Nigdy już nie uciekniesz

"Nigdy już nie uciekniesz" to już trzecia część serii autorstwa Cyryla Sone. Lato, 2010 rok, gorące Trójmiasto. Wakacyjne dni w mieście mają swój niewątpliwy urok i klimat, ale wszystko zaburza seria zaginięć młodych dziewczyn. Okropne wydarzenia i tragedie kobiet, doprowadzają do domu Steffensa. Dom ten jest miejscem przeznaczonym dla bogatej elity. Wiadomo, że każdy członek takiego "klubu" chce chronić swoją anonimowość. Jednak sprawa trafia na biurko zawziętego i nieustępliwego prokuratura, Konrada Kroone. Mężczyzna zrobi wszystko, by odkryć karty. Całkiem możliwe, że w grę wchodzi jeszcze przemyt żywym towarem. Przed prokuratorem naprawdę ciężkie zadanie, ale temu człowiekowi nic nie jest straszne.

Trzecia część serii zdecydowanie trzyma poziom osiągnięty w poprzednich książkach. Tym razem porusza trudny temat, więc poczucie żalu i niesprawiedliwości to najbliższy sercu czytelnika towarzysz. Cały czas jestem pod wrażeniem tego, jak przestawiana jest praca Konrada. Widać, jak prokurator układa po kolei, część po części, całą układankę zdarzeń, przyczyn i skutków. Jak nic nie jest w stanie go powstrzymać przed odkryciem odpowiedzi. To bardzo dobrze wykreowana postać, którą podziwiamy i jednocześnie przysłowiowo klepiemy po plecach, gdy nie omijają go problemy w życiu prywatnym. Moją ulubioną częścią jest zdecydowanie "Krzycz, jeśli żyjesz", a książka opisywana dziś przeze mnie uplasowała się na drugim miejscu. Niemniej jednak, w sumie nieważna jest ta kolejność - serdecznie polecam Wam całą serię. A sama czekam na część czwartą, bo w końcu nie pozostaje mi nic innego jak oczekiwać i wypatrywać kolejnych, książkowych emocji!

„Pewne tajemnice lepiej zabrać ze sobą do piachu. O innych milczeć jak grób. I za nic w świecie nie pozwolić, by prawda przedostała się na powierzchnię”, czyli trzeci tom z prokuratorem Kroonem.

Nigdy już nie uciekniesz to już trzeci tom zmagań prokuratora Konrada Kroona autorstwa Cyryla Sone. Do tych książek przyciągnęła mnie informacja, że autor pracuje jako prokurator. Pomyślałam, że dzięki temu będzie to wiarygodna i ciekawa lektura od kogoś, kto zna się na rzeczy. Pierwszy tom był dobrym (ale nieco przegadanym) kryminałem, drugi mógł wydawać się chaotyczny, ale tak naprawdę wszystko ma w nim sens. Jak wypada trzeci tom?

Latem 2010 roku w Trójmieście dochodzi do serii niewyjaśnionych zniknięć młodych dziewczyn. Pierwsze tropy prowadzą do luksusowego klubu dla bogatych biznesmenów. Ale nikomu nie zależy, by sprawa ujrzała światło dzienne…

Po latach zawieszone śledztwo trafia na biurko Konrada Kroona – najbardziej nieustępliwego z gdańskich prokuratorów. Wbrew naciskom przełożonych Kroon zaczyna drążyć i dokopywać się do prawdy. A ta okazuje się ledwie wierzchołkiem góry lodowej.

Czy pozornie niepowiązane uprowadzenia mają związek z międzynarodową siatką przemytników werbujących modelki do pracy w zagranicznych agencjach towarzyskich? A może to tylko przypadkowe ofiary psychopatycznego mordercy?

Ambitny prokurator musi cofnąć się w przeszłość, by rozwiązać najbardziej skomplikowaną zagadkę kryminalną w całej swojej dotychczasowej karierze, która doprowadzi go na granicę obłędu!

