Nierozłączne

Nieznana powieść Simone de Beauvoir wydana po raz pierwszy pół wieku od powstania.

Powieść tę de Beauvoir napisała w 1954 roku, dwadzieścia pięć lat po nagłej śmierci swojej nabliższej przyjaciółki. Nigdy nie nadała jej tytułu ani nie opublikowała. Dzisiaj ta powieść, pod wieloma względami wciąż boleśnie aktualna, została oddana w ręce czytelników.

Andreé, nieprzeciętnie inteligentna, zabawna i żywiołowa dziewięciolatka, która w znacznym stopniu wyróżnia się na tle pozostałych dziewcząt w klasie Sylvie. Jednak zachowanie i sposób bycia Andreé nie przeszkadza Sylvie w zaprzyjaźnieniu się z nią. Dziewczynki bardzo szybko odnajdują wspólny język i pomimo sprzeciwu nauczycielek oraz matki Andreé spędzają ze sobą coraz więcej czasu.

Z biegiem lat niezależność Andreé kruszy się na oczach Sylvie kawałek po kawałku. Nieugięte społeczeństwo, konwenanse, religia, to wszystko powoli doprowadza do strasznej tragedii.

Zasiadłam do lektury tej książki i nie odłożyłam jej nim nie przeczytałam ostatniego zdania. "Nierozłączne" to trudna, emocjonująca a zarazem piękna powieść o prawdziwej przyjaźni. Historia Sylvie i Andreé choć prosta, to niezwykle prawdziwa. Niewątpliwie jest to powieść, która skłania nas do refleksji, tym bardziej, że nie mamy do czynienia z fikcją, a z prawdziwymi wydarzeniami z życia Autorki.

Z tych 200 stronach wylewa się mnóstwo emocji a całość dopełniają załączone fotografie i listy, które pisały do siebie Sylvie i Andreè.

Nie jest to łatwa lektura, ale uważam że zasługuje na uwagę każdego czytelnika. Polecam całym sercem

"Nierozłączne" Simone de Beauvoir to książka, która została napisana 25 lat po śmierci najlepszej przyjaciółki pisarki, a wydana została dopiero teraz pół wieku od powstania. Simone i Zaza są tu przedstawione jako Sylvie i Andrèe. Akcja toczy się na początku XX wieku. Dziewczynki poznały się w szkole. Sylvie odrazu obdarzyła Andrèe bezgraniczną miłością. Jej przyjaciółka niestety odstawała od reszty rówieśników gdyż miała swoje zdanie i poglądy, które nie były porządne w tamtych czasach wśród dziewcząt i kobiet. Nowela ta ukazuje nam nie tylko losy Zazy, ale także porusza ważne kwestie takie jak zduszanie w zarodku indywidualizm dzieci, wywieranie na nich presji oraz nierówne traktowanie kobiet. Życie Andrèe niestety zakończyło się zbyd wcześniej. Obłuda religijna, zakazy oraz dbanie o konwenanse tłamszą indywidualizm kobiety doprowadzając do jej śmierci.

Książka bardzo smutna jednak warto ją przeczytać. Pokazuję jak kiedyś ciężko było kobietom, że mimo upływu lat w wielu krajach nic nie zmieniło się w kwestii życia kobiet.

„Czy muszę spędzić życie na walce z ludźmi, których kocham?”

Sylvie ma dziewięć lat, do jej klasy przychodzi nowa uczennica – Andree. Między dziewczynkami szybko nawiązuje się nić sympatii, z czasem przeradza się w przyjaźń. Andree bardzo wyróżnia się od swoich koleżanek – panienek z dobrego domu, jest żywiołowa, nieprzeciętnie inteligentna, na każdy temat ma swoje zdanie. Co nie podoba się wielu, ich przyjaźni przeciwstawiają się matka Sylvie i nauczycielka. Dziewczynki rozumieją się i wspierają na każdym kroku. Czas, konwenanse, nieugięte społeczeństwo i obłuda religii robią swoje, Andree staje się jakby mniej, miałam wrażenie, że dziewczyna gaśnie, jej swoboda i odwaga zostają zaszczute, dochodzi do strasznej tragedii…

Przenosimy się początku XX wieku, do Francji, stopniowo poznajemy historię dziewczynek, które stają się nastolatkami. Z biegiem rozwoju wydarzeń wszystko zaczyna zmierzać w złym kierunku. Morze emocji. Ówczesny świat był bardzo niesprawiedliwy i niechętny dla kobiet, które odważyły się mieć własne zdanie.

