Obelisk kładzie się cieniem. Flawia de Luce. Tom 6

Życie Flawii nagle zostaje wywrócone do góry nogami. Ojciec oznajmia, że odnaleziono matkę dziewczynki. Nastolatka i jej siostry są w szoku – Harriet zaginęła ponad jedenaście lat temu! Gdy do wioski dociera pociąg z trumną matki, Flawia nadal nie może pojąć tego, co się dzieje. Harriet wróciła do domu w asyście Churchilla, wszyscy z wioski chcą oddać jej hołd. Rodzina w końcu może rozpocząć żałobę, każdy na swój sposób. Ojciec zamyka się w sobie, siostry są zasmucone, tylko Flawia myśli o czymś innym. Głowę zaprząta jej m.in. film, który odnalazła wśród rzeczy rodziców, śmierć mężczyzny, który został zabity przez pociąg, w którym przywieziono zwłoki matki dziewczyny i tajemnicza ciotka wraz z jej córką.

Obelisk kładzie się cieniem Alana Bradleya to szósty tom przygód Flawii de Luce, jedenastoletniej miłośniczki chemii i trucizn. Tym razem przed dziewczyną trudne zadanie – musi poradzić sobie z nową sytuacją i rozgryźć rodzinną tajemnicę.

Śmierć matki wpływa na Flawię... dziwnie. Najpierw jakby w ogóle jej nie obchodzi, że przywieziono do domu zwłoki jej rodzicielki. Potem zaczyna maniakalnie o niej myśleć, chce ją zobaczyć, poznać ją lepiej. Sytuację komplikuje jeszcze fakt, że wszyscy zaczynają mówić o Harriet, porównywać Flawię do niej. Krewni i znajomi, którzy przybywają na pogrzeb, nie chcą zbyt wiele zdradzić na temat zmarłej. Tajemnice otaczają Harriet nawet po śmierci.

W tym tomie Flawia musi rozwiązać zagadkę rodzinnego milczenia. Po tylu latach udało się odnaleźć Harriet, ale ciągle coś nie daje dziewczynce spokoju. Mała pani detektyw chce sprawdzić, kim są ludzie, którzy nagle przyjeżdżają do Buckshaw. Każdy nowy ślad otwiera kolejne tropy i przynosi następne pytania. Jaka była Harriet? Czemu wyjechała? Co miała na myśli, mówiąc o kanapkach z bażantem?

To jednak nie wszystko. Do Flawii zaczynają docierać nowe informacje na temat jej przyjaciela i sługi w ich domu, Doggera. Ciotka wypowiada tajemnicze stwierdzenie na temat przyszłości Flawii. I jeszcze nieznana wcześniej kuzynka z córką zaskakują nastolatkę swoim zachowaniem.

Ten tom jest nieco inny niż poprzednie. Po pierwsze skupiamy się głównie na Harriet i Flawii. Poza tym nie ma tu obcych trupów (jest jeden, ale niewiele się o nim mówi). Zagadka kryje się gdzieś pomiędzy ścianami Buckshaw. Pogrzeb będzie dla całej rodziny zamknięciem pewnego etapu i otwarciem innego, ale niekoniecznie takiego, którego oczekiwała Flawia.

Jak zawsze autor uraczył nas ciętym językiem głównej bohaterki, trudnymi relacjami rodzinnymi i błyskotliwymi dialogami. W tym tomie odkrywamy jednak nową cechę Flawii – dziewczynka widzi tylko to, co chce. Zaczyna do nas docierać, że to tylko dziecko, które nie wszystko może zrozumieć mimo swojej wyjątkowej inteligencji i sprytu.

Obelisk kładzie się cieniem to przyjemna lektura, która wieńczy dotychczasowe przygody Flawii. Czytało się ją doskonale, nie odstawała klimatem od swoich poprzedniczek. Polecam fanom serii, a tych, którzy jeszcze nie znają małej pani detektyw, zachęcam do sięgnięcia po powieści.

,, Odnaleziono waszą matkę". Nastał ten oczekiwany dzień powrotu Harriet. Cała rodzina i mieszkańcy miasteczka stoją na stacji w oczekiwaniu. Ale na chwilę przed przyjazdem pociągu do dziewczynki podchodzi nieznajomy mężczyzna w długim płaszczu i wypowiada niezrozumiałe słowa. Zaraz później jest martwy. Kim był, co oznaczała jego wiadomość? Flawia będzie musiała rozwikłać tę zagadkę. Lecz to nie wszystko, ponieważ do Buckshaw zawitały również jej kuzynki - Lena, wraz ze swoją córką Undine. Młodą chemiczkę czeka nie tylko śledztwo, ale także odkrycie sekretnej przeszłości swojej rodziny. Uważam, że to jedna z najciekawszych części z serii. Wyróżnia ją przede wszystkim to, że akcja jest nieco odmienna niż w poprzednich częściach. W tej ,w małej mierze jest skupiona na śledztwie, za to większa uwaga jest poświęcona wydarzeniom z życia głównej bohaterki. Mam nadzieję, że Wam też przypadnie do gustu. Polecam! [Adres usunięty]

Styl autora jest lekki, przyjemny, niesprawiający odbiorcy problemów. Już nawet nie chodzi o to, że książka w dużej mierze kierowana jest w stronę młodzieży, bo dorosły będzie się przy niej równie dobrze bawił. I tu warto pochwalić panią tłumacz, która wprawnie poradziła sobie z przekładem, nie umniejszając utworowi w żadnym miejscu. A to, co zawsze było bardzo charakterystyczne dla cyklu, czyli czarny humor, także nie zostało zepchnięte na drugi plan. To jeden z najważniejszych elementów budujących specyficzny, wyborny klimat powieści, który przy wtórze pozostałych – manierycznej narracji, stylizacjami językowymi, przedstawianymi scenami, angielską etyką oraz bohaterami – tworzy dzieło znakomite zarówno dla wybredniejszych odbiorców, jak i szukających niezobowiązującej rozrywki.

„Obelisk kładzie się cieniem” to nic innego, jak książka na dwa – a nawet jeden – długi, jesienny wieczór. Powieść nie daje się od siebie oderwać, ma całą gamę barwnych szczegółów, idealnie odwzorowane realiów Anglii lat 50. oraz coś, czego nie mają inne, podobne do niej utwory. Coś, co trudno sprecyzować, choć wystarczy nazwać to magnetyzującym urokiem. I nie należy zapominać, że zapchana jest po broszurowe skrzydełka masą tajemnic, których rozwiązania czytelnik wprost nie może się doczekać, a finał wyłącznie podsyca apetyt na więcej!