Kroon orientuje się, że przez całe życie próbował przed czymś uciec, ale ciągle biegł w niewłaściwą stronę.

Aż do teraz.

Autor zabiera nas w podróż w przeszłość — do lata 2010 roku w Trójmieście, gdzie dochodzi do niewyjaśnionych zniknięć młodych dziewczyn. Cyryl Sone nie bawi się konwenanse i dosadnie opisuje to, co przydarzyło się tym kobietom. Nie jest to na pewno łatwa lektura. Ukazuje, jak bezkarni czują się niektórzy ludzie i do czego są w stanie posunąć się, by poradzić sobie z własnymi demonami. To opowieść pełna bólu i cierpienia, które otula przedstawiony świat. Warto wspomnieć, że Sone porusza także kwestie gwałtu, klubów erotycznych czy też sekt. Bohaterowie są wykreowani bardzo realistycznie, a liczne nawiązania do popkultury urozmaicają tło obyczajowe.

Nasz główny bohater jest najlepszy w swoim fachu, tym razem dostaje nierozwiązaną sprawę z przeszłości. Za wszelką cenę będzie dążył do jej rozwiązania. To powieść wielowątkowa — należy się skupić, by nie pogubić się wątkach oraz w czasie, w którym dany rozdział się rozgrywa. Język, jakim operuje autor, przypadnie do gustu nie tylko dorosłym (wielokrotnie wplata typowe młodzieżowe słówka). Dzięki niemu książkę czyta się błyskawicznie.

Nigdy już nie uciekniesz to do bólu realna powieść, która ukazuje, że od przeszłości nie da się uciec. Książka wciąga od pierwszych stron — Cyryl Sone ma ogromną wiedzę nie tylko w kwestii pracy prokuratora. Dokładnie i bez koloryzowania przedstawia aspekty tego zawodu. Muszę przyznać, że jest to moja ulubiona część tej serii. Szybko wgryzłam się tę historię i nie mogłam się od niej oderwać. Już nie mogę się doczekać kolejnego tomu — ten pojawi się wiosną 2024 roku.

"Nigdy już nie uciekniesz" to trzeci tom serii kryminałów z prokuratorem Konradem Kroonem. I chociaż mogłoby się wydawać, że każda kolejna część nie będzie już niczym szczególnym zachwycała, to w tym przypadku mam wrażenie, że jest całkiem odwrotnie.

Książka Cyryla Sone to kryminalny majstersztyk. Z każdym kolejnym rozdziałem czytelnik będzie wciągany w coraz głębszy wir tajemnic, podda się sprawom kryminalnym oraz dusznemu klimatowi Trójmiasta z 2010 roku.

Sposób, w jaki Cyryl Sone prowadzi narrację, jest mistrzowski – lawiruje pomiędzy wątkami, nie pozwalając na chwilę oddechu, a jednocześnie nie pozwala się pogubić. Emocje i zaskakujące zwroty akcji sprawiają, że niemożliwe staje się odłożenie książki choćby na moment.

Jednym z kluczowych elementów budowania napięcia i złożoności fabuły jest lawirowanie czasoprzestrzenią. Autor przenosi czytelnika pomiędzy wydarzeniami, co pozwala na dogłębne odkrywanie wątków związanych ze sprawą, jednocześnie ukazując rozwój i zmiany w życiu głównego bohatera.

To, co wyróżnia ten kryminał to jego ciężar emocjonalny. Opowieść o młodych kobietach, krzywdzie, jakiej doznały, lekceważenia problemu ze strony odpowiednich organów – to musi poruszać i angażować czytelnika. Czytelnik może poczuć się zaniepokojony. Momentami może też potrzebować chwili, aby przetrawić wywołane emocje.

