Niwa. Zbójcy, złoto, zemsta. Kresowe korzenie. Tom 1

„Niwa” Katarzyny Bulicz – Kasprzak to powieść rozpoczynająca serię „Kresowe korzenie”. Bardzo lubię sięgać po serie, szczególnie te, które pozwalają nam zagłębić się nieco w historię i bliżej poznać realia, w których kiedyś żyli ludzie.

W tym przypadku przenosimy się do XVIII – wiecznych Kresów, gdzie bliżej poznajemy świat, w którym żyją bohaterowie. Można powiedzieć, że świat składający się z dwóch rzeczywistości szlacheckiej i chłopskiej. Nie od dziś wiadomo, że podział na szlachciców i chłopów był znaczny, różnice społeczne dostrzegalne od razu, na co w powieści autorka zwróciła szczególną uwagę. Korzystająca z życia szlachta, która wszystkiego ma pod dostatkiem, wolny czas wypełniają balami i polowaniem, a wszystkie obowiązki wykonują za nich chłopi, którzy dodatkowo za wszystkie błędy i pomyłki są karani niezwykle surowymi karami. Kobiety, które pochodzą z rodzin chłopskich, również są wykorzystywane przez szlachciców.

Autorka zdecydowanie włożyła dużo pracy w powstanie powieści, gdyż realia tamtych czasów zostały oddane bardzo wiarygodnie, podczas czytania mamy wrażenie, jakbyśmy sami przenieśli się w czasie, a pisze wszystko tak, że podczas czytania dosłownie kartki same znikają.

Nie jest to lektura łatwa, ale dzięki stylowi, w jakim została napisana, czyta się ją z wielkim zainteresowaniem i przyjemnością, nie chcąc, aby się kiedykolwiek skończyła. Ja uwielbiam takie powieści, które dają przyjemność czytania, ale zarazem przedstawiają wartościową historię, w której zostały poruszone również trudne tematy!

Ta książka to dzieło sztuki, z którym spędziłam wyśmienity czas, dlatego bardzo serdecznie polecam, w szczególności wszystkim kobietom!

Ta książka mnie zaskoczyła. Dość sceptycznie podchodziłam do jej treści i pewnie przez to trochę odsunęłam jej czytanie w dalszy moment. Jednak jak bardzo się zaskoczyłam czytając już pierwsze rozdziały tej powieści.

Autorka , Kasia Bulicz-Kasprzak opisuje Kresy XVIII wieku. Codzienność z perspektywy szlachty i chłopów. Codzienność, która nam obecnie może wydawać się totalnie niezrozumiała. Bicie, poniżanie drugiego człowieka jest na porządku dziennym.

To w jakiej rodzinie się urodzisz przesądza nad całym Twoim życiem. Każdy z bohaterów powieści ma swoje własne bolączki i dramaty z jakimi musi sobie radzić.

Niwa przesiąknięta jest smutkiem dramatem, ale też dogłębną nadzieją na zmiany. Jednak to co najbardziej mnie przekonuje do pióra pisarki to jej fantastyczna zdolność do przeniesiania na papier i ukazania czytelnikowi malowniczego krajobrazu w jakim dzieją się losy bohaterów. Miałam niejednokrotnie wrażenie, że stoję tuż obok czując zapach lasu. Magiczne!

To moje pierwsze spotkanie z jej piórem i już wiem, że na pewno nie ostatnie!

Mamy XVIII wiek, po burzliwej wojnie nastał upragniony spokój. Polska rządzą Sasi, ale tylko Ci zamożniejsi żyją dosadnie i na dość wysokim poziomie. Szlachta się bawi a chłopi muszą robić. Ledwo im siły starcza na uprawianie pańszczyzny a co dopiero zadbać o swoje własne uprawy. Nędza, ubóstwo ale też poniżanie czy biczowanie to codzienne losy niższej klasy społecznej.

~

Młodzi się buntują i uciekają do lasu w jaskiniach mają schronienie, natomiast kupiecki szlak dostarcza im resztę niezbędna do życia. Konstanty Złotnicki chce walczyć z łotrami i wychodzi im na przeciw. Teresa żona mężczyzny próbuje odnaleźć swoją miłość i szczęście bo mąż nie spełnia jej oczekiwań. Czy Teresa w końcu będzie naprawdę szczęśliwa?