Ciekawym uzupełnieniem historii są umieszczone w książce zdjęcia dziewczynek i ich listy. Powieść została napisana w 1954 r. pozostawiona bez tytułu. De Beauvoir napisała ją po dwudziestu pięciu latach od nagłej śmierci swojej najbliższej przyjaciółki. Jest to pierwsze wydanie.

Nie jest to łatwa i przyjemna historia. Trudno przejść obok niej obojętnie. Choć tekst powstał wiele lat temu do dziś jest boleśnie aktualny. Tę historię powinien przeczytać każdy… Tatiasza i jej książki.

Niech mi ktos wytłumaczy ten fenomen? Dlaczego, kiedy lektura jest nieprzeciętnie dobra, wrecz wyjątkowa , tak trudno znaleźć słowa, które by oddały jej urok?

25 lat po śmierci najukochańszej przyjaciółki, autorka odważyła się pokazać na światło dzienne książkę, którą przedstawia przyjaźń łączącą dwie kobiety.

Tytułowe ,,nierozłączne" to Sylvie i Andrèe. W rzeczywistości Simone i Zaza. Dziewczynki poznały się w szkole i od tego momentu przeciwstawiały się społeczeństwu na tyle na ile było możliwe. Mimo sprzeciwu nauczycielek i mamy Andrèe zawsze i wszędzie były razem. I tyle tytułem wstępu myślę, że wystarczy. Historia premium banlanie prawa? Ot, zwykła dziewczęca przyjaźń. Nic bardziej mylnego, bo taka relacja jaka łączyła główne bohaterki, rzadko zdarza się w rzeczywistości. Historia zapewne poruszy nie jedno serce i wyciśnie łzę z nie jednego oka. Ale nie jestem pewna czy ta książka jest tylko o kobiecej przyjaźni, bo porusza może nawet ważniejszy temat. Świetnie zostały zobrazowane kwestie i uwarnkowania społeczne, indywidualność ludzka zduszana w zarodku, prawa kobiet (czy raczej ich brak), religia i oczekiwania społeczeństwa.

Krótka historia przepełniona ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Smutkiem, stratą i tęsknotą a jednocześnie ponadczasowa, bo dziewczyny pragną jedynie być szczęśliwe nie zważając na konwenanse.

Świetnym uzupełnieniem lektury jest wstęp napisany przez Margaret Atwood oraz zdjęcia i korespondencja Sylvie i Andrèe.

Dotychczas niepublikowana powieść francuskiej pisarki Simone de Beauvoir ujrzała światło dzienne. Jest to autentyczna historia, którą autorka spisała w 1954 roku.

"Nierozłączne" to historia przyjaźni, która kształtowała się w trudnych czasach, gdy kobiety nie miały prawa głosu w wielu istotnych kwestiach. Ich niezależność w wielu dziedzinach życia była dla nich barierą, której nie sposób było przezwyciężyć.

Lecz to czym mogły się cieszyć, co mogły pielęgnować z należytą starannością to ich przyjaźń. W niej mogły się zatracać, dzielić swoimi pasjami, odkrywać światy dotychczas nieznane, fascynować się nauką, rozmowami. Ta przyjaźń kształtowała się na przełomie lat, burząc wszelkie konwenanse, które były im narzucane, dając możliwość decydowania o sobie.

Dwie różne osobowości, które świetnie się wypełniały, pomimo braku przychylności ze strony dorosłych, stanowiły nierozłączny duet.

Ta historia porusza, przepełniona jest bezgranicznym oddaniem. Całości dopełniają zdjęcia i listy.

Książka jest autorstwa Simone de Beauvoir. Muszę przyjąć ,że nie znam autorki i kompletnie nie znam twórczości. Książka "Nierozłączne" wpadła w moje ręce przypadkiem. Czy warto ja przeczytać? Ja uważam, że tak ale jak to bywa nie każdemu wszystko pasuje.

Fabula książki to lata z początku XX wieku. Poznajemy główne bohaterki Sylvie oraz nową koleżankę klasie Andree. Ta druga nie pasuje w konwenanse ówczesnej Francji. Żywiołowa, mająca swoje zdanie. Obie dziewczynki połączyła przyjaźń, która wraz z każdym rokiem zmieniała się.

