Nieskończone światy Jane

STRUKTURA

Dlaczego tym razem zaczynam od struktury? Dlatego, że aby zrozumieć to, co mi się podobało, a co mi przeszkadzało w tej książce, musicie wiedzieć, jak jest skonstruowana. K. Cashore postawiła bowiem na coś bardzo nietypowego. Brak tu podziału na rozdziały, jest za to podział na części, z których każda ma swój tytuł. Jednak nietypowe jest to, że pierwsza część jest wprowadzeniem do historii, zaś pozostałe, to różne wersje przebiegu wydarzeń z TEGO SAMEGO OKRESU CZASU. Coś na kształt alternatywnych rzeczywistości. Jane dochodzi do momentu, w którym musi podjąć decyzję, na co chce zwrócić swoją uwagę i czym chce się zająć w pierwszej kolejności. Kogo posłucha? Za kim pójdzie? Czy sprawdzi swoje podejrzenia sama? Każda z tych części opowiada inny wariant. I żeby było ciekawiej - prowadzą one do skrajnie innych wydarzeń. Trochę tak, jakby autorka pozwalała nam wybrać, jak potoczy się historia i jakie będzie zakończenie.

Co jeszcze warto wiedzieć odnośnie struktury? Narracja jest trzecioosobowa i co ciekawe - jest prowadzona w czasie teraźniejszym, co jest raczej rzadkim rozwiązaniem.

MIESZANE ODCZUCIA

No właśnie... Ta książka zdecydowanie pozostawiła mnie z mieszanymi odczuciami. Z jednej strony miała wiele elementów, które ogromnie mi się podobały, ale z drugiej... coś nie zagrało.

Ogromnym i nie wiem, czy nie jedynym w moim odczuciu plusem tej książki był pomysł na historię. Różne wersje tej samej opowieści i to jak bardzo były one od siebie odmienne - mega oryginalne, zarówno w zamyśle, jak i wykonaniu. Na początku nie miałam pojęcia, co mnie czeka, więc byłam ogromnie zdziwiona, gdy przy kolejnej części coś mi zaczynało podobnie brzmieć i zdawało mi się, że coś tu się cofnęło w czasie. Podejrzewałam nawet, że nastąpił jakiś błąd w druku. Jednak jak się okazuje, podobne było tylko kilka początkowych zdań, później już wszystko potoczyło się inaczej.

I jak tak myślę o tej historii, to mam w głowie jedną myśl - ale to genialne! Co więc zawiodło? Niestety, ale sporo elementów. Po pierwsze - chaos. Ten związany z powtarzaniem w kółko tego samego okresu czasu, ale w różnych kombinacjach mi nie przeszkadzał, bo to była cała gratka w Nieskończonych światach Jane, ale już tego chaosu związanego z całym Tu Reviens i bohaterami wybaczyć nie mogę. Momentami strasznie gubiłam się w tej lekturze, lub wręcz traciłam zainteresowanie. Mam świadomość, że autorka chciała wprowadzić tu jakiś chaos, by czytelnik poczuł zwariowany klimat tajemniczej posiadłości, jednak w moim odczuciu średnio jej się to udało i nieco zagubiła się we własnej powieści. Do tego dochodzą bohaterowie, którzy najzwyczajniej w świecie byli nijacy. Pojawiło się ich tylu, że Cashore nie była w stanie jakoś nadać im osobowości, skoro co średnio 100 stron pojawiała się alternatywna wersja wydarzeń poprzedzających galę. Za dużo wątków, za mało treści. Niestety, ale nie udało mi się nawet polubić głównej postaci, czyli Jane. Nie rozumiałam jej wyjątkowości, ani głupiego zachowania, z gadaniem do psa w momencie tropienia ludzi (oczywiście nikt ich nie słyszał, no przecież) na czele. Patrząc też na rozmiary tej książki, można byłoby spodziewać się konkretnej historii, a jednak okazuje się, że to książka... o niczym. Jest nawet parę wersji, ale co z tego, skoro każda z nich wydaje się dziwnie wyrwana z kontekstu i w sumie życia to ona nie zmieni...

Ta powieść zdecydowanie miała potencjał, ale smutne jest to, że autorce nie udało się go udźwignąć i pokazać.

