Nocny kotek

Antoś to chłopiec o złotym sercu, serdeczny i pełen empatii, który swoją życzliwość okazuje małym przyjaciołom ze schroniska. Pełen oddania i poświęcenia wspiera zbiórkę na rzecz zwierzaków. Tam też poznaje Walentego, trochę tajemniczego kota, który pomimo swojej nieśmiałości nawiązuje porozumienie z Antosiem.

To spotkanie jest początkiem przyjaźni, która budzi w czytelnikach nadzieję i otula spokojem. Wzruszająca historia pokazuje, że przyjaźń ma wielką moc, a dobroć potrafi nieoczekiwanie wrócić w najpiękniejszej postaci.

Ten spokój bijący od ilustracji i tekstu jest tutaj nie do podrobienia! Czy tworzy go ta powolnie tocząca się historia, czy może przygaszone kolory i ogrom detali, od których aż ciężko się oderwać - ciężko mi to ocenić, wiem jednak, że ta książka jest swoistą perełką w szerokiej już ofercie literatury dziecięcej.

To zachwycająca wizualnie opowieść o przyjaźni chłopca z kotkiem, uchwycona w prostej historii, od której bije jednak jakaś magiczna i wyjątkowa aura. Każda ilustracja jest tutaj jak obraz, który ma w sobie coś realnego, a to zasługa Sonji Dąbkowski, którzy tworzy takie magiczne obrazy i zamyka w nich piękne historie.

Czytając „Nocnego kotka” czułam, jakby ktoś nagle przygasił jaskrawe światło dnia, a świat przybrał łagodne kontury. Jakbym nagle znalazła się gdzieś daleko, ale nie czuła się z tym nieswojo i nieprzyjemnie. Wręcz przeciwnie. Przestrzeń, do której zaglądałam, wydała mi się wypełniona czułością, zrozumieniem, empatią. „Nocny kotek” to książka, która zarówno w warstwie tekstowej, jak i ilustracyjnej, dotyka spraw całkiem przyziemnych, jednak sposob, w jaki to robi, wywołuje wrażenie baśniowe i zgoła magiczne.

„Nocny kotek” to książka autorstwa Sonji Danowski (autorki „Teatru po sąsiedzku”), która słowem i obrazem wyczarowuje przed czytelnikiem kadry z życia pewnego chłopca i jego mamy. Widzimy ich w dniu wielkiego festynu, który za kilka godzin ma się odbyć w pewnym schronisku na rzecz mieszkających w nim psów i kotów. Antoś niespodziewanie postanawia oddać swoje ukochane pluszaki na loterię i w ten sposób wesprzeć zbiórkę pieniędzy. Odzywa się w nim bowiem empatia, współczucie i chęć pomocy. Być może potem będzie mu trochę smutno bez ważnych dla niego zabawek, ale mama znajdzie na to sposób.

To opowieść nie tylko o dzieleniu się i wrażliwości na los porzuconych zwierząt. To także historia o przyjaźni, niespodziankach i chodzeniu własnymi drogami. Tego ostatniego nauczy Antosia kot, który zamieszka razem z nim i jego mamą.

Ta książka roztacza aurę nie do podrobienia. Jakby zatrzymywała w czasie, koiła i łagodnie kołysała. Bo w „Nocnym kotku” ważne są konkretne momenty, emocje i obrazy, które wywołuje w głowie czytelnika.

Myślę, że ta książka mogłaby nie mieć aż takiej mocy, gdyby nie jej fenomenalne ilustracje. To dosyć ciasne kadry, które zawierają tak wiele detali, że przy każdym z nich można spędzić długie chwile. Wypełnione są drobiazgami, które tworzą rzeczywistość bohaterów, które ich określają. Choć realistyczne, to mają pewne baśniowe zacięcie.

Polecam Ci tę książkę, aby poczuć, jak prostą historią można przekazać emocje o wielkim ładunku i zachwycać estetycznie.

Na półkach polskich księgarni znajdziecie wiele doskonałych książek dla dzieci, ale takich, które zapierają dech w piersiach jest zaledwie kilka. Pozycji, które od pierwszej strony przyciągają czytelnika, zatrzymują go i otaczają niezwykłym klimatem. Taki jest „Nocny kotek”, którego magnetyczną siłą są przepiękne, realistyczne ilustracje. I chociaż zwykle celebruję słowo pisane, tym razem jest ono zaledwie tłem do magicznej warstwy graficznej.

Gdy w niedzielny poranek, Antoś budzi się w łóżku pełnym ukochanych pluszaków, jest bardzo podekscytowany. Wie, że nadszedł dzień festynu letniego w schronisku dla zwierząt, podczas którego odbędzie się loteria fantowa. Organizatorzy zbierają pieniądze na karmę i lekarstwa, a chłopiec bardzo chce wesprzeć ten cel. Rysuje więc panterę, lecz szybko dochodzi do wniosku, że to nie wystarczy. Podejmuje decyzję, że odda na loterię także swoje ukochane pluszaki. Jego mama jest zdziwiona, ale Antoś upiera się i rzeczywiście, zabawki chłopca sprzedają się od razu. Wsparcia zbiórce udziela też jego mama, grając na wiolonczeli koncert.

W schronisku Antoś poznaje pięknego, srebrnego kota Walentego. Chłopiec głaszcze go i nuci mu cicho melodię pt. „Nocny kotek”, która ewidentnie przypada zwierzakowi do gustu.

Loteria fantowa kończy się wielkim sukcesem, ale po powrocie do domu, Antoś ma problem z zaśnięciem. Jego łóżko bez ukochanych przytulanek jest takie nieprzytulne. Wtedy mama daje mu swojego, ponad trzydziestoletniego pluszowego kotka. A następnego dnia, dołącza do niego kolejny. Jak myślicie, który?

Piękna jest ta opowieść, w którą zatapiamy się całym sercem dzięki realistycznym, pełnym detali ilustracjom. Daje ciepłe poczucie troski i bezpieczeństwa. Skłania do rozmowy o losie zwierząt, żyjących w schroniskach i sposobach, w jaki możemy je wesprzeć. Mówi o poświeceniu przedmiotów, które są dla nas ważne i delikatnie dotyka tematu podarowania zabawkom drugiego życia.

Dodatkowym smaczkiem są umieszczone na końcu opowieści nuty z melodią pt. „Nocny kotek”, którą Antoś śpiewał Walentemu.

Polecam gorąco!