Niebo istnieje... Naprawdę!

Książka na 1-2 wieczory. Tylko utwierdza w przekonaniu ,że NIEBO ISTNIEJE NAPRAWDĘ. Dziecko opowiada w rozumiały sposób o tym,co widziało. Niezwykła, zwyczajna opowieść.

Dziecięca prawdziwość

O tym, że niebo naprawdę istnieje przekonać można się w różny sposób. Jedni porostu w to wierzą i nie potrzebują żadnych dowodów, dla innych dowodem jest odczuwalna obecność bliskich, który już odeszli, a dla jeszcze innych dowodem jest świadectwo osób, które tam były…? – TAK, dokładnie niektórzy z nas, tu na ziemi, byli w niebie i jednym z nich był czteroletni wówczas Colton Burpo.

„- Colton, pamiętasz szpital? – zapytała Sonja (jego mama).

- Tak, pamiętam – odpowiedział. – To tam śpiewały mi anioły.”

I to właśnie te słowa były początkiem nieprawdopodobnej historii o której po latach dowiedział się świat, a pierwszymi jej słuchaczami byli rodzice Coltona. Niedowierzanie, osłupienie i ciąg nieustających pytań – jak to możliwe, o co właściwe tu chodzi, przyśniło mu się coś? Takie oto uczucia towarzyszyły Sonji i Toodowi, gdy z czasem poznawali coraz więcej szczegółów z niezwykłej podróży ich syna.

27 lutego 2003 roku Colton źle się poczuł, rozbolał go brzuch, miał gorączkę – lekarz stwierdza grypę żołądkową. Usłyszenie takiej diagnozy daje chwilę wytchnienia, bo grypa przechodzi. Jednak doświadczenia rodzinne w której wyrostek robaczkowy był częstą przypadłością nie dawały Sonji spokoju. I jej przeczucia niestety okazały się słuszne…

Ten trudny czas, pełen niepokoju, wątpliwości i wyczerpania był wyjątkowy w dalszym życiu całej rodziny. Po tym wydarzeniu ich codzienność zmieniła się na trwałe.

Chłopiec będąc już wśród bliskich, we własnym domu zaczął opowiadać co go spotkało. Opowiadał o rzeczach o których nie mógł wiedzieć i o świecie, którego nikt nie poznał. Nie mógł tego też zmyślić, bo rzeczy o których opowiadał były poparte prawdziwymi faktami, a osoby o których wspominał istniały naprawdę, choć nawet się z nimi nie spotkał. A przy tym słowa, których używał były jego, takie jakich zdążył się nauczyć w ciągu krótkiego życia - proste, czasem nieporadne, ograniczone, ale szczere.

Co więc się stało? – wrócił z … nieba?

Wrócił by opowiedzieć o ufności – bo jak o coś prosisz Boga to Ci to da, tak zwyczajnie, jak dziecko prosi, najprościej, bez podejrzliwości, tak jak Colton prosił o tęczę.

Wrócił by opowiedzieć o tym, że Bóg kocha dzieci – opowiadał o tym przy obiedzie, zabawie, a nawet myciu zębów. Zawsze i ciągle o tym wspominał do tego stopnia, że … rodzina nie mogła tego już słychać.

Wrócił by opowiedzieć o tym, że nie ma czego się bać! Że tam „po drugiej stronie” nie ma nicości, jest pokój i miłość. A dla najbardziej zatwardziałych niedowiarków, najistotniejszym przekazem jest fakt, że tam naprawdę „coś” jest, że Niebo istnieje… naprawdę!

Magdalena Kielnar

Niebo istnieje… Naprawdę! – Todd Burpo, Lynn Vincent - recenzja

Bliscy Todda Burpo, pastora w Ewangelickim Kościele, podczas wyjazdu rodzinnego przeżyli istne piekło. Ich najmłodszy syn, Colton ciężko zachorował. Pól roku później chłopiec opowiada, co przeżył podczas własnej operacji.

