Nuka. Owczarek węgierski na polskich nizinach

Dzieci często marzą o psie, a rodzice mają wątpliwości zastanawiając się, czy podołają obowiązkom, z jakimi wiąże się posiadanie pupila. Natomiast przez moment skoncentrujemy się na samym zwierzaku. Co on może czuć w nowym miejscu, jak je postrzegać, o jakie jego potrzeby należy zadbać? Maciej Dobosiewicz wspaniale „wszedł” w skórę psa, który został zabrany z rodzinnej wioski, a afektem jego pracy jest powieść dla dzieci pt. „Nuka”.

Nuka jest owczarkiem węgierskim. Razem z mamą pilnowała owiec. Pewnego dnia pan zabrał ją do miasta. Spotkał się z jakimś człowiekiem, a ten przypiął jej obroże i sznurek i zabrał ze sobą. Ruch, hałas. Nukę przeraża miasto, a do tego nowi właściciele wiele wymagają: Nie jeść ze śmietnika, siusiać tylko na spacerze itd. Jakie przygody czekają na Nukę w wielkim mieście?

Czasami w opiniach o książkach dla dzieci recenzenci piszą, że może się ona spodobać też dorosłych. W tym przypadku jestem pewna, że docenią oni to, co zaproponował Maciej Dobosiewicz. Jestem zachwycona jego wyobraźnią i empatią, jak mniemam. Bo bez empatii trudno wczuć się w sytuację drugiej istoty. A on dokładnie to robi. Próbuje wyobrazić sobie, co może czuć pies wyrwany ze swojego otoczenia, wyjaśnić jego zachowania i reakcje. Robi to tak realistycznie, że można zapomnieć się, iż Nuka jest tylko literacką bohaterką, i że właściwie psy nie potrafią mówić i pisać.

Czytając musimy pamiętać o tej psiej perspektywie. Niektóre przygody mogą wydawać się straszne, bo Nuka je tak odbiera. Warto patrzeć na reakcję dzieci i kontrolować, czy zrozumiały, że stalowy potwór to tylko pociąg, albo wiedzą, iż weterynarz nie robi psu krzywdy, bo trzeba go zbadać i zaszczepić. Nuka czasami dramatyzuje, bo jest przerażona, a czytelnicy mają źródła tego strachu zrozumieć, ale nie utożsamiać się z główną bohaterką. I tu pojawia się rola rodzica, aby tłumaczyć ewentualne wątpliwości.

Rzadko zdarza mi się to mówić, ale mamy tu arcydzieło. Niesamowita wyobraźnia Dobosiewicza pozwoliła mu na napisanie wyjątkowo szczerej relacji psa w wielkim mieście. Po przeczytaniu przygód Nuki będziemy mieć dużo więcej zrozumienia dla pogryzionych butów czy wywalonego śmietnika. Bo pieski czują. Bo pieski są kochane.

Odkąd zostałam mamą po raz drugi, przebieram w książkach dla najmłodszych jak w ulęgałkach. I czasem trafiam na książki, które rozczulają, a czasem na takie, które bawią. Znajduję też takie, które sprawiają, że zaczynam nieco inaczej postrzegać pewne rzeczy, np. Jak zrozumieć psa, no bo przecież z nim nie porozmawiam, prawda?

Nuka jest owczarkiem węgierskim, czyli psem z charakterem, kudłatym urokiem i sercem wielkim jak... worek karmy XXL (którą nomen omen potrafi się uraczyć bez opamietania). Urodzona na wsi psinka, była przyzwyczajona do zabaw i psot. Mogła gonić za liśćmi, drapać się bez skrępowania i szczekać, kiedy tylko dusza zapragnie, ale nagle, zupełnie bez przygotowania trafiła do miasta. Do nowych ludzi i zasad, z którymi nie do końca potrafiła sobie poradzić.

Książka Dobosiewicza to nie tylko przygody z miejskiego podwórka, ale prawdziwy podręcznik z życia psa, który ma ambicje i bardzo szybko się uczy. Na przykład jak nie szczekać na wszystko co się rusza, jak łowić ryby, albo odróżnić obcas swojej pani od przekąski.

Wszystko to opisane z perspektywy samej Nuki, cudownego, kudłatego stworzenia, z jej dziecięco-psiego punktu widzenia, który jest jednocześnie rozczulająco prosty i zaskakująco mądry.

Tę uroczą książkę pokochają nie tylko dzieci, ale i dorośli, którzy szukają mądrych opowieści, pełnych humoru i wpadek, ale i ciepła i czułości.

To też świetny pretekst, żeby porozmawiać z dzieckiem o odpowiedzialności, adaptacji do nowych sytuacji i na przykład empatii. Bo patrzenie na świat oczami psa to doskonała szkoła wrażliwości.

Jeśli szukacie książki, która będzie bawiła całą rodzinę, uczyła mimochodem i zostawiała po sobie ciepełko w sercu jak termofor w grudniu, to „Nuka” będzie dokładnie tym, czego potrzebujecie.

