Nocne czuwanie

Sarah Moss Nocne czuwanie, w oczekiwaniu na polskie wydanie ostatniej powieści autorki, przeczytałam Nocne czuwanie, którego do tej pory nie miałam jeszcze okazji poznać. Po raz kolejny również, tak jak w moim ukochanym Między falami oraz w wydanym ostatnio Murze duchów w rolach głównych wystąpiła rodzina, niedoskonała, zwykła, jakich zapewne wiele jest wokół.

Niewielka fikcyjna należąca do Szkocji i leżąca w północnej części Oceanu Atlantyckiego wyspa Colsay, jest również własnością rodziny, bohaterów opowieści. To tutaj przenieśli się na jakiś czas Anna i Giles wraz z dwójką dzieci, żeby wykończyć letniskowy domek, który mogliby wynajmować turystom. Idealne wydawałoby się miejsce do pracy naukowej oraz na wypoczynek, cisza, spokój, daleko od skupisk ludzi. Anna jest w trakcie pisania książki na temat dzieciństwa w XIX wieku. Chciałaby również kontynuować zaczętą karierę naukową. Giles, godzinami nieobecny w domu mąż, obserwuje i bada życie maskonurów. Moth niedawno nauczył się chodzić, jak każde małe dziecko, nie można go spuścić z oczu, a przy okazji fascynuje się książeczkami Gruffalo, których mógłby słuchać całymi dniami. Bystrego ośmioletniego Rapha interesuje natomiast cały świat, fascynują go konstrukcje mostów, o których może czytać bez końca, zadaje miliony mądrych pytań dotyczących wielu otaczających go rzeczy i zjawisk. Pewnego dnia Raph z matką odkopują w ogrodzie szkielet sprzed lat należący prawdopodobnie do małego dziecka. A w tle dodatkowo XIX wieczne listy pielęgniarki May Mobarley, która przyjechała kiedyś na wyspę, aby pomóc wyedukować przyszłe matki w opiece nad nowo narodzonymi dziećmi. Ta wprowadzona przez autorkę wielowątkowość jest niezwykle interesująca.

Życie rodzinne tej czwórki na urokliwej wyspie nie jest wcale urokliwe, kolorowe i pełne szczęścia, jak to które często oglądamy na zdjęciach zamieszczanych w serwisach społecznościach. To pełna emocji powieść o tym, że macierzyństwo i rodzicielstwo nie zawsze jest piękną bajką. Autorka na przykładzie Anny pokazuje, że nie da rady być doskonałym we wszystkim, a rodzic, wbrew społecznym nakazom, wcale takim nie musi być , chociaż bardzo chciałby.

W dodatku wybory, których dokonujemy bywają trudne, okupione nieprzespanymi nocami, obawą o los bliskich, tęsknotą za przeszłością, niezaspokojonymi marzeniami o karierze czy spełnieniu zawodowym. Mam wrażenie, że każdy może odkryć ją dla siebie w inny sposób, znaleźć wiele podobieństw.

Okaże się, że wcale nie jest łatwo radzić sobie ze zdawałoby się codziennymi wyzwaniami, łączyć pracę w domu, z życiem zawodowym i opieką nad dziećmi, a słowo partnerstwo w rodzinie nie zawsze istnieje. "Oczy mi się zamykają. Wyruszamy znowu, żeby nie zasnąć i nie upaść. Gdybym wtedy wiedziała to, co teraz wiem teraz, czy zdecydowałabym się na dzieci?" Pięknie przełożona przez Paulinę Surniak.

Rozczarowała mnie ta książka. Po tylu pozytywnych opiniach, które słyszałam i czytałam - chyba za dużo sobie wyobraziłam. Jak dla mnie, "Nocne czuwanie" jest najzwyczajniej w świecie... nudne, przegadane. To taka książka o niczym, której mogłoby w ogóle nie być, przynajmniej dla mnie. Już dawno w trakcie czytania nie czułam takiej straty czasu i pieniędzy.

Akcja powieści rozgrywa się na niewielkiej szkockiej wyspie Colsay, należącej do rodziny Cassinghamów. To tutaj, z dala od miejskiego zgiełku, Anna i jej mąż - Giles oraz ich synkowie - Raphael i Moth, spędzają lato. Anna jest w trakcie pisania książki o dzieciństwie w Wielkiej Brytanii w drugiej połowie XVIII wieku, Giles z kolei - jako ornitolog, zajmuje się obserwacją maskonurów. I tak, jak Giles całkowicie poświęca się swojej pracy, tak Anna ma problem ze znalezieniem "wolnego" czasu. I nie trudno się domyślić, jaka jest tego przyczyna... dzieci.

