie, jako czytelnika. Gubiłam się w swoich domysłach i potencjalnych scenariuszach. Niesamowicie zaskakująca. Jak dla mnie REWELACJA! K.B. Miszczuk pokazała naprawdę na co ją stać i jakim dysponuje talentem, wyobraźnią i kreatywnością. Zdecydowanie polecam.

Czy „Obsesja” stała się moją obsesją? Chyba tak. Książka jest tak wciągająca, ze w zasadzie nie mogłam o niej nie myśleć. W pracy myślałam, kiedy w końcu będę mogła iść do domu i zacząć czytać. W domu obowiązki domowe, a w głowie „Obsesja”. Wieczorami kiedy, już wszystko było zrobione, zostawałyśmy obie tylko ja i książka.

Główna bohaterka moja imienniczka zresztą, Joanna Skoczek, to młoda lekarka po przejściach. Ma za sobą nieudane małżeństwo, przeprowadzkę do Warszawy. W nowym mieście spędza samotnie wieczory z ukochanym kotem Kołtunem. Pomyślicie łeee nuda, sielanka. O nie, mylicie się, Joanna ma cichego wielbiciela, który podrzuca jej do szafki pracowniczej w szpitalu tajemnicze liściki. Są one coraz bardziej przerażające i nachalne. Listy listami, ale na terenie szpitala, w którym pracuje Joanna, dochodzi do morderstwa. Zamordowaną jest jedna z pacjentek chirurgii. Na miejscu pojawia się oczywiście policja i przystojny Marek Zadrożny, który od razu zostaje zauważony przez naszą bohaterkę. Kim jest Marek, to lekarz medycyny sądowej, okazuje się bowiem, że zamordowana to kolejna już ofiara mordercy zwanego Okulistą. Jego wszystkie ofiary to brunetki… Dlaczego to takie ważne, że brunetki, a no dlatego, że nasza bohaterka idealnie pasuje jako kolejna ofiara. Czy Joasi grozi niebezpieczeństwo? Czy morderca ją obserwuje? Czy jest ona potencjalną kolejną ofiarą?

Możecie się tylko domyślać, jak potoczą się losy Asi. Ja już wiem i zachęcam Was do odkrycia tych wszystkich tajemnic .

Autorka super wykreował wszystkich bohaterów. Joannę – swoją imienniczkę- polubiłam od razu. Podobało mi się to, że jest konsekwentna, nie szukała miłości na siłę, a wręcz stroniła od facetów i randek. Na przekór temu wszystkiemu faceci nie stronili od niej, co czasami doprowadzało do zabawnych sytuacji. Polubiłam się również bardzo z Markiem, który wybrał pracę lekarza, niestety ku niezadowoleniu rodziny, zajmował się tylko martwymi pacjentami – było lekarzem medycyny sądowej. Jest bardzo zabawnym i przystojnym facetem, w sumie szkoda, że go tak mało książce.

Fabuła powieści jest tak skonstruowana, że czujemy tu ten odpowiedni klimacik. Napięcie i niebezpieczeństwo są odczuwalne i wiszą w powietrzu. W miarę czytania napięcie rośnie, czekamy z niecierpliwością, kto jest mordercą i kiedy znowu zaatakuje. Już mi się wydawało, że wiem, że jestem pewna, kto jest Okulistą i za chwilę już znowu miałam wątpliwości. Autorce udało się zwodzić mnie do samego końca. Nie zgadłam, kto jest mordercą. Było to dla mnie zaskoczenie, ponieważ ta osoba w ogóle nie była przeze mnie brana pod uwagę.

Uważam, że „Obsesja” to świetnie napisana, trzymająca do końca w napięciu książka. Jest to połączenie thrillera z kryminałem i książką obyczajową. Jak dla mnie to super połączenie. Trzymająca w napięciu fabuła, wciągnie Was bez reszty, a lekki styl i barwne postacie polubicie już od samego początku. No i najważniejsze zakończenie, myślę, że was również zaskoczy. Miłej lektury.

Wcześniej nie miałam okazji poznać prozy pani Miszczuk, choć słyszałam wiele pozytywnych słów na jej temat. Obsesja zaciekawiła mnie nie tylko krótkim opisem fabuły, moją ciekawość wzbudziło też samo miejsce, w którym toczy się akcja. Mam na myśli oddział psychiatryczny, w którym pracuje główna bohaterka, intrygowało mnie, jak od zaplecza został przedstawiony zawód lekarza.

Kilka scen odgrywa się w szatni znajdująca się w podziemiach szpitala. Niestety miejsce nie napawa optymizmem, a wręcz przeciwnie, na samo wspomnienie o tym, co działo się na korytarzach podziemia, przechodzą mnie ciarki. Autorka bardzo przemyślanie poprowadziła fabułę. Było wiele zbiegów okoliczności, które prowadziły do jednej osoby, potem zaczęła mylić trop, nawiązując do kolejnych postaci, tak, że nie sposób jest się domyślić, kto jest sprawcą całego zamieszania, póki nie doczytamy książki do końca.

Postaci zostały opisane dobrze, ich charakterystyka jest zróżnicowana, a profil psychologiczny odpowiednio rozbudowany. Jedynym moim zastrzeżeniem jest brak opisów ich życia prywatnego. W tym przypadku autorka opisuje w przeważającej części pracoholików, jest naprawdę bardzo mało scen, w których bohaterowie wychodzą poza mury swojego miejsca pracy. Jeśli miałabym wskazać postać, którą polubiłam najbardziej, to jest to Marek Zadrożny, lekarz medycyny sądowej, który w jednej chwili potrafił doskonale rozluźnić atmosferę i wywołać niesamowity humor.

Miszczuk operuje dość lekkim i swobodnym językiem, mimo że wtrąciła wiele fachowego słownictwa, to wszystko dla zwykłego śmiertelnika jest bardzo dobrze zrozumiałe i nie stanowi większego problemu. Historia zawarta w książęce wydaje się bardzo realna. Widać, że autorka doskonale się przygotowała z tematu i z dużą dokładnością opisała pracę lekarza oddziału psychiatrycznego. Z pewnością pomógł również fakt, że autorka podobnie, jak Joanna Skoczek również jest lekarzem, lecz specjalizuje się w innej dziedzinie.

Obsesja to wciągający thriller medyczny połączony z komedią romantyczną. W mojej opinii mieszanina tych dwóch gatunków wyszła książce na plus, ponieważ raz jest słodko, innym razem przerażająco, przy czym wątek romantyczny został jedynie lekko zarysowany. Od pierwszej strony w wielkim przejęciem śledziłam losy Joanny i pozostałych bohaterów i mimo że czasami akcja zwalniała to tylko po to, aby za chwilkę znów przyspieszyć. Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie ta książka i uważam, że czas z nią spędzony nie należy do zmarnowanego.

Joanna Skoczek to młoda lekarka w trakcie specjalizacji z psychiatrii. Pracuje w jednym z Warszawskich szpitali. Po nieudanym związku chce skupić się na swojej pracy. Niedługo później odkrywa, że w tym samym szpitalu na oddziale chirurgii pracuje jej dawny kolega ze studiów. Krążąc między oddziałem psychiatrii, a innymi miejscami w szpitalu poznaje salowego, który wygląda na nie do końca zdrowego psychicznie. A przynajmniej takie sprawia wrażenie. W jej życiu pojawia się również "Tajemniczy Wielbiciel" oraz przystojny lekarz medycyny sądowej. A po w szpitalu trzeba unikać... Grasującego seryjnego mordercy.

Książka zaczyna się dosyć spokojnie. Miałam nawet wrażenie, że kolka pierwszych rozdziałów troszkę się ciągnie. Autorka pozwala nam poznać bohaterkę i jej charakter. Wraz z rozwijającą się fabułą wciągałam się w książkę. Koło doktor Skoczek zaczęły pojawiać się podejrzane osoby a do niej zaczęły trafiać liściki od "Tajemniczego Wielbiciela". Momentami odczuwałam strach o główną bohaterkę.

Zaczynając czytać te książkę, spodziewałam, się typowego kryminału jednak autorka sprytnie wplotła wątek literatury kobiecej. Szczerze powiem, że byłam bardzo ciekawa czy spodoba mi się książka tego typu. Nigdy wcześniej nie czytałam książki z takiego gatunku ani nie miałam okazji poznać twórczości tej autorki. Zanim sięgnęłam,po książkę słyszałam o niej co nieco wiec mając ją już w ręku nie, mogłam się doczekać, aż zacznę ja czytać. Chyba na, prawdę potrzebowałam już odmiany po tych wszystkich romansach, które przeczytałam.

Akcja prawie w pełni rozgrywa się w szpitalu w Warszawie. Mimo że znajdziemy w książęce kilka typowo medycznych,zagadnień są one dosyć jasne i pisane zrozumiałym dla nas językiem. Dodatkowo w książce autorka zawarła całkiem fajne "żarciki" które niekiedy sprawiały, że aż śmiałam się w głos.

Ja jako fanka romansów bardzo polecam Wam te, książkę. Była na ,prawdę bardzo fajna. Czyta, ją siębardzo szybko. Cieszę się, że w końcu miałam okazje przeczytać książkę z tego gatunku. Zdradzę Wam, że to pierwszy kryminał, jaki przeczytałam od pierwszej do ostatniej strony.

Pod ostatnim zdaniem chciałoby się zobaczyć "Ciąg dalszy nastąpi". To jak autorka zakończyła książkę daje do zastanowienia, co pojawi się dalej.

"Obsesja" to naprawdę wciągający kryminał z delikatną domieszką literatury kobiecej. Trzyma w napięciu do samego końca.

Uważaj! Teraz może paść na Ciebie! Przecież Ty też możesz stać się czyjąś obsesją...

Każdy książkoholik ma swoje rytuały związane z czytaniem. U mnie wygląda to mniej więcej tak: usypiam dziecko, doprowadzam dom do ładu i składu, robię sobie herbatę z cytryną i w spokoju zabieram się za czytanie. Czasami zdarza się, że przed otworzeniem książki zaglądam na złodzieja czasu - Facebooka. I tak też było tym razem. Kiedy już byłam przygotowana do rozpoczęcia książkowej podróży u boku bohaterki najnowszej powieści Katarzyny Bereniki Miszczuk zajrzałam na fb. Nie wiem, czy to przypadek, czy przeznaczenie, ale trafiłam akurat na recenzję "Obsesji" i niestety, nie była to opinia pozytywna.

