Nightbane

“Nightbane” Alex Aster to świetna historia, wydana nakładem wydawnictwa Jaguar, jednak mam mały problem z nią. Ciężko było mi się w nią wkręcić, ponieważ poprzedni tom był wydany 1,5 roku temu i zwyczajnie pozapominałam co nieco z “Lightlark”.

Zdarza wam się to? Jak sobie z tym radzicie?

Ja nie miałam czasu zrobić reread poprzedniego tomu, ponieważ trochę terminy mnie gonią i zwyczajnie okres przedświąteczny był u mnie dość gorący, dlatego zdecydowałam się zacząć od przeczytania swojej recenzji, a potem kilku innych, także tych spoilerowych, by jak najwięcej sobie przypomnieć. Z czasem udało mi się w nią wkręcić i potem już poszło z górki. Ciężko było mi się od niej oderwać.

Mimo tego, że książka była dobra, przyznaję, że była również troszkę chaotyczna. Autorka chciała nam wiele przekazać, jednak nagłe przeskoki we wspomnienia Isly, wyrywały mnie z totalnego skupienia i nie mogłam niekiedy ogarnąć co się tu dzieje. W końcu jednak się do tego przyzwyczaiłam i dalej już leciałam z lekturą.

Ogólnie lubię takie przeskoki z przeszłości w teraźniejszość, jednak były one szybkie i niespodziewane, co wprowadzało mały chaos na samym początku.

Pierwszy tom był genialny, wątek klątwy, to jeden z moich ulubionych wątków, zaraz obok zemsty. Tym razem Isla po zdjęciu klątwy z Lightlarku, musi zająć się odblokowaniem własnej mocy, ponieważ bardzo jej się przyda na jej nowym stanowisku. Teraz będzie rządzić dwoma królestwami, oba są bardzo wyniszczone i nie tak liczne jak kiedyś. Isla powinna być ich nadzieją, jednak większość z mieszkańców Lightlarku widzi w niej zagrożenie, wroga i dochodzą do wniosku, że taka władczyni nie ma racji bytu i chcą ją usunąć. Mimo że w jej sercu rodzi się nowe, całkiem dotąd nieznane uczucie, to jej myśli krążą wokół niebezpiecznego Grimshawa, który nie tylko zawładnął jej wspomnieniami, ale wydaje się, że również i sercem.

Jeśli autor stawia przed wami Przystojnego, dobrodusznego blondyna i ciemnowłosego, owianego złą sławą, mrocznego bohatera, to który jest wam bliższy?

Wiadomo, każda z nas ma swój typ mężczyzny, jednak jestem pewna, że większość prędzej obejrzy się za tym łobuzem. Nie odbiegam od schematu i gdy poznaję kolejnego “Książkowego męża” to zawsze jest to jeden konkretny typ. W “Nightbane” otrzymaliśmy dwóch kandydatów, do serca głównej bohaterki, nie zdradzę wam, do którego biło jej serce bardziej, jednak powiem wam, że męczą mnie już trochę te trójkąty miłosne. Ja wiem, że one wprowadzają trochę ekscytacji i niepewności do fabuły, jednak ostatnio chyba za dużo książek czytałam właśnie z wątkiem trójkąta miłosnego.

Bardzo spodobała mi się przemiana Isli, w końcu z niepewnej i zagubionej dziewczyny, przemieniła się w silną kobietę, która jest w stanie poświęcić wiele dla swojego ludu. Przestała być naiwna, jednak nie ma co się jej dziwić, została już tyle razy zdradzona.

Pisząc tę recenzję, czuję się mało obiektywna, wobec tego tytułu, ponieważ pomysł na fabułę, jest tym, co uwielbiam. Dostałam w niej wszystko, co lubię i mimo kilku rzeczy, które mnie denerwują, nadal wysoko oceniam ten tytuł. Dlatego obiecuję sobie, że przed premierą trzeciego tomu, który potrzebuję na CITO, przeczytam jeszcze raz wszystkie tomy. Chaotyczny styl pisania autorki, to chyba jej znak rozpoznawczy, ponieważ wydaje mi się, że nie radzi sobie ona za dobrze z przejściem z czasu teraźniejszego w przeszły. Jednak przymykając oko na te kilka niedoskonałości, otrzymujemy całkiem przyjemną historię, może nie będzie ona moją ulubioną i najukochańszą, która porywa mnie w niezapomnianą podróż, lecz będzie to ciekawa i na pewno pełna akcji przygoda, do której w przyszłości chętnie wrócę. Samo pióro autorki też jest dość przyjemne, czytało mi się książkę dość szybko i na pewno przyjemnie. Spowodowane to jest nie tylko stylem autorki, ale również pięknie wydaną książka. Dziękuję bardzo wydawnictwu Jaguar za książkę w ramach współpracy barterowej.

