Niepamięć. Suder. Tom 1

Doskonała książka .Pierwszy raz czytałam dzieło tego autora i jestem zachwycoma sięgam po więcej

Pisarze kochają motyw amnezji. Daje im mnóstwo możliwości, pozostawia szerokie pole do popisu dla wyobraźni. Wydawać by się mogło, że wszystko w tym temacie zostało już powiedziane, a jednak na rynku wydawniczym co rusz pojawia się nowa powieść zawierająca ów wątek. Marek Stelar w swojej najnowszej powieści Niepamięć także się o niego pokusił i zafundował amnezję swojemu głównemu bohaterowi. Chcecie się przekonać, jak w moim odczuciu autor poradził sobie z tym tematem? Służę uprzejmie 😊

„Nie jestem dobry…”

Podinspektor Dariusz Suder, szef Zespołu do spraw Międzynarodowej Współpracy Policji KWP w Szczecinie, w porozumieniu z niemieckimi służbami przygotowuje akcję przejęcia narkotyków w porcie w Stralsundzie o kryptonimie „Strela”. W szczegóły zostały wtajemniczone tylko najważniejsze osoby, niezbędne minimum. Wszystko idzie zgodnie z planem. Podejrzani wydają się być nieświadomi roztoczonej nad nimi dyskretnej obserwacji. Akcja powinna zakończyć się spektakularnym sukcesem, nieprawdaż?

W życiu prywatnym Suder nie radzi sobie tak dobrze jak w pracy. Uwikłany w romans ze swoją podwładną, Martą, nie zauważył momentu, w którym oddalił się od żony Joli i prawie całkowicie stracił kontakt z córką. Gdy nakrywa Agnieszkę z chłopakiem, w niedwuznacznej sytuacji, nie potrafi zaakceptować faktu, że jego mała dziewczynka niczym łabędź przeobraziła się w piękną, młodą kobietę. Po karczemnej awanturze z córką oraz żoną uzmysławia sobie, że czas naprawić relacje z najbliższymi. Aby wynagrodzić swoim kobietom wcześniejsze zaniedbania postanowił zabrać je ze sobą w podróż służbową do Berlina.

„– Został pan postrzelony w głowę. […] Był pan w śpiączce, potem wybudził się pan z niej, ale nastąpiły pewne komplikacje natury ogólnej, przez które został pan przeniesiony na oddział intensywnej terapii i wprowadzony ponownie w stan śpiączki, tym razem farmakologicznej. Wygląda na to, że wraca pan do życia. Ma pan silny organizm, więc…”

Kilka miesięcy później Suder budzi się ze śpiączki w niemieckiej klinice. Nie pamięta wielu rzeczy z przeszłości, ani ataku na jego rodzinę, do którego doszło na parkingu przy niemieckiej autostradzie. Od lekarza dowiaduje się, że został postrzelony w głowę, a jego żona i córka nie żyją. Czy jego rodzina zginęła przypadkowo? A może ktoś zlecił te morderstwa? Śledczy badający sprawę zamachu na policjanta wskazują na możliwe powiązania ze “Strelą”. Na jaw wychodzą także inne sprawy, dotyczące osobistego życia Sudera, które mogły być niezłym motywem zbrodni. Czy Suder chciał się pozbyć własnej rodziny, by związać się z kochanką?

Akcja „Strela”, pomimo doskonałego przygotowania zakończyła się tragicznie. W wybuchu zginęło kilku policjantów oraz gangsterów. Wszystko wskazuje na to, że doszło do przecieku. Pytanie tylko, po której ze stron. Polskiej, czy niemieckiej? Dowody zaczynają wskazywać na winę Sudera. On sam nie pamięta, jak było naprawdę. Czy byłby zdolny do zdrady? Udręczony, nadwyrężony urazem umysł podsuwa najrozmaitsze rozwiązania. Czy z fragmentów wspomnień oraz zdobytych informacji uda się policjantowi odtworzyć przebieg zdarzeń?

„I kiedy tak patrzyłem sobie w oczy, patrzyłem na swoją postarzałą twarz i białe, sflaczałe ciało, coś z tyłu głowy zaskoczyło. Jakby otworzyła się klapka, odsłaniając przestrzeń, w której kryła się odpowiedź na zagadkę.”