Pełna obaw odłożyłam telefon, wzięłam do ręki książkę i przeniosłam się do Szpitala Wschodniego w Warszawie...

Tam trafiłam na Joannę Skoczek, rezydentkę na oddziale psychiatrii. Brr, przerażające miejsce. Chyba nikomu nie muszę tłumaczyć dlaczego, prawda? I tak od słowa do słowa, od strony do strony; wreszcie od rozdziału do rozdziału rozeznałam się w sytuacji. Joanna jest rozwódką i to bardzo atrakcyjną. Tutaj muszę Wam zdradzić, że obojętnie jakby autorka bardzo się starała, jej bohaterka i tak zawsze będzie miała dla mnie jej twarz, a to wszystko przez trailer promujący "Obsesję", w którym to Katarzyna Berenika Miszczuk zagrała główną rolę. Ale wracając do tematu. Tak jak przed chwilą wspomniałam Joanna jest po rozwodzie, ma 29 lat, mieszka sobie na warszawskiej Pradze i żyje od dyżuru do dyżuru. To tak w skrócie.

Pewnego dnia znajduje w swojej szafce anonimowy list. Na początku myśli, że to tylko głupi żart któregoś z jej współpracowników. Jednak z każdym kolejnym wyznaniem Joanna jest coraz bardziej przerażona. A kiedy zostają znalezione zwłoki jednej z pacjentek jej strach sięga zenitu. Czy to sprawka tajemniczego wielbiciela? Czego ON w rzeczywistości od niej chce? I czemu ofiary podobne są do... Joanny?

"Czerwień, kolor krwi, wygląda pięknie

na tle Twojej białej skóry.

Twój Wielbiciel".

Muszę przyznać, że "Obsesja" to naprawdę kawał dobrego thrillera. Ciekawa fabuła? Jest! Intrygujący bohaterowie? Są! Mroczne i przerażające korytarze szpitala? Są! Adoratororzy, którzy sprytnie mylą kroki? Są! Zaskakujące zaskoczenie? Jest! Zapoznałam się z kilkoma opiniami o tej książce i we wszystkich przeczytałam, że ich autorki domyśliły się zakończenia. Ja co prawda wiedziałam, że "sugerowany" trop nie będzie tropem prawidłowym, ale czegoś takiego się nie spodziewałam!

Często mówi się, że pisarz powinien pisać o tym, co zna lub na czym się zna. Katarzyna Berenika Miszczuk z wykształcenia jest lekarką. Dlatego wszystkie terminy i kwestie medyczne są w tej powieści dopracowane do perfekcji. Ale niestety czasami autorka zbytnio rozwodziła się nad detalami. Np. nad nieszczęsną szafką. Chwilami miałam ją ochotę rozwalić (szafkę, oczywiście) i gdyby zmaterializowałaby się przede mną w trakcie czytania - byłoby z nią naprawdę źle. Bardzo źle... Spacery bohaterki po szpitalnych korytarzach, a już zwłaszcza podróż między oddziałem, a szatnią też były męczące. I dla Skoczek i dla mnie.

Mimo to miło spędziłam czas z tą książką w dłoniach. Przyznaję, może nie jest to dzieło wybitne, ale według mnie zasługuje na uwagę. "Obsesję" czyta się szybko, więc naprawdę warto poświęcić jej ten jeden, góra dwa, wieczory.

"Obsesja" jest pierwszą częścią nowego cyklu i ja już wiem, że na pewno sięgnę po drugi tom. Po pierwsze po to, aby przekonać się, jaką ostatecznie decyzję podejmie Joanna; po drugie, aby zobaczyć, czy autorka pójdzie w dobrym kierunku; po trzecie - to było moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, więc chciałabym wyrobić sobie opinię o jej piórze, bo czasami ciężko jest ocenić czyjś talent po jednej powieści, tym bardziej, że Katarzyna Berenika Miszczuk jest autorką książek z różnych gatunków ☺ Tak więc ostateczna opinia jeszcze przede mną.

[Adres usunięty]

_______

Joanna Skoczek – główna bohaterka najnowszej publikacji Katarzyny Bereniki Miszczuk to dwudziestodziewięcioletnia lekarka, w trakcie specjalizacji z psychiatrii. Już od pierwszych dni swoich praktyk w Szpitalu Wschodnim w Warszawie, notorycznie się spóźnia. W stolicy zamieszkała pół roku temu, bowiem rozwiodła się z mężem i pragnie rozpocząć nowe, lepsze życie u boku swojego lekko otyłego i chrapiącego kota perskiego – Kołtuna. Od pierwszych stron, Autorka wprowadza czytelnika w życie codzienne Joanny. Poznajemy bliżej na czym polega jej profesja, jakie ma spojrzenia na daną sprawę z dziedziny psychiatrii, a także jakie ma podejście do swoich pacjentów.

W pracy, Joannie udaje się zaprzyjaźnia z doktorem Karolem, a także rezydentką Urszulą, którzy towarzyszą kobiecie w jej codziennych obowiązkach na oddziale psychiatrycznym. Ponadto poznaje Łukasza – pracownika prali, z zezowatym spojrzeniem, który napawa ją lekko lękiem, strachem i przerażeniem. Jest jeszcze Tomasz Stalowiec – kolega z czasów studenckich, który niespodziewanie pojawia się na drodze Joanny. Uznany, surowy i jednocześnie bardzo przystojny chirurg, któremu nie jest się w stanie oprzeć żadna kobieta. Z czasem zarówno Łukasz jak i Tomasz rozpoczynają zabiegać o uznanie Joanny, na wszystkie możliwe sposoby. Idąc dalej, pewnego dnia Joanna odkrywa w swojej szafce kopertę, a w niej tajemniczy list, który wydawać by się nie mogło, niczego złego nie wróży, lecz z czasem kopert jest więcej... Później w nieznanych okolicznościach ginie jedna z pacjentek szpitala, a pewnego dnia w magazynie z odpadami medycznymi zostają znalezione zwłoki tej pacjentki. Któregoś dnia pojawiają się również zwłoki kolejnej kobiety... Bowiem świadczyć to może tylko i wyłącznie o tym, iż seryjny morderca powrócił... Kim jest? Dlaczego popełnia zbrodnie w szpitalu, w którym pracuje Joanna Skoczek? I dlaczego giną kobiety bardzo podobne wizualnie do lekarki?

Nie mogę przestać o Tobie myśleć.

Cały czas mam Cię w mojej głowie.

Twój Wielbiciel.

Mimo iż, początkowe rozdziały należą raczej do tych spokojnych, idyllicznych i sukcesywnie wprowadzają czytelnika w życie głównej bohaterki, to z czasem Autorka zaczyna manipulować czytelnikiem.

Dużym plusem ten publikacji jest kreacja głównej bohaterki, bowiem to właśnie ona wiedzie prym w tej historii i wszystko tak naprawdę toczy się wokół Joanny. Osobowość głównej bohaterki została bardzo przekonująco nakreślona, do tego stopnia, iż każdą sytuację, każde wydarzenia z życia kobiety przeżywamy razem z nią. Cały czas mogłam dotrzymywać towarzystwa Joannie w jej codziennych przemyśleniach i rozważaniach. Jej często zmieniające się nastroje, dają możliwość czytelnikowi odczuwać względem Joanny całą gamę różnorodnych emocji. Z jednej strony Joanna to kobieta twarda, zdeterminowana, zaangażowana w swoją pracę, lecz z drugiej strony, często wspominanie swojego byłego męża i rozpamiętywanie, blokuję ją przed otwarciem się na nową bliższą znajomość. A trzeba przyznać, iż kandydatów jest sporo. Łukasz, Tomasz, później też Marek Zadrożny – lekarz medycyny sądowej. Tajemnicze koperty z listami, powodują, iż z zaangażowaniem śledzimy dalszy przebieg klarujących się wydarzeń. Joanna nie wie co robić. Czy komuś o tym powiedzieć? A może to tylko żart? Ponadto dzięki pierwszoosobowej narracji, mamy możliwość w pełni widzieć wszystkie wydarzenia oczami Joanny, a także wraz z nią przeżywać jej wzloty i upadki.

Bawisz się ludźmi.

Nie wiem, czy zacząć Cię nienawidzić,

czy jeszcze na to za wcześnie.

Twój Wielbiciel.

Postacie drugoplanowe, również zasługują na uznanie. Ich nienaganna kreacja, barwność, wyrazistość, autentyczność pozwala czytelnikowi na pełne zaangażowanie się w całą historię. Podobnie jak względem Joanny, tak samo względem każdego bohatera czytelnik ma możliwość pałać całą gamą różnorodnych emocji.

Czerwień, kolor krwi, wygląda pięknie

na tle Twojej białej skóry.

Twój Wielbiciel.

Kolejną niewątpliwą zaletą Obsesji, jest rzetelne, jasne i autentyczne przedstawienie pracy lekarza, funkcjonowania szpitala. Autorka dokonała szczerego rozeznania się w tej profesji i wszystko ukazała w bardzo realistyczny sposób. Wszystko jest bardzo ciekawe, angażujące czytelnika, wyważone i dopracowane zarówno merytorycznie, jak i stylistycznie.

Autora operuje bardzo lekkim, bogatym, plastycznym i wyrazistym językiem. Zadbała o najmniejsze detale i szczegóły, jednocześnie nie zapominając przy tym o dynamicznych i żywych emocjach. Nie zabrakło również lekkiej dawki humoru, którą możemy dostrzec przy wymianie zdań pomiędzy Joanną Skoczek, a Markiem Zadrożnym. Wówczas dialogi są bardzo dynamiczne jednocześnie zachowując swoją naturalność.

