Nie poddawaj się. Simon Snow. Tom 1

Gdy dowiedziałam się, że mam możliwość przeczytania powieść tej autorki, nie zastanawiałam się ani przez sekundę - to było oczywiste, że muszę to zrobić. Miałam już do czynienia z jej poprzednimi utworami i bardzo mi się podobały... "Eleonorą i Parkiem" byłam wręcz zachwycona, ale tym razem nie mogę powiedzieć tego samego.

Pierwsza moja myśl, gdy zaczęłam czytać tę książkę brzmiała "czy to jest podróbka Harry'ego Pottera, czy tylko mi się wydaje?". Nie dało się nie zauważyć tego, jak bardzo autorka wzorowała się na tym bestsellerze i muszę przyznać, że było mi trochę przykro, gdy jedyne na czym mogłam się skupić, to na podobieństwach między powieścią pani J.K. Rowling, a tą. Pozwoliłam sobie nawet na zrobienie ich listy. Oto kilka przykładów:

Jeśli czytacie tego bloga już jakiś czas, to na pewno wiecie, że jestem wielką fanką przygód Harry'ego Pottera. Te siedem tomów ( teraz już 8) dosłownie mnie oczarowało i panujący w książce nastrój jest naprawdę magiczny. W tym przypadku nie dało się tego odczuć. Myślę, że cały nastrój niszczy, to że akcja rozgrywa się w dzisiejszych czasach. Uczniowie mogą używać laptopów i mowa jest również o najnowszych modelach iPhone'ów ( czy to jest takie ważne w świecie czarodziei?).

Odchodząc od podobieństw, to nie podobały mi się również zaklęcia. Jak wierszyk "Biedroneczko leć do nieba" może być traktowany jako jedno z nich? Uważam je za bezsensowne i obawiam się, że pani Rowell po prostu zabrakło lepszego pomysłu. Sama fabuła była dość nudnawa i zainteresowała mnie dopiero w połowie książki. Ciekawy okazał się wróg głównego bohatera - Buz. Jego postać i jego rodzina wydaje się bardzo tajemnicza i odkrywanie ich sekretów krok po kroku jest bardzo intrygujące.

Przyznaję, że tym razem zawiodłam się na pani Rainbow Rowell, ale chciałabym teraz poznać jakieś jej powieści, które przekonają mnie do siebie bardziej niż " Nie poddawaj się".

Z twórczością Rainbow Rowell zetknęłam się przy okazji tomu ,,Podaruj mi miłość" i już wtedy wiedziałam, że kiedyś chciałabym przeczytać coś dłuższego w jej wykonaniu. Gdy tylko ukazał się ,,Załącznik" niebanalna fabuła sprawiła, że postanowiłam poznać historię Lincolna O'Neilla, prawie 30-letniego mężczyzny, który pracuje nocami, wyłapując w służbowej korespondencji pracowników zabronione wyrazy, wyrażenia. Teraz jednak przyszedł czas na trzytomową serię dla młodzieży z magią na pierwszym miejscu.

Głównym bohaterem wydania jest Simon Snow. Nastolatek obecnie po wakacyjnym pobycie w domu dziecka wrócił do szkoły w której magia odgrywała ważną rolę. Simon prawdopodobnie był Wybrańcem, który zgodnie z przepowiednią miał do spełnienia określone zadanie. Czy tak faktycznie było?

Rainbow Rowell to autorka popularnej jakiś czas temu pozycji ,,Fangirl". Nie miałam okazji się z nią zapoznać, a to właśnie tam pojawiła się postać Simona Snowa. W związku z tym trudniej było mi się wciągnąć w opisywaną historię i zrozumieć jej fabułę. Miło można spędzić czas z taką publikacją. Tak też zrobiłam, ale nie zmienia to faktu, że nie do końca mogłam zrozumieć niektóre sytuacje.

„Śpi, więc to nieważne, że mu się przyglądam. Robię to, chociaż wiem, że przyniesie to nic dobrego.”

Simon rozpoczyna właśnie ostatni rok nauki w Watford, Szkole Czarodziejów. Chłopakowi nadal kiepsko idzie posługiwanie się magią, a na domiar złego jego mentor znika i nie daje znaku życia. Kiedy w świecie Magów zaczyna wrzeć i wszystkie znaki na niebie wskazują na szybki wybuch wojny, Simon zostaje postawiony pod murem- musi zmierzyć się z potężną siłą i okiełznać skutki czarnej magii.

