Niezbity dowód

Są takie osoby, które mają niebywałą zdolność pakowania się w kłopoty, które pojawiają się zawsze w niewłaściwym miejscu i czasie. Tylko nieliczna grupa potrafi wykorzystać tę przypadłość, akceptując w pełni jej konsekwencje. Pozostali po prostu pakują się w problematyczne sytuacje i ponoszą tragiczne nieraz skutki swojej obecności.

Karolina Szyszkowska, zwana przez przyjaciół Szyszką oraz Celina Stefańska to bez wątpienia dwie kobiety, które przyciągają kłopoty niczym magnes. Ta pierwsza potrafi jednak wykorzystać je do zdobycia doświadczeń, a także przekuć w pomysł na nową książkę, jest bowiem autorką poczytnych kryminałów. Ta duga zaś sama doświadczyła bolesnych konsekwencji, kiedy jej rodzice zostali zamordowani, a ona sama porwana i wieziona przez długi okres czasu. Teraz jednak powoli dochodzi do siebie psychicznie i doskonale radzi sobie w charakterze prywatnego detektywa, przy okazji przepracowując swoje traumy. Jeśli dodać jeszcze, że panie się przyjaźnią, wzajemnie dostarczając sobie tematów do rozpracowania i zagadek do rozwiązania, mamy gotowy przepis na porywający kryminał.

Osoby, które czytały poprzednie tomy przygód Stefańskiej doskonale wiedzą, czego po „Niezbitym dowodzie” mogą się spodziewać. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona książka nie tylko gwarantuje nam kilkugodzinną dobrą zabawę przy rozwiazywaniu kryminalnej łamigłówki, ale i wprowadza nas w świat dzieł sztuki oraz czasów, kiedy przedmioty użytkowe były prawdziwymi skarbami. Jednocześnie książka Małgorzaty Rogali zachwyca lekkością, tempem akcji oraz plastycznością opisów dzięki którym stajemy się niemal bezpośrednimi uczestnikami wydarzeń. Po książkę zatem sięgnąć mogą nie tylko osoby, które znają i cenią sobie twórczość autorki, ale i te, które poszukują nieoczywistego kryminału, w którym równie ważny jak zbrodnia, jest wątek obyczajowy.

Spotykamy Szyszkę w momencie, kiedy pracuje nam nową książką. W ramach zbierania do niej materiałów umówiła się na spotkanie z właścicielką sklepu z antykami „Czar Minionych Lat”. Katarzyną Łukaszczyk. Tyle tylko, że kiedy wchodzi do sklepu, zastaje tam … zwłoki. Okazuje się, że zamordowaną nie była sama właścicielka, ale jej pracownica, pracująca na pół etatu emerytka, Adela Naczyńska. Przed śmiercią dowiaduje się, że pewien przedmiot, który należał do jej rodziny, a który rzekomo uległ zniszczeniu w pożarze, znajduje się w obrocie. W jego posiadanie lata temu weszła właśnie szefowa Adeli, zakupując go na pchlim targu od człowieka prawdopodobnie nie mającego pojęcia, ile tak naprawdę jest wart.

Mowa tu o lampie, oryginalnym wyrobie Tiffany’ego, który powstał w jednym egzemplarzu. Katarzyna nie jest świadoma przeszłości Adeli dlatego nawet nie wie, jakie emocje wzbudziła u swojej pracownicy przynosząc lampę do sklepu, ani jakie będą tego konsekwencje. Lampa ma stać się jednym z eksponatów na wystawie dzieł Tiffany’ego w Bazylei, gdzie zresztą wystawiono jeszcze jeden przedmiot należący do Adeli. Kobieta natychmiast informuje właścicieli galerii, że przedmiot prawdopodobnie pochodzi z kradzieży, co nakręca spiralę wydarzeń.

