Niebo nad Dakotą

Są takie książki, które zostają z Tobą na długo. „Niebo nad Dakotą” to właśnie jedna z nich, subtelna, emocjonalna i zaskakująco prawdziwa opowieść o dorastaniu i miłości.

Dakota nie planowała zatrzymać się w Bar Harbor. Chciała po prostu uciec od wspomnień, od ludzi, od samej siebie. Miał to być przystanek tylko na chwilę. Tymczasem to niewielkie nadmorskie miasteczko, w którym każdy zna każdego, powoli zaczyna ją wciągać.

Wśród szumu fal, zapachu bekonu z lokalnego baru i rozmów, które toczą się na rogu każdej ulicy, spotyka Leviego. A wraz z nim jego wnuki, którzy wnoszą w jej życie światło i radość, o jakich dawno zapomniała. Zaczyna wierzyć, że może jeszcze wszystko się ułoży. Że można zacząć od nowa, nawet jeśli wciąż nosi się w sobie ciężar dawnych błędów.

Ale przeszłość ma to do siebie, że zawsze znajdzie sposób, by o sobie przypomnieć. Dakota musi zmierzyć się z tym, od czego tak długo uciekała.

Autorka tworzy świat, w którym wrze od emocji. Bohaterowie nie są idealni, popełniają błędy, ranią i uczą się przebaczenia. To sprawia, że łatwo się z nimi utożsamić. To historia, która nie potrzebuje specjalnych fajerwerków, bo jej magia tkwi w prostocie i szczerości.

“Niebo nad Dakotą” jest to wciągająca, zupełnie niesamowita historia young adult. Pełna tajemnic oraz niespodziewanego spotkania aż czterema mężczyznami przy których robi się mocno gorąco ale przy których również niejedno serduszko pęknie! Czytając tą książkę wyszłam trochę z strefy komfortu z powodu tego że czytam dość inny rodzaj gatunku na co dzień i ten jest troszkę dla mnie jeszcze obcy. Ale zupełnie mi to nie przeszkadzało! Wspaniale spędziłam te deszczowe, długie noce z cudowną atmosferę jaka jest w tej historii.Która jest wręcz idealna dla młodzieży.

Polecam!

„Ale jeśli nie chce ani jednego, ani drugiego? Jeśli nie chcę zapomnieć, ale jednocześnie nie chcę pamiętać? Wtedy trzeba nauczyć się żyć w tym, co jest pomiędzy.”

Słodko – gorzka historia o zaufaniu, uciecze, miłości, rodzinie i walce o siebie.

Dakota ucieka przed przeszłością i tajemnicą, której nie może zapomnieć. Cały czas ogląda się za siebie czy nie została odnaleziona. Bar Harbor miało być tylko krótkim przystankiem, ale los postanowił namieszać jej w planach. Spotkanie z Levim właścicielem lokalnego baru odmienia jej życie. Postanawia jej pomóc, daje prace i dach nad głową. W barze, w którym zaczyna prace, poznaje również jego czterech wnuków, ale tylko przy jednym serce Dakoty zmienia rytm. Bracia Moon to łamacze kobiecych serc i wszystkich zasad. Czy to spotkanie odmieni życie zagubionej Dakoty i ich? Co się stanie, gdy jej przeszłość ją dopadnie?

„Plotki tworzą ludzie, prawdę poznasz tylko, jeśli sama tak postanowisz.”

„Niebo nad Dakotą” okazało się wciągającą, pełną emocji, tajemnic, smutku, odwagi, nadziei i nieoczekiwanych relacji historią, którą czyta się z przyjemnością. Autorka buduje napięcie i stopniowo odkrywa przed nami tajemnice Dakoty. Bracia Moon wnoszą humor, ale i zmuszają ją do konfrontacji z własnymi lękami. Kłamstwa i tajemnice coraz bardziej jej ciążą, ale boi się otworzyć i zaufać im. Targają nią wątpliwości, co powinna zrobić i gdy podejmuje decyzje, żeby znów uciec, to przeszłość ją dogoniła i jest w niebezpieczeństwie. Wszystkie postacie zostały świetnie wykreowane i każda wnosi coś do tej historii. Zaufanie w tej historii jest dość ważnym aspektem, bo bywa to dość ryzykowne, ale potrafi również zmienić całe nasze życie. Tak jak miłość, która rodzi się między Dakotą i jednym z braci Moon. Autorka ma lekki styl, ale i jest on pełen głębi. Ta książka to young adult, w której dostanie się trochę nastoletniego życia i ich problemów, pierwszą miłość, relacje rodzinne, ale jest przyprawiona również niebezpieczeństwem, złymi decyzjami i odrobiną pikanterii.

