Nie wywołuj wilka z lasu. Gdzie diabeł mówi dobranoc. Tom 2

Niesamowicie porywająca historia, podczas której każda strona przynosi coraz to nowsze przeżycia. Pełna humoru i bogata w akcję oraz nutkę słowiańskiej magii. Serdecznie polecam ❤️

Nie tak dawno Wydawnictwo Initium uraczyło nas - czytelników drugim tomem mojej naj, naj, najulubieńszej serii autorstwa Kariny Bonowicz „Gdzie diabeł mówi dobranoc. Nie wywołuj wilka z lasu”. Gdy kilka miesięcy temu przeczytałam pierwszą część, to wraz z ostatnim słowem złapałam doła jak rów mariański, bo nie wyobrażałam sobie jak zniosę kilka kolejnych miesięcy czekając na dalszy ciąg przygód mieszkańców Czarcisławia 😁 A teraz mogłam ponownie zatopić się w lekturze bez wyrzutów sumienia i po raz kolejny w niej przepadłam 🧡

Uwielbiam tę serię, uwielbiam styl autorki i uwielbiam jej bohaterów - wszystkich bez wyjątków, nawet tych z pozoru złych 😉

Czyta się ją rewelacyjnie, akcja wciąga od pierwszego zdania (uprzedzam - nie da się czytać bez znajomości pierwszego tomu) i nie odpuszcza aż do końca. A ostatni rozdział w cudowny sposób otwiera wyobraźnię co do treści kolejnego tomu. Bardzo serdecznie, z całego serca, polecam Wam tę serię - czyta się ją jak najlepszy scenariusz i oddałabym wiele mogąc obejrzeć jej ekranizację 🧡

Wg mnie to jedna z najlepszych polskich serii fantasy - takich dla młodzieży i dorosłych. Jestem nią oczarowana, a każdy kolejny tom wydaje się być jeszcze lepszy od poprzedniego!

Drugi tom czyta się jeszcze szybciej niż pierwszy, co jest efektem bardzo szybkiej akcji i wielu przeplatających się wydarzeń. Alicja w pewnym momencie przestaje wierzyć wszystkim i jedynie Nikodem jest osobą, która nie może jej oszukać. Lektura nie może obejść się bez znajomość pierwszego tomu, gdyż łączą się one bardzo mocno i wiele nowych sytuacji wynika z tych starszych, które miały miejsce w "Księżyc jest pierwszym umarłym".

Autorka świetnie buduje napięcie, tworzy ciekawe sytuacje i stawia na drodze bohaterów postacie, które wywołują całą lawinę zdarzeń. Widać, że w zanadrzu jest jeszcze sporo tajemnic, na których rozwiązanie będziemy musieli poczekać do kolejnego tomu. To wszystko jest jednak świetnie przedstawione, wydarzenia łączą się w taki sposób, że w żaden sposób nie można mówić o przesadzie. Wchodząc coraz bardziej w świat bohaterów, razem z nimi odkrywamy, że bliscy mają tajemnice, które być może wpłyną na naszą przyszłość.

Wszystko rozbija się wraz z ostatnimi stronami, kiedy napięcie znów wzrasta i autorka nie daje nam odpowiedzi, a wręcz przeciwnie, zostawia sprawy bardzo otwarte, a czytelnik z niecierpliwością musi czekać na ciąg dalszy. Po zamknięciu książki w głowie zostaje wiele pytań i możliwości. Kto? Jak? Po co? Czym to się skończy?

„Pamiętaj, że cywile wierzą w to, w co chcą wierzyć, czyli zwykle w to, co widzą...”, czyli powracamy do Czarcisława pełnego magicznych sekretów.

Księżyc jest pierwszym umarłym to jedna z moich ulubionych książek 2019 roku. Karina Bonowicz stworzyła historię, którą polubiłam od pierwszych stron. Nie mogłam doczekać się kontynuacji, a kiedy ją dostałam, od razu zaczęłam czytać. Czy drugi tom jest równie dobry co pierwszy?

Według legendy wiele stuleci temu czwórka przyjaciół została wygnana z rodzinnej wioski, gdyż ludzie lękali się ich czarów. Rozeszli się w cztery strony świata, ale zadziwiającym zbiegiem okoliczności i tak wszyscy dotarli w to samo miejsce – do czarciego kamienia. Tam wywołali diabła i dobili z nim targu... Ich potomkowie przez wieki odczuwali skutki tego paktu i bezskutecznie próbowali się z niego wywikłać. Czy przedstawicielom kolejnego pokolenia uda się wreszcie wrócić do normalności? Jakie przeszkody będą musieli wcześniej pokonać? Z jakimi przeciwnikami się zmierzyć? Jakich sojuszników pozyskać? Małe miasteczko na odludziu stanie się sceną niezwykłych wydarzeń.