Czas mija, a nadal nie wiem, jakie słowa byłyby odpowiednie do opisania tego, co czułam w trakcie czytania. Przyznaję, że po dowiedzeniu się, jaki wątek znajdę w „Nie poddawaj się”, nieco się zniechęciłam. Nie czytuję z reguły książek, w których występuje temat par homoseksualnych, najzwyczajniej mi z tym nie po drodze. Mimo wszystko, po odłożeniu tego tytułu na półkę, stwierdziłam, że było naprawdę dobrze.

Myślę, że warto zaznaczyć, że w książce DOMINUJE temat magii. Czarodzieje, magowie, koweny, czarna magia... zdecydowanie moje klimaty. Autorka wykreowała ciekawy, pełen magicznych stworzeń świat. Jednak zrozumienie go wymaga wielkiej cierpliwości i skupienia. Zdarzyło mi się czytać niektóre fragmenty po parę razy, zanim pojęłam sens słów.

Bohaterowie natomiast są niezwykle IRYTUJĄCY. Oczywiście nie wszyscy. Zakładałam, że to właśnie Simona będę darzyła największą sympatią, jednak jego wyskoki stopniowo mnie do niego zniechęcały. Okazał się postacią, której inteligencja nie sięga zbyt wysokich pułapów. Był chodząca katastrofą, a jego go stosunek do relacji z Bazem- dziecinada. Przyznam, że oczekiwałam trochę więcej po dorosłym facecie. Zresztą sam Baz, akurat pod tym względem okazał się nie wiele lepszy.

Penelope, tymczasem, mnie zauroczyła, słowo. To bardzo silna kobieca postać, od której z daleka emanuje wiedza, odwaga i władza. Między innymi ze względu na nią i chęć dogłębnego poznania jej postaci tak bardzo zaczytałam się w tej książce. Jest zupełnym przeciwieństwem Agathy.

Jeśli chodzi zaś o fabułę, to pomysł na nią był strzałem w dziesiątkę Bohaterom tej książki nie brakuje przygód. Co rusz coś się dzieję i nie są to błahe sprawy, o których można pomówić przy herbatce. Osobiście nie mogę się doczekać, aż będę miała okazję sięgnąć po pozostałe dwa tomy i sprawdzić, co jeszcze nabroją młodzi czarodzieje.

Reasumując: „Nie poddawaj się” ma wiele wad i wiele zalet. Gdybym miała wymienić wszystkie z obu kategorii, zapewne zabrakło by mi znaków. Zostawiam Was zatem z paroma moimi konkluzjami i zachęcam do przeczytania, i przekonania się na własnej skórze czym jest Watford.

Simon Snow rozpoczyna ostatni rok nauki w Szkole Czarodziejów w Watford. Chociaż jest uważany za najpotężniejszego maga na świecie, wciąż niezbyt dobrze radzi sobie z czarami. Niezwykle często zdarza mu się jednak wybuchać, niszcząc wszystko dookoła. Nie pomaga też fakt, że ostatnimi czasy coś poróżniło go z jego dziewczyną, a jego współlokator Baz znika, co zwiastuje zbliżające się kłopoty.

Kiedy w Świecie Magów niepokojące rzeczy, a Podstępny Szarobur znów próbuje go zabić, Simon musi stawić mu czoła i zrobić to, czego oczekuje się od Wybrańca.

Jeśli przeczytaliście opis książki, mogę się założyć, że waszym pierwszym skojarzeniem był Harry Potter. (Możecie też poniekąd znać tę historię, jeśli mieliście okazję czytać powieść Fangirl tej samej autorki). Nie da się ukryć, że liczne podobieństwa same się nasuwają: tytuł Wybrańca nadany Simonowi, dotyczące go proroctwo, urodziny głównego bohatera w lipcu... lub choćby to, że Wielki Mag konsekwentnie unikał Simona na jego szóstym roku, co przywodzi na myśl sytuację Harry'ego Pottera i Albusa Dumbledore'a w Zakonie Feniksa. Sama na początku książki byłam lekko przytłoczona wieloma zbieżnościami, chociaż książka maksymalnie wciągnęła mnie od samego początku. Jeśli obawiacie się, że Nie poddawaj się jest tylko spóźnioną o wiele lat współczesną kopią serii J.K. Rowling, to, na szczęście, mogę Was zapewnić, że dalsze zdarzenia w książce przybierają całkowicie inny obrót. Wygląda to trochę tak, jakby Rainbow Rowell skorzystała z kilku pomysłów autorki Harry'ego Pottera i w oparciu o nie stworzyła własną historię.