"Nigdy już nie uciekniesz" to opowieść o poszukiwaniu prawdy, o bólu, który może przynieść przeszłość oraz o wytrwałości, która jest potrzebna, by stawić czoła najtrudniejszym wyzwaniom. Cyryl Sone zdecydowanie udowadnia, że jest mistrzem gatunku. Jego książka to pozycja, która bezwzględnie ląduje na półce “Polecam jak nie wiem co!”.

Jeden z prokuratorów pozostawił po sobie nierozwiązaną sprawę gwałtów na młodych dziewczynach, którą na nowo próbuje rozwiązać nie kto inny jak Konrad Kroon. Równie dociekliwy, co niefrasobliwy prokurator próbuje dokopać się do prawdy, która została pogrzebana pod gruzami pewnego budynku - domu Steffensa. Posiadłości, w której miało dochodzić do aktów wymykających się ludzkiemu pojmowaniu. Kroon po ponad 10 latach nieodwracalnie rozdrapał zabliźnione rany, które zaczęły niesamowicie mocno krwawić. Czy dzięki zawziętosci prokuratora uda się wreszcie wymierzyć sprawiedliwość?

Autor bardzo umiejętnie portretuje doskonale znaną mu społeczność. Fakt, że poza przedstawioną fikcją literacką piastuje stanowisko prokuratora niezwykle oddziałuje na realizm powieści, postaci i wydarzeń przedstawionych na łamach tej książki. Cyryl Sone wypracował także swój specyficzny warsztat pisarski, który nie każdemu może przypaść do gustu. Trzeba umieć i chcieć wyłapać pewne nawiązania, zrozumieć życiowe prawdy ukryte pod płaszczykiem ironii i otworzyć się na humor, którego boomerzy-mogą-nie-zrozumieć. Reasumując - autor operuje językiem, który NAJPRĘDZEJ trafi do młodych dorosłych.

Obsesyjna fascynacja polskim Charlesem Mansonem, pierwsze złamane serce i nieudolne próby posklejania go w całość, brutalne kulisy sexworkingu oraz remedium na samotność i traumę w postaci cienkiej jak ludzka psychika linki. To tylko niektóre z wątków, jakie przewinęły się przez te pozycję, a jednocześnie to motywy, które poruszyły mną najbardziej i w mojej ocenie zostały najlepiej oddane.

Niniejsza książka to opowieść o tym, że zaspokojenie rządź cielesnych, ale i finansowych niesie ze sobą wiele ofiar. Ofiar chcących uciec przed demonami przeszłości, które prędzej czy później je dogonią. Bo przed przeszłością nigdy się nie ucieknie.

Recenzja powstała we współpracy reklamowej z Wydawnictwem Znak.

"Nigdy już nie uciekniesz" to trzeci tom serii kryminalnej z Konradem Kroonem autorstwa Cyryla Sone’a, działającego z swoim zawodzie prokuratora, który stara się jak najdokładniej oddać realia tego zawodu. I przy okazji to jego zawód dostarcza mu sporo inspiracji do wątków kryminalnych - w tym tomie również inspiruje się historią prawdziwą. A ta jest pokręcona i brutalna - skupia się na zagadce z przeszłości, w której krzywda dwóch młodych dziewcząt to dopiero sam czubek góry lodowej. To historia o wykorzystywaniu władzy, o wykorzystywaniu innych, naiwnych, tych w potrzebie, do własnych celów. Ale i głupich wyborach podejmowanych w młodości, które prowadzą do konsekwencji, od których uciec się nie da, choć bardzo by się chciało - gdyby dało się przewidzieć ich finał, człowiek nigdy by ich nie podjął… Książkę da się czytać jako powieść osobną, historia toczy się naprzemiennie w dwóch czasach i opowiada o losach kilku postaci, ale ci, którzy serię znają, na pewno docenią dwa oblicza Konrada - też możemy go poznać również jako młodego człowieka, który dopiero miał wkroczyć w te prawdziwe dorosłe życie. Historia prowadzona jest stylem w miarę prostym, choć bogatym w cytaty, sporo jest też dialogów, które nadają lekturze fajnego tempa. Całość czyta się dobrze, sprawnie, a historia choć nie toczy się tempem mocno dynamicznym, to jednak cały czas ciekawi. Po tej lekturze na pewno nie odmówię sobie również tom czwartego, ostatniego tej serii, który ma się pojawiać wiosną roku przyszłego. Polecam tym, którzy lubią kryminały mocne, ale równocześnie niebanalne.