/współpraca reklamowa books4ya/

Niebo nad Dakotą już po samej okładce wydaje się świetną historią na zakończenie lata. Jest też dobrym wyborem po oglądnięciu TSIP. Jednak tak jak ja nie spodziewacie się dość ciekawego plot twistu pod koniec książki. Wyklejki jak i barwione brzegi to tylko dodatkowy atut.

Co znajdziecie w środku;

☁ narrację pierwszoosobową od strony głównej bohaterki Dakoty oraz jeden rozdział od strony Rivera;

🎶 znalezienie rodziny, a także wsparcia na kompletnym odludziu;

☁ trudne i skomplikowane relacje rodzinne;

🎶 strach przed prawdą i ukrywanie swoich uczuć;

☁ przepiękny krajobraz;

🎶 poniekąd trójkąt miłosny.

"Czasem trafiasz na kogoś, kto sprawia, że przestajesz się czuć jak intruz".

Jak już wiecie mam słabość do książek w których pojawiają się muzycy. Ta powieść ma jej delikatny akcent, ale nie tylko to. Choć sama historia uczuciowa głównej bohaterki przypomina nieco inne trójkąty miłosne. To tu od samego początku zawiązuje się więź między jednym z braci. Jednak jak to bywa, czasem trzeba kogoś zranić aby zawalczyć o swoje szczęście, a główna bohaterka unika konfrontacji z uczuciami za wszelką cenę.

Choć historia wydaje się lekka, to końcówka sprawia, że ociera się o cięższe tony a przy tym nas zaskakuje. Nasze założenia, że chodzi tylko o traumę z przeszłości okazuje się w połowie błędne. A ten właśnie wątek sprawia, że książka zyskuje w naszych oczach. Czytało mi się ją szybko, a dzięki wyklejkom na skrzydełkach nie miałam problemu z rozróżnieniem postaci.

Niebo nad Dakotą jest młodzieżówką, która zyskuje z każdym kolejnym rozdziałem. Plot twist jest tu najmocniejszą stroną i najbardziej zaskakującą. Dajcie jej szansę.

Czy można uciec od przeszłością i wspomnieniami?

To pytanie wracało do mnie przez całą lekturę „Niebo nad Dakotą” Julity Dziekańskiej.

Dakota miała w planach tylko krótki przystanek w Bar Harbor. Miejsce jak z pocztówki - nadmorski klimat, spokojne uliczki, zapach słonego powietrza. A jednak zamiast anonimowości, znalazła tam coś, czego zupełnie się nie spodziewała - ludzi, którzy zaczęli ją dostrzegać. Levi, właściciel baru, to mężczyzna z zasadami, a jego rodzina wnosi do historii ciepło, którego bohaterka nie doświadczyła od dawna. Problem w tym, że Dakota nie jest „czystą kartą”. Ma w sobie strach, tajemnicę i bagaż, który przygniata bardziej, niż jest w stanie udźwignąć.

Czytając, czułam tę duszną niepewność - w każdym dialogu, w chwilach milczenia, w spojrzeniach, które mówiły więcej niż słowa. Dziekańska świetnie buduje atmosferę - niby mamy tu wakacyjny, niemal filmowy krajobraz, ale pod powierzchnią czai się coś mrocznego. Narracja z perspektywy Dakoty pozwala wejść w jej myśli i poczuć, jak trudno jest jej zaufać. Nie jest to bohaterka, którą zawsze się rozumie, ale jest autentyczna. Jej wybory bywają chaotyczne, momentami frustrujące, ale przecież to wciąż nastolatka, która przeszła więcej niż niejeden dorosły.

Podobał mi się motyw czterech męskich postaci - każda z nich wnosi coś innego i do końca nie wiadomo, komu Dakota pozwoli zbliżyć się najbardziej. Te relacje nie są czarno-białe. Niektóre rodzą nadzieję, inne podszyte są niepokojem. To sprawia, że książka wciąga - bo chce się wiedzieć, dokąd to wszystko zmierza.

„Niebo nad Dakotą” to historia o ucieczce, ale też o tym, że nie da się naprawdę zacząć od nowa bez zmierzenia się z tym, co było. To opowieść o kruchości i odwadze, o tym, że nawet najbardziej poranione serce może odnaleźć bezpieczną przystań. W tle mamy małe miasteczko, które powoli staje się dla bohaterki domem, i ludzi, którzy nie wiedzą jeszcze, jak wielką rolę odegrają w jej życiu.

Czy zakończenie mnie usatysfakcjonowało? W większości tak - choć mam niedosyt, bo kilka wątków mogłoby być rozwiniętych głębiej. Mimo to książka trzyma w napięciu, angażuje emocje i zostawia w głowie obrazy, do których chce się wracać.

Ocena: 8/10 - bo to książka, która porusza i angażuje. Bohaterowie są autentyczni, a wiele kwestii sprawa, że czytelnik myśli o nich jeszcze po zakończonej lekturze.