Nie poddawaj się jest powieścią o magii i czarach, występuje w niej wiele fantastycznych stworzeń, takich jak trzpioty, bezliki, gobliny lub śnieżne diabły. Styl pisania autorki jest jednak zadziwiająco młodzieżowy, nie zmienił się wcale w stosunku do innych powieści Rainbow Rowell. To, że pisarka używa współczesnego slangu, a bohaterowie nie różnią się wcale od zwyczajnych dzisiejszych nastolatków (pomijając to, że są czarodziejami!), tworzy intrygującą mieszankę świata magicznego z rzeczywistym. Brak zawoalowanego, okraszonego podniosłością języka sprawia, że łatwiej wyobrazić sobie istnienie świata czarów w naszym realnym świecie.

W książce pojawiają się jednocześnie proste, ale i ciekawe formuły zaklęć. Niektóre z nich to: Z drogi, śledzie!, Życie na gorąco!, Nonsens!, Więcej skruchy! lub Zrób sobie przerwę na kit-kata! Naprawdę spodobały mi się używane przez bohaterów zaklęcia. Autorka słusznie nie zawracała sobie głowy wymyślaniem skomplikowanych formuł, bo zwyczajne zwroty okazały się znacznie lepszym wyjściem - są zarazem intrygujące i zabawne.

Jak wspominałam już w opisie książki, poznajemy Simona Snowa podczas jego ósmego roku nauki w Watford. Od początku miałam wrażenie, jakbym czytała kolejny tom serii, nie znając poprzednich. Rainbow Rowell wspomina o wydarzeniach poprzedzających akcję książki w taki sposób, jakby były one tylko krótkimi retrospekcjami zdarzeń, które zostały już uprzednio opisane. W pierwszym momencie wprowadziło mnie to w lekkie zmieszanie, ale później miałam już tylko ogromną ochotę, aby jak najszybciej zabrać się za te nieistniejące tomy!

Muszę przyznać, że w niektórych momentach książka ta przypominała mi o wiele wiele WIELE lepszą wersję Harry'ego Pottera i Przeklętego Dziecka. Podczas gdy ten twór nazwany "ósmym tomem serii" jest idealnym przykładem na to, jak NIE należy tworzyć historii umieszczonych w świecie magii, Nie poddawaj się jest wzorem na to, jak należy to robić.

Nie poddawaj się to powieść, która nie pozwalała mi spać. Szczerze, nie spodziewałam się, że będzie AŻ TAK dobra, a okazała się najlepszą książką, jaką przeczytałam w tym roku. Rainbow Rowell stworzyła cudowną powieść fantasy dla młodzieży, której głównym atutem, poza chwytającymi za serce wydarzeniami, trafnym humorem i magiczną aurą, są nieziemscy bohaterowie. Simon Snow i Tyrannus Basilton Grimm-Pitch (w skrócie Baz).Simon i Baz, Baz i Simon. Nigdy  w życiu nie spotkałam tak bardzo pasujących do siebie postaci, które jednocześnie byłyby tak różne. Jeśli czytaliście wspomnianą Fangirl, to wiecie, że między głównymi bohaterami rodzi się ogromne uczucie - tak, występuje tu miłość homoseksualna. Jednak jest ona tak ekscytująca, tak piękna i tak zaskakująca, że mam ochotę czytać wspólne momenty Simona i Baza w kółko i w kółko. Przyrzekam - czułam się jak mała dziewczynka, po raz pierwszy oglądająca scenę pocałunku: czytałam tą książkę z co najmniej tak dużą fascynacją. Może to dziwne, patrząc na to, że romanse w literaturze nie są dla mnie niczym nowym, ale pierwszy raz trafiłam na parę bohaterów, która powoduje u mnie typowy "fangirling". Kiedy skończyłam czytać tę powieść był już środek nocy, ale nie potrafiłam spać i leżałam tylko, gapiąc się w przestrzeń i szczerząc się jak głupia. Rainbow Rowell stworzyła tak doskonale zgranych bohaterów, którzy razem zdolni są zdziałać wszystko, że aż mnie ciarki przechodzą. Chcę więcej Baza, więcej Simona! Teraz, zaraz, tutaj!