Śledztwo w tej sprawie, wobec niekompetencji policji, prowadzi oczywiście Celina, wciągając i czytelnika w niebezpieczną przygodę, a przy okazji wzbudzając w nas zainteresowanie pracami Tiffany’ego oraz rynkiem dzieł sztuki. I nawet, jeśli długo nie będzie nas stać nawet na klosz do takiej lampy, to kto wie – być może po lekturze książki zaczniemy wypatrywać prawdziwych okazji? Oczywiście po tym, jak już odpowiemy na pytanie, kto targnął się na życie Adeli i miał czelność skraść lampę Katarzyny. I choć nie jest to książka, która zapisuje się w pamięci, to emocje przy rozwiązywaniu tej zagadki, podobnie jak przy poszukiwaniach antyków na rodzinnym gruncie są gwarantowane!

Polecam dla fanów kryminałów.

Tak, wiem jest to kolejna część serii, lecz wcale nie przeszkadza, by zacząć czytać ją od tej pozycji. Moim zdaniem nie ma w niej w ogóle nawiązań do poprzednich, poza pojedynczymi zdaniami/ wzmiankami, że coś się stało i tyle. Szczerze to tylko obudziło we mnie ciekawość, by poznać losy bohaterki- Celiny i zobaczyć jaką drogę przeszła i co po drodze się wydarzyło w jej życiu.

Wracając jednak do "niezbitego dowodu" przyznaję, iż było to moje drugie spotkanie z twórczością autorki i równie udane. Akcja wciągnęła mnie od pierwszej strony i książkę dosłownie pochłaniałam. Chciałam więcej i więcej... Wiesz jak to jest, musisz dowiedzieć się kto zabił...

Fabuła trzyma niesamowicie w napięciu, choć muszę przyznać, że chciałam już książkę spisać na straty... 😂 Autorka tak pokierowała historią, iż byłam pewna już w połowie książki, że wiem kto zabił. Dopiero, gdy dalej czytałam nabierałam wątpliwości czy aby na pewno mój typ jest dobry. I wiesz co? Oczywiście, że nie zgadłam. Poległam na całej linii. W ogóle nie spodziewałam się, iż osoba, która była mordercą nią będzie.

Strasznie polubiłam główną bohaterkę i jej przyjaciółkę. Ich charaktery, wzajemnie uzupełnianie się idealnie to wyszło, pewnie w poprzednich częściach też tak jest 😉

A jeśli słuchałaś moje story to wiesz również, iż spodobało mi się jedno rozwiązanie, które zastosowane zostało w książce. A mianowicie tytuły rozdziałów. Były one zrobione tak, iż z jednej strony wiedziałam czego się spodziewać, a z drugiej wprowadzały element zaskoczenia. Jak już jesteśmy przy rozdziałach, to były one krótkie i konkretne. A opisy ciekawe i napisane w taki sposób, iż moja wyobraźnia nie miała problemów, by pracować na pełnych obrotach ☺️

Książki Małgorzaty Rogali zachwycają mnie od dawna, a cykl z prywatną detektyw Celiną Stefańską lubię bardziej z każdym kolejnym tomem.

W trzeciej części „Niezbity dowód” możemy śledzić nie tylko sprawę tajemniczego morderstwa w antykwariacie i zaginięcia unikatowej i niezwykle cennej lampy Tiffany’ego, ale również historię jej powstawania. Autorka tak obrazowo opowiada o tych cennych dziełach sztuki, że z ciekawością obejrzałam w Internecie zarówno te oryginalne, jak i stylizowane na Tiffany'ego lampy.

To co niezmiennie podoba mi się w tej serii, to sięganie do przeszłości. Tutaj również Celina wraz z zaprzyjaźnioną autorką kryminałów znajdą powiązania z tajemniczym pożarem sprzed lat, w którym spłonęło wiele dzieł sztuki. Kobiety śladem zbrodni i zabytkowych lamp odwiedzą wystawę w galerii w Bazylei. Jeśli to miasto choć w połowie ma taki klimat, jak tchnący z kart powieści, to już jest na mojej liście miejsc do odwiedzenia.

