Niebosiężne Drzewo. Zaklęty Las. Tom 2

Ig:co_my_dzis

Co by było, gdyby wszystko na tym świecie było do góry nogami?

Łatwo się o tym przekonać, ale niezbyt wygodnie. Wystarczy zacząć chodzić bez przerwy na rękach. Taka niemiłą okazję miał Joe, chłopiec z książki:

Niebosiężne Drzewo- Enid Blyton, wydawca @wydawnictwoznak

To druga część, świetnej serii o Zaklętym Lesie. Znajdziecie tu niesamowite opowieści, które przytrafiają się trójce rodzeństwa i im fantastycznym znajomym z magicznego drzewa. Ta część jak i dwie pozostałe ( tak tak, nie wiem jak to się stało, że trzecią czytałam przed drugą) są genialne. Począwszy od historii rodzeństwa, które przeprowadza się na wieś, po relacje rodzeństwa i magię, która spotkali w nowym miejscu. Autorka swoją opowieścią, potrafi wciągnąć zarówno dzieci, jak i dorosłych to magicznego świata. Rozdziały są krótki, nie znajdziecie tu wielu obrazków, ale nie są do niczego potrzebne. Wszystko jest tak doskonale opisane, że wyobraźnia robi całą robotę. Opisy nie są nudne, a sposób w jaki autorka zaprasza nas do swojego świata sprawia, że dziecko po wysłuchaniu rozdziału przed snem, pyta czy przeczytam jeszcze jednen. Ja zdecydowanie jestem zachwycona ta książka, jak wpływa na wyobraźnię, jak wciąga i jak zaciekawia nawet młodszych czytelników 😍

Znajdziecie tu mnóstwo kolejnych przygód trójki rodzeństwa, ale tym razem w magicznych przygodach będzie towarzyszył im kuzyn. Chłopiec, jest bardzo ciekawy jak wygląda świat opisywany przez dzieci. Kiedy trafia na drzewo jest pod ogromnym wrażeniem i docenia tam każdą chwilę. Nie brak im świetnych przeżyć jak i chwil mrożących krew w żyłach. Niemiły policjant rzucający zalecie na Joego, niezdarny pan Rondello, powiększający Puszkę trzy razy, to tylko początek ich przygód.

Jeśli jesteście ciekawi jakie jeszcze przygody przeżyją dzieci, zapraszam do czytania😍

Do ekipy z pierwszego tomu dołącza niesforny kuzyn Rick. Poza tym rytm i schemat całej książki pozostaje ten sam - co dzieci przyjmują z zachwytem (są nadal w swoim ukochanym świecie!), rodzice zać - z lekkim znudzeniem (przynajmniej ja).

Przygód jest mnóstwo, magicznych miejsc i stworzeń - jeszcze więcej. Jednak za każdym razem dzieci, Pan Księżyc, Puszka i Rondello (te imiona!) lądują bezpiecznie na swoim kochanym Niebosiężnym Drzewie

Postacie i ich zwyczaje oraz ogólnie cała treść książki wprowadza u czytelnika poczucie bezpieczeństwa, spokoju i powrotu w znane miejsca. To chyba dlatego cała trylogia odniosła taki sukces na całym świecie

Nam się podobało. Wy sprawdźcie sami :)

Spoglądam przez okno. Widzę ptaki siedzące na odległym drzewie. Widzę wspinające się na nie dzieciaki, a ze szczytu machającego im Pana Księżyca i Rondello. Widzę to wszystko i moje usta same składają się w uśmiech, bo oto znów powróciłam do magicznego lasu i znów mogę gościć na Niebosiężnym drzewie.

Pisząc o drugim tomie przygód na Niebosiężnym Drzewie w zasadzie mogłabym powtórzyć wszystkie słowa, jakie padły przy pierwszym. Bo to wciąż ta sama historia, którą pokochałam w pierwszym tomie. Wciąż tak samo urocza, magiczna i kojąca. Wciąż wydobywająca czytelnika z najciemniejszych zakamarków codzienności, pozwalająca na chwilę zapomnieć o dorosłości i czarnych chmurach kłębiących się nad naszymi głowami. Wciąż pozwalająca odkryć w sobie dziecko, o którym zapomnieliśmy. Wszystko za sprawą Enid Blyton, która potrafi zmieniać słowa w magię. I robi to z perfekcją, przenosząc czytelnika w do prostszych czasów, kiedy dzieci beztrosko mogły siedzieć całą noc i nikt na nie nawet nie mrugnął. Przenosi tam, gdzie jak wydaje się, że czas zatrzymał się w najprzyjemniejszy sposób. To jest historia, którą można się cieszyć w każdej chwili. W każdym dniu. Bo nowy dzień, to nowa przygoda. To nowa ucieczka do magicznych miejsc, gdzie witać nas będą najbardziej interesujący mieszkańcy. A każda z przygód zaczyna się pośród szumiących liści drzewa, które prowadzą na szczyt, za chmury, gdzie spotkać można jedną z wielu krain. Krain magicznych, pełnych przygód, czasem pełnych niebezpieczeństw. Każda z nich kreśli w umyśle czytelnika niesamowite obrazy, przepełnione czarami i beztroską. Potęga wyobraźni, jaka trzyma pieczę nad kartami tej książki, jest wręcz nie do opisania. Pisałam to przy poprzedniej części, powtórzę się i teraz, Enid Blyton genialną twórczynią była. Jej nieograniczona imaginacja przebija się przez każde zdanie, każdą stronę. I wiem, jestem tego pewna, że już zawsze będzie mnie ona porywać, ze do Zaklętego Lasu i mieszkańców Niebosiężnego Drzewa, będę wracać z utęsknieniem.

Dość obszernie wypowiedziałam się o I tomie serii. Tutaj większość myśli musiałabym powtórzyć. Napiszę w skrócie ciepła opowieść, z fantastycznymi postaciami o cudownie przetłumaczonych imionach jak Rondello. Jeśli chodzi o naszych bohaterów dołączył do trójki rodzeństwa kuzyn Rick. Akcja toczy się szybko. Będę podkreślać, że wiek z okładki jest zawyżony. Książka świetna na dobranoc dla przedszkolaków. Oczytany 9-10 latek raczej "nie łyknie". Natomiast dzieciaki właśnie w tym wieku delikatniejsze o specjalnych potrzebach edukacyjnych, czemu nie. Druk i papier bardzo przyjazny.

Dalsze losy trójki rodzeństwa oraz ich przyjaciół z Niebosiężnego Drzewa, po raz kolejny zabierają Nas w niesamowity świat wyobraźni autorki.

W drugiej części do naszych bohaterów dołącza ich kuzyn Rick, który musi zamieszkać z Frannie, Joe oraz Beth, ponieważ jego mama zachorowała. Czy Rick polubi Pana Księżyca, Puszkę i Rondella? Czy będzie chciał odwiedzić którąś z Magicznych Krain, które pojawiają się nad Niebosiężnym Drzewem? Czy wszystkie przygody zakończą się szczęśliwie?

Polecam, zarówno jako lekturę do wspólnego czytania z dzieckiem, jak i dla młodych czytelników, który potrafią już samodzielnie czytać. Świetna zabawa gwarantowana!