Chociaż chętnie mówiłabym całe dnie tylko o Simonie i Bazie, w książce jest wielu innych bohaterów, którzy też zasługują na uwagę. Choćby Penelope, która wykazuje się ogromną inteligencją i lojalnością, zawsze gotowa do pomocy Simonowi. Czasem widziałam w Penny samą siebie. Jest też Agatha, którą postanowiłam konsekwentnie ignorować, ponieważ była postacią niezaprzeczalnie ważną, ale przeszkadzającą głównym bohaterom swoją obecnością.

Żadna książka od bardzo dawna nie wywołała u mnie takiego entuzjazmu jak Nie poddawaj się.

To powieść pełna magii, fantastycznych stworzeń i zapadających w pamięć bohaterów. Zawiera absolutnie zaskakujący i cudowny wątek romantyczny, który porusza serce. Chociaż z bólem przyjmuję do wiadomości, że książka ta prawdopodobnie nie będzie miała kontynuacji, to staje się moją ulubioną powieścią jednotomową.

[Adres usunięty]

Ciężko było mi przez nią przebrnąć. Ciągle dawałam jej szansę, że już zaraz się rozkręci akcja, przecież muszę się tylko w nią wczytać. Sam tytuł wołał do mnie: nie poddawaj się. Więc starałam się, ale to nie wychodziło. Była to męka, istny bieg po szyszkach. Nie wiem co w moim przypadku zadziałało najbardziej na nie; jednak zażenowanie przebija się tutaj najmocniej. Może nie mam w sobie takiego dużego dystansu do czytanych przeze mnie książek, bo nie mogę powiedzieć, że z takich historii wyrosłam, bo to zdecydowanie jest książka inna niż wszystkie. Jest to po prostu parodia, i proszę, by osoby, które lubią twórczość Rowell mnie nie zlinczowały, ale naprawdę postrzegam to jako parodię, tylko chyba niezbyt udaną i momentami aż głupią.

Magia jest wszędzie!

Simon Snow po raz ostatni wraca do Szkoły Magii Watford. Chłopak jest wybrańcem, lecz nie czuje się jak najpotężniejszy czarodziej świata. Niestety, Szarobur dał o sobie znać i Simon wraz z przyjaciółmi musi stanąć z nim do walki. Czy uda mu się go pokonać? I co planuje jego największy wróg, Baz?

Nie poddawaj się to historia o Simonie Snowie, którego czytelnicy mogli poznać w innej powieści Rainbow Rowell - Fangirl. Miałam bardzo wysokie wymagania wobec tej powieści. Czy autorce udało się mnie zaskoczyć i usatysfakcjonować?

Nie poddawaj się to interesująca powieść, z którą spędzicie parę miłych godzin. Świat Simona Snowa porwie Was w magiczną wędrówkę po Szkole Watford. Myślę, że czytelnicy będą usatysfakcjonowani lekturą. Fani Harry'ego Pottera i gatunku fantasy znajdą w tej powieści mnóstwo ciekawych wątków. Czy wyruszycie z Simonem pokonać Szarobura?

Pełna recenzja znajduje się na stronie: [Adres usunięty]

Skomentuj na: [Adres usunięty]

Z Rainbow Rowell zaczynam mieć coraz większy problem, nigdy nie czuję się dość usatysfakcjonowana jej twórczością. Jej najnowsza książka „Nie poddawaj się” to nic innego jak przeniesienie wątku, który można było poznać dzięki „Fangirl”.

Sama nie wiem jak to określić, dla mnie to po prostu opowiadanie, które grało pierwsze skrzypce w innej powieści. W „Fangirl” bohaterka pisała własne opowiadanie o Simonie Snow. I w nowej książce Rowell niby coś nowego o czarodziejach z ciekawymi wątkami, ale z drugiej strony... taki trochę Potter w nowej odsłonie.