„Niebo istnieje… Naprawdę!” to poruszająca opowieść o chłopcu, który spojrzał śmierci w oczy. Ogromny dramat rodzinny przeradza się w niesamowitą podróż po raju. Opisy Nieba z perspektywy czterolatka powalają na kolana swoją prostotą i niewinnością. Potrafił ON przedstawić każdy szczegół biblijnego opisu raju, spotkał wiele osób. Książka jest napisana przystępnym językiem. Bardzo łatwo się ją czyta.

Książka Todda Burpo skłania do przemyśleń nad własnym życiem, wzrusza. Podczas czytania, odbiorca czuje się jak członek rodziny - przeżywa wielki dramat małego chłopca, poznaje jego przygody z raju. Jest to krótka opowieść, którą osobiście przeczytałam podczas jednego wieczoru. Zarówno wierzący, jak i nie może tu znaleźć coś dla siebie.

Risshy, lat 18

źródło:[Adres usunięty]

Niebo istnieje… Naprawdę! - Todd Burpo, Lynn Vincent - recenzja

Autorem „Niebo istnieje… Naprawdę!” jest Todd Burpo – ojciec opisujący historię syna. Todd jest pastorem, na początku książki ma dwójkę dzieci – czteroletniego Coltona i siedmioletnią Cassie, potem czytamy o narodzinach jeszcze jednego syna.

Jest to książka oparta na prawdziwej historii. Zdaje się mieć formę biografii, choć głównym bohaterem jest syn, a ojciec pełni rolę narratora. Opisuje momenty ze swojego życia, w których dowiaduje się o tym, że jego syn był w niebie.

Książka została napisana w taki sposób, że czyta się ją jak zwykłą historię. Tym czasem jest to niesamowita opowieść. Jest taka naturalna. Czujemy się jakbyśmy też tam byli. Przeżywamy wraz z ojcem. Wciągamy się i nie możemy oderwać.

Utwór jest bardzo religijny, pozytywnie religijny. Sądzę, że spodoba się zarówno osobą wierzącym, dla których będzie potwierdzeniem, pomocą, nowym doświadczeniem i wzmocnieniem. A dla niewierzących może być zwykłą książką lub początkiem nowego, odmienionego życia. Sądzę, że ta opowieść mam w sobie moc potrzebną każdemu, nie tylko podbuduje wiarę, ale doda też siły, uśmiechu na twarzy i napełni dobrą energią.

Uważam, że cytat z Biblii, który jest też w książce „Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego” (Mt 18,3) świetnie odzwierciedla sens tego utworu. W momentach gdy Todd pyta syna o rzeczy, które widział w niebie, chłopiec odpowiada jakby to było oczywiste. Widać jego prawdziwą, dziecięcą wiarę i to właśnie jest najpiękniejsze.

Ada, lat 18

źródło:[Adres usunięty]

Książka dla tych, którzy wierzą, że jest dalszy ciąg życia poza ziemskim bytowaniem.Historia opowiedziana przez ojca -pastora, który najpierw sam popadając w różne choroby zostaje poddany "próbie wiary" , a potem jego 4 letni synek Colton ląduje w szpitalu z rozlanym wyrostkiem.Kiedy rozgniewany pastor prowadzi dialog z Bogiem w jednym ze szpitalnych pokoi, a mama Coltona modli się na korytarzu nie wiedzą, że operowany synek ich obserwuje.Chłopiec wychodzi z choroby.Mijają miesiące, chłopiec w różnych sytuacjach opowiada rodzicom o swoim pobycie w "niebie".Pastor i jego żona popadają w osłupienie kiedy Colton mówi, iż widział ich tj.mamę w modlitwie a tatę w jednym ze szpitalnych pokoi...jak mały mógł to wiedzieć? Przecież nie mówiło się o tym głośno w domu.Chłopiec nie mógł znać różnych faktów znanych rodzicom z biblii a jednak opowiadał o nich ze szczegółami.Takich sytuacji pełnych zaskoczenia jest bardzo dużo.

Opowieść taty Coltona czyta się jak zaczarowaną baśń i niektórzy zapewne tak ją mogą odebrać.Ja, jako osoba wierząca utwierdziłam się w przekonaniu, że "niebo istnieje naprawdę".