Mimo powyższych wymienionych przeze mnie plusów, zabrakło mi zaskoczenia. Przewidziałam kto stoi za tajemniczymi listami i kto zabija. Po skończonej lekturze poczułam lekki niedosyt i jakąś pustkę. Bowiem, to co zostało mi opowiedziane, nie wcisnęło mnie w fotel, ani nie poruszyło do granic możliwości. Ale swoisty klimat tej historii, wciąga (bynajmniej mnie wciągnął) i całość czyta się dość szybko, bez większych zakłóceń. Mimo lekkiego niedosytu, chętnie przeczytam kolejne tomy tego cyklu, bowiem jestem ciekawa jak potoczą się dalsze losy Joanny Skoczek, jak będzie się sprawdzać w swojej profesji, czy uda się jej ułożyć życie u boku jakiegoś mężczyzny, a nie tylko u boku kota. Polecam fanom Autorki, a także wszystkim zaintrygowanym.

Ponad dwa tygodnie temu miałam przyjemność recenzować jedną z książek Katarzyny Bereniki Miszczuk zatytułowaną "Szeptucha", która stanowiła moje pierwsze zetknięcie z pisarską twórczością autorki. Owe okazało się niewątpliwie udane, ale nade wszystko intrygujące, angażujące, a przede wszystkim odbiegające od tych dotychczas odbytych przeze mnie spotkań literackich. To nie była bowiem powieść obyczajowa, którą w szczególności preferuję. "Szeptucha" przynależy do kategorii książek fantastycznych, których przecież zwyczajnie unikam (choć zdarzały się wyjątki). Jednak ciekawość zwyciężyła i w pełni oddałam się jej lekturze. Zarówno w jej trakcie, jak i tuż po, postanowiłam nie tylko kontynuować serię "Kwiat paproci", ale także sięgnąć po inne utwory pisarki. Zatem gdy pojawiła się informacja o najnowszej książce Katarzyny Bereniki Miszczuk, bez chwili zastanowienia zdecydowałam się na nią, nawet nie wnikając skrupulatnie w opis fabularny. Prawdę mówiąc, wystarczyły dwa czynniki, abym zapragnęła poznać historię kryjącą się za jednym, aczkolwiek bardzo wyrazistym i dosadnym słowem. Mianowicie tytuł "Obsesja" oraz wcześniej poniekąd przyswojony styl autorki, który przypadł mi do gustu. Z niecierpliwością oczekiwałam przesyłki, a gdy już do mnie dotarła, niemal od razu się za nią zabrałam. Jak tym razem wypadła owa podróż czytelnicza? Zapraszam na recenzję.

Katarzyna Berenika Miszczuk z wykształcenia jest lekarką. To wszechstronna pisarka, której znakiem rozpoznawczym jest nieoczywista mieszanka literackich światów niezmiennie oprawiona dużą dawką humoru. Ma w swoim dorobku kilkanaście książek, m.in. powieść grozy "Druga szansa" (2013) czy kryminał "Pustułka" (2015). Największe uznanie czytelników przyniosła jej seria diabelsko-anielska: "Ja, diablica" (2010), "Ja, anielica" (2011) oraz "Ja, potępiona" (2012). Ogromną popularność zyskał również cykl "Kwiat paproci": "Szeptucha" (2016), "Noc Kupały" (2016), "Żerca" (2017), "Sekretnik Szeptuchy" (2017). W przygotowaniu ostatni tom "Przesilenie". "Obsesja" to pierwsza część nowej serii powieści. (źródło: okładka książki)

Warszawa. Szpital Wschodni. Kilka bloków z przypisanymi im oddziałami, ciemne łączniki, obskurne i szare windy, ponure i przepełnione nieprzyjemnym odorem korytarze wydające czasem stłumione, a niekiedy mocno słyszalne odgłosy napawające lękiem i wyzwalające dreszczyk na całym ciele, a także skrywające mroczną tajemnicę piwnice, w których mieszczą się szafki personelu medycznego. W tymże przygnębiającym miejscu pracuje Joanna Skoczek - lekarka w trakcie specjalizacji z psychiatrii, rozwódka, od niedawna dzieląca z Kołtunem (kotem rasy pers) małe mieszkanko na Pradze-Północ. Jej życie skupia się praktycznie tylko na zmieniających się dyżurach na oddziale, wieczornych bądź nocnych zakupach w pobliskim sklepiku oraz dbaniu o swego sierściucha - jedynego towarzysza po powrocie do domu. Każdy dzień przebiega podobnie, nawet monotonnie. Nic się nie dzieje. Cisza i spokój. Do czasu. Pewnego dnia Joanna znajduje w swej szpitalnej szafce list od tajemniczego wielbiciela. Mimo iż ciekawi ją, kto jest nadawcą, to postanawia nie przywiązywać aż nadto do tego uwagi i lekceważy ów incydent. Jednak z czasem listów od adoratora przybywa. Co więcej, stają się niesmaczne i zbyt bezpośrednie. Tymczasem w tajemniczych okolicznościach ginie jedna z pacjentek szpitala. Któregoś dnia w magazynie z odpadami medycznymi zostają znalezione zwłoki tejże kobiety. Najwyraźniej seryjny morderca powrócił... Kim jest? I dlaczego popełnia zbrodnie? Czym się kieruje? Co wspólnego ze sprawcą zbrodni mają listy adresowane do lekarki Skoczek? I co łączy Joannę z denatką oraz poprzednimi ofiarami psychopaty?

Nużący początek, przeciąganie toczącej się w przeważającej części spokojnym rytmem akcji, oczekiwanie rozwoju zdarzeń, ciekawość finału i sprawdzenie potwierdzenia podejrzeń, znaczne fragmenty uwzględniające zakres medycyny, wyraźny aspekt psychologiczny, kilka nieapetycznych, a nawet drastycznych scen oraz niespodziewane zakończenie niewątpliwie charakteryzują najnowszą powieść autorki. Intrygujący wstęp zapowiadał naprawdę elektryzującą opowieść. Właśnie, zapowiadał. Albowiem "Obsesja" nie do końca do takowych należy. Dlaczego? Zaledwie tuż po dwustronicowym prologu jawi się kilkanaście stron stanowiących żmudny przebieg trasy głównej bohaterki z szatni mieszczącej się w podziemiach szpitala do pokoju odpraw na bodajże trzecim piętrze. Dalej wcale nie jest lepiej, bowiem przez kolejne kilkadziesiąt stron nudziłam się jak mops, dosłownie. Nawet przeszła mi przez głowę myśl, aby zaprzestać czytania i odłożyć książkę na półkę. Tym bardziej, że po ponad pięćdziesiątej stronie domyśliłam się, kto jest mordercą, a po siedemdziesiątej trzeciej byłam już tego pewna na dziewięćdziesiąt dziewięć procent. Myślę sobie, za szybko wskazałam tego osobnika i jeśli to on, to potocznie mówiąc - lipa. Ostatecznie stwierdziłam, że dotrę choć do połowy i jeśli wówczas się nic absorbującego nie wydarzy, zwyczajnie się poddam. Nie ukrywam, że w dużej mierze powodem kontynuowania lektury była też chęć dowiedzenia się, czy mam rację w kwestii wytypowania psychopaty. W międzyczasie pojawił się pierwszy tajemniczy liścik. I myślałam, że będzie coraz ciekawiej. No cóż, było ale dopiero gdzieś za połową książki. Wtedy zaczęło się więcej dziać, pojawiły się nowe fakty, nowe postacie, nowy kierunek. Powiedzmy, że się po trosze wciągnęłam, ale moim zdaniem stało się to za późno. Spędziłam w towarzystwie owej powieści aż cztery dni, co w przypadku podobnych objętościowo książek zajmuje mi góra dwa. "Obsesja" mnie zatem nie porwała, ale...

Z pewnością jest to historia wyzwalająca emocje, zresztą bardzo skrajne. Chwile znużenia przeplatają się z niezwykle odczuwalnym lękiem i gdzieniegdzie poczuciem niesmaku. Męczyły mnie opisy ukazujące funkcjonowanie szpitala, nie zainteresowały mnie kompletnie. Natomiast mroczny klimat piwnicznych korytarzy zdecydowanie pobudził moją wyobraźnię. Na tyle, że żałowałam, iż ów utwór czytuję wieczorami. Nie powiem, miałam ciarki na samą myśl znalezienia się na miejscu bohaterki. Ponadto powieść zawiera niestety parę scen wywołujących obrzydzenie i ogromne zniesmaczenie, przynajmniej w moim odczuciu. Gdybym miała świadomość ich istnienia na pewno nie dokonałabym wyboru tejże publikacji. Dobrze, że nie oddawałam się lekturze w trakcie spożywania posiłków. Najgorsze w tym wszystkim było to, że charakterystyka wspomnianych fragmentów jest na tyle autentyczna, iż do moich nozdrzy dosłownie docierał ten niewyobrażalnie nieprzyjemny, odrażający i uderzający odór. Z kolei niezaprzeczalnym atutem okazało się zakończenie. Jakże bardzo się myliłam co do wskazania mordercy. Totalne zdziwienie. Byłam przekonana o swej racji. A tu niespodzianka. Przyznaję, że nie wpadłabym na zaserwowane przez autorkę rozwiązanie. Naprawdę wielkie zaskoczenie.

Innymi zaletami książki są język, jakim posługuje się autorka, który jest bez jakiegokolwiek zarzutu, lekki, swobodny i przystępny, a także narracja pierwszoosobowa z perspektywy głównej bohaterki, która miejscami zastępowana jest krótkimi rozdziałami ukazującymi poczynania sprawcy.

"Obsesja" to paleta rozmaitych postaci, z których co poniektóre przybierają wyrazisty charakter, a inne przedstawione są zdawkowo. Oczywiście na pierwszy plan wysuwa się osoba Joanny Skoczek. To dwudziestodziewięcioletnia kobieta, miłośniczka kotów, kawy i szpilek, unikająca mężczyzn, niewdająca się w bliższe relacje z nimi i nieprzyjmująca zaproszeń na spotkania. Pracoholiczka sprawiająca wrażenie, iż nie tylko nie znosi swego miejsca pracy, ale przede wszystkim wykonywanego zajęcia. Jej codzienność kręci się wokół dyżurów, a życie prywatne sięga zera. Moim zdaniem to dość nudna osobowość. Z kolei Tomasz to mężczyzna irytujący. Przystojny chirurg będący obiektem westchnień płci pięknej, kolega Asi z czasów studenckich, kobieciarz strojący fochy i bardzo zaborczy człowiek. Jest też Łukasz - nachalny, natrętny salowy z charakterystycznym zezem. Z czasem jawią się zrównoważony komisarz Sebastian, a także sympatyczny oraz cechujący się przyjemnym poczuciem humoru gitarzysta i lekarz medycyny sądowej w jednym - Marek. Ponadto w opowieści przewija się kilka innych bohaterów, a rola pojedynczych przypadków będzie niebywale istotna. Więcej nie zdradzę, odsyłam do książki.