Główny bohater Simon jest czarodziejem i rozpoczyna ostatni rok nauki w Szkole Czarodziejów Watford. Niestety nie uważa siebie za kogoś dobrego, tak jak inni wszyscy. Do tego jego dziewczyna go zdradza z jego największym wrogiem, a ON sam staje przed wieloma ciężkimi wyborami, które zmieniają wszystko w jego życiu. Oczywiście w całej tej historii o Simonie i jego największym wrogu jest bardzo dużo magii. Rąbek tego wszystkiego był ukazany w „Fangirl”, prostej, lekkiej powieści, która była lukrowata, jakby ktoś na nią wysypał wszystkie zebrane cukierki z Halloween. Jeśli ktoś jest fanem właśnie tej książki, myślę, że kontynuacja (bo tak w sumie można nazwać „Nie poddawaj się”) z pewnością się spodoba. I jedynym co mi się podoba w tej powieści jest wątek homoseksualny, który uważam za bardzo duży plus, bo nadaje tej powieści całkiem odmienny charakter, choć w części.

Autor: Rainbow Rowell

Tytuł: Nie poddawaj się

Cykl: -

Wydawnictwo: HarperCollins Polska

Strony: 508

Rainbow Rowell jest lubiana w Polsce i jej książki według mojej skromnej opinii są poprawne. „Nie poddawaj się” jest napisane lekko i przejrzyście, tak jak „Fangirl”. Bohaterowie są szablonowi, bardzo prości, według mnie bardzo przewidywalni. Charakteryzują ich konkretne cechy osobowości, które przekładają się na ich uczucia i wyrażanie własnego zdania. Książka nie jest zła, ale mnie nie zaskoczyła niczym. Czytało mi się ją szybko i mogę ją zaliczyć do tego typu książek, które nie wymagały ode mnie większego zaangażowania się w powieść. Rowell pisze wprost do swojego czytelnika, bez głębszych refleksji. Myślę, że książka przypadnie do gustu jej czytelnikom i znów będą mogli wrócić do opowieści, które mogli zaczerpnąć w pierwszej powieści gdzie pojawia się bohater Snow.

Kiedy pierwszy raz przeczytałam zapowiedź tej książki powiedziałam zdecydowane nie. Czytałam "Fangirl" i chociaż ta historia przypadła mi do gustu to dlaczego mielibyśmy wyciągać fanfiction na światło dzienne i tworzyć z tego odrębną historię? Ale jak to w życiu każdego czytelnika bywa - skusiłam się, bo przecież książka to książka i nie wypada odmówić.

Podeszłam jednak bardzo sceptycznie do całej fabuły i nastroiłam się z góry na to, że ta historia nie przypadnie mi do gustu. W końcu w "Fangirl" miałam śladowe ilości do czynienia z Simonem i wtedy nie wychwyciłam między nami żadnej chemii. Ale kontynuowałam lekturę, poznawałam co raz bliżej głównego bohatera i nawet się nie obejrzałam a moje nastawienie ze sceptycyzmu zmieniło się na tryb dobrej zabawy.

Przyznaję, że jest to przede wszystkim książka dla fanów autorki i wielbicieli gatunku, bo z góry Was ostrzegam - ta historia nie przypadnie każdemu do gustu. To bogaty świat żywcem wyciągnięty z powieści fantastycznych, w których magia, duchy, wampiry i różne potwory wyskakują z każdego zakamarka. Simon - główny bohater rozpoczyna ostatni rok nauki w Szkole Czarodziejów i jest niestety kiepski w tym co robi. Wszyscy dookoła uważają go za potężnego czarodzieja, a ON sam nie wie skąd to porównanie, skoro wszystkiego co się dotknie psuje się i rozpada. Jednak magia jest przewrotna i nie daje się przebłagać - uderza z siłą pocisku i wymusza na Simonie zaangażowanie w rozgrywane wydarzenia.

Historia prowadzona jest bardzo lekko, swobodnie, trochę jakby w subtelnie prześmiewczym tomie, bo Simon jest komiczną postacią - nie radzi sobie kompletnie w świecie, w jakim żyje. Jako bohater jest przyjemny w odbiorze, ale przy tym niestety bardzo ślamazarny, ale ratuję go Baz - przeciwieństwo Simona i jego wielka, skrywana miłość. Na tej podstawie rodzi się całkiem przyjemny wątek romantyczny, który nawiązuje do tego, że miłość zawsze utoruje sobie drogę, niezależnie od miejsca i wydarzeń.