Z każdym kolejnym tomem możemy również śledzić rozwój głównej bohaterki, jej walkę z własnymi ograniczeniami i traumami. A dodatkowym smaczkiem jest niewątpliwie wątek z sąsiadem Karoliny, potwierdzający zasadę, że najciemniej jest zwykle pod latarnią. A może pod lampą? Przed Celiną jednak nic się nie ukryje.

Jeśli lubicie lekkie, klimatyczne kryminały z ciekawą, powiązaną ze sztuką tematyką oraz budzącymi sympatię bohaterami, to ta seria jest dla Was idealna.

Bardzo lubię poznawać polskich autorów. Już od dłuższego czasu miałam w planach poznać twórczość pani Małgorzaty Rogali. Na mojej półce pojawiła się nawet jedna jej książka, ale nie miałam jeszcze okazji jej przeczytać. Ta książka nadal czeka, a ja zabrałam się już za poznawanie cyklu z Celiną Stefańską. Pierwsza część bardzo mi się spodobała. Nie zdążyłam przeczytać drugiej, a pojawiła się już trzecia. Nie lubię czytać cykli w losowej kolejności. Lubię zachowywać porządek. Jednak dla tego cyklu zrobiłam wyjątek, gdyż pojawiła się okazja przeczytania trzeciej części. Mimo, że nie czytałam drugiej to zabrałam się za nią i postanowiłam, że później wrócę do poprzedniczki.

Czytanie książki „Niezbity dowód” to czysta przyjemność. Z wielką radością wróciłam do świata Celiny Stefańskiej. Kobieta zdecydowanie zmieniła się od pierwszej części i z ciekawością przyglądałam się, jak wygląda teraz jej życie. Książkę czytało mi się bardzo szybko i z dużym zainteresowaniem. Znalazłam tu intrygującą zagadkę kryminalną, którą z chęcią rozwiązywałam wraz z bohaterami. Spotkałam się tutaj ze światem sztuki, z którym łączy się zagadkowe morderstwo. Miałam także okazję poznać ciekawych bohaterów, których polubiłam od pierwszej strony.

Po przeczytaniu pierwszej części o Celinie Stefańskiej sięgnęłam po trzecią. Nie polecam tego sposobu. Bez problemu odnalazłam się w historii, ale było dużo odniesień do wydarzeń z drugiej części, a to sprawiało, że żałowałam, że jeszcze jej nie przeczytałam. Wygrała tutaj moja niecierpliwość i chciałam jak najszybciej przeczytać „Niezbity dowód” po tym jak wpadł w moje ręce. Cykl o Celinie Stefańskiej ląduje wysoko w moim prywatnym rankingu książek. Muszę koniecznie poznać inne książki pani Rogali, bo coś czuję, że może stać się jedną z moich ulubionych pisarek.

Małgorzata Rogala całkiem niedawno rozpoczęła wydawanie drugiej serii, w której akcja toczy się wokół dzieł sztuki. ,,Niezbity dowód" jest kolejnym tomem tego cyklu.

Czasami wydarzenia sprzed lat mogą mieć odbicie także w teraźniejszości. Gdyby pewna sprzedawczyni w sklepie nie zauważyła, że klientka ma coś, co znała z dawnych czasów być może nadal by żyła. Stało się jednak inaczej i policja, a osobno prywatna detektyw rozpoczęli śledztwo.

Najbardziej podoba mi się seria z Górską i Tomczykiem, ale do tej też zaczynam się coraz bardziej przekonywać. Z przyjemnością w bardzo krótkim czasie i z olbrzymim zainteresowaniem zapoznałam się w tym tomie, w którym kluczową rolę odegrała pewna unikatowa lampa.

,,Niezbity dowód" Małgorzaty Rogali to już trzeci tom tej serii, który względnie można czytać jako oddzielną całość.