Powieść O dziewczynce, która bawiła się w Boga rumuńskiego pisarza Dana Lungu, uhonorowana została tytułem Najlepszej Książki Roku 2014, a także nagrodą czasopisma „Observator Cultural”. Jest to opowieść o dziewczynce, której losy ilustrują zjawisko tzw. eurosieroctwa – w sytuacji, gdy rodzinie nie starcza pieniędzy na życie, jedno z rodziców (w tym przypadku matka, co wydaje się bardziej dotkliwe dla dziecka) decyduje się na wyjazd za granicę do pracy. Wiąże się to z rozłąką i trudnymi życiowymi doświadczeniami, które wielu Rumunów, ale również i Polaków, poznało na własnej skórze – ów fenomen społeczny, tak bardzo dotkliwie odczuwany w społeczeństwie rumuńskim, jest oczywiście obecny i w naszym kraju.
Ważkiemu tematowi towarzyszy ciekawa warstwa językowa: autor zastosował w powieści podwójną narrację – oglądamy realia rumuńskie oczami kilkuletniej dziewczynki, poznajemy pragnienia, bolączki i marzenia małego dziecka, a jednocześnie – z perspektywy matki, samotnie borykającej się z problemami życia emigranckiego we Włoszech – widzimy świat tych, którzy zdecydowali się na wyjazd z kraju „za chlebem”. W narracji dorosłych dostrzec można socjologiczne wykształcenie autora, któremu nie umknął żaden aspekt życia emigrantów zarobkowych.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Jaką główną tematykę porusza książka "O dziewczynce, która bawiła się w Boga"?
Powieść ta koncentruje się na bolesnym zjawisku eurosieroctwa oraz trudnych realiach emigracji zarobkowej w Europie Wschodniej. Autor analizuje wpływ nagłej rozłąki rodzinnej na psychikę dziecka pozostawionego w kraju pod opieką starszych pokoleń. Czytelnik poznaje mechanizmy społeczne, które zmuszają rodziców do wyjazdu za granicę w poszukiwaniu stabilizacji finansowej. Jest to głębokie studium samotności i tęsknoty, które dotyka problemów uniwersalnych dla wielu współczesnych społeczeństw europejskich.
W jaki sposób prowadzona jest narracja w tej powieści?
Autor zastosował w książce podwójną perspektywę, oddając głos zarówno kilkuletniej dziewczynce, jak i jej matce przebywającej na emigracji. Dzięki takiemu zabiegowi odbiorca może skonfrontować dziecięce wyobrażenia i marzenia z brutalną rzeczywistością życia zarobkowego we Włoszech. Perspektywa dziecka ukazuje emocjonalne koszty rozłąki, natomiast relacja matki naświetla socjologiczne aspekty migracji zarobkowej. Taka konstrukcja pozwala na pełne zrozumienie dramatu obu stron rozdzielonej rodziny w sposób wielowymiarowy.
Czy styl pisania Dana Lungu jest przystępny dla przeciętnego czytelnika?
Dan Lungu łączy w swojej prozie warsztat socjologa z wrażliwością literacką, tworząc tekst merytoryczny, a zarazem pełen emocji. Język powieści jest zróżnicowany i dopasowany do wieku narratorów, co nadaje opowieści wyjątkowej autentyczności. Autor unika suchego raportowania faktów, skupiając się na wewnętrznych przeżyciach bohaterów i ich codziennych zmaganiach o lepsze jutro. Dzięki temu książka angażuje czytelnika nie tylko intelektualnie, ale przede wszystkim na poziomie głębokiego współodczuwania.
Dla jakiej grupy odbiorców ta pozycja może okazać się nieodpowiednia?
Ze względu na ciężką tematykę społeczną i emocjonalny ciężar związany z cierpieniem dziecka, książka ta nie jest polecana osobom szukającym lekkiej lektury. Poruszany problem eurosieroctwa oraz opisy trudnych warunków życia emigrantów mogą być przytłaczające dla czytelników o dużej wrażliwości na krzywdę dzieci. Nie jest to również pozycja przeznaczona dla młodszych odbiorców, mimo że główną bohaterką jest mała dziewczynka. Wybór tej lektury wymaga od czytelnika gotowości na zmierzenie się z gorzką refleksją nad współczesnym modelem rodziny.
Jakie realia geograficzne i kulturowe prezentuje ta historia?
Akcja powieści osadzona jest głównie w postsocjalistycznej Rumunii oraz we Włoszech, które stają się celem zarobkowym dla tysięcy migrantów. Czytelnik ma okazję poznać specyfikę rumuńskiego społeczeństwa borykającego się z transformacją ustrojową i problemami ekonomicznymi. Autor szczegółowo kreśli obraz włoskich realiów widzianych oczami osób pracujących w sektorze usług opiekuńczych. Ta kulturowa dwubiegunowość podkreśla poczucie wyobcowania, które towarzyszy bohaterom na każdym kroku ich trudnej podróży.