Podsumowując "Nie poddawaj się" to książka w stylu Rowell - nieskomplikowana, przyjemna, pełna dynamicznych dialogów i trochę ironiczna, kiedy trzeba. Autorka kieruje ukłon w stronę fanów Harry'ego Potter'a, bo motyw tej historii przejawia się na każdym kroku przygód Simona. Bez wątpienia jest to książka przesiąknięta po brzegi optymizmem, poczuciem humoru i dobrą zabawą - trochę na bazie uproszczonej powieści fantasy, a trochę na bazie typowej historii miłosnej. Myślę, że dla niedowiarków będzie to idealna książka na rozpoczęcie przygody z twórczością autorki. Bo chyba fanów Rowell nie muszę zachęcać, prawda?

Niestety nie czytałam "Fangirl", ale pogrzebałam trochę w internecie i z tego co zrozumiałam, to "Nie poddawaj się" jest fan fiction innego fan fiction Harry'ego Pottera.

Macie to? Ja nie bardzo.

Dobra, spróbuję wam to wytłumaczyć bardziej. Cathy jest bohaterką "Fangirl" i ma swoją ukochaną serię o czarodziejach, nie może się doczekać ósmego tomu, dlatego sama pisze fanfik tegoż cyklu. Jeżeli coś porypałam to piszcie w komentarzach.

Rainbow Rowell jest popularną autorką literatury młodzieżowej, utalentowana, wszechstronna i generalnie mogłabym mówić o niej godzinami, gdybym cokolwiek o niej wiedziała.

Ta recenzja będzie dziwna i inna. Ciężko napisać na poważnie o tak szurniętej książce.

Od tej książki odstraszała mnie i autorka (bo pisze takie książki, których ja raczej nie czytuję), i okładka (okropnie dziadowska moim zdaniem), i tytuł. Praktycznie nic nie zwiastuje nam powieści fantasy z czarodziejami w roli głównej. Gdybym zobaczyła ją na półce w księgarni, rękę dałabym sobie uciąć, że to jakaś obyczajówa. I co? I dziś byłabym bez ręki (pozdrowienia dla fanów filmu). Tytuł wyjaśnia się dopiero na samiusieńkim końcu i szczerze powiedziawszy dobrałabym jakiś inny :). Wydanie bez fajerwerków, miękka okładka (taka baardzo miękka), ale duża czcionka i ogromne strony dają razem niezły efekt.

Zaczynamy czytać i dostajemy obuchem w łeb. Moment moment, "Wybraniec", który w wieku 11 lat trafia do szkoły dla czarodziejów, mówi mu o tym jej dyrektor; przyjaciółka, która zawsze wszystko wie, do tego zły i potężny mag, który chce zniszczyć świat i przepowiednia zapowiadająca przyjście wielkiego czarodzieja, który pokona wszelkie zło. Coś wam to przypomina?

Harry Potter jak w mordę strzelił.

Nawet urodziny mieli w tym samym miesiącu. Oczywiście oboje nie mają rodziców. Na korytarzu przy gabinecie dyrektora wiszą portrety poprzedników, Simon jest najpotężniejszym na świecie czarodziejem, przyjaźni się z żeńską wersją Hagrida, a do tego mamy rówieśnika, który go nienawidzi. Cała konstrukcja Szkoły Watfordzkiej do bólu przypomina Hogward. Mamy wieżyczki, błonia (tylko trochę inaczej nazwane), coś na kształt zakazanego lasu, kobieca wesja Hagrida mieszka sobie w chatce niedaleko szkoły i tak dalej i tak dalej.

Na początku czułam się troszeczkę zbita z tropu, bo w końcu czekałam na oryginalną opowieść o czarodziejach (wcześniej nie wiedziałam o tym, że historia Simona jest wzorowana na Potterze), a tu mam ...klops. I to rozlazły.

Stwierdziłam, że dobra, nieważne - czytam dalej i nie myślę o tych podobieństwach.

Całe szczęście później było już nawet oryginalnie :)

Po pięciu rozdziałach byłam tak oczarowana i tak okrutnie wciągnęłam się w historię, że jednego dnia opanowałam 300 stron. Siedziałam do wpół do drugiej w nocy i nie mogłam się oderwać, co nie zdarza mi się za często - zwykle nie zarywam nocek.