Podsumowując, muszę przyznać, iż jestem niejako rozczarowana ową powieścią. Wydaje mi się, że po zaznajomieniu się wcześniej z "Szeptuchą" miałam zbyt wygórowane oczekiwania. I dlatego też zamiast porywającej, zajmującej, angażującej, niesamowitej i fascynującej historii, jakiej się spodziewałam, otrzymałam czterystustronicowy tom emanujący nade wszystko ciągnącym się nużąco-mrocznym nastrojem oraz będący kompozycją sporej dawki medycyny, nie w pełni interesującej fabuły oraz postaci wyzwalających jedynie obojętność. Owa powieść klasyfikowana jest jako obyczajowa z wątkiem kryminalnym. Cóż. Bardziej skłaniałabym się ku przypisaniu jej do gatunku thriller/kryminał. Ale może się mylę. Nie zmienia to faktu, iż uważam, że jest ona jedną ze słabszych przeczytanych przeze mnie dotychczas książek. "Obsesja" jest moim zdaniem po prostu przeciętna. Najnowsza książka Katarzyny Bereniki Miszczuk stanowi pierwszą część nowego cyklu. Czy sięgnę po drugi tom? Wątpię.

Lekarz Joanna Skoczek pracuje na oddziale psychiatrycznym w jednym z warszawskich szpitali. Nie dość, że młoda rozwódka ma własne problemy, to w jej życiu pojawia się kilku mężczyzn, ewidentnie nią zainteresowanych. A na dodatek w szpitalu pojawia się morderca, któremu zdecydowanie w oko wpadł jej typ urody. Czy historia może się jeszcze bardziej zakręcić?

Panią Miszczuk znam od jej pierwszych książek - Wilka i Wilczycy, a także serii o Wiktorii (Ja, diablica; Ja, anielica oraz Ja, potępiona). M.in. w 2013r. udało się nam nawet spotkać, co bardzo miło wspominam. Do nadrobienia mam jej najnowszą serię, ale gdy dowiedziałam się o kryminale spod jej pióra, to nie mogłam przejść obojętnie. Nawet nie macie pojęcia jak się cieszę, że się nie zawiodłam na tej historii!

Od samego początku autorka podsuwała nam tropy, które wydawały mi się fałszywe, więc za mordercę uznałam inną osobę. Tym samym przewidziałam dalszą fabułę, ale nie zakończenie! Wygląda na to, że pani Miszczuk po raz kolejny zaskoczyła mnie w swojej książce, ale nie mam jej tego za złe.

Fabuła rozkręca się powoli do mniej więcej połowy historii. Dzięki temu dokładniej poznajemy Asię i jej otoczenie, a także szpital. Jest to ciekawy zabieg, ponieważ, gdy akcja się rozkręca nie ma czasu na dokładne przedstawianie postaci, a na skupianiu się kto zginie i z czyjej ręki.

Pomimo mrocznego i tajemniczego nastroju jako czytelnik się nie martwiłam niczym - ciekawe podejście do życia Asi oraz jej prześwietne poczucie humoru nie pozwoliły mi na to. Cała ta mordercza otoczka nijak ma się do usposobienia głównej bohaterki i dzięki temu na spokojnie tę książkę mogłam czytać w szkole (bez niepotrzebnego rozglądania się na boki czy ukradkowego ocierania łez). Kolejną świetną postacią jest lekarz medycyny sądowej - Marek o równie ciekawym humorku. Gdy pojawiała się jego postać nie mogłam się nie uśmiechnąć! Mimo, że pracuje z trupami, to jestem zdania, że i takiego potrafiłby rozbawić.

Cieszę się, że udało mi się tak szybko poznać tę książkę. Mimo pewnej objętości pochłonęłam ją w ciągu kilku godzin i z chęcią poznałabym coś jeszcze związanego z tym warszawskim szpitalem. Jeśli szukacie kryminału z dodatkiem humoru i nutką romantyzmu, to jestem pewna, że 12 października powinniście wyczekiwać tej książki w księgarniach!

[Adres usunięty]

Joanna Skoczek, to lekarzy psychiatra która pracuje w warszawskim szpitalu. Kobieta angażuje się w sprawy na swoim oddziale, ale także udziela konsultacji. Ale poznajemy ją także od strony osobistej, odkrywamy że była wcześniej w związku, jest rozwiedziona i nie do końca wie jak ma wyglądać teraz jej życie. Kobieta ma wiele problemów, jednak jest dość odważna, potrafi stawić im czoła, nie poddaje się tak łatwo. Wokół Joanny jest wielu mężczyzn, którzy są nią zainteresowani, pewnego dnia otrzymuje anonimowy liścik zostawiony w jej szafce umieszczonej w piwnicach szpitala. Wkrótce pojawiają się kolejne listy, a do tego także morderstwa kobiet dokonywane na terenie szpitala.

Coś co bardzo zwróciło moją uwagę w tej książce, to świetnie wykreowani bohaterowie. Nie tylko główna bohaterka jest przedstawiona jako wyrazista postać, z wyjątkowym charakterem. Poznajemy także inne osoby, które mimo iż są postaciami drugoplanowymi, to okazują się być interesującymi charakterami i mają wiele połączeń z Joanną, a także ze sprawą. Klimat tej książki jest wyjątkowy, czytając o tym, że główna bohaterka schodzi o szafki w piwnicach szpitala, możemy sobie dokładnie wyobrazić to miejsce, jego surowość, klimat szpitala i pewien dreszczyk. Dalsze wydarzenia jeszcze bardziej nas porywają, nawet nie ma czasu na odczuwanie nudy w trakcie czytania tej książki, a gdy dobiega jej koniec nie możemy dojść do siebie.

Muszę podkreślić, że to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, zaintrygowała mnie ta książka ze względu na miejsce, w którym dzieje się jej akcja, szpital, oddział psychiatryczny. Pierwsze rozdziały nie porywają, akcja się rozkręca, ale od pewnego miejsca książki nie możemy się właściwie oderwać. Ja tak właśnie miałam. Tajemniczych okoliczności i wydarzeń zaczęło przybywać, a ja czułam że przepadłam i nie skończę czytać "Obsesji" dopóki nie dowiem się jak zakończy się ta zagadka. Oczywiście cały czas pracuje nasz mózg, zaczynamy łączyć fakty, próbujemy obstawiać zakończenie tej historii... a ostatecznie autorka bardzo nas zaskakuje i prezentuje wersję, która nie pojawiła się do tej pory w naszych myślach. Rewelacja! Wydaje mi się, że to jeden z lepszych kryminałów, thrillerów jakie czytałam.

To było moje pierwsze zetknięcie się z twórczością Pani Miszczuk. Tak wiem, wstyd. Już od jakiegoś czasu słyszę, iż książki spod pióra tej kobiety są czymś niezwykłym. Jednak zwykle bywało tak, że nie miałam czasu albo coś mnie od niej odciągało. I jak się okazuje, to bardzo źle. Bo ta książka zmieniła wszystko. Już dawno nie sięgałam po cos takiego!

Od jakiegoś czasu miałam ochotę na dobry kryminał. Ale nie rodem z powieści Agaty Christie, ale coś bardziej lekkiego, lecz z nutką grozy i tajemnicy. I tak, właśnie było. Książka idealnie wpasowała się w moje potrzeby jeśli chodzi o fabułę. A co ze stylem? Otóż pomimo faktu iż egzemplarz przedpremierowy miał dość małą czcionkę (nie mam pojęcia jak wygląda to w wersji finalnej), to całość czytało mi się dość szybko i sprawnie, a tym samym przyjemnie. Aż chciało się po ciężkim dniu pracy, kiedy do domu wracałam ok 22.30 sięgnąć po książkę by przeczytać choć rozdział.

To co działo się natomiast w książce, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Bo w zasadzie, spodziewałam, się tego, że będzie to coś ciekawego. Już sam trailer w formie wideo, zapowiadał tę książkę bardzo interesująco. Widzieliście? Jeśli ni, to koniecznie musicie obejrzeć! Warto! Ale wracając do meritum sprawy, książka ogromnie mnie wciągnęła. Podobało mi się to, że autorka prowadząc nas przez kolejne etapy historii zwodziła as na manowce, proponując kolejne osoby, które potencjalnie mogłyby zostać sprawcami czynu. I w zasadzie już w 1/3 książki byłam pewna, że wiem kto zabił. Czy oceniałam trafnie? Powiem jedno- zakończenie wprawiło mnie w osłupienie. I dzięki temu mam wielki szacunek do autorki, bo odwaliła kawałek dobrej roboty. Widać, że to nie jest jej pierwszy profesjonalny tekst.

Podobało mi się też to, że treść była pokazywana z różnych perspektyw. Co prawda nie często, ale to z pewnością urozmaiciło całość. Ważne jednak było to, że nie było nudno. Pani Miszczuk nie rozwodziła się za długo nad jednym tematem, nie powtarzała tego co było mniej istotne i nie powinno pojawiać się więcej niż raz. Ale takim sposobem, mogłoby się wydawać, że akcja pędzi na łeb na szyję. Ale tak nie było. Całość była idealnie wyważona i ułożona.

Bohaterowie? Cóż mogę powiedzieć. Najlepiej w trakcie całość miałam okazję poznać Asię oraz jej przyjaciela z czasów studiów. Postaci interesujące, a także ciekawie się uzupełniające. Ich dialogi, dość dobrze napisane, powodowały, że nieraz się uśmiechałam, byłam w szoku, czy czekałam na dalszy rozwój sytuacji. One także świetnie budowały całą książkę.