Historia bardzo ciekawa z emocjonalnym tłem. Co ważne historii jest napisana przez autorkę w roku 1954 i to są jej własne doświadczenia. Książka ukazuje nam jak dwie pozornie różniące się od siebie dziewczynki nawiązują wspólna relacje. Andree wraz z czasem ulega coraz bardziej konwenansom, ramkom, w które próbują ja wsadzać nauczyciele. Widzimy jak się zmienia, gaśnie i jak to na nią wpływa źle. Sylvie bardzo chce pomóc przyjaciólce ale jej próby niestety kończą się niepowodzeniem.

Historia jest nietypowa, trudna w czytaniu, nie ze względu, że ciężko się czyta ale na treść. W dodatku dla nas są to czasy, które znamy tylko z notek historycznych. Jest pełna emocji, ciężkich dla nas do zrozumienia zasad, które musiały dziewczynki przestrzegać, reguł, którymi kierował się ówczesny świat. Cała historia nie ma happy endu.

Dużym plusem historii są materiały ikonograficzne po zakończeniu. Książka nie jest gruba ma zaledwie ok. 150 stron. Ma także piękne wprowadzenie napisane przez Margaret Atwoood. W materiałach mamy zdjęcia autorki i jej przyjaciółki zwanej Zazą. Dodatkowym atutem są listy pisane przez dziewczynki. Oprócz tłumaczenia mam oryginalne zdjęcia lisów. Polecam

Niektóre książki trafiają w nasze ręce i w najbardziej nieoczekiwany sposób trafiają prosto w serce. #nierozłączne to książka, która swoją objętością nas nie zaskoczy ale swoim wnętrzem sprawia, że jest bardzo wartościową pozycją.

Trafiamy do Francji na początku XX wieku, gdzie w życiu przede wszystkim obowiązują utarte schematy. Kiedy poznajemy nasze bohaterki mają one po 9 lat i całe życie przed sobą. Ich beztroska, chęć poznawania świata i wspólna sympatia są początkiem cudownej przyjaźni. Jednak w trakcie jej trwania z żywiołowej i niewpasowującej się w konwenanse Andrée rok po roku zostają zabranie podstawowe pragnienia, zwykła codzienna żywiołowość. Przestaje mieć swoje indywidualne zdanie a jej miejsce zastępuje bierność i uległość. Temperament dziewczyny, jej ogromne serce w okrutny sposób obdzierane jest przez wymagające społeczeństwo. Za każdym razem z poznanej nam dziewczynki zostaje coraz mniej aby stać się podobną do wielu innych takich samych postaci.

Niczym się nie wyróżniać. Żyć tak aby nie zostać dostrzeżonym. Zgadzać się na każdym kroku. Przerażająca wizja świata, który gdzieś kiedyś miał miejsce. Ileż dziewcząt i ich pragnień było niszczonych w zarodku? Ile serc zostało złamanych? Nigdy się nie dowiemy, ale ta książka daje nam szansę przybliżyć się do tamtego świata, zajrzeć w niego na chwilę. Pozwala nam również przeczytać niesamowite świadectwo życia dziewczyny, którą śmierć zabrała z tego świata. Tęsknota, miłość, przywiązanie autorki do naszej bohaterki wychodzi w każdym zdaniu. Niesamowite doświadczenie przed Wami

„Czy muszę spędzić życie na walce z ludźmi, których kocham?”

Simone de Beauvoir (ur. 9 stycznia 1908 r., zm. 14 kwietnia 1986 r.) – to jedna z najbardziej znanych francuskich pisarek. Filozofka i feministka, działaczka i niezależna myślicielka. A przy tym słynna skandalistka. Niejednokrotnie szokowała opinię publiczną śmiałymi i niezależnymi poglądami, jak również stylem życia.

Jej życiorys i twórczość to fascynująca podróż pełna kontrowersji, spektakularnych skandali, filozoficznych zamachów, trafnych życiowych spostrzeżeń oraz bólu istnienia.

„Nierozłączne” to do tej pory niepublikowana powieść Simone de Beauvoir. Napisała ją w 1954 r., 25 lat po nagłej śmierci swojej najbliższej przyjaciółki. Autorka pozostawiła tekst bez tytułu i nigdy go nie opublikowała.

Ponad pół wieku od jej powstania, nieznana nowela ujrzała jednak światło dzienne.

Fabuła książki ma zatem swoje źródło w osobistych doświadczeniach samej autorki. Historia ta zainspirowana została wielka przyjaźnią Simone de Beauvoir i Elizabeth Lacoin (zwanej Zazą), przyjaźnią intensywną, wielowymiarową i niestety brutalnie przerwaną, na zawsze..