" [...] Zapomnij o tym, co słyszałaś. Pies zerwał się ze smyczy i nie da się nad nim zapanować. Ale to wściekły kundel. Jak będziesz go szukać, to w końcu znajdziesz. A wtedy cię zagryzie. [...]"

Cyryl Sone jak zwykle wywołał u mnie dreszcze przerażenia. Rozdział pierwszy jego najnowszego dzieła pod tytułem "Nigdy już nie uciekniesz" wywołał we mnie potok łez. A to był dopiero początek. Dalej było jeszcze więcej różnorodnych emocji.

Prokurator Konrad Kroon będzie prowadził zawieszone śledztwo po swoim mentorze Feliksie Hejmo. Nie będzie to wcale taka prosta sprawa, ponieważ dosięgnie jego przeszłości.

Tym razem czas akcji to rok 2010 i 2011 oraz lata współczesne. Te czas się wzajemnie ze sobą przeplatają.

Od razu muszę wspomnieć, że trzeci tom o prokuratorze Konradzie Kroonie o tajemniczym tytule "Nigdy już nie uciekniesz" ze względu na niektóre sceny przemocy nadaje się jedynie dla osób pełnoletnich.

Spotkałam tutaj mnóstwo postaci. Jedne osoby polubiłam, a inne znienawidziłam. Najbardziej polubiłam proroka Konrada Kroona i policjantkę Flarę. Podziwiałam ich determinację do dążenia do prawdy. Jak za sprawę zabiera się prokurator Kroon, to od razu wiadomo, że przestępcy mają się czego bać. Kto tym razem powinien być przerażony?

Poznałam również hipnotyzującego piosenkarza — lidera grupy UTERO, Alexa. Ta postać mnie lekko przerażała. Ten człowiek ma coś w sobie takiego mrocznego. Idą za nim tłumy. Jego wypowiadane słowa wzbudzały we mnie strach. Obok niego kręciły się pewne nastolatki. Jak na tym wyszły?

Takich typów spod ciemnej gwiazdy w tym tomie nie brakuje. Zastanawiałam się, komu Kroon może zaufać, a kogo jak ognia powinien unikać.

Podobał mi się wątek obyczajowy związany z jego prywatnym życiem.

Jestem zachwycona i jednocześnie przerażona wątkami kryminalnymi. Biorąc do ręki książkę "Nigdy już nie uciekniesz" nie spodziewałam się, że otrzymam tak ciężki kaliber. Tutaj dosłownie zło można spotkać na każdym kroku. Cyryl Sone wie, jak totalnie zaszokować swojego czytelnika.

Jestem zachwycona jego najnowszą powieścią. Znalazłam tutaj ciekawą akcję, jeszcze lepszą fabułę i cudownych bohaterów.

Jeżeli jeszcze nie czytaliście poprzednich dwóch części ("Krzycz, jeśli żyjesz", "Świat ci nie wybaczy"), to radzę szybko to nadrobić. Oczywiście "Nigdy już nie uciekniesz" można czytać śmiało bez znajomości poprzednich dwóch tomów. Jednak dla lepszego zrozumienia postępowania prokuratora Konrada Kroona i Flary zachęcam do czytania od pierwszej części.

"Nigdy już nie uciekniesz" to książka przeznaczona dla czytelników o mocny nerwach. Tutaj dzieje się naprawdę dużo złego. Ta historia jest bardzo emocjonująca i przyciągająca. Nie mogłam się od niej dosłownie oderwać. Nie żałuję zarwanej nocki. Cieszę się, że mogłam, poznać przeszłość Kroona.