Jeżeli chodzi o styl autorki - wcześniej nie czytałam żadnej jej powieści, dlatego nie wiedziałam czego się spodziewać. Dla Pani Rowell to również było wyzwanie, bo zazwyczaj nie pisze fantasy, więc w zasadzie odbyłyśmy razem nasz "pierwszy raz" :D.

Język jest bardzo prosty, autorka nie boi się wulgaryzmów, ale o dziwo są one użyte prawidłowo.

Krótkie rozdziały nadają dynamiki, a dzięki mocy perspektyw lepiej poznajemy każdego z bohaterów.

Oczywiście najwięcej wydarzeń rozgrywa się z perspektywy Simona Snowa. Wybrańca, potężnego czarodzieja, wiernego i lojalnego przyjaciela i niezbyt udanego chłopaka Agathy.

Najbardziej jednak podobały mi się rozdziały Baza. Rówieśnika reszty naszych bohaterów, taki trochę "czarny charakter" jak Draco, ale tego gościa bardzo polubiłam. Sarkastyczny dupek, który próbuje jak najbardziej uprzykrzyć życie swojego współlokatora (Simona). Wyjątkowy, bardzo zdolny czarodziej.

Wspomniałam, że jest wampirem? :D

Tak, Rowell wprowadziła krwiopijców, co bardzo mnie uszczęśliwiło.

Świat czarodziejów nie jest zbyt rozbudowany ani szczegółowy. Autorka skupiła się raczej na bohaterach, ich przygodach, rozterkach, rozmowach i przekomarzankach.

Wszystkie sceny walki są po prostu śmieszne xD Umrzecie po prostu. Nawet największe starcia kończą się po dwóch minutach. Miałam wrażenie, że są one tylko przerywnikami w codziennym życiu Simona, Penelope, Agathy i Baza. Wojna wisi w powietrzu, a wszyscy bawią się jak na wakacjach w lunaparku.

Ostatnio mam jednak pecha do idiotycznych nazw. Najpierw "Prawdodziejka", teraz to.

Przykłady tych perełek:

- wiewiórdemon,

- rybostwory,

- borsukinsyny,

- babojagołaki,

- syrenołaki.

To dopiero początek.

Najlepsze były zaklęcia.

- Z drogi, śledzie, bo król jedzie! (droga staje się wolna, samochody się rozstępują jak w filmie "Bruce Wszechmogący),

- Motylem jestem (można latać),

- Biedroneczko, leć do nieba, przynieś mi kawałek chleba. Jak nie chleba, to bułeczki, włożę sobie go do teczki i zjem gdzieś nad brzegiem rzeki (wyobraźcie sobie: 18'letni chłopak, przerażający smok, a ten na stwora z takim zaklęciem.... no cóż, zawsze istnieje prawdopodobieństwo, że smok umrze ze śmiechu),

- Wołki, wołki, a kysz, a kysz! (nawet nie chcę o tym myśleć),

- Życie na gorąco! (jak chcesz sobie odgrzać żarcie, musisz wypowiedzieć nazwę czasopisma - logiczne),

Jeżeli już jesteśmy przy dziwnych nazwach... Wyobraźcie sobie takiego Lorda Voldemorta - potężny czarodziej, siejący postrach na całym świecie, ludzie boją się wypowiedzieć nawet jego imię. Tu mamy podobnego bohatera i nazywa się... Szarobur. Podstępny Szarobur.

Potrzebujecie jeszcze czegoś?

Jak to moja zaprzyjaźniona Q. stwierdziła - Szarobur to taki Voldemort z downem. Nic dodać - nic ująć :D

Nie no wystarczy już, bo jak o tym pomyślę, to mózg paruje. Gdybym była czarodziejem w tym świecie i miała wygadywać takie głupoty, to rzuciłabym się z mostu, żeby mnie pożarły syrenołaki (podejrzewam, że kilkoro z was cieszyłoby się z takiego obrotu spraw, bo już bym tu nie pitoliła tak).

Bohaterowie bardzo mi się podobali, jedynie za Agathą nie przepadam. Na szczęście jest jej stosunkowo mało, a jej rozdziały wiele do powieści nie wnoszą, więc można je pobieżnie tylko przelecieć. Simon, Penny, Baz, Mag, Ebb i reszta są zupełnie od siebie inni, co daje efekt przyjemnej różnorodności.