PODSUMOWUJĄC

Nieskończone światy Jane, to książka, której nie można odmówić oryginalności. Kilka alternatywnych zakończeń, które zmieniają się wraz z podjęciem przez Jane różnych decyzji i coraz dziwaczniejsze scenariusze, jakie zaserwowano naszym bohaterom. Powieść nie uchowała się jednak przed wadami, w wyniku czego mogę stwierdzić, że książkę tę można potraktować jako ciekawostkę - jak najbardziej potrafi zainteresować swoją strukturą i całym zamysłem, jednak niekoniecznie zachwyci wykonaniem.

Nie polecam, ale też i nie odradzam, bo to tytuł tak specyficzny, że decyzja o sięgnięciu po Nieskończone światy Jane musi należeć w całości do Was. Znajdą się zapewne osoby, dla których ta lektura będzie gratką, ale też będą tacy czytelnicy, których ta historia ani trochę nie zachwyci. Ja plasuję się gdzieś po środku.

Tekst pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Czasami spokojne życie jest tylko pozornym wstępem do prawdziwej historii. Bywa tak, że równowaga która nas otacza znika i tracimy grunt pod nogami. Jak to jest zatem, kiedy wszystko co znamy i kochamy zostaje nam odebrane? Jak to jest stawiać po raz kolejny czoła nowej rzeczywistości? Przekonała się o tym główna bohaterka powieści Kristin Cashore, Jane.

Jane do tej pory miała szczęśliwe życie. Pod opieką ciotki Magnolii mogła przypominać normalną nastolatkę. Jednak, gdy tak zginęła gdzieś w mrocznych stronach Antarktydy - dziewczyna została rzucona w ramiona ponurej rzeczywistości. Porzuciła szkołę i podjęła się artystycznej naturze tworzenia parasolek. Z pozoru nieznaczącej pracy, która być może niedługo znajdzie swoje prawdziwe przeznaczanie. Jednak to co na pierwszy rzut oka przyciąga wzrok to sama osoba Jane - dziewczyny innej niż wszystkie, wyróżniającej się na tle swoich rówieśników. To dojrzała, pewna siebie osobowość, która nie odkrywa przed czytelnikiem wszystkich kart swojego charakteru. Myślę, że to za sprawą trzecioosobowej narracji, która stanowi subtelny dystans między postacią a czytelnikiem, ale to absolutnie nie jest wada: jedynie pierwsze przekonanie, że ta powieść jeszcze nie jeden raz nas zaskoczy.

Fabuła stawia przed czytelnikiem mnóstwo pytań. Przez swój wielowymiarowy charakter nie jest łatwo jednoznacznie ocenić rozgrywane wydarzenia i przy pierwszych stronach zrozumieć sens wydarzeń. To największy atut tej historii - zupełna niepewność związana z tym co rozegra się na kolejnych stronach. Jane kierując się słowami wypowiedzianymi w przeszłości przez swoją ciotkę trafia do Tu Reviens, rezydencji Thrashów. To osobliwe miejsce zachwycające od pierwszego opisu, których autorka nie szczędziła: poświęciła detale i szczegółowe nawiązania do wnętrza i charakterystyki mieszkańców by zaczarować czytelnika i wyjaśnić skąd pojawiające się pytania. To tylko potęguje niepewność wiszącą w powietrzu i tajemnicę, która wydaje się na wyciągniecie ręki a jednak wciąż jest nieuchwytna.

Na obraz całej fabuły składają się poszczególne historie. To one połączone w kompletną całość zaskakują pomysłowością autorki i jej talentem do pisania powieści innych niż wszystkie. Nie tylko styl wyróżnia Kristin Cashore na czele innych, to także stworzenie powieści pociętej na miliony kawałków - składanie ich stanowi wielką przyjemność dla czytelnika, który całym sobą angażuje się w rozgrywane wydarzenia i przerzucając stronę za stroną nie może oderwać się od lektury. To po części sprawka klimatu wiszącego w powietrzu: ciężkiej atmosfery niepewności, sekretów i niedomówień, które w finale zaskoczą na całego.

Nie mogę odebrać autorce ani pomysłu, ani tym bardziej nieograniczonej wyobraźni. Cashore napisała książkę intensywną, angażującą na całego, ale w najbardziej pozytywnym znaczeniu tych słów. "Nieskończone światy Jane" pozornie nie ma większego sensu, ale ze strony na stronę, gdy całość powoli nakłada się na siebie: oczywistość pojawia się natychmiast. Oto przed Wami propozycja równoległych światów jaka jeszcze nie powstała - lektura świeża i nietypowa, specyficzna a jednak warta przeczytania.