Sylvie Lapage (alter ego Simone de Beauvoir) oraz Andrée Gallard (alter ego Zaby) poznają jako małe dziewczynki w szkole.

Sylvie jest panienką z dobrego domu, jedną z najlepszych uczennic, kochającą literaturę, „skrępowaną ciasnym gorsetem dobrego wychowania” i respektującą zasady chrześcijańskiej moralności burżujką.

Andrée okazuje się być „jedyna w swoim rodzaju”, nieprzeciętnie utalentowaną, zabawną, żywiołową i wyjątkową osobą, która ma własne zdanie na każdy temat i wyraźnie odstaje nie tylko od koleżanek, ale również od obrazu przykładnej panienki z dobrego domu.

Dziewczynki szybko odnajdują wspólny język i mimo sprzeciwu nauczycielek i matki Andrée stają się nierozłączne.

Z biegiem lat blask Andrée gaśnie.. jej chęć wyrwania się z konwenansów swoich czasów blednie. Młoda kobieta stara się dostosować do pokładanych w niej oczekiwań, wyrzec się siebie, swoich marzeń i pragnień, wręcz o sobie zapomnieć w imię rodzinnych tradycji, zasad społecznych, religijności. Doprowadza to jej ciało, umysł i duszę do ruiny.. A wszystko to na oczach bezradnej przyjaciółki, która ni jak nie potrafi jej pomóc, choć nieustannie próbuje..

Na uwagę zasługuje piękny wstęp do książki napisany przez Sylvie Le Bon de Beauvoir, profesorkę filozofii i „duchowa córka” Simone, który przybliża postać samej autorki i jej przyjaciółki. Wprowadzeniem opatrzyła Margaret Atwood.

„Nierozłączne” to nowela z ponadczasowym przesłaniem. Choć smutna, pełna goryczy i bólu, to zawierająca jasny i klarowny przekaz dotyczący istoty życia na własnych zasadach i zgodnie ze sobą, wagi posiadania swoich poglądów i pasji, bezzasadności narzucania komuś własnych oczekiwań, obarczania presją, co stanowi w istocie przemoc. Zawierająca nadal tak ważny głos o tolerancji, akceptacji i empatii.

To literatura piękna wysokich lotów.

Polecam.

„Jeśli mam w oczach łzy dziś wieczorem, to czy dlatego, że ty umarłaś, czy dlatego, że ja żyję?"

Są takie przyjaźnie, gdzie przywiązanie i fascynacja znajduje się jakby krok od miłości, choć nigdy nie wychodzą poza ramy przyzwoitości. Gdzie dwie osoby zawsze są obok siebie, ale nie zawsze doceniają swojej obecności, a choć dobrze się znają, to niewiele wiedzą na swój temat. Relacja Sylvie oraz Andree zaczyna się, gdy dziewczynki mają około dziewięciu lat i trwa przez całą ich młodość, a przyjaźń, jaka ich łączy, opiera się na ciągłej obecności i nie wyjawianiu targających nimi uczuć. Jedna nie potrafi zdradzić drugiej jak ważna jest dla niej, a szczere rozmowy niekoniecznie cokolwiek zmieniają. Ich życia jednak toczą się wspólnie, co bywa frustrujące, ale ma w sobie piękno.

I choć ich przyjaźń znajduje się w centrum tej minipowieści, to jej ogromnym atutem jest nakreślenie sytuacji kobiet w Francji pierwszej połowy dwudziestego wieku. Kajdany konwenansów zmuszają je do szukania męża i to takiego, którego zaakceptują rodzice, a o samorealizacji mogą zapomnieć. Wciąż nie wywalczyły praw wyborczych i wciąż żyły dla rodziny, nie dla siebie. Jednostki, które potrafiły być pewne siebie i wyróżniały się upartością, należały do rzadkości, a gdy już się pojawiały, to społeczeństwo (czy to nauczycielki, czy rodzice) próbowało je stłamsić. Wiele musiały, niewiele mogły i nic nie zapowiadało zmian.