Jedynym zastrzeżeniem jakie mam, jest okładka. Kompletnie mi się nie podoba. Według mnie nie oddaje klimatu książki i nie pokazuje całości jej charakteru. Co do reszty wydania się nie wypowiem. Miałam jedynie styczność z egzemplarzem przed korektą, zatem nie mam pojęcia na temat jakości wydania wersji finalnej.

Czy polecam? Zdecydowanie! Książka warta polecenia. Ale chyba to już udowodniłam. Wciąga i pozostaje w pamięci! Na pewno na długo. Nie będziecie zawiedzeni!

*** Zapraszam na mój blog: [Adres usunięty] ***

"Nie do końca wiedziałam, jak się zachować i jakimi

słowami pocieszyć koleżankę. Chyba jednak coś w tym

było, że psychiatrami często zostawały osoby w jakiś

sposób nieprzystosowane do życia w społeczeństwie.

Właśnie tak się teraz czułam."

~~

Kiedy tylko zobaczyłam tę książkę gdzieś w bookstagramowym świecie i przeczytałam kilka pierwszych opinii na jej temat wiedziałam, że muszę ją mieć. Bardzo lubię thrillery, a jeśli dodamy do tego wątek kryminalny, psychiatrię i szaleńca mordującego niewinne kobiety z powodu swojej obsesji? Nie mogłabym być bardziej szczęśliwa. Tak, wiem, zdaję sobie sprawę z tego jak to brzmi i zapewniam Was, że jestem najzupełniej normalna i nic mi szczególnego nie dolega :) Po prostu wychowana w kulcie CSI: Las Vegas, czy Nowojorskich gliniarzy? Ja najzwyczajniej w świecie uwielbiam powieści sensacyjne, wątki kryminalne i wszystko co się z nimi wiąże. Gdyby się nad tym zastanowić wszystkie kobiety w mojej rodzinie mają słabość do tego gatunku literatury czy filmografii, więc może jednak coś w tym jest. Ale ja nie o tym :) Przyznam szczerze, że jest to mój literacki "pierwszy raz" z Katarzyną Bereniką Miszczuk - mimo, że jestem świadoma wszystkich "ochów" i "achów" dotyczących cyklu "Kwiat paproci", jakoś nigdy książki te nie trafiły w moje ręce. Pewnie koniec końców sięgnę po ten cykl, może w któryś długi, zimowy wieczór, jednak na tą chwilę cieszę się, że moja przygoda z twórczością Miszczuk rozpoczęła się właśnie wraz z "Obsesją".

~~

Główną bohaterką tego thrillera jest Joanna Skoczek, rezydentka oddziału psychiatrycznego Szpitala Wschodniego w Warszawie. Dziewczyna niedawno rozpoczęła pracę i tak naprawdę wciąż wdraża się oraz układa sobie relacje ze współpracownikami i szefem. Nie da się ukryć, że praca pani doktor nie należy do najłatwiejszych czy najprzyjemniejszych, koniec końców na jej oddział trafiają ludzie z przeróżnymi zaburzeniami, a praca z "żywym" pacjentem niewiele ma wspólnego ze studiami czy podręcznikami. Będąc nawet najwybitniejszym psychiatrą ciężko jest przewidzieć każde ludzkie zachowanie, nie mówiąc już o byciu zwykłym rezydentem, który tak po prawdzie, niejednokrotnie ma wątpliwości, czy wybór specjalizacji był słuszny.

"Zaciskał dłonie w pięści, jakby chciał w coś bądź kogoś uderzyć.

Szybko oceniłam odległość, która nas dzieliła. Odsunęłam się

nieznacznie, udając, że usiłuję lepiej usadowić się na krześle. Przysunęłam

bliżej siebie kubek z lurowatą kawą rozpuszczalną, którą wbrew procedurom

wniosłam. Nauczyłam się na zajęciach z samoobrony, prowadzonych przez

byłego komandosa, że najlepiej złapać kubek bądź szklankę za dno

i uderzyć nim w przeciwnika. Siła przeniesiona na wąskie brzegi naczynia

zamienia je w kastet."

Takich złotych myśli Joanny jest w książce więcej. Jest to również jeden z tych powodów, dla których polubiłam ją już właściwie od pierwszych stron. Rozwódka, kociara, miłośniczka szpilek i dobrego jedzenia, a jednocześnie rozchwiana emocjonalnie kobieta, która "chciałaby być trochę w ciąży, a trochę nie" - z jednej strony przytłoczona nieudanym małżeństwem mniej lub bardziej świadomie szuka miłości, z drugiej jednak strony, kiedy tylko potencjalny kandydat na kolejnego męża pojawia się na horyzoncie? Od razu wpada w popłoch i miesza w głowie biednemu absztyfikantowi. O dziwo, a może właśnie nie, wokół Aśki kręcą się właściwie sami przystojniacy, tacy, co by z łóżka ich nie dało rady miotłą wygonić, a mimo to kompleks nieprzystępnej księżniczki nie daje jej szans na cieszenie się adoracją i dobrą zabawę. Brzmi jak romans? Gdzie jest zatem ten wątek kryminalny zapytacie? Okay, romans jest i dzięki temu sporo dzieje się na kartach książki - jednak równorzędnie mamy tu do czynienia z tajemniczym wielbicielem i szaleńcem, który morduje kobiety wyglądające prawie identycznie jak Joanna, jednocześnie podrzucając jej do szafki w szatni miłosne liściki.

"Twoje piersi. Idealne.

Twój Wielbiciel."

W książce mamy wszystko czego potrzeba, żeby mieć do czynienia z dobrym thrillerem - jest przerażające podziemie szpitala, gdzie mieszczą się szatnie pracowników, jest niepokojący salowy, który snuje się korytarzami zawsze znajdując się gdzieś obok Joanny, szczególnie w starej windzie, są morderstwa, jest obsesja, "dziwne" zbiegi okoliczności, potencjalny morderca, który pasuje do układanki jak brakujący element puzzli. Ale oprócz tego mamy również pierwszoosobową narrację, świetnie wykreowaną bohaterkę kobiecą, rewelacyjne poczucie humoru i sarkazm, dobre dialogi i romans, który dodaje całej historii smaczku. Przyznam się bez bicia, że gdzieś od połowy książki zaczęłam mieć delikatne podejrzenia co do tego, kim jest morderca, więc zakończenie nie było dla mnie jakimś wielkim zaskoczeniem, mimo to pozycję tę odkładam na półkę nie mogąc już doczekać się kontynuacji. Dziś jest premiera tego świetnego thrillera, więc nie zapomnijcie zahaczyć o księgarnię w drodze do domu, miłej lektury! :)

Główną bohaterką jest lekarka, Joanna Skoczek. Pracuje ona na oddziale psychiatrycznym w jednym z warszawskich szpitali. Pewnego dnia w swojej szafce znajduje wiadomość od tajemniczego wielbiciela, który z czasem zaczyna zostawiać jej coraz bardziej niepokojące wiadomości oraz prezenty...

Szczerze mówiąc, do tej książki byłam nastawiona bardzo sceptycznie, ale powiedziałam sobie: "Hej, czemu nie dasz tej autorce drugiej szansy? Przecież nic ci się nie stanie jak przeczytasz i tą książkę". No i usiadłam i zabrałam się do czytania.

Po pierwsze powieść czyta się bardzo, bardzo szybko. Ja miałam akurat wersję elektroniczną, ale mimo to przewijałam strony dosłownie co minutę, bo tak bardzo wczułam się w historię Joanny Skoczek i tak bardzo polubiłam się z tą powieścią.

Główna bohaterka jest rozwódką i przeprowadziła się do Warszawy, aby zapomnieć o dawnym życiu. Wraz z kotem o wdzięcznym imieniu Kołtun, mieszka w niedużym mieszkanku w jednym z kamienic. Mogłabym się nawet pokusić o stwierdzenie, że wygląda to jak mieszkanie typowej singielki, w końcu wiecie: kawalerka i kot.

W książce poznajemy również lekarza sądowego, Marka Zadrożnego, który jest kobieciarzem i flirciarzem. Jest to tak bardzo nietypowy bohater, że o dziwo zyskał moją ogromną sympatię.

Oprócz Marka i Joanny, poznajemy również Łukasza, którego zachowanie szczerze mówiąc bardzo mnie niepokoiło. I nie był to tylko raz czy dwa, ale za każdym razem, gdy się pojawiał! Jest to najdziwniejszy bohater, jakiego kiedykolwiek spotkałam.

Co do fabuły, to muszę przyznać, że autorka bardzo dobrze potrafi zagrać na uczuciach czytelnika. Na początku byłam niemal pewna, że tym cichym wielbicielem jest... no, pewna osoba. W połowie książki okazało się, że jednak jest możliwa druga opcja i tak oto żyłam z tym przekonaniem do samego końca. Kiedy nastąpił moment kulminacyjny, ja już zawiedziona (tak, zawiedziona!), że przewidziałam któż to może być, doznałam prawdziwego szoku. W ŻYCIU NIE PODEJRZEWAŁABYM TEJ OSOBY O TO. NIGDY W ŻYCIU. Możecie sobie tylko wyobrazić moją minę, kiedy dowiedziałam się, któż jest tą osobą. Mało nie wyskoczyłam z kapci 😅

Jestem po wielkim wrażeniem talentu Katarzyny Bereniki Miszczuk i myślę, że z chęcią dam szansę i przeczytam drugi i trzeci tom cyklu Kwiat paproci. Tak po prostu, żeby zapoznać się z pozostałymi powieściami tej autorki.

Dzisiejszy wpis od tego, że ja w sumie nie przepadam za kryminałami (już kiedyś o tym pisałam), a wyjątkiem są te pisane przez Jonathana Kellermana, gdzie głównym bohaterem jest psycholog dziecięcy. Wątek psychologiczny w jego książkach jest zawsze mocny i ciekawy.

Ale gdy przeczytałam, że autorka serii Kwiat Paproci, która skradła mi serce, napisała nową powieść z gatunku „kryminał” nie mogłam się oprzeć chęci przeczytania.

Czy słusznie?

Oczywiście.