Anna kocha swoje dzieci, co do tego nie ma wątpliwości. Ale czasami... ma ich zwyczajnie dość. Jest zmęczona, niewyspana i rozdarta pomiędzy potrzebami chłopców, a obowiązkami domowymi. Tęskni też za czasami, kiedy mąż przynosił jej kwiaty, gotował i dbał, aby w domu nie zabrakło jej ulubionych - drogich soli do kąpieli. Denerwuje ją, że Giles zbyt mało jej pomaga, zostawiając wszystko na jej głowie. Na domiar złego, w czasie prac ogrodowych, Anna odkrywa szkielet małego dziecka - dziewczynki. Na własną rękę próbuje rozwikłać zagadkową śmierć. Chce się dowiedzieć, kim była dziewczynka i dlaczego ktoś zakopał ją w ich ogrodzie.

Prawdę powiedziawszy, kiedy kupowałam "Nocne czuwanie", spodziewałam się, że rozwiązanie zagadkowej śmierci, będzie stanowiło główny motyw tej książki. Tak jednak nie jest. Autorka skupia się raczej na pokazaniu, że bycie mamą nie jest taką łatwą sprawą, zwłaszcza, kiedy chce się być aktywną zawodowo. Macierzyństwo zazwyczaj wymaga wielu poświęceń, kompromisów i zaciskania zębów. Większość z nas, zna to doskonale z własnego życia. Ja tak i myślę, że może dlatego, książka ta zupełnie do mnie nie przemawia. Jako mama 4-latka i 15-miesięcznych bliźniaczek, wiem ile sił i mojego własnego "ja" muszę poświęcić dzieciom. Raczej nie miałam ochoty jeszcze o tym czytać. Zdecydowanie wolę książki, które pozwolą mi choć na chwilę odpocząć od tego mojego codziennego kieratu.

Czasami miałam wrażenie, że tak naprawdę nic się tutaj nie dzieje. Akcja płynie wolno i monotonnie. Żałuję, że autorka nie poświęciła większej uwagi rozwikłaniu zagadki tajemniczego pochówku. Pomysł miała może i fajny, ale zdecydowanie zabrakło lepszego rozwinięcia.

Kiedy wyjęłam książkę z koperty od Wydawnictwa, wypadły z niej zdjęcia i drobiny sreberka. Poczułam się zaintrygowała. Sama książka również robi wrażenie - jest pięknie wydana, w twardej oprawie i z tajemniczą okładką. Aż chciało się czytać 😀

Samo wnętrze również robi wrażenie - to doskonałe studium rodziny, ukazujące w doskonały sposób rolę wszystkich jej członków chwilami stereotyp aż bije po oczach, ale chwilami Autorka potrafi zaskoczyć.

W powieści poznajemy Annę, Giełda i ich dzieci, Raphaela zwanego Raph i Timothy'ego nazywanego przez rodzinę Moth. Rodzina znalazła się w specyficznym położeniu. Otóż Gils odziedziczył po ojcu wyspę z domem, do którego się przeprowadzili. Odmawiają domki na terenie wyspy,aby je wynajmować. To dla nich również bardzo wielką zmiana życiowa. Znajdują się sami,na odludziu, zdani tylko na siebie.

Giles całymi dniami prowadzi badania nad maskonurami, a jego żona zajmuje się dziećmi i domem. Choć to zbyt wielkie słowo, bo Anna przestaje nad tym panować. Kobieta posiada stypendium i pisze książkę naukową choć kompletnie nie ma na to czasu. Jest zmęczona,wręcz spania się na nogach, po nocnym wstawaniu do Motha. Jest nieuczesana, w brudnym ubraniu, dom również zaczyna się kleić od brudu. A Giles nie jest skory do pomocy. Zaczyna to przerastać Annę. ...

Pewnego dnia następuje punkt zwrotny w ich życiu. Podczas wkopywania drzewek w ogrodzie, Anna znajduje kości niemowlęcia owinięte w kocyk. Pojawia się policja i rozpoczyna się śledztwo. Anna zaczyna bardzo mocno interesować się tym znalezieniem, co w konsekwencji prowadzi do zainteresowania historia wyspy i jej sekretami. Jaki będzie finał tej historii? Zaskakujący !

Sarah Miss napisała rewelacyjna powieść. Bardzo prawdziwą i bardzo mocną. Pokazałam nam obraz rodziny z jej blaskami i cieniem na tle tajemnic wyspy. Sytuacja i miejsce w jakich się znaleźli zweryfikowało ich podejście do życia. Na wierzch wypłynęły skrywane tajemnice i sekrety. Jak się okazuje - ma je nie tylko wyspa, ale i nasi bohaterowie.

Powieść na bardzo specyficzny klimat, mroczny, pełen niedopowiedzenia. Przypomina mi powieści wiktoriańskie.

Przeczytałam powieść rozkoszując się każdą stroną, bogactwem języka i jej klimatem.

Jeśli szukacie oryginalnej i intrygujące powieści to Nocne czuwanie sprawdzi się idealnie :)

[Adres usunięty]