Niewolnica elfów T.3 Córa lasu

Czy masz już za sobą najlepszą książkę drugiej połowy tego roku? Ja tak! Muszę przyznać, że ten rok jest dla mnie wyjątkowo literacko udany. Tym wyżej ustawiona była poprzeczka, ale to, co wykreowała Justyna Komuda jest absolutnie nie do pobicia! Z jednej strony spodziewałam się, że po świetnej "Hegemon Apopi " i doskonałej "Kapłance chaosu" kolejna książka tej autorki nie może być zła, jednak "Niewolnica elfów " przebiła moje najśmielsze oczekiwania 💗! I to jest taka recenzja, którą bardzo chcę i nie chcę pisać. Chciałabym przekonać cały świat, że Córa Lasu jest świetną serią, którą warto czytać, a jednocześnie boję się, że nie zdołam oddać jej uroku i wartości w kilku słowach...

Apopi musi opuścić ziemie Lasu Północnego, gdyż elfy środka mogą chcieć wywrzeć na niej zemstę za nieszczęścia, jakie w ich mniemaniu sprowadziłana ich ziemie. Tak się składa, że Sora wybiera się właśnie do swego rodzinnego plemienia na wschodzie i przy okazji może zabrać Apopi ze sobą. Oczywiście ani Shiro ani Sheut nie zostaną na północy gdy Apopi tam nie będzie. Elfy wschodu są zupełnie inne od tych, które Apopi już zna, niesamowicie oryginalne i piękne w niepowtarzalny sposób. W dodatku parają się magią, mają niesamowite rytuały oraz inne podejście do Ludzi niż dotychczas nam znane długouchy. Jednak macki zemsty elfów środka sięgają i tu. Charakter dziewczyny niemal zostanie prze nie złamany, a jej siła- stłamszona. Przyjdzie jej mierzyć się ze stresem pourazowym, walczyć o życie i co najtrudniejsze wybierać znów między elfem a człowiekiem 😅. Podoba mi się eteryczna iskierka, która rozbłyska, gdy Apopi zwraca się do Serca Lasu. Będziemy mieli też okazję poznać elfy południa, o których do tej pory nie było mowy w serii.

Bardzo doceniam rys psychologiczny zawarty w tej książce. Justyna wnikliwie opisała jak Apopi powoli traciła siebie w traumatycznych okolicznościach i z jakim trudem i bólem się odradzała. Widzę tu ważną lekcję, że nie raz, by odzyskać wiarę w siebie, potrzebujemy drugiej osoby- na tyle bliskiej, by mogła nam przypomnieć kim jesteśmy; by w jej oczach móc przejrzeć się, jak w lustrze i odnaleźć w nich drogę powrotną do istoty wlasnego jestestwa i wyznawanych wartości. Z kolei obserwując rozgoryczenie Shiro po stracie Mamoru możemy się uczyć, że o emocjach warto rozmawiać, a czasem lepiej posmucić się we dwójkę. Jednak ten sam Shiro popełni w tej części niewiarygodną głupotę, dzięki której to Sheut wyjdzie na prowadzenie w emocjonalnych rozterkach dziewczyny, tylko na jak długo?

To, co wyjątkowo mnie zachwyciło w tej części to ważna rola Sory- ten dobroduszny oryginał już wiele razy pokazywał, jak ważna dla niego jest Apopi. Myślę, że gdyby kazdy z nas miał swojego Sorę, świat byłby dużo piekniejszym miejscem. W zasadzie przez całą serię wyglądam rozdziałów, w których ciepłym światełkiem błyska obecność elfa astronoma i cieszę się, że w tej części miałam okazję poznać go ciut lepiej. Jednak biorąc pod uwagę jak autorka wykorzystała jego obecność w ostatnich słowach w książce, aż zgrzytam zębami, że na rozwinięcie historii znów muszę czekać do kolejnego tomu

"Niewolnica elfów" to powrót do przygód Apopi - człowieka w świecie elfów. Dziewczyna po niefortunnych zdarzeniach musi opuścić Las Północy. Rusza do Lasu Wschodniego w towarzystwie przyjaciół. Nie spodziewa się, że zagrożenie czyha na każdą chwilę jej nieuwagi, a nieprzyjaciel nadejdzie w najbardziej nieoczekiwanym momencie...

