Niegodziwość ojców

Nie miałam okazji czytać książek tej autorki a swoja przygodę z twórczością Asa Larsson zaczęłam od ostatniego tomu przygód Rebeki Martinsson ,bo w sumie przyciągnęła mnie informacja o tym,że to najlepsza powieść kryminalna...no i chyba na tym bym poprzestała..Jak na ostatni tom to liczyłam na porywającą akcję i zakończenie .Tu niestety wszystko się ciągnęło niemiłosiernie,jest nudna i nieciekawa.Mało wątku kryminalnego ,dużo opisów sytuacji,bohaterów i ich relacji...Szczerze ,to wymęczyłam "Niegodziwość ojców" i nie miałam przyjemności z jej czytania.A szkoda..

„Bóg niczym pająk prządł swoją sieć dobra, mocując nici do czarnych trzpieni życia”.

Od wydania „W ofierze Molochowi” – poprzedniego tomu cyklu minęło dziesięć lat. Zaczynając czytać „Niegodziwość…” miałam wątpliwości, jak to będzie po tak długim czasie ponownie wejść w życie bohaterów. Obawiałam się, że takie odległe w czasie powroty mogą nie być korzystne dla cyklu powieściowego, pamięć ludzka jest zawodna i im więcej czasu mija, tym trudniej pamiętać fabułę poprzednich tomów, nie mówiąc już o szczegółach. Plusem był fakt, że wątki kryminalne w poszczególnych tomach stanowiły sprawą zamkniętą i nie były przeciągane do kolejnych części. Najbardziej bałam się tła społeczno-obyczajowego, które stanowi ciągłość w cyklu. Autorka jednak subtelnie, w pojedynczych zdaniach wplatała wyjaśnienie najważniejszych kwestii, co znacząco odświeża pamięć. Dzięki temu bardzo szybko wniknęłam w fabułę i poczułam, jakbym bohaterów znała od lat.

Widać, że w tym tomie autorka postanowiła tak rozegrać sprawy, żeby ostatecznie zakończyć cykl. Tym samym stworzyła niezwykle epicką, barwną i napisaną z ogromnym rozmachem opowieść. Powiedziałabym, że to monumentalne dzieło z przepięknym tłem społeczno-obyczajowym, oddające ducha małego, przemysłowego miasta, ukrytego głęboko na północy Szwecji. Cudowne, zasypane śniegiem tereny Norrlandi, specyficzna aura srogiej zimy trzymającej nawet do czerwca, niespieszny sposób narracji połączony z nostalgicznymi stanami emocjonalnymi bohaterów i ciekawe (choć czasami ciut przydługie, np. te dotyczące boksu) wątki poboczne złożyły się na niepowtarzalną atmosferę i mocno szwedzki klimat tej powieści. Pośród tego wszystkiego rozgrywa się oczywiście wątek kryminalny – kolejne żmudne śledztwo Rebeki Martinsson, tym razem osnute wokół wydarzeń, które rozegrały w latach 60. i 70.

Można by się zastanowić, czy aby na pewno jest to kryminał, bo mam wrażenie, że akurat w tym tomie nie ten wątek dominuje, ale w kontekście całości mi to nie przeszkadzało.

Podsumowując: takie powieści czytać uwielbiam. Rewelacyjne to było i nawet kilka minusów nie przysłoniło mi odbioru książki i zupełnie nie miało wpływu na jej ocenę. Pewnie, w odniesieniu do świetnej całości, bym o nich nie napisała, ale ponieważ wyjątkowo mnie uwierały, to wspominam o nich poniżej:

– słowo „tato” w mianowniku… - wiem, że to poprawna forma, na równi z „tata”, ale w moim odczuciu brzmi ona niezwykle irytująco, infantylnie i nadaje przesadnej i niepotrzebnej ckliwości. „Tato”, w wołaczu, to rozumiem, w mianowniku kompletnie nie. Najgorsze, że w tym tekście to słowo jest wręcz nadużywane: mój tato, czy tato, tato był, tato robił, tato mówił, itp. Za każdym razem widząc tę formę zapisu dostawałam bolesnych skurczów żołądka…

– porównanie kobiety, która urodziła pięcioro dzieci do krasuli… – okropne i z mojej perspektywy odzierające wielodzietne matki z godności…

– relacja Börjego i Ranghild – nie mam nic przeciwko uczuciu w dojrzałym wieku, kompletnie, kompletnie nic! Nawet szczerze kibicuję seniorom, którzy przeżywają swoje miłości, ale rozwijająca się relacja Börjego i Ranghild, jak dla mnie, wystarczyłoby, gdyby była zamknięta w sferze mentalnej i psychicznej. Oni naprawdę pięknie przeżywają to rodzące się między nimi uczucie: czule, troskliwie, z jakimś takim pietyzmem, ale zaraz potem dostajemy np. opis erotycznego snu Ranghild zakończonego, że tak powiem, happy-endem, lub też szczegółowy opis fizjonomii zakochanych wraz z ich seksualnymi możliwościami. Nie mam nic przeciwko scenom erotycznym, nawet tym pikantnym, nie przeszkadzają mi, nie gorszą mnie, a nawet lubię odwagę, z jaką autorzy/autorki o tym piszą, ale jest chyba jakaś granica wieku, kiedy nie powinno się zbytnio zagłębiać w zagadnienie. Nie mam nic przeciwko samemu uczuciu miedzy seniorami, ale szczegóły ich alkowy naprawdę powinny pozostać tylko ich sprawą…

– moja poczucie estetyki razi też fakt, kiedy starsza kobieta siada na kolanach starszemu mężczyźnie w czasie, kiedy on załatwia potrzebę fizjologiczną. Czy takie zdania w ogóle mają sens, żeby ukazać potrzebę cielesności między ludźmi? Zwłaszcza, kiedy niemal obok pojawiają się tak pięknie brzmiące frazy, jak ta zacytowana przeze mnie na początku…

„Śmierć jest kresem życia dla tego, kto zmarł. Ale dla pozostałych zaczyna się nowy rozdział”.