Według dr Briana Greene’a, autora książki „The Hidden Reality: Parallel Universes AND the Deep Laws of the Cosmos” w innym, równoległym świecie istnieje nasz odpowiednik, który dokładnie w tym samym czasie czyta ten sam artykuł. Można nawet pokusić się o to, że żyjemy w jednym z wielu wszechświatów, które oddziela od siebie jedynie cienka granica. A gdyby tak w jednym punkcie ta granica nie istniała. O tym co mogłoby się wtedy wydarzyć przeczytacie w Nieskończonych światach Jane autorstwa Kristin Cashore.

Gdzieś w głębi domu rozlega się dzwonienie,

dźwięczne i przejrzyste jak dzwoneczki na wietrze.

Pani Vanders, dziewczynka, Kiran, Ravi czy Jasper?

Ciociu Magnolio, myśli Jane, dokąd powinnam pójść?

Jane, artystka-amatorka w dziedzinie tworzenia parasoli, po śmierci swej cioci Magnolii na Antarktydzie, zostaje zaproszona przez swą koleżankę z młodszych lat, Kiran, do jej posiadłości – Tu Reviens. W drodze na wyspę, na której mieści się rodzinna nieruchomość Kiran, Jane zabawiana jest rozmową o rodzinie Panzavecchich, którzy nieudolnie napadli na bank, a także informacjami o gali, która ma się odbyć ze względu na przyjście wiosny. Poznaje również krótki biogram pozostałych domowników. Po przybyciu okazuje się, że każda z osób znajdujących się w domu ma swe tajemnice, zaś atmosfera zaczyna się zagęszczać gdy ginie jedno z ulubionych dzieł syna właściciela – rzeźba Ryby autorstwa Brâncusiego.

Ciężko jest opisać tę książkę, nie zdradzając istotnych elementów fabuły. A szkoda by było. Dlatego powyższy opis to tylko wstęp, pierwszy rozdział, zaś reszta to kolejne historie opowiedziane przez autorkę. Jest to bardzo ciekawy zabieg, w którym jedna decyzja pociąga za sobą kolejne ciągi wydarzeń. I mimo że wszystko dzieje się, przynajmniej na samym początku w Tu Reviens, w ten sam sposób, wybór Jane zmienia całkowicie sposób prowadzenia historii. Tak jakby rezydencja była bramą w której dla autorki stykają się równolegle rzeczywistości. Dlatego też otrzymujemy dwa zakończenia kryminalne oraz trzy fantastyczne.

Postaci są wyraziste i w każdej ze scen, pomimo drobnych zmian, z wielkim uporem dążą konsekwentnie do wykonania swych zadań. Choć nie zawsze będziemy w stanie obserwować czy im się to powiodło, poprzednie części pomagają nam nakreślić co się dzieje poza akcją. Podoba mi się to, że żadna z postaci nie jest zrzucana na dalszy plan w innych scenach, ich konsekwencja jest zauważalna, nawyki oraz obecność w danych miejscach powtarzalna, zaś gdy dojdą do swej części wszystko jest wytłumaczone. Jedyną zmienną jest parasolka.

Za polskie wydanie odpowiedzialne jest wydawnictwo Jaguar i pierwsza rzeczą która rzuca się w oczy to okładka ze zdjęciem Jose A. Bernata Bacete, którą do polskiego wydania opracowała Magdalena Zawadzka. Po prostu nie sposób przejść obok niej obojętnie, zaś określenie jej może przypominać kłótnię o kolor sukienki, która swego czasu rozgorzała w Internecie. Miłe dla oka jest też opracowanie graficzne wewnątrz książki.

Książkę warto przeczytać, gdyż oferuje nam coś ciekawego. Nie musimy jej czytać „od deski do deski” tylko po pierwszym rozdziale przeskoczyć do rozdziału ostatniego, a i tak nie stracimy nic z opowiedzianej historii.

[Adres usunięty]

Tu Reviens jest tajemniczą i zapierającą dech w piersiach rezydencją. To właśnie w to niezwykłe miejsce trafia Jane. Osiemnastolatka znalazła się tutaj na prośbę swojej ukochanej cioci, która niedawno umarła. Dziewczynie, po jej śmierci, bardzo ciężko było się pozbierać. Rzuciła szkołę i zatrudniła się w księgarni. Teraz przepych i rozmach posiadłości całkowicie ją onieśmielają, a wśród jej mieszkańców, mających pełno sekretów, czuje się nieswojo.

