Nie w humorze

Muszę się przyznać, że książka trafiła w moje ręce przez przypadek. Nigdy wcześniej nie słyszałam nic na temat Fran Lebowitz, tak więc do książki jej autorstwa podeszłam z czystym umysłem, chętna do poznania jej twórczości.

Z informacji zamieszczonych w książce dowiedziałam się, że „Fran Lebowitz jest żywą legendą Nowego Jorku. Przyjechawszy do tego miasta przeszło pięćdziesiąt lat temu, szybko wyrobiła sobie markę, jako felietonistka założonego przez Andy’ego Warhola miesięcznika „Interview”, z czasem opublikowała też dwa bestsellerowe zbiory tekstów. Należy do najbardziej przenikliwych komentatorów amerykańskiego życia społecznego, jest cenioną mówczynią, ikoną stylu, wytrawną ironistką i flanerką. „Nie w humorze” jest kolejnym zbiorem felietonów, pełnych ironii, ale też bezpośredniości i prawdy. Zawartość została podzielona na dwa główne rozdziały: Życie w wielkim mieście, które dzielą się na obyczaje, naukę, sztukę i literaturę oraz Studia społeczne, do których zaliczono ludzi, rzeczy, miejsca oraz idee. Muszę przyznać, że Fran Lebowitz jest bardzo spostrzegawcza, potrafi zwrócić uwagę na każdy aspekt życia człowieka mieszkającego w Nowym Jorku.

Teraz czas na moją opinię. Nie jestem fanką Nowego Jorku, Amerykę znam tylko z telewizji i z opowiadań i to takich, które może przekazać turysta. Książka natomiast pełna jest porównań, sarkastycznych uwag, które znane są tylko mieszkańcom tego kraju lub osobom, które upodobały sobie Nowy Jork i pogłębiają wiedzę o tym mieście. Dla mnie, jako laika, takie informacje nic nie wnoszą, tak więc nie do końca jestem w stanie zrozumieć, w jakim kontekście autorka ironizuje, przez to książka traci na wartości, bo jest najzwyczajniej w świecie niezrozumiała.

W tym miejscu dodam, że na platformie filmowej dostępny jest miniserial dokumentalny poświęcony autorce pt. ”Fran Lebowitz: Udawaj, że to miasto”, który mam już za sobą. Chciałam bardziej zrozumieć autorkę, jednak spotkałam się z tym samym odczuciem niezrozumienia, co podczas czytania książki. Nie mogę się nie zgodzić z niektórymi stwierdzeniami autorki, ponieważ jej spostrzeżenia można zaobserwować na całym świecie, nie tylko w Nowym Jorku. Jednak w całokształcie jest ona dla mnie zbyt amerykańska.

Reasumując: jeżeli jesteś fanem Nowego Jorku i chciałbyś dowiedzieć się jeszcze czegoś na temat tego miasta, to książka ta jest dla ciebie idealna. Jeżeli chodzi o mnie, to nie porwała mnie, choć poczucie humoru mamy, z autorką, podobne. Czytając jednak te felietony, miałam uczucie, jakby ktoś opowiedział mi kiepski dowcip.

Papierowy Bluszcz

"Nie w humorze" Fran Lebowitz

Książka ta jest zbiorem felietonów i esejów jednej z najbardziej rozpoznawalnych przez czytelników autorek w Stanach Zjednoczonych. Odnajdziemy w niej: poradniki, uwagi à propos większości dziedzin naszego życia, a także dobrze zarysowany obraz ukazujący realia życia w jednej z największych światowych metropolii wraz ze wszystkimi jej charakterystycznymi, niepowtarzalnymi w żadnym innym miejscu na Ziemi, cechami.

"Nie w humorze" zdecydowanie nie jest klasycznym, zwykłym, trywialnym wręcz kolażem statycznych i wyważonych krótkich form wypowiedzi — co to, to nie. Lebowitz — ikona Nowego Jorku, skonstruowała zawarte w zbiorze felietony, nie szczędząc czarnego humoru, ciętej riposty i niesamowicie krytycznej perspektywy patrzenia na świat. To, co udało opisać się autorce w książce, dotyczy również nas. Zapewne wielu czytelników po lekturze tekstów zgodzi się w stu procentach z Fran Lebowitz, szczególnie z tym: "Sport nie wydaje mi się szczególnie interesujący. Z ludźmi, którzy z własnej nieprzymuszonej woli dręczą i krzywdzą swoje ciała łączy mnie tylko prawo do uczciwego procesu. Nie chcę przez to powiedzieć, że w ogóle nie przemawia do mnie idea rywalizacji sportowej — po prostu moja definicja sportu odbiega od tej, która funkcjonuje w powszechnym obiegu"

Mojej uwadze nie umknął talent autorki do wyrażania w słowach swojego, choć często kontrowersyjnego, zdania na dany temat. Z pewnością wielu ludziom chodziły po głowie podobne opinie, jednak nie umieli ładnie ubrać ich w słowa, wypowiedzieć ich z zachowaniem ładu i składu.

Lekki styl pisania Lebowitz dodatkowo uprzyjemnia lekturę, i tak wystarczająco już angażującą i skłaniającą do przemyśleń, refleksji.

Uważam, że autorce wydającej owy zbiór przyświecała myśl tego, że być może będą one pobudką do tego, by odważnie wypowiadać się na określony temat, nie bać się wyrazić swojego zdania.

Mimo wszystko przyznaję, że felietony źle odebrane mogą być szkodliwe i bardzo toksyczne. Fran Lebowitz pisze tak, że sarkazm i ironia mieszają się z powagą, przez co nie zawsze wiadomo, na jakiej płaszczyźnie należy rozpatrywać opisane wydarzenia.

Jest nutka czarnego humoru, cynizmu i błyskotliwości — czego chcieć więcej?

⭐7/10

Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu Znak Literanova.