Muszę przyznać, że warto było czekać na tej tom, bowiem jak do tej pory ta część podobała mi się zdecydowanie najbardziej z serii! Autorka przeszła samą siebie w pomysłach i zaskakujących zwrotach akcji, tworząc wyjątkowo emocjonującą, wartką opowieść, a jednocześnie czyniąc duży progres praktyczny w zrecznosci warsztatu, pióro było lekkie i fantastycznie przyjemne w odbiorze 😊

Z miłym zaskoczeniem odkryłam, jak szybko po tej długiej przerwie wdrożyłam się na nowo w magiczny świat, przypominając sobie z nową historią starsze zdarzenia. Nie ma tu ani chwili oddechu, bowiem od samego początku zostajemy porwani w wir dynamicznych zdarzeń, które do samego końca trzymają w napięciu. Nowe tereny ukazują zupełnie inne oblicze elfickie świata i jego zasad oraz problemów. Pozycja ludzi zostaje ukazana z jeszcze dramatyczniejszej perspektywy.

Sporo tu brutalności, które aż przerażała. To, co spotyka Apopi jest szczególnie wymowne w swym okrucieństwie. Kilka scen było szczególnie trudnych emocjonalnie do czytania, a współodczuwając cierpieniom bohaterki, widziałam autentyzm jej reakcji. Nie było tu filmowego heroizmu, a chęć przetrwania i determinacja, która skłania do czynów wbrew sobie. Jednocześnie odzyskana wolność i trauma budują siłę do kolejnej walki. Tak ukazana ścieżka rozwoju Apopi bardzo mnie przekonała do siebie i uważam ją za bardzo ciekawą oraz naturalną.

Nie zabrakło kontynuacji gorących wątków romantycznego trójkąta między bohaterami, który rozwija się w wielu nieoczekiwanych kierunkach. Nadal jestem zaskakiwana, gdy już myślę, że jest tu ostateczna decyzja, więc coś czuję, że to nie koniec tych perypetii🤭

Finalne zagranie było mocne, z ciekawym zabiegiem narracyjnym, który zaintrygował oraz świetną furtką do kontynuacji, na którą już niecierpliwie czekam. Polecam!❤️

„Niewolnica Elfów” J. K. Komuda.

Apopi z niepokojem oczekuje za wyleczenie Sheuta. Shiro wyczuwając narastającą trudną atmosferę proponuje jak najszybsze opuszczenie wioski.

Ponownie we trójkę wyruszają do Lasu Wschodniego. Podróż z ekscentrycznym Sorą okaże się być prawdziwymi testem przyjaźni i lojalności. Niebezpieczeństwo czai się wszędzie a rozeznanie sytuacji nie zawsze pomaga.

Czy Apopi będzie bezpieczna ?

Z kim przyjdzie się zmierzyć naszym podróżnikom ?

Komu można zaufać ?

Trzecia część opowieści o dziewczynie w świecie elfów. Chciało by się żec ➡ the final countdown, ale nie do końca.

Trochę inaczej widzimy głównych bohaterów. Poznajemy ich z nowych, nieznanych wcześniej nam stron. Autorka podejmuje trudne tematy i przekracza kolejne swoje pisarskie granice.

Mamy momenty brutalne i ciężkie. Mamy chwile pełne miłosnych uniesień. Wreszcie podróż, która okazuje się być testem dla każdego.

Malownicze krainy urzekają i rozbudzają naszą wyobraźnię. Nowe postacie ciekawią ale i mocno zaskakują. Zbliżamy się do końca ale wciąż nie dosięgamy kresu.