Spotkaliście się z klątwą drugiego tomu? W jakiej serii kolejna część wypadła dużo gorzej niż jej poprzedniczka?

▪️Isla po złamaniu swojej klątwy i wygraniu Centennialu zostaje pełnoprawną władczynią Dzikich, a także władczynią Gwiezdnych. Jednak teraz oprócz wielkiego obowiązku jakim jest władanie musi nauczyć się posługiwać swoimi umiejętnościami, aby uratować wyspę przed kolejną zagładą.

Nightbane od @alexaster dopadła właśnie klątwą drugiego tomu. Lightlark uważałam, za cudowną lekturę, pełną świetnych zwrotów akcji i wspaniałych angażujących bohaterów. Jednak druga część bardzo odbiega jakością od swojej poprzedniczki.

Pierwsze co mocno wybijało mnie z rytmu to przeskoki czasowe. Zazwyczaj lubię takie zagrania, jednak w książkach od Aster rozdziały są krótkie, więc każda zmiana perspektywy działa się zbyt szybko. Ciężko było skupić się na fabule i prawdziwie zaangażować.

Kolejnym napotkanym problemem byli bohaterowie. W poprzednim tomie każdy mieszkaniec wyspy czymś się odznaczał. W tej chwili Oro z potężnego władcy stał się nijaką niańką dla Isli. Nie czuć było ani emocji, ani chemii między bohaterami, którzy rzekomo darzą się uczuciem. Wczesniej było to wyraźnie czuć. Isla - powinna być waleczna, a poprzez utratę pamięci i nowe obowiązki stała się cieniem dawnej siebie. Jedynie Grim nadal został przy swoim charakterze i czuć było, że za jego czynami rzeczywiście stoją przemyślane decyzje.

Dlatego najlepszymi momentami książki były chwile, w których władca mrocznych gra główne skrzypce. Były interesujące, dlatego bliżej można było poznać jego historię oraz królestwo, którym włada.

Końcówka oczywiście jest dobra i wszystko dążyło do tego, żeby zainteresować mnie historią w takim stopniu, że mimo niedociągnięć z chęcią poznam dalszy ciąg. Pokochałam ten oryginalny świat i mam nadzieję, że będę mogła się nim jeszcze cieszyć w lepszym wydaniu.

Z niecierpliwością wypatrywałam kontynuacji powieści Alex Aster, która za sprawą pierwszego tomu ogromnie mnie zaskoczyła. Jej fantastyczna historia okazała się nie tylko wielowątkowa, ale i piekielnie emocjonalna, przez co nieustannie rozmyślałam o losach bohaterów oraz o ich potencjalnej przyszłości. Mając nadzieję, że kontynuacja osiągnie poziom swojej poprzedniczki zasiadłam do lektury – i jak się okazało, było lepiej niż lepiej!

Aster oszałamia wyobraźnią. Jej historia zbudowana jest na konkretnym pomyśle i od pierwszej do ostatniej strony udowadnia czytelnikowi, że świat przedstawiony wydaje się nie mieć końca. Poznajemy konkretne zasady, wartości moralne związane z danym społeczeństwa a także dogłębnie analizujemy wszelkie działania związane z władzą jaką daje nam zasiadanie na tronie. Główna bohaterka staje w rozterce pomiędzy tym co należy a tym co chciałaby osiągnąć i jednocześnie porusza w powietrze kolejne motywy oraz ponadczasowe wartości. Kontynuacja jest nie tylko ciągiem dalszym tego co wydarzyło się w pierwszym tomie, ale i dodatkową analizą zachowań bohaterów oraz tym co zaważyło na ich teraźniejszości, o czym przekonacie się za sprawą dwóch stref czasowych wprowadzonych w fabule.

Kłamstwa, intrygi, knowania a także wielkie miłości, sercowe rozterki, prywatne dramaty, wielkie nadzieje oraz poczucie zrozumienia, spełnienia i szczęścia. Skrajność emocji uderza w czytelnika już na wstępie i nie opuszcza go do ostatniej strony, pozwalając stanąć tuż za bohaterami i na własnej skórze odczuwać wszystko to co oni. Autorka za sprawą plastyczności przekazu i wspaniałych opisów stających na równi z płynnymi dialogami zaprasza nas w sam środek niezapomnianej przygody. Isla osiągnęła to do czego dążyła, przełamała klątwę i jednocześnie zjednała sobie serca dwóch wielkich władców, choć to nie dało jej pełni szczęścia. Rozdarta pomiędzy sercem a rozumem nie potrafiła się zdecydować któremu z mężczyzn poświęcić swoją uwagę. Sam czytelnik również poddał w wątpliwość swoje wcześniejsze założenia, ponieważ tym razem nie Oro był tutaj kluczem do wielkich emocji a Grimm, który dał się poznać z zupełnie innej strony.