Cyryl Sone hipnotyzuje swoich czytelników tak samo, jak robi to Alex ze swoimi fanami.

Końcówka książki dała mi wiele do myślenia o następnej części przygód prokuratora. Powiem szczerze, że już nie mogę się jej doczekać.

Nie wiem, jak robi to Cyryl Sone, ale z powieści na powieść jego dzieła są coraz lepsze.

Po cichu wam powiem, że ta książka trafi na moją listę top5 miesiąca.

Warto czytać powieści Cyryla Sone.

Jeżeli lubicie mroczne historie, to nie wahajcie się dłużej, tylko śmiało sięgnijcie po "Nigdy już nie uciekniesz".

Ps.

Przygotujcie chusteczki, ponieważ podczas czytania mogą płynąć wam łzy.

“Trzeba żyć dla siebie. Bo ostatecznie... wszyscy umieramy w samotności".

W Trójmieście przed laty doszło do serii do dzisiaj niewyjaśnionych zaginięć młodych dziewcząt. Podejrzenia padły na bogatych biznesmenów. Szybko jednak sprawa została wyciszona. Konrad Kroon jest jednym z nielicznych, ambitnych prokuratorów, który nigdy nie odpuszcza. W jeg

o ręce trafiają akta z nierozwiązaną sprawą sprzed lat. Kroon pomimo nacisków przełożonych postanawia bliżej się jej przyjrzeć. Wychodzące na jaw fakty nie są przyjemne, niebawem okazuje się, że są one zaledwie wierzchołkiem góry lodowej…

Ponownie z przyjemnością i ogromną ciekawością przeniosłam się do świata wykreowanego przez Autora, który jest prokuratorem i pisze pod pseudonimem. Jest to trzeci tom cyklu “Prokurator Konrad Kroon”, ale spokojnie można go czytać bez znajomości wcześniejszych. Akcja toczy się swoim rytmem, niezmiennie intryguje. Fabuła zajmująco poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Styl Autora, dosadny, cięty, dość specyficzny, całkowicie trafił w mój gust. Wyraźnie ukazane psychologiczne portrety bohaterów. Ich emocje, wewnętrzne rozterki, zagubienie, a obok pewność siebie, charyzma. Postać prokuratora Kroona została bardzo realnie wykreowana, to zdecydowany, silny, pewny siebie, arogancki, bezkompromisowy mężczyzna. Poczułam do niego sporą sympatię, intrygował mnie.

Mocny, całkowicie angażujący kryminał. Misternie utkana sieć intryg, chwilami pokręcona, złożona historia. Wątek kryminalny rewelacyjnie poprowadzony, moja ciekawość i nerwowe napięcie wzrastało w miarę czytania – dokąd to wszystko zmierza? Autor umiejętnie wodzi nas za nos, stopniowo budując napięcie, atmosfera gęstnieje, staje się wręcz duszna. Powieść bije realizmem, niepokojem, wręcz wyczuwalnym strachem i brutalnością. I ten intrygujący motyw maski. Co się za nimi kryje? Ludzkie słabości, popełnione grzechy, chore umysły, szydercze uśmiechy, bezduszne serca, zło. Śmierć jest coraz bliżej. Przemoc, okrucieństwo, gwałty, porwania, handel ludźmi. Pieniądz, który to wszystko napędza. Świat prawa, prokuratorskiej pracy, układy, wzajemne zależności, zaniedbania, dochodzenie, oskarżenia.

