Niezłe Ziółka. Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Tom 12

Moja córka bardzo by chciała, żeby taka Emi była jej przyjaciółką. Czy da się to jakoś załatwić? Tak, wiem, pytanie czysto teoretyczne, ale bym nieźle zapunktował jako rodzic, gdybym taką Emi przed nią postawiła. Ją i oczywiście te "superaśne" koleżanki, jak to moje dziecko mówi. Nie pamiętam ich wszystkich imion, ale wiem, że są fajne, a moje dziecko za każdym razem zachwycone jest przygodami dziewczyn. Cieszy mnie to, że taka seria jest na rynku, a moje dziecko garnie się do czytania. Dzięki temu wiem, że jest jakiś sposób na to, aby od czasu do czasu odciągnąć ją od komputera i od tego typu rozrywek.

Uwaga, uwaga, bo przychodzimy dziś z czymś, co mnóstwo z Was (zwłaszcza tych posiadających dzieci płci żeńskiej w wieku wczesnoszkolnym) na pewno świetnie zna. Dzięki wydawnictwu Wilga (i Autorce Agnieszce Mielech, oczywiście) wszyscy mają możliwość przeczytania kolejnej, dwunastej już części przygód Stanisławy Emilii Gacek. Emi i założonego przez nią Klubu Superdziewczyn i Jednego Superchłopaka nie można nie lubić, bo ta piątka mega kreatywnych, pomysłowych i mądrych polskich dzieciaków hołdując zasadzie Klubu głoszącej, że „nigdy więcej nudy” zawsze ma coś do zrobienia. Faktycznie, zwłaszcza podczas czytania nie ma czasu na nudę, gdyż ciągle coś się dzieje: czas pędzi, dzieci rosną, marzenia się zmieniają, sytuacje wymagają dostosowania się, a problemy – rozwiązania. Dziwnym zbiegiem okoliczności im dzieci są starsze, tym tych problemów jest więcej. Klub Superdziewczyn tym razem zaprząta tematyka kulinariów, gdyż zainspirowani blogiem pani Zwiędły, postanawiają sami również zacząć gotowanie. Łosoś z ziemniaczkami? Najlepsze na świecie brownie? A może zdrowe, zielone smoothie? Przed dziećmi cały ocean świetnych pomysłów na coraz to nowe dania, w związku z czym zetkną się z piramidą żywieniową i dylematami z nią związanymi. Bo czy ten brokuł naprawdę jest taki zły i czy cukru nie można zastąpić na przykład daktylami? Na szczęście kulinarną grupą opiekuje się tata Emi, a patronat sprawuje mama Flory, znana blogerka kulinarna. Oczywiście jak już członkowie Klubu załapią kulinarnego bakcyla, to okaże się, że umiejętność kucharzenia może im się przydać do czegoś bardzo, bardzo ważnego.

Będzie smacznie, kolorowo i ciekawie. Tym bardziej, że akcja przeniesie się na szkolne podwórko, gdyż w klasie Faustyny pojawi się nowa dziewczynka, która otworzy naszym bohaterom oczy na sprawy naprawdę ważne. I nieświadomie stanie się inspiracją do kolejnej ważnej misji Emi, Flory, Faustyny, Anieli i Franka, której cel będzie bardzo, bardzo szczytny. Pomagając Jessice, pomagają także innym dzieciom.

Jak zwykle zgrabnie i taktownie wpleciony temat równości, tolerancji i zrozumienia. Problematyka uchodźstwa, nieznajomość sytuacji oraz nietolerancja społeczna to rzeczy, o których trzeba mówić długo i głośno. Bo każdemu człowiekowi, bez względu na kolor skóry, wyznanie czy przekonania należy się prawo do godnego życia. I to jest najważniejsze prawo.

Właściwie cała seria o Emi, którą możemy czytać dzięki wydawnictwu Wilga i którą szczerze uwielbiamy głównie za jej wartości merytoryczne porusza mnóstwo aktualnych problemów, rozwiązywanych przez bohaterów -współczesne dzieciaki, dlatego tym łatwiej trafiają do współczesnych młodych czytelników i na długo zostają w ich głowach. Każdy tom zabiera nas w podróż – tym razem nie tylko smaczną, ale także uczącą tolerancji i wrażliwości.

Książka jest średniej grubości, ma miękką, kolorową i praktyczną okładkę, dlatego spokojnie można zapakować ją w plecakowe czeluście i zabrać na wakacyjne wojaże. Krótkie rozdziały, ciekawe, czarno-białe ilustracje, objaśnienie trudniejszych wyrazów i wartka akcja. Tak, zdecydowanie z Tajnym Klubem Superdziewczyn można przeżyć świetną przygodę i ani nie wspomnieć o nudzie. A na końcu? Na końcu niespodzianka! Polecamy dzieciom 6+.

CzytaMy8+