Podobało mi się zróżnicowanie innych zamieszkanych terenów. Różne polityki i społeczeństwa. Kuszące i otarte a równocześnie skrywające mroczne tajemnice.

Jestem pochłonięta przez postać zbuntowanej i butnej dziewczyny, która często robi a potem myśli. Przez elfa ukazującego nam w końcu swoją ludzką naturę. I oczywiście przez mordercę, który pomimo krwi na swych rękach posiada gorące serce.

Nie ukrywam, że liczyłam iż w tej części szala przechyli się na którąś ze stron… tak, musimy czekać na kolejne Czarowne otwarcie.

Fantastyka i ludzie. Rozterki i decyzje. Rodzina i obowiązki. Polecam.

Trzeci tom serii "Córa lasu" kontynuuje historię zwykłej dziewczyny w świecie elfów. W tej części akcja nabiera tempa, a bohaterowie stają przed ważnymi decyzjami, które zaważą nie tylko na ich życiu.

Jakie to było dobre! Działo się dużo, a ułożony dotąd świat elfów, trochę zmienia swój układ. W epicentrum wydarzeń oczywiście znalazła się Apopi, ale nic więcej Wam nie powiem 🤐 no może poza tym, że nie jest sama w tym bałaganie😈

Ja tej książki nie czytałam, ja ją pochłonęłam! „Niewolnica elfów” niesamowicie mnie wciągnęła i trzymała w napięciu do ostatniej strony. Uśmiałam się jak przy poprzednich tomach, szczególnie z żartów słownych, bo nikt tak nie potrafi przeklinać jak Justyna Komuda 🤭 Wbrew pozorom to nie jest łatwa sztuka. Muszę też podkreślić, że autorka bardzo dojrzała i rozwinęła skrzydła od debiutu. Utrzymała lekki rozrywkowy klimat, ale mocno rozbudowała charaktery postaci i to, co się w nich zmienia. Tu też więcej nie powiem 🤐

Największym zaskoczeniem tego tomu był moment wzruszający, o którym - znów - nic więcej nie powiem


Jeśli czytaliście poprzednie tomy, to ten bierzcie w ciemno. Jeśli nie czytaliście, to bierzcie wszystkie trzy od razu. Nie zawiedziecie się. Mnie pozostaje niecierpliwe czekać na kolejny tom i usychać z tęsknoty za Shiro.

"Niewolnica elfów" to już 3 część serii "Córa Lasu" i dalsza, fascynująca podróż przez elfie ziemie. Autorka czaruje opisami pięknych miejsc, kusi pysznymi daniami, bawi dialogami oraz intryguje ciekawą kulturą i zwyczajami mieszkańców lasu.

Jednak ten tom to nie tylko dobra zabawa i elfie imprezy. Oczywiście były zabawne momenty, bo ta seria ma bardzo fajny humor, ale było też trochę ciężkich chwil, które wręcz złamały naszą główną bohaterkę 😢. Pierwsze dwa tomy przy tym, co tutaj przeżyli bohaterowie, to taki lajcik 😉

Trzeba przyznać, że było emocjonująco, szczególnie pod koniec! "Niewolnica elfów" bawi, szokuje, wzrusza i łamie serce 💔. Początkowo było tak miło, że się zrelaksowałam, straciłam czujność (co w elfim świecie jest niedopuszczalne, pamiętajcie! 😱) i nie byłam gotowa na plot twisty, które zaserwowała nam autorka 🤯

Pod koniec Justyna zastosowała ciekawy zabieg, taki krok w stronę czytelników, żeby nie pozostawić ich w rozsypce podczas oczekiwania na kolejną część i już znów było miło, a potem przyszło ostatnie zdanie i... 💔😿

Myślę, że "Niewolnica elfów" nie raz was zaskoczy!