Nieoczywisty, genialny, wyważony, chwilami wstrząsający kryminał. Jest to nieprzewidywalna historia, która wymaga skupienia podczas czytania. Z niecierpliwością czekam na dalsze losy intrygującego prokuratora. Czytajcie, warto! Tatiasza i jej książki :)

Zawsze z radością i ciekawością poznaję kolejne nazwisko na literackiej mapie polskiego kryminału. A jeśli autor okazuje się piszącym pod pseudonimem czynnym prokuratorem, to moje zaintrygowanie rośnie lawinowo. Bo kto potrafi lepiej oddać kulisy prokuratorskiej pracy? „Nigdy już nie uciekniesz” to trzecia część cyklu z nieustępliwym prokuratorem Konradem Kroonem autorstwa Cyryla Sone i do tego inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Zaznaczę od razu, że nieznajomość poprzednich części nie ma znaczenia dla fabuły, jednak jest wysoce prawdopodobne, że po przeczytaniu jednej książki Autora podobnie jak ja nabierzecie chęci na więcej.

Muszę też wspomnieć, że nie od razu zapałałam miłością do stylu Autora, który ze względu na krótkie rozdziały i mnogość wprowadzonych już na wstępie postaci wydawał się rwany i wprowadzał poczucie chaosu. Jednak jak już wskoczyłam na właściwe tory, złapałam odpowiedni rytm, to chłonęłam tę historię całą sobą. Tym bardziej że prowadzona w dwóch liniach czasowych fabuła szokuje ogromem ludzkiego zła, bezwzględności, braku skrupułów i sumienia.

Przed czternastu laty dochodzi do gwałtów na młodych dziewczynach, jednak sprawa zostaje zawieszona. Teraz, w związku z ujęciem podejrzanego wraca na biurko Konrada Kroona, dociekliwego prokuratora z pokręconym życiem osobistym. Tropy prowadzą do klubu, gdzie bogaci, wpływowi mężczyźni "dostawali wszystko, na co mieli ochotę. Ale dla niektórych "wszystko" to wciąż było zbyt mało." Kroon słynie jednak z tego, że drąży aż pozna prawdę, choćby tę dosłownie próbowano zaorać buldożerem.

Tytuł idealnie i trafnie koresponduje z treścią powieści. Tu każdy z bohaterów próbuje uciec przed własnym demonem. Od trudnej przeszłości, grzechów i win, od konsekwencji dawnych czynów, doświadczonego piekła, od toksycznej relacji, prześladowcy, od własnych pragnień. Ale "przed sobą nie da się uciec". Nie da się również uciec przed obrazami, jakie pojawiają się pod powiekami przy lekturze tej powieści, bo poznajemy tę mroczną, pogrążoną w używkach i rozpuście twarz Trójmiasta skrywaną za maską pozorów i manipulacji.

Czuć, że Autor zna od podszewki kulisy pracy prokuratorskiej, ale nie brak mu również empatii w oddaniu emocji i motywacji bohaterów. Poczucie władzy i bezkarności sprawców i organizatorów procederu, bezsilność i cierpienie ofiar wręcz się współodczuwa. Kreacja postaci i ich portrety psychologiczne zaskakują swoim ogromnym autentyzmem, a nawiązujące do fabuły często niepokojące fragmenty piosenek i wierszy wpisują się idealnie w jej klimat.

„Dziesiątki drobnych szczegółów krzyczało, że trzeba uciekać. Lila zlekceważyła je wszystkie. Nie uciekła. I nigdy już nie ucieknie”.

Niepokojąca, mroczna, brzydka, psychodeliczna. Nieprzewidywalna, do bólu szczera, realistyczna i nieprzekoloryzowana. Idealna i nieodkładalna.

Gdańsk współcześnie i w roku 2010, kiedy to doszło do niewyjaśnionych zaginięć młodych dziewczyn. Tropy prowadzą do Domu Steffensa – luksusowego burdelu. Jednak nikt nie ma ochoty wyjawić sekretów schowanych w dziewiętnastowiecznej willi. Śledztwo zostaje zawieszone, a po latach trafia na biurko nieustępliwego Kroona – najlepszego prokuratora w trójmiejskim wymiarze sprawiedliwości. Kroon cofa się do roku 2010, rozpoczynając bolesną, pełną również osobistych akcentów wycieczkę w przeszłość, po to, by zadośćuczynić skrzywdzonym młodym kobietom, których „Koszmary stawały się jawą, mroczne sny realnym, dotkliwym cierpieniem”.