Gdyby wątek romantyczny oparty na sprzecznościach nie był wystarczający, autorka zdecydowała się na poruszenie wielu innych motywów dopełniających dzieła. Z jednej strony czytamy o bohaterce, która nie potrafi się odnaleźć na swoim miejscu, z drugiej analizujemy psychologiczną strefę postaci, której jednoznacznie trudno przepisać cechy dobra lub zła. To pobudza nasze szare komórki do intensywnego myślenia, pozwala nam na analizę moralną oraz emocjonalną a jednocześnie otwiera przed nami drzwi do wielu różnych możliwości jakie stają na drodze głównej bohaterki. Zapewniam więc, że to lektura pełne ukrytych znaczeń, intensywna w odbiorze i bardzo dobrze dopracowana, która zaskakuje treścią, podjętymi tematami a także wartościami idealnie dopełniającymi tło wydarzeń.

Jeśli pierwszy tom serii był dla Was przyjemnością czytania – drugi wybija się ponadprzeciętność. To historia od której nie można się oderwać, tak dobrze napisana, że wciąż nie mogę wyjść z podziwu jak wiele emocji pozostaje w mojej głowie po zamknięciu ostatniej strony. Oto fantastyka, która konkuruje na równi z romansem, powieścią obyczajową a także społecznymi wartościami, o czym przekonacie się sami decydując się na powieść inną niż wszystkie. Przyszłość bohaterów staje pod znakiem zapytania, niebezpieczeństwo wisi nad ich głowami a trudne wybory dobijają się do drzwi.

Po zaskakujących i brutalnych wydarzeniach z tomu pierwszego, Alex Aster zabiera czytelnika na jeszcze większy, jeszcze szybszy rollercoaster. W "Nightbane"fabuła niemal gna na łeb na szyję, momentami w ogóle nie pozwalając odetchnąć i nagminnie rzucając Isli Crow, głównej bohaterce, kłody pod nogi. W kontynuacji "Lightlarku" miłość przeplata się z nienawiścią, moc rośnie, a mrzonki o nadchodzącej wojnie okazują się prawdą...

Isla jest dzielna. Odkąd poznała prawdziwe oblicze Grima, władcy Mrocznych, a także fakt, że została perfidnie oszukana i zdradzona przez najbliższych, nie potrafi się do końca pozbierać. A jednak codziennie wstaje z podniesioną głową, by choć w minimalnym stopniu ogarnąć powstały wskutek złamania klątw chaos. Nigdy nie czuła się dobrze w skórze władczyni, a teraz poza Dzikimi musi także sprawować pieczę nad garstką Gwiezdnych, co okazuje się niezwykle trudnym zadaniem. Do tego dochodzi praca nad kontrolowaniem nowo poznanych mocy oraz ciężkie próby przywrócenia sobie wymazanej pamięci.

Na szczęście towarzyszy jej Oro, król Lightlarku, którego dobre uczynki, oddanie i przyjaźń są niczym miód na jej skołatane serce. Jest on ogromną podporą Isli, zwłaszcza w chwilach zwątpienia czy bezradności.

Czy dziewczynie uda się odzyskać pamięć? Jak skończy się wojna z Mrocznymi? Czy Isla odnajdzie się w roli dobrej władczyni dwóch królestw? A co z buntownikami pragnącymi obalić monarchię?

"Nightbane" to bardzo dobra kontynuacja, a jednak nieidealna. Historia mocno wciąga w swój namiętny, magiczny i mroczny świat, a jednak po przeczytaniu połowy książki czułam się kompletnie wyczerpana. Fabuła tak pędziła, że ledwo nadążałam z ogarnianiem mających tam miejsce wydarzeń. Czasami w rozdziale, który zajmował parę stron, zdarzyło się więcej niż w pięciu rozdziałach innej książki. Trochę brakowało mi fragmentów spokojnych, odprężających i takich, by się bardziej wczuć. A przynajmniej takie odczucia trafiły mnie z początku, bo końcówka dosłownie mnie sponiewierała, więc nie mam absolutnie na co w niej narzekać. W drugiej połowie zdarzały się chwile, gdy bezwiednie otwierałam buzie w szoku albo wydawałam z siebie bliżej nieokreślone dźwięki typu: "o, aww, cooo?" i wiele, wiele innych. :)

Alex Aster bez dwóch zdań potrafi budować napięcie i zdecydowanie po mistrzowsku umie bawić się emocjami (nie tylko bohaterów, ale również czytelników). Punkty zwrotne w fabule to chleb powszedni, a są na tyle dobrze wplecione w fabułę, że się ich nie spodziewa.