Ta seria rozkręca się z każdym tomem, a ten był jak dotąd zdecydowanie najlepszy!

Za mną trzeci tom cyklu „Córa Lasy: Niewolnica Elfów” pióra Justyny K. Komudy, którą miałam przyjemność przeczytać dzięki uprzejmości autorki oraz Wydawnictwa Czarowne.

Nie będę tutaj pisać zbytnio o fabule, by nie zaspoilerować nic osobom, które jeszcze nie poznały dwóch pierwszych części. Napiszę bardziej o moich odczuciach związanych z tym tomem.

„Niewolnica elfów” to jedna z nieodkładalnych historii na jakie trafiłam.

Z bohaterami zdążyłam się już zżyć w poprzednich tomach, lecz dopiero tutaj tak naprawdę widać ich rozwój i przemianę. Jestem pod wielkim wrażeniem, jakim człowiekiem stała się Apopi, bo w tym tomie po jej beztrosce i buncie nie ma już śladu, za to do głosu dochodzi rozwaga i odpowiedzialność. Jednak mimo całej swojej przemianie jej cięty język szczęśliwie się nie stępił i dalej mogliśmy przyglądać się jej słownym przepychankom z elfami.

Shiro w tym tomie, mimo całej mojej miłości do niego nie raz wyprowadził mnie tak z równowagi, że miałam ochotę go porządnie zdzielić po głowie. Na szczęście w końcu odzyskał ikrę i to chyba on najbardziej dojrzał. Dojrzała też jego relacja z Apopi, ale żeby przekonać się kogo w końcu wybierze dziewczyna, będziecie musieli sami sprawdzić czytając „Niewolnicę elfów”.

Wiecie co uwielbiam prócz bohaterów, świat stworzony przez autorkę. Jest on tak niesamowicie plastyczny. Nie raz czułam się jakbym podróżowała z Apopi, widziała cudne kolory, zapachy i niezmąconą ludzkimi rękami przyrodę.

Jednak największe wrażenie zrobiła na mnie sama fabuła. Justyna zafundowała nam niesamowicie emocjonującą historię. Do tego stopnia, że miałam ochotę w pewnym momencie tupnąć nóżką i wyrzucić książkę przez okno. Tutaj niczego do końca nie można być pewnym, a zdrada przychodzi z najmniej spodziewanej strony. Ta historia jest totalnie nieprzewidywalna. Poprzednie tomy były świetne, jednak nie było w nich takiego bólu i głębi, jak w „Niewolnicy”. Autorka nie tylko wciąga nas w akcje, ale także pochyla się nad psychiką postaci, a wszystko do siebie idealnie pasuje.

A wiecie co najlepsze? To jeszcze nie koniec.

Nawet nie wiecie jak ucieszyłam się, gdy kurier dostarczył mi przesyłkę, w której znalazłam trzeci tom Apopi. Nie zastanawiając się długo rozsiadłam się wygodnie na sofie i zabrałam prawie od razu za czytanie, gdyż byłam ogromnie ciekawa dalszych losów tej niezwykłej bohaterki. Uwierzcie mi, ale przepadłam na kilka godzin.

W magicznym świecie zamieszkałym przez elfy i inne stworzenia znalazła się ludzka dziewczyna, która stała się hegemonem i dorównywała im swym statusem. Nie każdy to akceptował, dlatego dwudziestolatka ciągle popadała w coraz to nowe i poważne tarapaty. Na szczęście mogła liczyć na pomoc zabójcy Sheuta oraz swych elfich przyjaciół.

Przez tragiczne wydarzenia w Lesie Środkowym Apopi zmuszona jest udać się do Lasu Wschodniego, by tam bezpiecznie wszystko przeczekać. Towarzyszy jej w podróży Shiro, Sora, Takuma i jego zabójczyni oraz Sheut. Dziewczyna w nowej społeczności czuje się dobrze i nie spodziewa się, że zostanie zdradzona przez tego, kogo uważała za przyjaciela.