Akcja powieści rozgrywa się w Warszawskim szpitalu, gdzie pracuje Joasia Skoczek – główna bohaterka. Jest psychiatrą na specjalizacji, a po przykrym rozwodzie, pół roku wcześniej postanowiła właśnie w stolicy rozpocząć nowe życie.

Zawodowo Asia poukładała sobie wszystko, ale jak to bywa, sprawy osobiste ma w totalnej rozsypce.

I może jakoś by to wszystko gładko szło do przodu, gdyby nie zyskała nagle tajemniczego wielbiciela, który zostawia jej w szafce liściki miłosne (coraz bardziej niepokojące), a seryjny morderca postanawia reaktywować swoją działalność właśnie w szpitalu, w którym pracuje Asia.

„Obsesja” na tle innych powieści kryminalnych, z którymi miałam do czynienia wypada zdecydowanie dobrze.

Autorka dużo czasu poświęca wprowadzeniu czytelnika w wydarzenia, które rozgrywają się w powieści.

Dobrze nakreśla główną bohaterkę, jej charakter. Jej postać nie denerwowała głupim zachowaniem i idiotycznymi decyzjami. Asię bardzo łatwo było polubić i jej kibicować. Postacie drugoplanowe również nie są tylko tłem dla Asi Skoczek, ale mają swoją rolę do odegrania i przewijają się przez całą powieść.

Nawet wątki zagmatwanego życia osobistego Asi są dobrym uzupełnieniem głównego, kryminalnego .

Mimo pewnych schematów, autorce udało się sprytnie wodzić czytelnika za nos, zmylać go na każdym kroku i gdy już było się prawie pewnym, kto jest mordercą – zrobić taki zwrot akcji, że znów od nowa zastanawiałam się kto w końcu zabija.

Przyznam szczerze, że to kto jest tym złym bohaterem trafnie podejrzewałam na samym początku, ale autorka tak sprytnie mnie zmyliła, że uznałam, że to niemożliwe i dopiero pod koniec powieści domyśliłam się prawdy.

Zapisuję to autorce na ogromny plus.

Charakterystyczny dla autorki styl nadaje powieści pewnej lekkości. Powieść czyta się dobrze i bardzo szybko czytelnik wciąga się w fabułę.

Na drugi ogromny plus zasługuje autorka za humor, niekiedy bardzo czarny. Dzięki temu powieść nie przygnębia, okrucieństwo nie przytłacza.

"Obsesja" to zgrabne połączenie literatury kobiecej, kryminału i thrillera. Klimat powieści jest dość niepokojący i momentami mroczny, pomimo lekkości, którą wprowadza styl autorki.

Przez całą powieść czułam zagrożenie w jakim znalazła się Asia, jej lęki i niepewność.

Niektóre momenty przyprawiały mnie o ciarki, by zaraz, praktycznie w tej samej chwili wywołać mój śmiech.

„Obsesja” to naprawdę dobra i wciągająca powieść. Pozwala oderwać się od rzeczywistości i dać wciągnąć opowiadanej przez autorkę fabule.

Bardzo polubiłam Asię, Kołtuna i niektórych bohaterów drugoplanowych. Przez większą część książki gubiłam się w domysłach, kto jest seryjnym mordercą i co nim kieruje.

Autorka starała się zmylić czytelnika i długo się jej to udawało.

Jestem bardzo zadowolona z lektury Obsesji. To dobra książka, z ciekawym wątkiem kryminalnym, ze sporą porcją poczucia humoru i ciekawymi wątkami pobocznymi.

Katarzyna Berenika Miszczuk z łatwością wciągnęła mnie w opowiadaną przez siebie historię i jestem pewna, że pomimo faktu, że kryminały nie należą do mojego ulubionego gatunku literackiego, to po każdy kryminał napisany przez panią Miszczuk sięgnę z prawdziwą przyjemnością.

Moje Czytanie, czyli czytelniczy miszmasz

Kiedy młoda lekarka, Joanna, tuż po studiach wyjeżdżała za swoją wielką miłością (i późniejszym mężem) do Gdańska, nic nie zapowiadało katastrofy jaką stanie się jej życie. Teraz- świeżo po rozwodzie wraca z podkulonym ogonem do stolicy. Został jej tylko kot, mieszkanie na niebezpiecznej Pradze i dwunastogodzinne dyżury na oddziale psychiatrycznym jednego z niedofinansowanych warszawskich szpitali. Żyć nie umierać.

Aśka nie ma zamiaru się jednak poddawać. Jest silną niezależną kobietą, w końcu chodzi w szpilkach i ma treningi judo! Nic nie może poradzić jednak na to, że obsesyjnie poszukuje potencjalnego kandydata na męża. Robi to w zasadzie wbrew swojej woli, co wywołuje niekontrolowane wybuchy wesołości w trakcie lektury. Jej kot Kołtun jest co prawda świetnym towarzyszem wieczorów, ale Aśka chce od życia czegoś więcej, nieważne jak zawzięcie zaprzecza. Nieoczekiwanie wokół kobiety zaczyna się robić tłoczno od zainteresowanych nią mężczyzn. Jakby tego było mało, ktoś podpisujący się jako „Tajemniczy Wielbiciel”, zaczyna przesyłać jej liściki- każdy bardziej niepokojący od poprzedniego. Cóż, nie o taki rodzaj zainteresowania ze strony płci przeciwnej chodziło młodej lekarce. To, co początkowo wydawało się tylko niewinnym żartem zmienia się w coś przerażającego. Bo tak się składa, że w szpitalu grasuje morderca. I wszystko wskazuje na to, że Aśka jest na jego celowniku.

Nie mogę powiedzieć, że od razu dałam się wciągnąć w „Obsesję”, zwłaszcza, ze na tytułowy wątek trzeba troszkę poczekać. Pierwsze rozdziały płyną dosyć leniwie i są przepełnione opisami pracy głównej bohaterki w szpitalu. W momencie kiedy Joanna dostaje pierwszy list od Tajemniczego Wielbiciela, akcja zdecydowanie rusza z miejsca i staje się bardzo niepokojąca. Nawet zwykły spacer przez podziemia szpitala potrafił przyprawić mnie o dreszcz przerażenia. Autorce nie raz udało się mnie nieźle nastraszyć, ale także zaintrygować na tyle, bym sama zaczęła bawić się w detektywa. Kto przesyła tajemnicze liściki? Kto zabija? Te pytania nie dają pokoju przez całą lekturę. Podejrzewałam absolutnie wszystkich, snułam domysły, wydawało mi się, że nie pozwalam się wodzić za nos a i tak ostatecznie dałam się zgrabnie przechytrzyć.

Mimo początkowego stękająco-narzekającego podejścia do życia Aśkę- główną bohaterkę- szczerze polubiłam. Głównie za jej szczere poczucie humoru i autentyzm, bo w tej dziewczynie każda czytelniczka będzie mogła odnaleźć cząstkę samej siebie. W związku z tym ilu amantów kręciło się wokół doktor Skoczek, jestem zawiedziona, że ostatecznie wątek romansowy niemal wcale się nie rozwinął. Szkoda też, że po dramatycznej, kulminacyjnej scenie, nastąpiło natychmiastowe zakończenie powieści. Chętnie przeczytałabym jeszcze przynajmniej jeden rozdział z obszerniejszymi wyjaśnieniami zamykającymi wszystkie wątki, bo choć niby wszystko zostało opowiedziane, jakoś nie do końca dałam się przekonać.

O CZYM? „Obsesja”, to szalenie przyjemna, kobieca lektura z wątkiem kryminalnym. Autorce udało się znaleźć złoty środek między mroczną historią o mordercy, a humorystyczną opowieścią o babskich tarapatach. Wszystkiego jest tu po trochu i humoru i dreszczyku grozy. Ta mieszanka bardzo przypadła mi do gustu, podobnie jak styl autorki. Koniecznie muszę nadrobić jej poprzednie powieści, a Wam serdecznie polecam „Obsesję”.

Książka łączy w sobie aż cztery gatunki, więc jest bardzo typowa dla stylu Katarzyny Bereniki Miszczuk. Wątek obyczajowy bezustannie miesza się z komediowym i thrillerem, a gdzieś tam z boku wychyla się kryminał. Ten barwny kolaż nie pozostawia chwili wytchnienia i sprawia, że bezustannie oczekujemy jakiegoś wydarzenia. Taka czujność tylko dodatkowo podkręca emocje.

Sam początek wprowadza nas w standardowy dyżur na oddziale psychiatrycznym. Joanna przyjmuje nowego pacjenta, przeprowadza wywiad, gawędzi z kolegami, udziela konsultacji na innych oddziałach. Odkrywa, że na chirurgii pracuje jej super przystojny kolega ze studiów i że jeden z salowych jest chyba nie do końca stabilny psychicznie. Ta całkiem nieźle rozbudowana zwyczajność bez przerwy walczy o laur pierwszeństwa z chwilami, kiedy skórę pokrywa gęsia skórka.

Autorka do tej pory była mi znana jedynie z literatury fantasy przełamanej najprzedniejszą komedią. Zresztą seria o Wiktorii Biankowskiej jest jedną z moich ulubienic już od kilku lat. Tym bardziej byłam ciekawa jak wypadnie thriller w wykonaniu pisarki operującej tak naturalnym, niewymuszonym humorem. W końcu nie powinniśmy się przecież zwijać ze śmiechu, kiedy bohaterka jest ścigana przez mordercę. No i nie było tak. Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie gęsty klimat i zachowanie tragizmu niektórych scen. Zdarzało się, że było przerażająco, do głosu dochodziły naprawdę silne emocje. Dały się odczuć obsesyjne zapędy napastnika, bohaterka nigdzie nie była bezpieczna, a mnie jako czytelnika w miarę postępowania fabuły przenikał coraz większy niepokój.