Warto sięgnąć po Niepamięć ze względu na głównego bohatera powieści. Dariusz Suder został wykreowany bardzo realistycznie. Nie jest rycerzem w lśniącej zbroi, ani superbohaterem w obcisłym stroju. Nie jest także zdeprawowanym, złym gliniarzem, rodem z filmów akcji. Suder nie jest w mojej opinii tylko dobry, czy tylko zły. Zdarza mu się popełniać błędy. Ale komu z nas się to nie zdarza? Dzięki temu jest bardziej ludzki i prawdziwy. Posiada instynkt, któremu ufa, podejmując tropy zlekceważone przez innych. Motywuje go chęć odkrycia prawdy, dokonania zemsty. Nie ma nic, absolutnie nic do stracenia, więc pozwala sobie na śmiałe posunięcia.

Powieść została podzielona na dwie części: przed i po wypadku. Dzięki takiemu zabiegowi czytelnik ma możliwość zaobserwować zmiany zachodzące w zachowaniu Sudera. Dręczony koszmarami, strzępkami wspomnień oraz niewiadomymi policjant stoi na granicy załamania. Jego rozważania i rozterki nie wpływają jednak negatywnie na akcję powieści. Wręcz przeciwnie, dodają jej realizmu, dają czas na przeanalizowanie zdobytych już informacji. Skomplikowana fabuła, wątki niepasujące do siebie na pierwszy rzut oka, doskonale dopasowane tempo akcji sprawiają, że lektura nie jest tylko dobrą zabawą. Wciąga i fascynuje od samego początku. Dostarcza niezłej dawki adrenaliny. Rzuca wyzwanie czytelnikowi: zgadnij, o co w tym wszystkim chodzi. Podejmiecie wyzwanie?

Marek Stelar dopracował swoja powieść w każdym szczególe. Widać, że pisarz włożył sporo pracy w tworzenie fabuły oraz kreacje postaci. W podziękowaniach odniósł się do różnych osób, z którymi konsultował zagadnienia medyczne oraz procedury policyjne. Realizm zdarzeń wynika zatem z doskonałego researchu. Bez wątpienia każde z wydarzeń opisanych w Niepamięci mogłoby się zdarzyć w prawdziwym świecie. Stelar przekonał mnie do tej historii, którą kupuję w 100%. Gdybym była czepialska, mogłabym szukać dziury w całym, ale po co? Dodane w odpowiednich proporcjach intryga, sensacja oraz zaskakujące zwroty akcji skomponowały wyśmienity kryminał z zakończeniem, które zaskakuje i zadowala. Mocna rzecz, nie tylko dla mężczyzn 😉

Zapraszam do zapoznania się z recenzją na blogu Lustro Rzeczywistości :)

[Adres usunięty]

Marek Stelar – architekt buszujący na obrzeżach zawodu; miłośnik kryminałów i horrorów, muzyki elektronicznej XX wieku; squasha, w którego już nie zagra i wybrzeża Bałtyku, gdzie uwielbia jeździć o każdej porze roku. Zafascynowany Berlinem i starym Szczecinem.*

Sięgnąłem po ten utwór, gdyż chciałem przeczytać coś ciekawego i trzymającego w napięciu. Czy warto sięgnąć po „Niepamięć”?

Główny bohater, Dariusz Suder, jedzie na spotkanie do Berlina i z pewnych powodów zabiera ze sobą żonę oraz córkę. Budzi się dwa miesiące później. Okazuje się, że został postrzelony, a jego najbliższa rodzina zginęła. Ponadto nie udaje się zorganizowana przez szczecińską policję akcja przejęcia narkotyków. Niepamiętający sporej części swojego życia podinspektor Suder bada tę sprawę.

Książkę czyta się bardzo lekko i szybko. W krótkim czasie ją pochłonąłem. Przez sporą część dzieła akcja trzymała w napięciu i trudno było mi go odłożyć na półkę, ponieważ chciałem wiedzieć, co stanie się dalej. Dzięki pierwszoosobowej narracji mamy okazję poznać myśli i uczucia głównej postaci. Nie ukrywam, że w pewnym momencie chciało mi się płakać, bo autorowi udało się bardzo dobrze przedstawić emocje Sudera. Niektóre wydarzenia są smutne i przygnębiające.