Kristin Cashore udało się stworzyć naprawdę nietypową i czarującą historię. Początkowo ciężko było mi się wgryźć w treść. Już zaczęłam się zniechęcać, gdy nagle urok książki całkowicie mną zawładnął. Totalnie wciągnęłam się w lekturę, zaczarowana tym magicznym i nierealnym światem. Autorka wprost bombarduje czytelnika, kolejnymi zaskakującymi wydarzeniami. Treść to praktycznie sama błyskawiczna akcja, tutaj naprawdę wiele się dzieje. Aż dziw, że udało się to wszystko ułożyć w tak spójną i logiczną całość. Główna bohaterka jest zupełnie niestandardowa i niepowtarzalna. Ma bardzo osobliwe i urzekające cechy, choć początkowo wydaje się nijaka. Z kolejną stroną zaskarbiała sobie coraz większą sympatię. W książce przewija się sporo innych barwnych bohaterów, których osobowości są kompletnie różnorakie. Ta książka jeszcze przez długi czas nie da mi o sobie zapomnieć. Zrobiła mi istną sieczkę z mózgu. To zaskakująca i niebywała lektura! Na pewno warto po nią sięgnąć.

Przyznam, że na początku nie mogłam wciągnąć się w tę książkę, a potem ją ogarnąć. Nie wiedziałam, że w tej powieści zostaną ukazane światy równoległe, a więc jeśli sięgacie po tę książkę to miejcie to na uwadze, aby później nie odczuć dezorientacji. Od razu Wam wyjaśnię, o co chodzi. Światy równoległe to światy, gdzie wszystko, co mogłoby się wydarzyć, wydarza się w ich różnych wymiarach. A to oznacza, że istniejemy w wielu wersjach i każda z tych wersji podejmuje różne decyzje, albo tę samą na wiele różnych sposobów. Tak samo było i w tej książce, co odkryłam z czasem.

Każda tych z Jane była na swój sposób inna, każda w różny sposób rozwiązywała tajemnice, ale łączyło je jedno: żałoba, samotność i szukanie własnej drogi. Żadnej z nich nie brakowało jednego: pasji i kreatywności do tworzenia niesamowitych parasolek. Jane krąży pomiędzy tajemnicami oraz intrygami, krok po kroku, w subtelny sposób rozwiązując je. Wszystkie postacie są dobrze skonstruowane. Niektóry jedynie przewijają się przez fabułę, rzadko w niej uczestnicząc, ale są takie, które pojawiają się częściej. Są nimi Ivy, która jest w szczególny sposób zainteresowana Jane oraz Kiran i jej brat, który jest miłośnikiem sztuki.

W książce jest wiele nawiązań do popkultury i literatury. Przewijają się wzmianki o doktorze Who czy Kubusiu Puchatku.

Widać, że autorka włożyła mnóstwo pracy w tę książkę, wiele rzeczy jest tu dopieszczonych, ale niekiedy czytanie mi się przeciągało. Brakowało mi również informacji, że znajduję się w innym wymiarze. Myślę, że gdyby ten szczegół się znalazł to lektura tej powieści przebiegałaby o wiele sprawniej i nie miałabym odczucia, że nie wiem, co się dzieje.

"Nieskończone światy Jane" to trochę zawiła książka, ale kiedy już wiadomo, o co w niej chodzi to trzyma czytelnika i nie puszcza. Sięgając po tę książkę miałam nadzieję na coś podobnego do serii Firebird, jednak to coś kompletnie innego. Osobiście uważam, że seria Claudii Gray wypada o niebo lepiej, co nie oznacza, że ta książka jest zła, ale fakt, faktem mogła być lepsza, gdybyśmy mogli się dowiedzieć o światłach równoległych na pierwszych stronach książki. Jeśli lubicie takie elementy w książkach jak wszechświaty, delikatny wątek miłosny, kryminalny i odrobinę magii to śmiało sięgnijcie po tę książkę. Mam nadzieję, że dla Was lektura tej książki będzie o wiele przyjemniejsza, kiedy wyjaśniłam Wam, na co zwrócić uwagę.