Na szczęście nie zabrakło też morza wątków pobocznych. Teoria psychiatrów, którym to najbardziej jest potrzebna pomoc psychiatryczna, a więc problemy z życia kolegów Asi, bawiły niezmiernie. Największym jednak geniuszem humoru był lekarz medycyny sądowej, niepokorny motocyklista, Marek Zadrożny. To właśnie ON utrzymywał zarówno bohaterkę jak i mnie w doskonałym humorze. Oczywiście Joannę wprowadzał również w inne stany, ale to już inna historia…

Nie do końca przypadł mi do gustu wątek kryminalny. Do tej pory poznałam dwa typy takiej literatury. Jedna to taka, gdzie przedstawiciel prawa ma otwarte pole i na bazie dedukcji i poszlak dociera do sprawcy. Drugi, który występuje w książce, polega na tym, że autor ustawia zamknięte grono osób, którzy są potencjalnym sprawcą. Wiadomo, że to ktoś z nich. Ślady rzucają podejrzenie na jedną lub dwie osoby i staje się jasne, że je od raz możemy wykluczyć. I tak naprawdę wynik jest zupełnie losowy, bo każdej z pozostałych można na poczekaniu wymyślić jakieś alibi. Nie ma w tym żadnej zabawy w detektywa, żadnego dochodzenia prawdy.

Bardzo ciekawie skonstruowana fabuła swoim urozmaiceniem pochłania bez reszty. Powoli obnażane tajemnice bohaterów drugoplanowych bardzo intrygują i nie ukrywajmy, że bawią. Bo ludzie mają tendencję do ukrywania naprawdę nietuzinkowych spraw. To zupełnie nieszablonowy dreszczowiec, który z jednej strony bawi do łez, ale z drugiej zawiera niepokojący realizm, co również jest cechą charakterystyczną Miszczuk. Nawet diabła obmalowała jak żywego 😉 Ponieważ autorka sięgała porad lekarza medycyny sądowej, psychiatry i anestezjologa, oraz sama jest lekarzem, mamy niepowtarzalną możliwość zajrzenia do gabinetu „od kuchni”. Co również wiąże się z wieloma przygodami.

Szczerze zachęcam do sięgnięcia po „Obsesję”. Poważę się wysnuć twierdzenie, że to thriller stworzony dla wszystkich typów kobiet. Zarówno tych twardo stąpających po ziemi, jak i niepoprawnych romantyczek. Dla mnie był to świetnie spędzony czas.

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

PREMIERA: 27.09.2017

„ – Odkąd zniknęłaś z Warszawy, szukałem dziewczyny podobnej do ciebie. Prawie każda kobieta, z którą się spotykałem, była brunetką tak jak ty. W ten sposób usiłowałem znaleźć ciebie. Chociaż małą część. Z żadną nie udało mi się jednak stworzyć czegoś stałego.

– Okej… ja nie wiem, co o tym myśleć.

Facet miał najwyraźniej obsesję.” – fragment powieści.

Kiedy dowiedziałam się, że Katarzyna Berenika Miszczuk, autorka poczytnej serii „Kwiat paproci”, zapoczątkowanej przez tytuł „Szeptucha”, wypuszcza na rynek thriller, tylko z satysfakcją zatarłam ręce w oczekiwaniu na moment, w którym trafi ON do mnie. Darzę bowiem autorkę ogromną sympatią za pomysłowość oraz poczucie humoru, których mieszanka sprawia, że lektura każdej jej książki to przyjemna rozrywka i świetna zabawa. Nawet jeśli trup ściele się gęsto, jak to ma miejsce w najnowszej „Obsesji”.

W „Obsesji” pierwszoplanową rolę gra dwudziestodziewięcioletnia Aśka Skoczek, lekarz-psychiatra w warszawskim szpitalu z poukładanym życiem zawodowym, ale jak to zwykle bywa, z wymagającą reparacji sferą prywatną. Wokół Aśki angażującej się w codzienne obowiązki na oddziale psychiatrycznym i biegającej pomiędzy przypisanymi jej pacjentami a konsultacjami na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym, zacieśnia się krąg niepokojących zdarzeń, jak również mężczyzn zabiegających o jej uznanie. Facetów wokół Aśki jest w pewnym momencie tylu i to prezentujących tak odmienne charaktery i życiowe filozofie, że ta kobieta mogłaby narzekać na klęskę urodzaju.

Trudno jest jednak układać sobie życie uczuciowe, kiedy nieznajomy wielbiciel podrzuca coraz bardziej dwuznaczne anonimy, a każdy nocny dyżur emanuje atmosferą niepokoju. Kiedy dochodzą do tego brutalne morderstwa kobiet dokonywane na terenie szpitala, blady strach pada na personel placówki, a zwłaszcza na główną bohaterkę, do której wszystkie ofiary są uderzająco podobne.

Historia może i jest nieco szablonowa, mamy bowiem do czynienia z jednej strony z seryjnym zabójcą, a z drugiej z kobietą w opałach, a następnie z wybawiającym ją z opresji rycerzem (może nie na białym koniu, ale na motocyklu ;)), ale całościowo powieść wypada bardzo dobrze w kategoriach rozrywkowych. Zwłaszcza, że niemalże do końca byłam zwodzona jeśli chodzi o postać sprawcy i w ostatecznym rozrachunku dość późno zorientowałam się, kto zabija i co tak naprawdę jest motorem jego poczynań: tytułowa obsesja, a może zazdrość i zemsta.

Brawo dla autorki za czarny humor, wpleciony w dynamiczną akcję, co paradoksalnie nadaje lekkości dość krwawej fabule. Ten charakterystyczny dla Miszczuk lekki styl sprawia, że można tę książkę przeczytać z dystansem i na luzie. Bo niektóre uwagi czy przemyślenia Joanny są po prostu prześmieszne i, nawet w momencie konfrontacji z zabójcą, pozwalają naszej bohaterce zachować zimną krew. Kolejnym plusem są autobiograficzne wątki, a właściwie cechy głównej postaci, jak na przykład jej wygląd czy zamiłowanie do kotów.

Polecam Wam tę powieść, tym bardziej, że pod ostatnim zdaniem powieści chciałoby się dopisać „ciąg dalszy nastąpi”. Bo zakończenie daje taką nadzieję, prawda Pani Kasiu?

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu W.A.B. za możliwość przedpremierowej lektury „Obsesji”.

[Adres usunięty]

"Obsesja" to powieść, na którą czekałam z ogromną niecierpliwością. Intrygująca okładka i bardzo ciekawy opis wystarczyły, aby zachęcić mnie do lektury najnowszej książki pani Katarzyny Bereniki Miszczuk. Jeśli w miarę regularnie zaglądacie na mojego bloga, z pewnością zauważyliście, że uwielbiam historie w podobnym klimacie, dlatego tak bardzo zależało mi, aby poznać "Obsesję" i jej bohaterów. Przyznam szczerze, że z twórczością tej autorki spotkałam się tylko raz i było to naprawdę wiele lat temu. Byłam ciekawa czy styl pani Kasi się zmienił, a jeśli tak to w jaki sposób. Postanowiłam, że najlepszym rozwiązaniem będzie po prostu przeczytanie nadchodzącej premiery, a dzięki temu mogę podzielić się z wami moimi odczuciami i wrażeniami. Czy po lekturze ogarnęła mnie obsesja? Czy sięgnięcie po tę pozycję było dobrym pomysłem? Zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Joanna Skoczek odbywa rezydenturę na oddziale psychiatrii warszawskiego Szpitala Wschodniego. W magazynie znajdującym się na terenie szpitala znaleziono zwłoki kobiety. Wszystko wskazuje na to, że seryjny morderca powrócił i zagraża życiu zarówno pacjentkom jak i lekarkom. Jakby tego było mało, Asia zaczyna dostawać niepokojące listy od anonimowego wielbiciela. W jej życiu pojawia się kilku mężczyzn, a każdy z nich może być autorem wiadomości. Czy Joanna dowie się kto wysyła jej tajemnicze liściki zanim będzie za późno? Czy kobieta znajdzie się na celowniku seryjnego mordercy?

Fabuła książki jest bardzo ciekawa i wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Muszę przyznać, że nie mogłam oderwać się od "Obsesji" i z jednej strony chciałam bardzo szybko ją przeczytać, a z drugiej specjalnie dawkowałam sobie jej lekturę, aby jeszcze dłużej czerpać z niej przyjemność. Katarzyna Berenika Miszczuk do samego końca utrzymała niesamowity klimat i nie pozwoliła, aby choć na chwilę wkradła się tutaj nuda czy monotonia. Akcja dosłownie do ostatnich stron trzyma czytelnika w napięciu i wywołuje całe mnóstwo przeróżnych emocji. Zakończenie okazało się dla mnie ogromnym zaskoczeniem i jeszcze długo po skończeniu lektury nie mogłam tak do końca dojść do siebie. Cały czas zastanawiałam się dlaczego autorka zrobiła mi coś takiego i tak po prostu obaliła moje wszystkie teorie na temat tego kto jest seryjnym mordercą.

Bohaterowie są naprawdę świetnie wykreowani, a każdy z nich wyróżnia się swoim niepowtarzalnym charakterem. Oczywiście najbardziej polubiłam główną bohaterkę i wcale nie miałam ochoty się z nią rozstawać. Pojawiło się również kilka postaci, które na sam koniec okazały się niemałym zaskoczeniem i bardzo konkretnie mnie zmyliły swoim zachowaniem. Nawet nie wiecie jak bardzo żałuję, że "Obsesja" ma tylko czterysta stron - myślę, że spokojnie mogłaby mieć dwa razy tyle!

Język, którym posługuje się autorka jest prosty, lekki i z pewnością doskonale dla każdego zrozumiały. "Obsesję" czyta się w błyskawicznym tempie, z każdą kolejną stroną nasza ciekawość wzrasta, a pragnienie rozwiązania zagadki staje się nie do wytrzymania. Najnowsza powieść Katarzyny Bereniki Miszczuk to świetna lektura na długie, jesienne wieczory. Myślę, że książka przypadnie do gustu przede wszystkim miłośnikom thrillerów, a fakt, że główną bohaterką jest rezydentka szpitala psychiatrycznego będzie dodatkowym atutem.

Podsumowując - "Obsesja" okazała się strzałem w dziesiątkę i w ciągu ostatnich kilku dni kompletnie mnie pochłonęła. Cieszę się, że mogłam przeczytać tę powieść jeszcze przed premierą, a także ją dla was zrecenzować. Polecam wam ją z całego serducha, bo właśnie tam ona trafiła. Mam nadzieję, że wy również będziecie zachwyceni historią Joanny i od pierwszych stron pokochacie styl, którym posługuje się autorka.