Kogo spotkała i co wydarzyło się w Lesie Wschodnim? Czy oprawca zabije ją, a może ma względem niej własne plany? Czy przyjaciele ruszą jej z pomocą i czy zdążą na czas by uchronić ją przed śmiercią? Co jeszcze czyha na podróżników?

Jeśli nie czytaliście tej fantastycznej serii to koniecznie naprawcie ten błąd. Zaś ten kto zna wcześniejsze tomy nie zawiedzie się zagłębiając w lekturze, gdyż to czym uraczyła nas tu autorka jest niczym wulkan. Najpierw cichy i przyczajony, by w niespodziewanym momencie wybuchnąć i zaskoczyć. Momentami zbierałam szczękę z podłogi, ale nie brakowało też chwil grozy, niepewności i obaw o życie bohaterów.

Niektóre sceny były drastyczne i wywoływały u mnie sprzeczne uczucia. Wpadałam wtedy w złość i miałam ochotę komuś przyłożyć. Wcale nie dziwiłam się, że Apopi nie mogła zapanować nad sobą i stawała w obronie słabszych. Poruszone przez pisarkę trudne tematy naprawdę mną wstrząsnęły i doprowadzały do smutku. Na osłodę otrzymujemy też i pikantne sceny, które podgrzeją atmosferę i rozbudzą wyobraźnię. Rozterki charakternej hegemon i jej uczucia do dwóch postaci to nie lada orzech do zgryzienia. Kogo wybierze?

Podziwiam autorkę za jej kunszt pisarski, za wyobraźnię i przystępny styl, który pozwala na szybkie pochłanianie treści. Postaci są niezwykle interesujące, różnorodne, nieprzewidywalne i dają się polubić( no może z małymi wyjątkami). Opisy są bardzo realistyczne, aż tak bardzo, iż ja wyobrażałam siebie jak sunę w mleczno pudrowej wodzie i spaceruję po wspaniałym prastarym lesie. Wrażenia są bardzo intensywne, a dynamiczna akcja i ciągłe zagrożenia pobudzają produkcję adrenaliny. Tajemniczy, duszny klimat tworzy niesamowitą atmosferę przez co czytelnik nie może oderwać się od książki.

Dlatego zachęcam was kochani do sięgnięcia po tą nieprzewidywalną i mega intrygującą pozycję. Jestem pewna, że pokochacie Apopi jeszcze bardziej i będziecie jej kibicować. Jedyne zastrzeżenie jakie mam to fakt, iż znów muszę czekać na kolejną część, by poznać dalsze losy bohaterów. Ze swej strony polecam całym sercem.

Jestem ogromnym miłośnikiem historii o elfach.

A wy lubicie historie o elfach?

Moja miłość do nich urosła za sprawą Holly Black, która jako pierwsza przedstawiła mi szerzej te magiczne istoty. Jej książki podobały mi się, jednak zawsze czułam, że czegoś mi brak, że coś mi nie pasuje. Dlatego zaczęłam szukać innych książek o elfach i właśnie wtedy natrafiłam na książki J.K. Komuda z serii Córa lasu. Cóż to była za przygoda, wciągająca, niebezpieczna, pełna humoru i napięcia. Dlatego nie mogłam się doczekać premiery trzeciego tomu tej cudownej historii i powiem wam coś, już jutro jest premiera “Niewolnicy elfów”, czyli trzeciego tomu serii Córa lasu. Z każdą przerzucaną stroną, wiedziałam, że warto było czekać, to co działo się w tej książce, przechodzi najśmielsze oczekiwania i nie wiadomo, czy nie mam wybranego top 1 tego roku. Jestem zauroczona ta historią i może w końcu weźmiecie mnie za jakąś psychopatkę, ale właśnie przez brutalność, szczerość i ciężkie tematy, tak bardzo przypadła mi do gustu ta historia. Polecam ją całym sercem, w końcu nie o wielu książkach można powiedzieć, że są o wiele lepsze niż te Holly Black.