Związani magiczną przysięgą, Alicja i Nikodem nie ustają w poszukiwaniach naczynia niezbędnego do odprawienia upragnionego rytuału. Tymczasem dokoła nich dochodzi do serii morderstw, jednak część ofiar szybko wraca z martwych. Para nastolatków może ufać wyłącznie sobie; nawet ich najbliżsi mają przed nimi starannie skrywane tajemnice. Na dodatek obrzęd odprawienia diabła znienacka staje pod znakiem zapytania. Czy w ostatniej chwili uda się znaleźć brakującego uczestnika rytuału?

Wraz z Kariną Bonowicz wracamy do Czarcisława. Nie wywołuj wilka z lasu jest kontynuacją, więc bez znajomości pierwszego tomu nie ma sensu czytać tej książki. Autorka oparła swoją historię na wierzeniach ludowych i legendach. Spotkacie tutaj guślnice, strzygonie (wampiry), wilkodlaki (wilkołaki), łowców burz, szkutnicy i wiele innych magicznych istot.

Podobnie jak w pierwszym tomie nie brak tutaj zabawnych momentów i zwrotów akcji. Akcja jest dynamiczna i nie pozwala się nudzić. Tutaj ciągle coś się dzieje. Czarcisław jest pełen mrocznych tajemnic, które krok po kroku odkrywamy. Autorka manipuluje czytelnikiem, rzucając fałszywe tropy. Zakończenie jest mocne i podsyca apetyt na kolejną część. Mam nadzieję, że w kolejnych tomach dowiemy się więcej o relacji Tatiany i Dymitra, ponieważ coś czuję, że będzie to odgrywało dużą rolę.

Język jest lekki, więc czyta się szybko i przyjemnie. Bohaterowie są oryginalni i tak naprawdę nie wiadomo, komu można ufać. Moim ulubionym bohaterem nadal jest Nikodem, którego tutaj dużo więcej niż pierwszym tomie (co mnie bardzo ucieszyło).

Świetnie napisane dialogi pchają akcję do przodu. Cięte riposty i przepychanki pomiędzy bohaterami dodają pikantności. Nie znajdziecie tutaj zbyt rozbudowanych opisów, co bardzo mi się podoba. Styl autorki sprawia, że Nie wywołuj wilka z lasu na pewno spodoba się młodzieży, która znajdzie tutaj specyficzne młodzieżowe wyrazy, ale myślę, że i dorośli znajdą coś tutaj dla siebie. Sporo odniesień do Harry'ego Pottera i Zmierzchu (a autorka chyba nie lubi Kardashianek :D).

Fantastycznie napisana, pełna humoru i słowiańskich mitów. Wszystko ze sobą współgra, tworząc niesamowity klimat. Ta seria skradła moje serce już po pierwszym tomie i liczę, że wkrótce dostaniemy kolejne. Fani fantastyki nie zawiodą się na tej książce.

„Gdzie diabeł mówi dobranoc. Księżyc jest pierwszym umarłym” bardzo mi się podobała, więc z niecierpliwością czekałam na kontynuację. I jest!

Alicja i Nikodem wraz z wąską grupą szkolnych znajomych przygotowują się do rytuału. Czasu pozostało niewiele, a wciąż nie mają magicznego przedmiotu, dzięki któremu rytuał ma jakąkolwiek szansę powodzenia. Poszukiwań nie ułatwiają zmarli ożywający w tajemniczy sposób oraz dziwne sojusze zawierane przez niedawno wrogo do siebie nastawionych osób. Komu naprawdę można zaufać?

Przy „Nie wywołuj wilka z lasu” nie sposób się nudzić. Autorka rozbudowała watki, dała bohaterom inne mroczniejsze oblicze i dzięki temu czytelnik czuje, jakby od nowa odkrywał, to co przecież już znał. Czarcisław pełen jest tajemniczych postaci, a autorka zadbała, by dać czytelnikowi coś nowego, wprowadzić kolejne po strzygach, guślicach, wilkodlakach postaci, na co dzień ukrywające swoje moce. Dzięki temu czytelnik poza odpowiedziami na zagadki, które pojawiły się w I tomie, dostaje coś nowego, intrygującego. Mam nadzieję, że kolejny tom również przyniesie coś, co mnie tak pozytywnie zaskoczy.

Książka jest o nastolatkach, więc musicie przygotować się na specyficzny język i zachowania, ale młodzi bohaterowie Kariny Bonowicz nie są pozbawieni pazura. To interesującą mieszanka różnych charakterów, którym przyjdzie stawić czoła wspólnemu wrogowi. Jaki będzie finał? Sprawdźcie sami.