Nocna droga

Życie to tor przeszkód, trudne wybory i ekstremalne emocje.

Lexi Bail, dziewczyna z trudną przeszłością, przeprowadza się do ciotki, o której istnieniu nie miała dotychczas pojęcia. Opuszczona przez matkę i ludzi, znajduje u starszej kobiety dom, miłość i zrozumienie. W nowej szkole Lexi poznaje Mię Farraday, nieśmiałą, zamkniętą w sobie nastolatkę z dobrego domu. Dziewczyny zaprzyjaźniają się, z czasem Lexi staje się częścią rodziny Farradayów. Lexi, Mia i jej brat bliźniak Zach stanowią zgraną paczkę. Losy wszystkich bohaterów zmienia jedna feralna decyzja. Farradayowie, Lexi i jej ciotka stają przed serią trudnych wyborów, z których każdy niesie ze sobą poważne konsekwencje.

Nocna droga to pierwsza powieść Kristin Hannah, jaką miałam okazję przeczytać. Moją uwagę zwróciły przede wszystkim bardzo zróżnicowane i wyraziste postaci kobiece. Alexa Bail- nastolatka, która zdążyła już wiele złego w życiu doświadczyć. Silna i krucha zarazem. Mia Farraday- dziecko szczęścia, bystra, lecz totalnie wycofana i nieśmiała dziewczyna, która dostała od życia wszystko, oprócz przyjaciół. Jude Farraday- matka bliźniaków Mii i Zacha, niepokojąco perfekcyjna pani domu, idealna żona znanego i cenionego lekarza. Jude uczyniła z macierzyństwa nadrzędny cel swego życia. Podporządkowała mu totalnie wszystko. Aktywnie uczestniczyła w życiu bliźniaków, z pasją angażowała się w sprawy szkoły i lokalnej społeczności. Drugoplanową, choć niezwykle intrygującą i wyróżniającą się postacią jest Caroline Everson- matka Jude. Kobieta luksusowa, wyzuta z uczuć i sztywna jak manekin z wystawy sklepowej. Jej totalne przeciwieństwo to Eva Lange, cioteczna babka Lexi, uboga, schorowana kobieta, która przyjęła pod swój dach nastolatkę oraz uczyniła wszystko, by dziewczyna odnalazła spokojną przystań. Każda z wyżej wymienionych kobiet będzie zmuszona do przewartościowania swojego życia, zmierzenia się z bólem, ekstremalnymi emocjami i strachem. Ich dotychczasowa codzienność zostanie wywrócona do góry nogami, a ułożenie życia na nowo okaże się trudniejsze niż początkowo myślały.

Bardzo dobrze czytało mi się Nocną drogę. Powieść porusza wiele tematów, emocji i zjawisk bliskich zarówno nastolatkom, jak i dorosłym. Nie mogę na nią patrzeć inaczej, niż z punktu widzenia matki. Małe dzieci- mały kłopot, duże dzieci... - z pewnością znacie zakończenie tego powiedzenia. Rodzicielstwo to miliony cudownych chwil, lecz także niekończące się wyzwanie. Chcemy uchronić nasze dzieci przed złem i pułapkami tego świata. Książka K. Hannah dobitnie pokazuje, że nie jesteśmy w stanie sprostać temu zadaniu. Nieco przygnębiający, jednakże prawdziwy wniosek, nieprawdaż? Musimy jednak żyć dalej, zmierzyć się z bólem, zaakceptować własną bezsilność, odpuścić i ... wybaczyć. To ostatnie przychodzi najtrudniej i po długim czasie. Czasami, do niektórych, nie przychodzi wcale.

Emocjonująca, trudna i wzruszająca lektura z całą plejadą nietuzinkowych, świetnie skrojonych kobiecych postaci.

Ostatnio niemal na każdym blogu oraz bookstagramowym kanale pojawiały się opinie dotyczące twórczości Kristin Hannah. Pomimo tego, że "Słowik" od dawna czeka na mojej półce, a "Wielką samotność" już jakiś czas temu przytargałam z biblioteki, nie przeczytałam jeszcze żadnej z nich. Za to na pierwsze spotkanie wybrałam "Nocną drogę", za którą z miejsca pokochałam autorkę.

Jude Farraday robi wszystko, aby życie jej dzieci było sielankowe i pełne miłych wspomnień. Kiedy Mia i Zach zaprzyjaźniają się z Lexi, młodą dziewczyną po przejściach, stają się nierozłączni. Niestety pewnego letniego dnia wszyscy popełniają złą decyzję, która odciśnie bolesne piętno na ich losach...

"Dawno temu nauczyła się, że są rzeczy, których nigdy nie dostanie, choć ich pragnie, dlatego jeśli się postara nie pragnąć rzeczy nieosiągalnych, mniej będzie cierpiała." *

Młodzi ludzie mają prawo do popełniania błędów, które niekiedy uchodzą im na sucho, a innym razem mocno wpływają na dalsze życie. Bywają to zachowania społecznie nieakceptowalne, ale... niech rzuci kamieniem ten, kto będąc nastolatkiem, nigdy nie zrobił czegoś niemoralnego, wstydząc się lub żałując do tej pory. Nie oznacza to, iż powinniśmy popierać złe czyny, ale próbować stawiać się na ich miejscu, przypominając sobie własne potknięcia.

Rzadko zdarza się, abym do książki podchodziła z totalną niewiedzą dotyczącą poruszanej tematyki. W tym przypadku właśnie tak było i cieszy mnie to niezmiernie, ponieważ odkrywanie kolejnych kart tej historii sprawiło mi wiele radości. Nie ukrywam, że jestem zauroczona tą opowieścią, przez którą trzykrotnie moje serce rozpadło się na kawałki. Nie pamiętam, kiedy jakaś powieść wywarła na mnie takie wrażenie. Niejednokrotnie musiałam zamykać książkę, aby ochłonąć, po czym ponownie zabierać się do lektury z dreszczami i łzami w oczach.