Towarzyszymy Apopi zaraz po wydarzeniach z poprzedniego tomu, a wiele się tam działo, to mogę wam obiecać. Jeśli nie chcecie spoilerów, to radzę ominąć tę krótką notkę.

Apopi spadła z deszczu pod rynnę i czarne chmury, które zebrały się nad jej głową, dosłownie stały się jeszcze czarniejsze. Ludzka Hegemon z ludzkim zabójcą to jedno, lecz to, co jest teraz przypisywane winie Apopi to już inna sprawa, nikt się nie zastanawia, czy to prawda, plotki rozchodzą się w zastraszającym tempie, a nasza bohaterka czuje, że nie ma już dla niej nigdzie miejsca. Wyrusza więc do Lasu Wschodniego, otoczona osobami, które wydają się być jej na tyle przychylni, by w razie co jej pomóc. Jednak, czy na pewno można wszystkim zaufać w 100%?

Książka brutalna i pokazujące zło, czy delikatna, spokojna, jaką wolicie?

Lubię oba rodzaje powieści, jak mam ochotę odpocząć od brutalności, to sięgam po coś lżejszego, co daje mi swoisty balans między treściami, jaki czytam.

Choć przyznaję, że prędzej sięgnę po tą brutalną, niż łagodną.

Pewnie się zastanawiacie, czemu w tej recenzji poruszam temat brutalności, a odpowiedź jest prosta, autorka zapewniła nam w “Niewolnicy elfów” prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Życie nie oszczędzało Apopi, przeszła wiele, jednak to, co się wydarzyło w tym tomie, rozdarło moje serce. Nie będę wam za dużo zdradzać, lepiej samemu sprawdzić co autorka jej tam zgotowała, jednak na samo wspomnienie ogromu bólu i upokorzenia, jakie spotkało Apopi, moje serce krwawi.

Na samym końcu autorka doprowadziła mnie do mikro zawału, na dodatek nie miałam z kim omówić tego, co odkryłam w tej książce i aż mnie nosiło, więc wszystkie swoje myśli przelałam na każdego domownika, który mnie chciał słuchać. Najważniejsze, że autorka nie zostawiła nas w niepewności jak w “Kapłance chaosu”, bo drugi raz bym tego już nie przeżyła.

Jeśli miałabym wybierać ulubiony tom tej serii, to “Niewolnica elfów” nim zostanie niezaprzeczalnie. Ta książka mną wstrząsnęła, przyprawiła o ciarki, rozbawiła, pochłonęła i doprowadziła do łez. Oj tak, napłakałam się przy niej sporo i nie żałuję ani jednej łzy.

Wybraliśmy się wraz z Apopi w kolejną podróż po magicznym lesie i poznaliśmy Las Wschodni, daje nam to szerszy obraz, jak elfy mogą się od siebie różnić. Chłonęłam każdy szczegół i wiem, że muszę od nowa przeczytać wszystkie książki, by spisać sobie dokładniej, jak wyglądają poszczególne Lasy i jak zachowują się Elfy w każdym z tych lasów.

A teraz parę słów o trójkącie miłosnym, który w tym tomie nabrał rumieńców i to sporych.

Z trójkątami mam zawsze problem, bo zawsze opowiadam się za jednym wyborem i przez całą powieść kibicuję jednemu i boję się chwili, w której autor zdecyduje zmienić tego, z którym ostatecznie pozostanie jego bohater. Co planuje autorka w tej serii? Nie wiem i powiem wam, że po “Niewolnicy elfów” mam taki mętlik w głowie, że sama nie wiem, z kim ostatecznie mogłaby pozostać nasza bohaterka.

Polecam wam całym sercem ten tom, jak i całą serię, a autorce dziękuje bardzo za zaufanie i liczne słowa wsparcia i uznania.