W "Lightlarku" największy problem miałam z kreacją Isli Crown, osoby jawiącej się ponad miarę. W tej części autorka również nie zrezygnowała z takiego zabiegu, dając dziewczynie większą władzę, niemal niepokonane moce i umiejętności, a także sprawiając, że dla świata Isla jaśniała niczym słońce - tak mocno była potrzebna wszystkim ludziom.

"Nightbane" to magiczna opowieść, którą - mimo kilku wad - polecę bez wahania. Dynamiczna historia, niebanalni bohaterowie oraz motyw przeklętych królestw z pewnością znajdą wielu zwolenników. Podobnie jak stworzony przez Alex Aster wyjątkowy, namiętny trójkąt miłosny między Dziką, Słonecznym a Mrocznym. Ogromnie podobał mi się również wątek utraty pamięci przez Islę i trudne próby towarzyszące jej odzyskaniu - wspomnienia nawiedzające bohaterkę były napisane niemal idealnie i znajdował się w nich Grim! :)

W ogólnym podsumowaniu: świetne romantasy, od którego ciężko się oderwać i którego zakończenie sprawi, że jedyne, o czym będziecie marzyć, to trzeci tom. U mnie to właśnie one podbija ocenę w górę!

Czekałam z ogromną niecierpliwością na drugi tom, bo pierwszy to niemal majstersztyk. Zakochałam się w tej historii. Pomimo wielu niewiadomych w pierwszej powieści, wiadomo było, że przyjdzie czas na kolejną.

Dlatego też widząc ją w propozycjach Wydawnictwa Jaguar nie wahałam się i od razu się na nią zapisałam. Kiedy miałam ją już u siebie od razu rzuciła mi się w oczy jej objętość i pomyślałam sobie, że to będzie coś.

Isla zdobyła miłość dwóch potężnych władców i udało się jej przełamać klątwy, które od stuleci ciążyły na szczęściu królestwach, jednak niewielu poznało prawdziwe źródło jej mocy. By zagłuszyć ból spowodowany zdrada odwiedza coraz to nowe miejsca na wyspie i ucieka od obowiązków, którymi powinna się zająć jako nowo koronowana władczyni dwóch królestw. Ponadto inny władcy nie mogą pogodzić się z przegraną, a wśród poddanych też nie brakuje głosów, które uważają, że nie zasługuje na koronę. Do Lightlarku zbliża się śmierć, wychodzą na jaw tajemnice z przeszłości, a Isla staje pomiędzy wyborem swoich ludzi a kaprysami najniebezpieczniejszego spośród wszystkich zdrajców -swojego serca.

Pierwszy tom był fenomenalny i autorka sama sobie postawiła te poprzeczkę tak wysoko. A teraz dostaje te część i ciężko jest mi ją ostatecznie ocenić.

Początek nie należał do łatwych, ciężko było mi się przez niego przebić. Historią rozciągnięta do granic możliwości. Działo się tu wszystko i nic tak naprawdę. Najlepszym manewrem autorki były retrospekcje, kiedy Isla przypominała sobie swoją przeszłość, która Grimm tak skwapliwie ukrył. Choć ma samym początku nie były one tak płynne, jak powinny być.

Nie wiem dlaczego autorka straciła tyle czasu. Końcówka po raz kolejny wbiła w fotel mnie w fotel, nie mniej, szkoda że tak późno. Słynna klątwa drugiego tomu dopadła i Alex Aster. Wielka szkoda, bo tom pierwszy był niemalże majstersztykiem, a tu się coś zadziało.

Autorka gdzieś zapodziała swój styl z poprzedniego tomu, ale wynagrodziła to po części samym zakończeniem, które tak naprawdę nie pozostawiło żadnych odpowiedzi, wręcz mam jeszcze więcej pytań. I wydaje mi się, że zabieg autorki się udał, ponieważ i tak sięgnę po kolejny tom, żeby dowiedzieć się wszystkiego, nie mniej mam nadzieję, że będzie on lepszy od tej części.