Kreacja bohaterów stoi na najwyższym poziomie. Pisarka każdego obdarzyła indywidualnymi cechami, jednocześnie sprawiając, że z ogromną empatią podeszłam do wszystkich postaci, mimo zupełnie różnych podejść do tych samych zdarzeń. Współczułam Lexi, której życie od początku nie toczyło się tak jak powinno, a ona za każdym razem postępowała zgodnie ze swoim sumieniem, nawet gdy wszystko waliło się jej na głowę. Rozumiałam Jude pragnącą szczęścia swoich pociech, niekiedy w inny sposób niż one by tego chciały. Potrafiłam wejść w położenie Zaca, znajdującego się między młotem a kowadłem, w którego wnętrzu walczyły ze sobą różnorodne pragnienia. Nadal myślami jestem z nimi wszystkimi.

Wiele zdań ciśnie mi się na usta po tej lekturze, ale nie chcę zdradzić za dużo, bo wolę, żebyście podeszli do niej tak jak ja - bez wiedzy o istotnych wydarzeniach, które są tu poruszane. Uwierzcie na słowo, że z tej historii każdy wyniesie coś dla siebie - niezależnie czy stawia pierwsze kroki w dorosłym życiu, czy ma na karku kilkadziesiąt lat, masę doświadczeń i dorastające dzieci, albo, tak ja, może pochwalić się kilkuletnimi pociechami, których przyszłym losem zamartwia się już teraz. Nietrudno jest utożsamić się z tymi bohaterami, gdyż w każdym z nich znajdziemy cząstkę siebie.

Życie składa się z podejmowania wyborów, nie zawsze dobrych, poprawnych i pochwalanych. Każdy z nas nieraz staje przed rozdrożem, nie mając pojęcia, jaka decyzja będzie tą lepszą. Nierzadko po czasie musimy przebaczyć innym z powodu źle obranej drogi, odkupić winy czy wybaczyć samemu sobie, co może okazać się najtrudniejsze. Jednak, pomimo wielu niepewności, warto do tego doprowadzić, ponieważ inaczej nie ruszymy dalej. Dodatkowo zastanówmy się kilka razy przed słowami, jakie wypychamy ze swoich ust, bo nigdy nie wiemy, czy nie będą one ostatnimi, jakie wypowiemy do bliskiej osoby, więc dobrze byłoby, abyśmy ich nie żałowali...

* cytat pochodzi ze str. 147

[Adres usunięty]

Kristin Hannah wyrywa czytelnikom serce z piersi i na zawsze zabiera jego cząstkę. Uwielbiam jej książki, ale zawsze też trochę się ich boję - one dosłownie zabierają nam cząstkę naszej duszy. Podobnie było z Nocną drogą, która mnie zupełnie rozłożyła na łopatki, a zestaw chusteczek był podczas lektury obowiązkowy.

Lexi Bail jest nastolatką, która tuła się od rodziny zastępczej do rodziny zastępczej, od kiedy jej matka narkomanka i alkoholiczka zmarła. Jej dzieciństwo było trudne i zupełnie niestabilne, dziewczyna obiecała sobie, ze nigdy nie będzie przypominać własnej matki. Kiedy nagle okazuje się, że jednak ma rodzinę i trafia do ciotki Evy - jest jednocześnie szczęśliwa i przerażona, że ktoś jej zabierze tę rodzinę, która cudem się odnalazła. Eva jest starszą kobietą, nie ma wiele pieniędzy, mieszka w przyczepie w Sosnowej Wyspie i pracuje w Walmarcie, jednak na swój szorstki sposób pokazuje dziewczynie, że ją kocha. W szkole Lexi poznaje nieśmiała dziewczynkę, Mię, z którą od razu się zaprzyjaźnia i dzięki temu zyskuje rodzinę w postaci rodziny Farradayów, rodziców Mii i jej brata-bliźniaka Zacha. Uwielbia rodziców Mii, którzy traktują ją jak członka rodziny, tylko Zach pozostaje oschły i zdystansowany, podczas gdy Lexi podkochuje się w nim. Ale jest dla niej nierealny, bo jest duszą towarzystwa w przeciwieństwie do swej nieśmiałej siostry. Z zvasem zaczynają się spotykać i zakochują się w sobie. Lata mijają, dzieci stają się nastolatkami, które wybierają uczelnie, zaczynają jeździć samochodem, popijać alkohol i bywać na imprezach. Jedna z nich odmienia ich życie już nieodwracalnie - wracając po alkoholu z imprezy mają wypadek samochodem, którego kierowca była Lexi. Trafiają do szpitala, gdzie umiera Mia. Życie rozpada się, matka bliźniąt nie może sobie z tym poradzić i całą nienawiść przelewa na Lexi. Dziewczyna zostaje oskarżona i trafia na ponad 5 lat do więzienia. Losy Farradayów i Lexi ponownie przecinają się, kiedy dziewczyna opuszcza mury więzienia.

Nocna droga jest jak kopniak w żołądek z całej siły - odbiera dech i wywraca mózg do dnem. Autorka ma niezwykły talent do kreowania niezapomnianych powieści obyczajowo-psychologicznych, które dają do myślenia i pozostają z czytelnikiem już na zawsze. Tych historii się nie zapomina, zostają w umyśle czytelnika jak drzazga. Polecam gorąco tej książki nie da się opowiedzieć, trzeba ją przeczytać i przeżyć!

[Adres usunięty]