~

Poznajemy też historię Augustyny, która za wszelką cenę chce odmienić swój los. Kobieta wychodzi za mąż z rozsądku. Młoda Augustyne prowadzi oczywiście Teresa. Obie kobiety wmawiają sobie że lepiej żyć spokojnie i nudnie, niżeli poddać się prawdziwej miłości. W ich życiu dużo namiesza służąca Chabrosia... Czy kobiety w końcu odnajdą szczęście? Czy Chabrosia też będzie szczerze zakochana?

~

"Niwa" to naprawdę bardzo przyjemna i łatwa w odbiorze książka. Jest to zdecydowanie powieść obyczajowa ale ta dynamika akcji nie pozwala na nudę. Autorka tak fajnie przedstawiła tamte czasy, że poczułam się jakbym uczestniczyła we wszystkich wydarzeniach. Nie mniej uważam, że życie w tamtych czasach łatwo nie było, a już w szczególności kobiety miały ciężkie życie.

~

Małżeństwo to często był wybór rodziców. Kobieta musiała wyjść za mąż z rozsądku a nie z miłości to jest smutne ale niestety takie były czasy. Do tego jeszcze zbójnicy, którzy kradli aby po prostu mięć i chować w przysłowiową skarpetę.

~

Polecam Wam po nią sięgnąć aby poznać losy ludzi w tamtych czasach. Przekonajcie się sami, że czasem jedna niewinna decyzja może pociągnąć za sobą wiele konsekwencji. Jedyny minus to taki, że teraz muszę czekać na kolejny jej tom.

Dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka za egzemplarz

To moje pierwsze spotkanie z tą autorką, ale jestem pewna, że seria „Kresowe korzenie” stanie się jedną z moich ulubionych. Za sprawą książki „Niwa” przeniosłam się na Kresy do osiemnastego wieku i już nie mogę się doczekać, kiedy znowu tam wrócę…

Przyznam szczerze, że ciężko było mi się wkręcić w tę historię, ale kiedy już to nastąpiło to po prostu przepadłam! Autorka zachwyca nas przepięknymi opisami przyrody, wszystko jest tak barwne i malownicze, że miałam wrażenie, że jestem tam i patrzę na wszystko własnymi oczami. Bardzo dobrze pokazane są realia tamtejszego życia. Było mi smutno czytając jak to szlachta opływa w mleko i miód, a chłopi często przymierają głodem i są aż tak źle traktowani przez swoich panów. Właściciel folwarku miał nieograniczoną władze nad swoimi parobkami i mógł ich karać jak chciał i za co chciał! To bardzo okrutne, a ja byłam szczerze wzruszona czytając scenę ukarania Jasiulka… Bardzo wczułam się w historie bohaterek, które nie są szczęśliwe u boku swoich mężów, a nie mogą od nich odejść i szukać swojego szczęścia gdzie indziej. Współczułam im, ale jednocześnie nie pochwalałam oszukiwania i okłamywania mężczyzn, którzy robili dla nich wszystko, aby je uszczęśliwić. Współczułam także zbójcom, bo skoro weszli na drogę występku to nie mogli już z niej zawrócić. Zachłysnęli się możliwością szybkie i łatwego zarobku i nie zważali na nic, nawet na swoje życie… Słuchając swojego herszta Aleksego byli w stanie zrobić wszystko, mordowali, grabili i palili, by przez chwilę czuć się panami czyjegoś losu. Zbójcy od zawsze występują w legendach, ale niestety w większości nie są pozytywnymi bohaterami i niestety najczęściej źle kończą swój żywot. Zakończenie książki jest trochę takie, jak przewidywałam. Sporo bohaterów umiera, a kilka osób zamierza odmienić swoje życie. Pod koniec książki bardzo się wzruszyłam, bo jednak zżyłam się mocno z bohaterami, a niektórych z niektórymi nie spotkam się na kartach dalszych części. Szczerze i z ręką na sercu polecam Wam tę powieść, bo przepadniecie w niej jak ja. Nie pozostaje mi nic innego jak czekać na drugi tom serii… Oby to nie było długie czekanie!

„Za króla Sasa jedz, pij i popuszczaj pasa”

Kresy, XVIII wiek. Wojna się skończyła, mamy czas pokoju. Na tronie Polskim zasiadają Sasi. Jednak tylko zamożna szlachta żyje dostatnio i na poziomie. Chłopi jak już odpracują pańszczyznę, to nie mają siły na własne pole. Do tego są poniżani, gnębieni, biczowanie praktycznie bez powodu. Nędza i ubóstwo powoduje, iż uciekają do lasu, gdzie w jaskiniach znajdują schronienie, a kupiecki szlak wiodący przez Karpaty dostarcza im łupów w postaci złota, srebra czy jedzenia. Konstanty Złotnicki postania walczyć o swoje ich decyduje się na walkę z opryszkami. Jego żona Teresa choć ma wszystko, to jednak nie jest szczęśliwa i próbuje odnaleźć swoją miłość i szczęście. Do tego zamieszkuje z nimi młoda Augustyna wraz ze swoim bratem, a kilka niewinnych pocałunków, ukradkowych spojrzeń może mocno namieszać w życiu.