„Nightbane” to drugi tom Cyklu „Lightlark”. Jest to opowieść o Isli, która zdobyła miłość dwóch władców, przełamując jednocześnie klątwy, które od wielu lat ciążyły na sześciu królestwach. Stała się władczynią dwóch królestw, ale zamiast wypełniać swoje obowiązki woli odwiedzać pewne miejsca na wyspie. Dla mnie postać Isli jest postacią smutną, pełną rozterek i bólu. Królową, która nie jest gotowa na to by objąć tron. Do tego powracają do niej wizje co nie ułatwia jej żyć dalej.

Drugą bardzo ciekawą postacią jest Orio, którego w tej części pokochałam. Autorka pokazała jego dobrą naturę. Poznajemy jego przeszłość i przyjaciół oraz to w jaki sposób traktuje Islę.

Alex Aster poświęca w tym tomie więcej uwagi Grimowi. Czytelnik podobnie jak Orio poznaje go bliżej. Postać ta potrafi wywołać wiele uczuć.

„Nightbane” to książka, która wciąga od pierwszej stron. Dostarcza wielu emocji. Wzrusza, ściska za serce i sprawia, że nie można się oderwać od tej opowieści. Jest piękną opowieścią miłością, ale również opowieścią o strachu przed objęciem tronu. Nie zabraknie tutaj walki z potworami oraz intryg. Główna bohaterka będzie musiała nie jeden raz stać przed wyborem tego komu może zaufać a komu nie. Posiada wiele zwrotów akcji i zakończenie, po którym nie można pozbierać się przez jakiś czas i już nie można doczekać się kolejnej części. Na pewno jest książką, o której długo się pomięta. I takie lektury lubię najbardziej.

Autorka stworzyła ciekawy, mroczny świat i wspaniale wykreowała swoich bohaterów. Książka pozbawiona jest zbędnych, nudnych opisów, a styl pisania autorki sprawia, że przez książkę wręcz płynie się.

Są książki, które zapadają w pamięć. Są książki, które doprowadzają do palitacji serca. Są książki, o których trudno zapomnieć.

Nightbane to bezpośrednia kontynuacja Lightlarku. I o ile 1 tom bardzo mi się podobał to kontynuacja zmiotła mnie z planszy i zostawiła z rozdartym sercem.

Isla nie jest tutaj wzorową, idealną władczynią. Ucieka od tego obowiązku, podejmuje się innych działań byle tylko nie poczuć ciężaru podwójnej korony. Jest zagubiona, pełna bólu i rozterek. Sprawy nie ulawiatają wizje i powoli wracajaca pamięć, która burzy budowany powoli świat Dzikiej.

Do głosu dopuszczono tu władcę Słonecznych- Oro. Czytelnik może poznać go od tej prywatnej strony, poznać jego przeszłość, przyjaciół. Jest nieocenionym wsparciem dla Isli, czułość z jaką ją traktuje rozczula serce. To ile daje jej przestrzeni, czasu i ciepła sprawia, że kocha się go jeszcze mocniej.

Rozdziały z teraźniejszości mieszane są z czasami sprzed turnieju. Tu za to bliżej poznajemy Grima. Razem z Islą odkrywamy to co zapomniane. Grim zyskauje nową twarz, wspomnienia rozdzierają serce, puls przyspiesza.

Ja dalej nie uporałam się z tym co znalazłam na kartach książki. Ta historia wciąż jest we mnie żywa i wyzwala ogrom emocji. W "Nightbane" znajdziecie nie tylko romans, a raczej dwie historie romantyczne które są tak różne a jednocześnie tak piękne, ale też strach przed objęciem władzy, spiski, budowanie armii i pozyskiwanie zaufania, przerażające stwory, wyścig z czasem.

Isla jako pełnoprawna władczyni Dzikich wyruszy również aby odnaleźć swojego zwierzęcego kompana. I to on ją wybierze. A decyzja ta zaskoczy nie tylko władczynię.

Czy można kochać 2 mężczyzn? Jak bardzo przeszłość , ta zapomniana przeszłość może wpłynąć na teraźniejsze wyboru. Czy można uciec przed spełnieniem się mrocznej wizji?

Gwarantuje Wam, że po przeczytaniu ostatniego rozdziału będziecie rozbici, nie będziecie wiedzieli co myśleć. Ja sama ostatnie rozdziały czytałam kilka razy. I za każdym razem efekt jest ten sam - aż mi słabo z nadmiaru emocji i komplikacji. 3 tom potrzeby na wczoraj.

Burza emocji. To jak autorka poprowadziła losy i uczucia bohaterów to istny rollercoaster! Piękno miesza się z mrokiem. Miłość z porzuceniem. Odpowiedzialność z ucieczką.