Simone de Beauvoir to pionierka feminizmu drugiej fali i już od pewnego czasu dochodziły do mnie słuchy o jej twórczości, ale zupełnie nie spodziewałam się po „Nierozłącznych" takiej wrażliwości. Tyle miłości zmieszanej z bólem. Tyle starannie odmalowanych portretów. Miłe było to zaskoczenie, a wszystko uderzyło we mnie mocniej dzięki świadomości, że losy Sylvie i Andree bazują na relacji autorki i jej przyjaciółki Zazy. Może akurat ta nowela nie zostanie we mnie na długo (choć kto wie?), ale czas spędzony podczas jej lektury był przyjemnie bolesny i nawet się cieszę, że poświęciłam jej fragment mojego życia.

przekł. Regina Gromacka

Psst, we Wprowadzeniu Margaret Atwood zdradza swój stosunek do tekstów Simone de Beauvoir i wręcz broni „Nierozłącznych" przed oceną Sartre'a, prawdopodobnie przez którego nowela ta długo nie mogła doczekać się swojej premiery. I choć czyta się to przyjemnie, to na większą uwagę zasługuje Wstęp Sylvie Le Bon De Beauvoir, która w pięknych słowach wyjaśnia okoliczności powstania utworu.

„Nierozłączne” to książka, która została napisana przez De Beauvior w 1954 roku, czyli dwadzieścia pięć lat po śmierci przyjaciółki. Hołd. Poruszająca opowieść o sile przyjaźni, bliskości ale także o straszliwym bólu i trudach związanych z życiem w którym nie było mowy o jakichkolwiek odstępstwach od reguł i zasad. Patrząc na to cieszę się, że żyje w czasach obecnych, a takich uczuć i emocji doświadczam tylko i wyłącznie czytając. Niesprawiedliwości losu jakich doświadczały dziewczęta są trudna do zrozumienia i wywołują emocje, które kotłują się do samego końca. Historia ukazuje bardzo otwarcie realia życia i z pewnością nie są one łaskawe, nie ma sielanki ani nawet wielu powodów do radości ale chce się ja przeczytać do ostatniej strony. Dzięki temu, że na końcu zostały zamieszczone zdjęcia i listy relacja z jaką spotykamy się w książce staje się dużo jaśniejsza. Mimo, że nie zostanie ona moją ulubioną pozycją to i tak bardzo Was zachęcam do przeczytania.

Książkę bym skierowała do osób po przejściach, którzy utracili kogoś bliskiego, swoją tak zwaną drugą połówkę. Historia się tyczy dwóch dziewczynek, które mocno się ze sobą związały. W sumie jedna z nich nie wyobrażała sobie życia bez drugiej. Co ciekawe każda z nich była inna, miały odmienne temperamenty i nawet zainteresowania odbiegały od siebie. Jedna z nich bardzo dobrze się uczyła, a druga po roku nieobecności bardzo chciała wszystko nadgonić. Jej pewność siebie czasem raniła tą drugą, jednak z biegiem czasu dostrzegała błędy w swoim zachowaniu. Wtedy ją przepraszała, a ta druga wszystko jej wybaczała. Można by powiedzieć, że się od siebie uzależniły.

Wraz z biegnącym czasem ich rodzice niekoniecznie chcą być się ze sobą spotykały. Różnią ich normy społeczne, każda z rodzin żyje innymi przekonaniami. Z biegiem lat jedna z nich zaczyna się zmieniać. Dzieje się coś niedobrego, a druga nie potrafi mieć na to wpływu. W końcu zawsze była tą bardziej delikatną, więc jak poradzić sobie z kimś, kto zawsze chodził swoimi ścieżkami? Do przewidzenia było, że wydarzy się tragedia. Nie sądziłam tylko, że w ten sposób zostanie ukazana.

Dalszą historię pozostawię tym, których książka zainteresuje. Warto po nią sięgnąć choćby z powodu poznania tej pięknej historii. Napisana jest z nieukrywaną delikatnością, choć autorka nie pozwala nam się długo nią dręczyć. Tutaj wszystko ma swoje miejsce i czas, a sama pozycja nie jest długa. Początkowo mamy dłuższe wprowadzenie do historii, jednak pozwala nam dokładniej zobrazować późniejszą historię. To dawniejsze czasy, jeszcze przedwojenne, więc i przekonania ludzkie były zupełnie inne. Ludzie pobierali się pod presją, nie było miejsca na uczucia. A gdy takowe się nawet pojawiały, to rodzina spychała je na boczny tor. Własne zdanie się dla nich nie liczyło, to rodzic sprawował władzę nad dzieckiem i on decydował z kim na się wiązać.

Dość smutna historia, która w przypływie nostalgii będzie na długo zapamiętana:-)