Tych dwoje. Niepokorni

To już trzecia część trylogii Niepokorni. Dwa poprzednie tomy dotyczyły Kacpra i Kamili, a teraz na pierwszy plan wychodzi uczucie Ksenii i Adriana. I to nie jest łatwa znajomość, chłopak jest starszy o 6lat, ma za sobą nieciekawą przeszłość, a ta daje o sobie znać w najmniej odpowiednim momencie. Czy ta miłość ma szansę?

Na początku zaznaczę, że odczuwam zgrzyt jeśli chodzi o wiek bohaterów. Książka jest reklamowana jako lektura dla nastolatek, dziewczyn 14letnich, może 15letnich. A bohaterzy są pełnoletni, pracują w nocnych klubach, babrają się w narkotykach czy uprawiają przygodny seks. Może jestem stara, ale mnie to nie pasuje. Chociaż Ksenia nie zachowuje się jakoś zbytnio dojrzale, a przkonanie, że wszyscy dorośli są źli raczej przystoi młodszym bohaterkom.

Sama historia jest krótka i prosta. Uczucie pokroju Romea i Julii, niezrozumienie przez otaczający świat, problemy z przeszłości - to wszystko stanowi oś powieści. Nie będzie zwrotów akcji, chociaż jedna strzelanina się trafi. Trochę to wszystko naiwne, czarno-białe, ale w ogólnym rozrachunku przyjemne. Bo książkę szybko się czyta, nie jest nudna i odpowiada na zapotrzebowanie nastolatek. Miłość do grobowej deski pomimo wielu trudności. Ja nie jestem romantyczna i może tu jest pies pogrzebany?

Ostatni tom można czytać bez znajomości poprzednich, bo wydarzenia nie łączą się mocno, raczej to luźne nawiązania. Powieść dla romantyczek, które lubią szczęśliwe zakończenia.

Czasem najważniejsza jest miłość, nie ta wyidealizowana, piękna, wzniosła i czcząca uczucia, lecz ta nosząca blizny, nie mająca nic wspólnego rozsądkiem, płynąca z najgłębszych zakamarków serca, szalona i skomplikowana. To ona daje siłę walczyć o to, co inny spisali dawno na straty i jednocześnie bywa jedynym światełkiem w tunelu teraźniejszości, pełnej beznadziei.

Ona nie powinna się w nim zakochać, ON o tym wie, ale czy da się uciec przed takim uczuciem? Adrianowi zbyt zależy na Ksenii by mógł pozwolić sobie na uczucie do niej, woli stać z boku i jedynie obserwuje dziewczynę. Nie tak łatwo wytrwać w swojej decyzji kiedy serce podpowiada całkiem inną drogę, ale w jego otoczeniu nie ma dla niej miejsca. Ona ma inne zdanie i problemy, które coraz mocniej wpływają na jej życie. Tam gdzie powinna znaleźć bezpieczeństwa i opokę czyha na nią największe zagrożenie. Światy tych dwoje nie są aż tak różne jak mogłoby się wydawać, w obu wystarczy chwila by już nie móc zawrócić ze ścieżki, na którą ktoś inny ich brutalnie wpycha. Jednak jest coś, co daje im nadzieję na lepsze jutro i przede wszystkim sprawia, że czują się szczęśliwi, niepokorność ma swoją cenę, ale czasem także nagrodę, dla tych którzy nie boją zaryzykować.

Kochać to rzadko kiedy bujanie na obłoku w pastelowym kolorze i odczuwanie nieskazitelnego błogostanu u boku ukochanej osoby. O wiele częściej to prawdziwy węzeł sprzecznych emocji lub uczuciowa sinusoida, w jakiej szczęście i chwile zwątpienia wciąż przeplatają się. Anka Sangusz po raz trzeci pokazała co naprawdę znaczy miłość, ta będąca daleka od cukierkowo przesłodzonego, lukrowanego, obrazu bez jakichkolwiek rys i jednocześnie kiełkująca wbrew wszystkim i wszystkiemu. „Tych dwoje” z serii Niepokorni ma bunt i dramatyzm wpisany w fabułę od pierwszej do ostatniej strony, jedno i drugie nadaje rytm historii Ksenii i Adriana, w jakiej nie ma miejsca na proste pytania, za to odpowiedzi są zerojedynkowe, bo liczą się oni albo raczej ona, ON i ich uczucie. Jednak nie ma w nich oczywistości, za to są wątpliwości, próby zwalczenia tego, czego już nie da się wyrwać z serca i umysłu. Pisarka w wcześniejszych częściach odkrywała przed czytelnikami meandry uczuć, ale w „Tych dwoje” są one najbardziej odczuwalne, podobnie zresztą jak i siła miłości bohaterów, którzy w jej imię podejmują najtrudniejsze w życiu decyzje, jakich skutki będą nieodwracalne i nie da się zrobić kroku wstecz. Ta książka ma w sobie to, co sprawia, że nie da się ją łatwo zaszufladkować i odłożyć pomiędzy inne, podobne. Pozostaje w pamięci na długo, bo nie jest słodką bajką, liczy się w niej przeszłość, od której postaciom nie udaje się uciec i teraźniejszość z jakiej chcą się za wszelką cenę wydostać, pytanie co z przyszłością? Do niej klucze są w rękach dwójki młodych ludzi, kochających szaleńczo i stąpających po cienkiej linii zawieszonej nad przepaścią, w jakiej jest samotność, strach i bezpowrotna utrata najbliższej osoby. Niepokorna miłość nie pozwala o sobie zapomnieć i jest źródłem siły kiedy świat zaczyna się walić jak domek z kart.