"Niegodziwość ojców" autorstwa Asy Larsson to wciągający kryminał, który porusza trudne tematy związane z przemocą domową oraz relacjami międzyludzkimi. Autorka przedstawia historię zaginięcia młodej dziewczyny, której trop prowadzi do rodzinnej posiadłości na północy Szwecji, gdzie ukrywają się sekrety z przeszłości. Książka ta w ciekawy sposób łączy elementy kryminalne z wątkami psychologicznymi i społecznymi, co sprawia, że czytelnik jest wciągnięty w intrygującą fabułę. Asa Larsson porusza w niej ważne problemy dotyczące przemocy w rodzinie oraz relacji międzyludzkich, co dodaje jej głębi i złożoności. "Niegodziwość ojców" to znakomity kryminał, który wciąga swoją intrygującą fabułą oraz podejmuje ważne tematy społeczne.

Biorąc do ręki skandynawski kryminał mam pewne oczekiwania. Chyba nikogo nie zdziwi fakt, że te rejony kojarzą mi się z surowością, chłodem, poczuciem przestrzeni i dużą ilością śniegu 😀

I wszystko to znajdziecie w książce „Niegodziwość ojców” stanowiącej finał serii o poczynaniach Rebeki Martinsson. Co prawda nie czytałam wcześniejszych tomów, ale po dawce wrażeń, jakie dostarczyła mi autorka w tej części jestem pewna, że nadrobię cały cykl.

Kiedy wzięłam książkę po raz pierwszy do ręki, byłam lekko zaskoczona jej objętością, to 650 stron, na których cały czas coś się dzieje. Pomimo początkowych obaw ani przez jedną chwilę nie czułam znużenia, zapewne dzięki mnogości występujących tu wątków, które przeplatają się między sobą, aby w końcu doprowadzić czytelnika do rozwiązania w zasadzie nie jednej, a kilku spraw, które w pewien sposób są ze sobą połączone.

Zapoznając się ze zbrodniami, które są tutaj omawiane balansujemy pomiędzy dwoma perspektywami czasowymi. Bierzemy udział w tym co dzieje się tu i teraz, gdzie panuje sroga zima (totalnie mam ochotę na narty i to nie na znazjdy na stoku, ale na szusowanie w dzikim terenie), ale równieś przenosimy się do lat 70-tych, gdzie swój początek miało jedno z istotnych wydarzeń.

Tajemnice skrywane przez lata to tutaj norma, dodatkowo czytelnik obraca się w towarzystwie znakomicie wykreowanych bohaterów, zwyczajnych, bardzo realistycznych, który mierzą z wieloma bolączkami. Co więcej tu nic nie jest oczywiste, więc gwarantuję Wam, że długo będziecie się głowić nad każdym nowo pojawiającym elementem, który zburzy wcześniejszą wydawałoby się trwałą fasadę Waszych założeń.

Szwedzka Akademia Kryminału nagrodziła ten tytuł nadając mu miano „Najlepszego Szwedzkiego Kryminału 2021”, czy słusznie? Zdecydowanie tak!

Ragnhild wraca po latach do rodzinnego domu i znajduje w nim martwego brata. W zamrażalce znajduje kolejne zwłoki, a sekcja potwierdza, że to zaginiony przed laty ociec boksera i mistrza olimpijskiego Börjego Ströma. Mimo, iż sprawa jest już przedawniona to patolog sądowy Lars prosi Rebekę Martinsson o wyjaśnienie i odkrycie co się stało w 1962 roku. Co uda im się odkryć?

„Niegodziwość ojców” to ostatni tom serii o Rebece Martinsson. Nie brakuje tu fantastycznie wykreowanych bohaterów takich z krwi i kości. Mają swoje wady i zalety, popełniają błędy ale dzięki temu można się z nimi utożsamiać. Sama fabuła została tu naprawdę dobrze poprowadzona i pomimo sporej ilość wątków nie da się tu pogubić. Nie brakuje tu tajemnic czy niedopowiedzeń które zaczynają wychodzić na światło dzienne. Mocno rozbudowana została tu również warstwa obyczajowa co akurat jak dal mnie jest sporym plusem. Wszystko w otoczeniu surowej, zasypanej śniegiem i odizolowanej Kirunie tworzy specyficzny klimat, który wciąga od pierwszych stron. To wielowątkowy i przemyślany kryminał gdzie nie znajdziecie zbędnych opisów czy scen. Tu wszystko ma znaczenie i układa się w logiczną całość. Zdecydowanie polecam