Wszystkie powieści Cyryla Sone przypominają rozsypane puzzle. Każdy, kto raz posmakował tej rozrywki, wie, jak żmudnym i długofalowym procesem jest uzyskanie pełnego obrazu. Najpierw trzeba odpowiednio wysortować elementy, ułożyć ramy, a potem, kawałek po kawałku, dopasowywać elementy, wielokrotnie je przekładać, a często zaciskać w dłoni ten jeden, który koniecznie chcemy gdzieś wsadzić. Na podobną analogię możemy liczyć w powieściach autora: na początku panuje rozgardiasz. Pojawiają się pozornie przypadkowe epizody, krótkie, jakieś takie błahe i „od czapy”, nie wiadomo po co, jest ich wiele, każdy wydaje się z innej bajki. Na scenę wchodzi mnóstwo postaci, każda inna, pokręcona mniej lub bardziej, wyglądająca na całkiem nieistotną dla sprawy, a jednak ściskająca w dłoni kawałek puzzla, który z biegiem fabuły wypełni obraz jej własną historią, idealnie spajając się pozostałymi fragmentami. Ten zlepek wątków może denerwować, sprawiać wrażenie bezsensu, dawać przekonanie, że historia nie trzyma się kupy. Nic bardziej mylnego: ostatecznie dostajemy opowieść tak logiczną jak matematyka, wielowarstwową niczym urodzinowy tort, wielowątkową, zakotwiczoną w dalekiej przeszłości, ale boleśnie oddziałującą na teraźniejszość.

W trakcie fabuły śledzimy nie tylko zagmatwany wątek kryminalny, ale również dostajemy kolejną odsłonę życiorysu Konrada Kroona, który od czasu odejścia Zuzy balansuje na granicy obłędu. Poznajemy kolejne elementy składające się na ostateczny rys osobowościowy niepokornego, niedającego się zamknąć w żadnych ramach prokuratora. „A przecież od urodzenia Konrad był niezwykle wrażliwy. Orzech kokosa. Twarda skorupa i skomplikowane, dość miękkie wnętrze”.

Na chwilę na scenę powracają też niektóre postaci z wcześniejszych tomów cyklu. Autor zręcznie łączy wątki, zdarzenia i bohaterów, oplatając ich niewidzialnym kokonem zaskakujących zależności, nieprzewidywalnych zbieżności, wspólnych przeszłości i poplątanych losów. Autor o niczym nie zapomina. Wszystko ma swój początek, rozwinięcie i koniec. Jeśli myślałam, że niektóre wątki z poprzednich tomów zostały przez autora porzucone, to grubo się pomyliłam. Brawo za wprowadzenie postaci Dzwoneczka – domyśliłam się od razu, kim jest ta dziewczynka – zdradziły ją oczy.

Ja za każdym razem pozostaję pod wrażeniem stylu autora, który łączy w sobie jakiś pierwiastek nonszalancji, prostoty, a zarazem swoistego literackiego kunsztu. Czasem jest banalnie lekki, slangowy, wulgarny, po to, by za chwilę uraczyć czytelnika niezwykłą metaforyką, poetyckością myśli, wieloznacznością sformułowań i celnością porównań. Mocny kryminał ubrany w nietuzinkową językową szatę. Wiele tu niebanalnych, literackich i muzycznych konotacji oraz odniesień do sztuki, które nadają powieści głębi.

Powieści Cyryla Sone uważam za jedne z lepszych w kryminalnym gatunku. Ich plusem jest nieszablonowość, niepowtarzalność wątków fabularnych, brak kalek, nietuzinkowy, specyficzny styl autora oraz niespotykana nigdzie autentyczność narracji. Pewnie nie jestem obiektywna, ale cóż… każdy ma swoje must read, moim jest Cyryl Sone.

Od tej historii nie da się uciec… Po prostu…