Książka pochłonęła mnie do reszty. Czytało mi się z czystą przyjemnością. Mimo tego, iż jest to powieść obyczajowa, to nie brakuje tutaj akcji, dynamiki, brak czasu na nudę. Super przedstawione tamte czasy miałam wrażenie, że sama znalazłam się w roku 1736 i po prostu siedzę, a ktoś opowiada mi historię. Do tego piękno przyrody, góry, gdzie można iść przed siebie i nie zwracać uwagi na resztę. Jednak ludzie w tamtych czasach nie mieli lekko, a zwłaszcza kobiety, które musiały robić, co im kazano. Małżeństwa z rozsądku, a nie miłości najczęściej aranżowane. Zbóje, łupieżcy to kojarzą mi się z Janosikiem, który też kradł, aby mieć i chował, gdzie tylko mógł. Bohaterowie jak dla mnie bardzo dobrze wykreowani, każdy inny, szukający swojego własnego szczęścia i drogi w życiu.

Zakończenie intrygujące i teraz trzeba czekać na kolejny tom.

#współpracareklamowa Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz recenzencki.

Ta książka była tak klimatyczna, napisana pięknym językiem, że ciężko mi było się od niej oderwać. XVIII Kresy przedstawiały się nie najlepiej. Ludzie niby tacy sami, ale zupełnie inni. Dzieliło ich bardzo dużo, bo zamożność, urodzenie, status. Jedni byli majętni, nigdy nie chodzili głodni, otaczali się wystawnymi balami i kolacjami. Ci drudzy zaś klepali biedę. Głód, choroba nikogo nie interesowała. Byli oni poniżanymi sługami, nadającymi się tylko do roboty lub do niczego. A żeby byli jeszcze bardziej oddani swym panom, to dla rozrywki byli codzienni bici i chłostani. Oberwać mogli za przewinienia, albo też za nic.

Chłopi nie mogli się przeciwstawić swym Panom. Jednak był ktoś, kto nie bał się przeciwstawić niesprawiedliwości oraz okrutnemu traktowaniu. Byli to Zbóje, niczym z serialu Janosik, którzy powiedzieli dość i podjęli walkę z ,,wrogiem”.

Książka pokazuje smutny obraz XVIII- wiecznego uniżonego społeczeństwa, który był zdany tylko na siebie. To również historia o miłości, lub braku jej. Każda z bohaterek tkwiła w takim związku, w którym brakowało ciepła, bliskości i zrozumienia.

,,Niwa” mnie całkowicie porwała. Nie mogę się już doczekać na kolejne tomy z tej serii. Jestem pewna, że wam również książka się spodoba.

Bardzo polecam.

Znacie serial 1670? 🌿

Pewnie bawiło Was to w jaki sposób Jan Paweł zwracał się do swoich chłopów. Jak można się domyślić w rzeczywistości nie było w tym nic zabawnego. Los chłopów był okropny, ucieczki były karane. A życie u Panów...cóż.

Czytając "Niwa", której akcja jest 74 lata później, nadal możecie zagłębić się w ich losy. Zobaczyć je z dwóch stron. Możecie poznać też los zbójów.

"Śmierć nie napełniała go smutkiem, bo jeśli pojmie się istotę życia, wtedy dostrzega się piękno w nieuchronności jego końca."

Książka zachwyciła mnie przemyśleniami Lupa. Jego myśli o świecie były tak zbliżone do moich. Cenienie natury ponad inne dobra i docenianie każdego dnia widać było w każdym jego ruchu. W każdym słowie.

Teresa i Augustyna. Dwie młode kobiety, można powiedzieć dziewczyny. Tak podobne a tak różne. Wewnętrznie każda z nich chciała jednego, wielkiej miłości, szczęścia, uwagi. Każda jednak, została wychowana w inny sposób.

Czytając książkę, momentami aż łapałam się nad tym, że czuje złość. Do Panów oczywiście, nie do chłopów, którzy chcieli po prostu żyć. Najbardziej wstrząsnęło mną wyznanie jednego z Panów. Że chłopa trzeba bić, bo inaczej flegma mu się zatrzymuje, następnie fermentuje i dochodzi do mózgu, przez co głupieje. Tak głupie, że aż śmieszne. Jednak z drugiej strony straszne.