Mam sześć owczarków węgierskich Puli. I sporo rzeczy napisanych w tej książce wpisuje się w charakter puli :) Niedoceniona przez ludzi rasa :)

Lubicie książki o zwierzętach? Bo ja patrząc obiektywnie na literackie gusta mojej dziewięciolatki zauważam, że jednak literaturę, w której głównymi bohaterami są zwierzęta omija szerokim łukiem. Oczywiście zwierzaki są super i miło na nie patrzeć, jednak zawsze najlepiej robić to z bezpiecznej odległości. Ten dystans przeniósł się i na literaturę, więc rzadko sięgamy po „zwierzakowe” przygody.

Kiedy więc „Nuka” Wydawnictwo Tandem trafiła w nasze ręce, musiała swoje odczekać, zanim po nią sięgnęłyśmy. Wielki błąd z naszej strony, ponieważ zapewniła nam kilka godzin świetnej, wzruszającej (owszem, popłakałyśmy się) zabawy. Książka ma charakter pamiętnika, którego narratorem jest owczarek węgierski. To bardzo charakterystyczna rasa; pieski zazwyczaj są czarne, białe lub szare, a ich sierść jest jak dredy – długa i przypomina sznury. Ponieważ kiedyś były psami pasterskimi, do dziś zachowały instynkt pasterski. Bardzo przywiązują się do właściciela i są wyczulone na jego nastroje. To wrażliwe zwierzaki, których zadziorne szczekanie słychać w całej okolicy.

Kiedy poznajemy Nukę jest ona małym, zabawnym szczeniaczkiem przyczepionym do swojej psiej mamy i przyzwyczajonym do wiejskiego, górzystego otoczenia. Nuka dorasta na świeżym powietrzu, uczy się jak pilnować owce, a w wolnych chwilach jeździ ze swoim panem do miasta.

Niestety pewnego dnia pojawia się ktoś, kto zabiera naszą bohaterkę od znanego, kochanego otoczenia i wywozi do miasta. To szok dla malutkiego, wrażliwego pieska. Zmienia się dosłownie wszystko – inne środki transportu, inne mieszkanie, zwyczaje, przygody, wymagania, którym musi sprostać i umiejętności, które musi opanować. Trudno jest ogarnąć nową, blokową rzeczywistość zwierzakowi wychowanemu na wsi wśród owiec i przestrzeni. W mieście trzeba załatwiać się na dworze, nie bałaganić w mieszkaniu i zostawić w spokoju buty właścicieli. Na szczęście Piotr i Joanna są wspaniali, cierpliwi i wyrozumiali, więc Nuka powoli, powoli uczy się ich kochać i spełniać ich prośby. To miłość z wzajemnością od pierwszego wejrzenia. Wszystko byłoby prawie idealnie, gdyby nie przedziwne zrządzenie losu. Albo zwyczajny pech. Nuka nagle zostaje całkiem sama. Czy sobie poradzi? I jak odnajdzie się w kolejnej obcej rzeczywistości?

Piękna, ciepła lektura przeznaczona dla początkujących czytelników, w której spotykamy się z miłością i szacunkiem do zwierząt, uczymy wrażliwości, empatii i odpowiedzialności. Śledząc losy książkowej bohaterki dziecko niejednokrotnie głośno się roześmieje, ale także uroni łezkę wzruszenia i współczucia. Bardzo szybko się czyta, ponieważ czcionka jest większa, opisów niewiele, a język jest przystosowany do młodszego odbiorcy. Książka podzielona na dziesięć niedługich rozdziałów; niewielkiej grubości, ale pięknie wydana. W środku śmieszne czarno-białe ilustracje. Na twardej okładce, zabawny rysunek głównej bohaterki, która od pierwszego wejrzenia (szczeknięcia?) budzi sympatię. Jest nadzieja na kontynuację przygód naszej ulubienicy, więc zapowiada się świetna zabawa. Polecamy dzieciakom 5+ i starszym, do samodzielnego czytania. Polecamy szczególnie rodzicom dzieci, które marzą o posiadaniu własnego zwierzaka. Wspaniała lektura pobudzająca do rozmów o odpowiedzialności, cierpliwości do zwierzęcia i wyrozumiałości.

Książka ta zdecydowanie wpisuję się w kontekst młodzieżowy.

Gatunek te ma w sobie charakterystyczną pisownię przez co czyta się to łatwo, miło i przyjemnie.

Temat tułaczki psiaka można rozpatrzeć na wielu płaszczyznach życiowych.

Myślę, że odpowiednia książka dla młodych ludzi wkraczających w dorosłe życie borykających się z problemami.

Serdecznie mogę polecić tą książkę każdemu kto szuka czegoś co miło będzie przeczytać własnemu dziecku czy także samemu dla siebie.

Ciekawość nie zna granic odpowiedzi same się nasuwają po przeczytaniu tego tytułu dzięki niesamowitej opowieści poczujemy się tak jak czuł się główny bohater.