No i nareszcie przechodzę do motywu, który podobał mi się najbardziej. To skierowane bardziej do kobiecej części moich czytelników!

Powieść w dużej mierze skonstruowana jest na wątku homoseksualnym.

Ja jestem oczarowana. W powieściach Cassandry Clare (już na pewno wiecie jak kocham "Dary anioła") bardzo lubię to, że opisuje związki homoseksualne i są one traktowane jak zupełnie coś normalnego. Nikt się niczemu nie dziwi, nikogo nic nie brzydzi, a bohaterowie nie muszą się wstydzić. Szacunek dla autorki, bo to niełatwe zadanie. Czytelnik ma wrażenie, że właśnie tak to powinno wyglądać i wszystkie elementy świata przedstawionego idealnie ze sobą współgrają.

Trochę siedzę w temacie tzw. fanfików, ponieważ moja przyjaciółka swego czasu czytała ich naprawdę wiele. Kiedy już opanowała praktycznie wszystko, co istnieje w internecie - przerzuciła się na te, pisane po angielsku :D Wiem też, że rzesza fanek Harry'ego Pottera bardzo chciała wprowadzenia wątku Draco x Harry. Na ten temat powstało mnóstwo opowiadań i fanfiction. Dziewczyny! Jeżeli należycie do tej grupy - czytajcie "Nie poddawaj się".

Jak już mówiłam - bardzo mi się ten wątek podobał i kolejne strony czytałam z wypiekami na twarzy.

Powoli przechodzę do końca, bo i tak popłynęłam z tematem. Ubawiłam się bardzo podczas czytania tej powieści. Niektóre nazwy czy wydarzenia powodowały, że czułam...zażenowanie, jednak nic mnie nie odstraszyło do niej na dobre. Jest to ambitna literatura, ostatnio dowiedziałam się, że istnieje coś takiego jak "guilty pleasure" (Kasia - człowiek zamierzchłej epoki) i jeżeli miałabym tutaj przypisać jakąś książkę, to na pewno byłoby to "Nie poddawaj się". Oczywiście jako asertywny czytelnik mówię, że mam to wszystko gdzieś. Mam 22 lata, uwielbiam książki o wampirach i bawią mnie mało ambitne książki.

Komu polecam? Przede wszystkim osobom, które:

- lubią Harry'ego Pottera i nie chcą kończyć przygody ze światem czarodziejów,

- zakochali się w twórczości Rainbow Rowell,

- uwielbiają wątki homoseksualne (zwłaszcza męskie - jeżeli ich nie lubicie, to może się wam ona nie spodobać),

- chcą przeczytać książkę dla czystej przyjemności, typowego "odmóżdżeniowca", który nie wniesie do waszego życia absolutnie nic, chociaż może pobudzić wyobraźnię ^^,

- mentalnie nie wykraczają ponad 17 lat :D,

- nie oczekują górnolotnego fantasy ;).

Oczywiście powieść możecie czytać niezależnie od innych, czy to od "Fangirl" czy "Harry'ego Pottera" :)

Generalnie książka bardzo mi się podobała. Trzeba ją czytać z przymrużeniem oka, bo nie wierzę, żeby tu wszystko było pisane na serio, chociażby zaklęcia. Przy okazji tej powieści okryłam, że jestem mentalnym młodziakiem, ale co się dziwić - mam kota w nagłówku.

Mam małe marzenie - aby autorka napisała kolejną część. Kupię nawet za ostatnie pieniądze, bo ubawiłam się niezmiernie i na pewno przeczytam ją jeszcze nieraz :D.

[Adres usunięty]

Nie poddawaj się to dobry tytuł, naprawdę trzeba mieć w sobie wiele siły, żeby się nie poddać i przeczytać tę książkę do końca. Mnie strasznie wynudziła, czytając ją robiłam sobie przerwy na inne tytuły, a nawet na seriale. Niestety nie zapałałam wielką radością ani do historii, ani do stylu autorki i już jakoś nie mam ochoty sprawdzać, czy inne książki Rainbow Rowell były lepsze. Nie mogę wam tej książki polecić z czystym sumieniem, myślę, że jest to lektura dla młodzieży w wieku 11-14 lat, może takim młodym czytelnikom książka przypadnie do gustu. Ja już do tej grupy się nie zaliczam, choćbym bardzo chciała i niestety dla mnie książka była słaba.

[Adres usunięty]