Osoby, które znają mnie choć odrobinę wiedzą, że nie często sięgam po książki polskich autorów. Wiedzą także, że zbyt wiele razy rozczarowałam się powieściami rodaków, a nie każdy lubi krytykę swoich dzieł.

Z twórczością Katarzyny Berenik Miszczuk miałam styczność dzięki książkom poświęconym Wiktorii czyli Ja, diablica", Ja, anielica oraz Ja, potępiona i choć nie wszystkie części mi się podobały, to jednak autorka ma wysoką pozycję na mojej liście.

Najnowsza powieść autorki to "Obsesja" - fabuła znacznie odbiega od moich literackich upodobań, gdyż łączy w sobie kryminał, sensację i thriller - gatunki, po które zbyt często nie sięgam.

Więc jeśli jesteście ciekawi moich wrażeń, czytajcie dalej...

Główną bohaterką powieści jest Joanna inaczej zwana Aśką - lekarka/rezydentka - pracująca na oddziale psychiatrii w jednym z warszawskich szpitali.

Aśka jest trochę roztrzepaną osobą, jest po rozwodzie, mieszka z kotem w niezbyt przyjemnej dzielnicy. Dostaje także listy od wielbiciela, które z czasem zaczynają ją niepokoić. Tym bardziej, że w szpitalu dochodzi do morderstw, a wszystko wskazuje na to, że morderca albo ma obsesję na punkcie lekarki, albo ustawił ją sobie za cel. Okazuje się także, że zabójstwa nie są efektem nieprzemyślanych działam, ba czyny dokonuje seryjny morderca.

Jakby tego było mało przy Aście zaczyna kręcić się kilku mężczyzn...Młoda lekarka zaczyna podejrzewać co niektórych o zbrodnie popełnione w szpitalu.

Kto jest mordercą? Dlaczego poluje na Aśkę?

Aśka - bohaterka, która wzbudza ogromną sympatię i choć czasem mnie irytowała swoją próżnością i dziecinnymi myślami to przeżywanie jej egzystencji było dla mnie miłym przeżyciem.

Autorka przy pierwszym spotkaniu z jej twórczością zyskała u mnie za dobrą kreację bohaterów. Tym razem też mnie nie zawiodła. Miszczuk stworzyła tak barwnych, różnorodnych i dobrze zarysowanych bohaterów, że czytając miała wrażenie, że przenoszę się do szpitala i biorę czynny udział w wydarzeniach.

Kolejnym elementem jest rzeczywiste przedstawienie naszych szpitali i warunków jakie tam panują.

Jako, że nie mam zbyt wielkiego doświadczenia z powieściami z gatunku kryminał nie jestem w stanie określić wartość tej książki porównując z innymi utworami tego typu. Jednak plus dla literatki za mordercę. Pisarka nasuwała podejrzenia na innych bohaterów, ale zrobiła to zbyt jawnie i w ogóle ich nie podejrzewałam, ale... nie podejrzewałam także osoby, która okazała się sprawcą. Brawo Pani Katarzyno.

Na thriller odczułam odrobinę za mało napięcia - ale teraz coraz trudniej o dobrą powieść z tego gatunku, nawet światowej sławy pisarze mają problemy, a sensacja - też są jej elementy.

Miszczuk ma bardzo przyjemny sposób pisania. W trakcie poznawania treści czułam zaciekawienie wydarzeniami, a najważniejsze, że czytanie mnie nie męczyło. Każdą stronę pochłaniałam z dużym apetytem. Literatka ma lekką rękę, dlatego jej powieść przeczytałam w błyskawicznym tempie.

Bohaterowie na plus, fabuła na plus, styl autorki na plus, a co na minus? Nie ma idealnych ludzi, nie ma więc idealnych powieści. Wady "Obsesji" ? Chwilami autorce dialogi wyszły bardzo sztucznie - jakoś tak chwilami mi nie pasowały. Drugim minusem są momenty, gdy autorka wyskakuje ni to z gruszki, ni z pietruszki z pewnymi tematami, które nie wiadomo skąd się wzięły i nie pasowały do wydarzeń, o których czytałam chwile wcześniej. Na szczęście takich niedopracowań jest mało, więc może je przepuścić miedzy palcami.

Podsumowując "Obsesję" mogę napisać tak. Powieść bardzo dobra w czytaniu. Fabuła wciągająca pełna sympatycznych bohaterów. Treść bardzo realistyczna. Autorka pomimo kilku potknięć kolejny raz udowodniła mi, że i rodacy mogą tworzyć powieści godne poświęcenia im czasu.

[ blog niebo - piekło - ziemia]

Joanna Skoczek od kilku miesięcy pracuje w Szpitalu Wschodnim. Praca, przeplatana przez smutne wspomnienia i przykre refleksje, nie spełnia jej oczekiwań. List od tajemniczego wielbiciela rozpoczyna serię niefortunnych zdarzeń. Jak wiele w nich zbiegu okoliczności, a jak wiele premedytacji i ludzkiego okrucieństwa?

Za „Obsesję” zabierałam się z obsesyjną wręcz niecierpliwością, z jednej strony będąc szalenie ciekawą tytułu, którego opis kwalifikował go do tak lubianych przeze mnie gatunków, z drugiej zaś pragnąc przekonać się, dlaczego nazwisko Miszczuk jest w ostatnim czasie tak popularne. Bo ja akurat o twórczości tej autorki nie wiedziałam nic.

Dość spokojny początek książki nieco mnie zmartwił, choć dzięki temu miałam okazję lepiej poznać główna bohaterkę i jej rzeczywistość. Doktor Joanna Skoczek zajmuje się psychiatrią. Nieco wypalona, doświadczona w związkach, niepewna, jak powinno wyglądać jej życie i co zrobić z własną przyszłością. Nie od razu zapałałam sympatią do tej bohaterki. Wydawała mi się dość miałka, trochę rozchwiana, nie znalazłam u niej cech, które pozwoliłyby mi spojrzeć na nią łaskawym okiem, choć bez wątpienia niektóre elementy sprawiły, że wydała mi się realistyczna, a problemy, z którymi się zmagała świetnie odwzorowały dylematy z jakimi musi sobie poradzić niejeden z nas. Wraz z rozwojem akcji nie sposób było jednak Joanny nie polubić. Okazało się, że to całkiem barwna i odważna kobieta. Mam wrażenie, że postać ta bardzo się rozwinęła na książkowych stronach, a obserwowanie jej ewolucji sprawiało mi wiele radości.

Szpital psychiatryczny to miejsce, które przez autorów zostało wykorzystane wielokrotnie, a oferowane przez niego możliwości poprowadzenia fabuły z pewnością doprowadzą do tego, że w literaturze pojawi się jeszcze niejeden raz. Miszczuk odnalazła się w tym klimacie, na kolejnych stronach prowadząc nas po ciemnych korytarzach, niewyremontowanych szatniach, zgubnych zaułkach. Towarzystwa dotrzymywały nam również stare, trzeszczące windy i morderca, którego obecność stawała się coraz bardziej wyczuwalna. Autorka bardzo umiejętnie wykorzystała tę scenerię, sprawiając, że akcja powieści stała się bardziej intrygująca i niepokojąca.

A niepokój stawał się wyraźniejszy z każdym rozdziałem, powodując, że do głosu coraz częściej dochodziły emocje. Listy od tajemniczego wielbiciela, budzący obawę pacjenci, podejrzani pracownicy szpitala, stopniowo odkrywane sekrety- te kwestie pozwoliły autorce zbudować niezwykły klimat, jednak na tyle subtelny, by czuć w nim było kobiecą rękę. Co ważniejsze, Miszczuk potrafi zręcznie i bezbłędnie łączyć ze sobą elementy charakterystyczne dla różnych gatunków. W „Obsesji” dopatrzymy się i kwestii odpowiednich dla literatury kobiecej i takich, które świetnie sprawdziłyby się w dobrym kryminale. Powiązanie ich ze sobą sprawia, że książka nabiera więcej barw, staje się cenniejsza, bardziej intrygująca, odpowiednia dla większej grupy odbiorców.

Podoba mi się, w jaki sposób Miszczuk opowiedziała nam tę historię. Wykorzystanie narracji pierwszoosobowej pozwala czytelnikowi lepiej poznać uczucia i dylematy głównej bohaterki, poczuć towarzyszące jej obawy, zrozumieć jej postępowanie. Dzięki temu możemy poczuć się jak uczestnicy książkowych wydarzeń. Autorka zwraca również uwagę na pozostałych bohaterów i choć nie poświęca im zbyt wiele miejsca, udało jej się bardzo dobrze zarysować ich charaktery i urozmaicić ich obecnością akcję powieści. Miałam do niej nieco żalu, że tak zmarginalizowała policyjne śledztwo, jednak wtedy jeszcze nie wiedziałam, co zaplanowała dla nas w drugiej części powieści. Kiedy już się o tym przekonałam, wszelkie żale i obawy momentalnie ustąpiły na rzecz zadowolenia z czytanej lektury.

W trakcie czytania byłam przekonana, że wiem, kto jest mordercą. I nawet pozwoliłam sobie na wewnętrzną krytykę autorki, zakładając, że ujawnienie sprawcy sprawi, że zamknę książkę z uczuciem zwątpienia i lekkiej irytacji. Ale ta pycha mnie zgubiła. Nie jestem pewna, czy przegapiłam subtelne sygnały, czy one zwyczajnie się nie pojawiły, nakierowując nas na wybory oczywiste, ale zakończenie bardzo mnie zaskoczyło i sprawiło, że nabrałam bardzo ciepłych uczuć wobec tej pozycji.

Miszczuk pisze lekko, zgrabnie operując słowem i korzystając z prostego słownictwa. Książkę czyta się przyjemnie, szybko, nie poświęcając czasu na niepotrzebne przystanki.

„Obsesja” to powieść, która bardzo przypadła mi do gustu i sprawiła, że nabrałam chęci na poznanie kolejnych książek autorstwa Miszczuk. Świetna na jesień, bardzo klimatyczna, nastrojowa, skłaniająca także do pewnych refleksji. Polecam.