Nie przyznam się, nie ja zabiłam. Beata Pasik i zbrodnia w butiku Ultimo

Ściana tekstu, tekstu bardzo stronniczego.

Myślałam, że ta książka zmieni mój pogląd na sprawę Beaty Pasik jednak bardziej mnie utwierdziła, że kobieta jest winna. Nie wiem czego się spodziewałam po samym autorze bo jak już wszyscy wiemy jest on bardzo stronniczy. Wszystko dosłownie opisane jest tak żeby wyszło, że Beata jest niewinna. Jest wiele nieścisłości.

Większość z na wie jak wyglądała Polska w latach 90. A sprawę zabójstwa z ultimo zna co piąta osoba. Młoda dziewczyna, myślała, że schwytała Pana Boga za nogi, stolica, butik. Co mogło pójść nie tak? A no wszystko. Tak jak za niewinność została skazana na 25 lat :) Beata czy to w książce czy w wywiadach uważa się za poszkodowana, której każdy ma żałować każdy ma wspierać a ona sama się przebiegła. Od kad poznałam ta sprawę (wiele lat temu jako fanka true crime) uważam, że Beata jest winna, te brylowanie w wywiadach, książkach nic nie zmieni.

Książka śmiało mogłaby być o te 150 str. krótsza. Nie potrzebne wstawali orzeczeń sądu. Dla laika co one mają dać? Nie, nie polecam tej książki. Strata czasu ;)

Ta książka to tworzenie alternatywnej rzeczywistości. Totalna fikcja.

Szkoda czasu

Głuszak dał się już wcześniej poznać jako dziennikarz śledczy, który nie tylko pracuje przy głośnych sprawach kryminalnych opisując je, ale nie boi się także podważać narracje i obnażać błędy systemu, które mogą nieść katastrofalne skutki. Tym razem autor skupił się na głośnej sprawie lat 90-tych, gdzie miało miejsce zabójstwo w butiku Ultimo.

W reportażu naturalnie nie mogło zabraknąć rekonstrukcji wydarzeń, kiedy to strzały w butiku przypominały scenę rodem z egzekucji w porachunkach mafijnych. Śledczy jednak przyjęli zupełnie inna narracje i skupili się na Beacie Pasik, ekspedientce która została postawiona w stan oskarżenia pomimo braku jednoznacznych dowodów, najbardziej szokujący jest jednak fakt, że dwa sądy uznały ją za niewinną, a trzecie skazał na dramatyczne 25 lat pozbawienia wolności.

Ja wcześniej tę sprawę znałam tylko pobieżnie, a tutaj autor zaserwował mi bardzo solidną analizę sprawy. Oprócz posiłkowaniu się archiwalnymi dokumentami, są zapisy rozmów z ekspertami, zlecono niezależnie analizy i to wszystko składa się na druzgocący obraz tego jak śledztwo można łatwo zmanipulować, albo oprzeć na złych założeniach, a trzeba pamiętać, że to wszystko może zaważyć na ludzkim życiu.

Ta książka pokazuje też jak wiele siły i wytrwałości kosztowało samą zainteresowaną (Pasik) jak i inny, którzy latami dążyli do tego, aby rzucić nowe światło na sprawę. Mnie najbardziej uderzyło to ukazanie tego jak cały system sprawiedliwości jest kruchy i czasem absurdalny, bo jeden błąd na początkowym etapie śledztwa może mieć dramatyczne konsekwencje.

Mnie ten reportaż za sprawą samej historii i analizy autora pochłonął i momentami mocno szokował, zwłaszcza wytaczając niejako oskarżenie wobec systemu sprawiedliwości, który może zniszczyć niewinnym ludziom życie.

W butiku Ultimo na Nowym Świecie w Warszawie w nocy 16 grudnia 1997 r. w wyniku strzelaniny zginął właściciel tego butiku, a jego żona została ciężko ranna. W toku śledztwa winą obarczono Beatę Pasik. W reportażu jest rekonstrukcja wydarzeń, kiedy strzały w butiku były jak scena porachunków mafijnych. Śledczy skupili się wyłącznie na ekspedientce. Nie było jednoznacznych dowodów przeciwko niej. Szokujące jest to, że dwa sądy uznały ją za niewinną, a trzeci skazał na 25 lat więzienia.

To książka, która ma jedno zadanie – rozłożyć skomplikowaną, bolesną sprawę na części. Głuszak to dziennikarz, który zna ciężar błędu w wymiarze sprawiedliwości. Doświadczenie ze śledztwa Tomasza Komendy nauczyło go, że system potrafi pomylić winę z ofiarą. Podszedł do sprawy Pasik z bardzo dużą dokładnością i zaangażowaniem.

Autor nie zaczyna od opinii – ma hipotezę. Jego narzędzia to dokumenty, akta sądowe, rozmowy z ludźmi oraz wielogodzinne analizy zachowań procesowych. To wszystko pokazuje jak śledztwo było zmanipulowane. Reporter przedstawia przebieg zdarzeń, kolejne etapy śledztwa, procesy, braki i rozbieżności w zabezpieczeniu miejsca zbrodni, sporne zeznania, luki w materiałach dowodowych. Jest to ogrom rzetelnej pracy, wnikliwej analizy, dzięki której Beata wyszła na warunkowe zwolnienie, niestety nie uzyskała uniewinnienia. Czytelnik nie tylko poznaje narrację autora, ale też ma możliwość samemu przejrzeć materiały i wyciągnąć wnioski. W książce są zdjęcia zaangażowanych w sprawę.

Śledztwo Głuszaka jest nie tylko próbą odkłamania jednej historii. Pokazuje jak cały system sprawiedliwości jest brudny i czasem absurdalny. Jeden błąd na początkowym etapie zaważył i miał dramatyczne konsekwencje. Reportaż jest także głosem kobiety, której zmarnowano życie i przypięto łatę morderczyni. To historia kobiety, która od ponad 20 lat powtarza „Nie przyznam się, nie ja zabiłam”. Beata nie poddała się i wywalczyła sobie wolność. Czytając o losach bohaterki miałam wrażenie, że nie szukali prawdy tylko winnego.

Ta książka to nie thriller chociaż tak się ją czyta. To nie fikcja, lecz rzeczywistość, w której ktoś zapłacił najwyższą cenę wolności i życia. Warto sięgnąć po tę pozycję i zapoznać się ze zgromadzonymi dokumentami.