Głównego bohatera polubiłem od momentu poznania go. To czterdziestodziewięcioletni mężczyzna, który jest bardzo zaangażowany w swoją pracę, co skutkuje lekkim zaniedbaniem rodziny. Darek to typ twardziela, który niczego i nikogo się nie boi. Często jest sarkastyczny, a czasem zabawny. Jeśli postawi sobie jakiś cel, to zrobi wszystko, aby go osiągnąć. Dużym plusem owego bohatera jest to, że popełnia ON wiele błędów, co pozwala łatwiej się z nim utożsamić. To nie jest osoba idealna. Wydarzenia wpływają na niego i sprawiają, iż przechodzi ON dość dużą przemianę.

Pomysł na książkę i wykorzystanie motywu utraty pamięci nie jest jakieś oryginalne. Amnezja nie raz i nie dziesięć pojawiła się w kulturze. Ciekawe jest wykonanie, które bardzo mi się spodobało. Dzieje się dużo, co chwilę są jakieś zaskoczenia, a tajemnice wychodzą na jaw. Autorowi udało się mnie zwieść. Nie ukrywam, że przez sporą część utworu myślałem, iż wiem kto jest tym złym, poszukiwanym… Oczywiście na końcu wyszło kompletnie inaczej. A czytając ostatnie strony chodziłem po pokoju (bo usiedzieć nie mogłem) z taką miną na twarzy – :o. Z dużym zniecierpliwieniem czekam na kolejny tom tej serii.

Widać, że autor przyłożył się, pisząc „Niepamięć”. Nie chcę przytaczać konkretnej sytuacji, aby przypadkiem komuś czegoś nie zaspoilerować, ale uwierzcie mi na słowo, że research jest bardzo dobry. Albo, jeśli nie chcecie wierzyć mi na słowo, po prostu sięgnijcie po ten utwór i przekonajcie się na własnej skórze. Od razu mówię, że za zarwane nocki nie odpowiadam.

Klimat książki często jest mroczny i tajemniczy. Spowodowane jest to trochę tym, iż pojawiają się osoby z przestępczego świata.

Bardzo spodobało mi się to, że razem z Suderem odkrywamy jego przeszłość. Na początku wiemy mniej więcej tyle, ile on, a potem z każdą stroną wychodzą na jaw kolejne fakty z jego życia.

Żeby nie było – nie jest to książka idealna. Są krótkie przynudzające momenty, niekiedy akcja traci swoje tempo, a zakończenie jest troszkę nierealne i hollywoodzkie.

Podsumowując, „Niepamięć” to bardzo dopracowana książka, od której bardzo trudno jest się oderwać. Wbija w fotel, zaskakuje i nie daje o sobie zapomnieć. Polecam ją przede wszystkim miłośnikom thrillerów i mocnych książek. Autor nie szczędzi opisów, także uważajcie!

Za przekazanie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Wydawnictwu FILIA.

* Źródło – Lubimy Czytać

Stelar jest zwykle odrobił lekcje i skorzystał z pomocy konsultantów. Właśnie dlatego jego powieść jest realistyczna. Zapewne jakby się bardzo przyczepić, to coś do wytknięcia znalazłoby się, ale po co? Muszę stwierdzić, że Stelar wie co robi, ma konsultantów i wie o co ich pytać. Jego powieść to nie fantastyka, bo wszystko jest w niej realistyczne i "możliwe". Nawet samowolne śledztwo Sudera, które wydawać by się mogło nierealne, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że mogło się odbyć.

Muszę Wam również zdradzić, że jest coś o czym Markowi nie powiedziałam. Kiedy słuchałam jak na jednym ze spotkań autorskich opowiadał o Suderze i kiedy czytałam zapowiedzi byłam go bardzo ciekawa, ale... kiedy usłyszałam słowo "amnezja" to automatycznie zapaliła mi się w głowie czerwona lampka. Mam już dość motywu amnezji w książkach i filmach, to się po prostu przejadło i zostało ujęte już z każdej możliwej strony. Mimo wszystko w przypadku Sudera amnezja akurat się broni. Idealnie wpasowała się w zaplanowaną fabułę. Szkoda, bo chciałam się chociaż do tego przyczepić.

Lubię pióro Stelara. Ujmę to trochę niepoprawnie, ale Marek Stelar jest "nietypowym kryminalistą". W jego powieściach śledztwo jest oczywiście głównym wątkiem, ale rozbudowana warstwa obyczajowa zawsze wciąga czytelnik i stanowi jego świetne uzupełnienie. Podobają mi się również lekkie i nienachalne opisy miejsc w wykonaniu autora oraz jego poczucie humoru.