Straszne, bo wiem, że życie właśnie tak wyglądało. Jeśli ktoś nie miał szczęścia i urodził się w biednej rodzinie to jego los do końca życia był przypieczętowany ciężką pracą i strachem.

Zakończenie zaskoczyło mnie, nie spodziewałam się tego, co było ciekawe.

Pani @kasiabuliczkasprzak płynnie poprowadziła akcje, czym wciągnęła mnie już od pierwszych stron w losy bohaterów. Czytając tę powieść, nie będziecie się nudzić. To wam gwarantuje

XVIII wiek Rzeczpospolitą władają królowie elekcyjni, wybierani przez bogatą szlachtę. W niedużym dworku na Kresach mieszka Konstanty Złotnicki z żoną Teresą. Małżonkowie żyją obok siebie, każde zajęte swoimi sprawami. Mąż skupiony jest na osiąganiu jak największych dochodów z folwarku, wykorzystując do ostatnich sił pracujących tam chłopów. Natomiast Teresa jest zgorzkniała i szczerze nie znosi służby, uważając ją za coś gorszego. Martwi ją opinia ludzi ponieważ po latach małżeństwa wciąż nie ma dzieci, z powodu oziębłości męża. Nudny żywot państwa Złotnickich przerywa pojawienie się bratanka i bratanicy Konstantego. Nastoletnią Augustynę wujostwo chce bogato wydać za mąż, by przy okazji uzyskać na tym jakieś korzyści. Z drugiej strony mamy biedne chłopstwo wykorzystywane do cna przez panów, muszą odrabiać pańszczyznę a do tego pracują jeszcze na swoich niewielkich gospodarstwach. Cześć chłopów nie mogąc znieść takiego uciemiężenia decyduje się na ucieczkę do lasu, niektórzy zostają zbójami by być w końcu wolnymi i móc decydować o swoim losie.

"Niwa" to fascynująca opowieść o XVIII wieku na Kresach, szlachcie i chłopstwie. Każda z tych grup jest przedstawiana w niezwykle ciekawy ale i wielowymiarowy sposób. Zarówno chłopi jak i bogaci państwo mieli swoje bolączki. Autorka w piękny i bardzo ciekawy sposób opisywała piękno Karpat, lasów, pół ale też wygląd dworków, strojów i historii, dzięki czemu była to piękna podróż przez historię. Jestem zafascynowana tą opowieścią i już nie mogę się doczekać drugiego tomu tej sagi.

Autorka zabiera nas do świata już dawno zapomnianego przez nas. Do świata, w którym status społeczny maił duże znaczenie. Do świata przymusowej pracy na polu, głodnych dzieci, pustych garów, beznadziei, smutku i strachu.

Tłem tej historii jest przyroda. Jestem pod wielkim wrażeniem sposobu jaki autorka to zrobiła. Zazwyczaj tak obszerne opisy przyrody czy życia na wsi nudzą mnie. Ale tutaj Pani Kasia zaczarowała mnie słowem. Sprawiła, że dosłownie znalazłam się w XVIII wieku i byłam świadkiem opisanych wydarzeń.

Poznajemy Lupa, który chciał być wolny i wybrał życie w lesie. Był samotnikiem. Od ludzi stronił i żył teraźniejszością. Aleksy to druga ciekawa postać, która z kolei lubiła chodzić po górach. Teresa to żona Konstantego, która chociaż wiedzie spokojne życie, to nie jest jednak szczęśliwa. Ma problem zajść w ciążę i jest tematem płotkiem całej okolicy. Augustyna to bratanica Teresy, która nie jest za dobrze wychowana. Pragnie jednak poznać prawdziwą miłość. Jest też młodziutka Chrabusia, która jest służącą na dworze. Wydawałoby się, że rozsądnie podchodzi do życia. Ale potrafiła tutaj trochę namieszać.

Książka zdecydowanie należy do tych dla, których warto zarwać nockę. I chociaż ma 460 stron to nawet nie wiem kiedy znalazłam się na ostatniej stronie.

Autorka pięknie wykreowała bohaterów, którzy są bardzo różni i każdy wnosi do tej historii coś. Z dużym zainteresowaniem śledziłam ich losy. I już nie mogę doczekać się kontumacji.

Jeśli lubicie książki, które opisują czasu, które dawno minęły to bardzo polecam serię „Kresowe korzenie”. „Niwa” to pierwszy jej tom.