Nie oddam szczęścia walkowerem

Czytając te książkę miałam wrażenie, jakbym przypadkowo zajrzała w historię mailingu dwóch przyjaciółek, które wspierają się w codziennych wyborach, radzą w trudnych sprawach i zwierzają z wielu trosk. Tak właśnie napisana jest ta książka, a że obie panie są w bardzo burzliwych chwilach swego życia, dzieje się dużo i różnie.

Magda jest rozwódką samotnie wychowującą kilkuletnią córkę, kiedy na jej drodze staje tajemniczy mężczyzna, wywołujący w sercu burzę uczuć. Kobieta staje przed trudnym wyborem, bo Witold jest żonaty, a Malina to osoba mocno związana z Kościołem i jego przykazaniami.

Jagoda z każdym kolejnym rokiem czuje, że jej związek z mężem jest rutyną, nie ma między nimi uczuć, nie ma chemii. Dopiero nietypowe spotkanie z Jerzym pokazuje, jak prawdziwe uczucia mogą powstać między mężczyzną a kobietą.

Jestem bardzo zadowolona, że sięgnęłam po ten tytuł, mam nadzieję, że panie podejmą dalszą współpracę i powstaną kolejne książki. Ten tytuł wyróżnia się bardzo pozytywnie na tle wspólnie napisanych tytułów, które miałam okazję czytać. Historia jest wciągająca, a jednocześnie prawdziwa. Z pewnością będę obserwować dalsze poczynania pisarek, a Was zachęcam do sięgnięcia po "Nie oddam szczęścia walkowerem", myślę, że warto poznać tę historię.

Na szczęście nigdy nie jest za późno.

Każdy z nas pragnie szczęścia. Dla bliskich, dla dzieci, dla przyjaciół, ale przede wszystkim dla siebie. Szczęście to pojęcie o bardzo wielkim zasięgu – dla każdego znaczy coś innego. Jednak w bardzo wielu przypadkach sprowadza się ono do jednego mianownika. Miłość. Agnieszka Jeż-Kaflik i Paulina Płatkowska pokazują, jak ważne jest szczęście w miłości, miłość szczęśliwa. „Nie oddam szczęścia walkowerem” to fascynująca współczesna opowieść o odnajdywaniu szczęścia, poznawaniu siebie, sile przyjaźni i podejmowaniu często bardzo trudnych decyzji.

„Przyjaźń to relacja najwyższej próby. Nie łączy Cię z drugą osobą kod genetyczny, wspólny kredyt, powołane na świat potomstwo, poczucie obowiązku lub winy. To uczucie i cnoty z nim związane w najczystszej postaci.”

Magda i Jagoda to przyjaciółki ze szkolnej ławy. Po latach dość okrojonego kontaktu znowu się spotykają i nawiązują ponowną relację. Teraz już jako trzydziestoparolatki muszą zmagać się ze swoimi problemami, ale na szczęścia mają siebie. Magda – po rozwodzie, z małym dzieckiem szuka swojego szczęścia. Jagoda – w związku małżeńskim, z dwójką dzieci, nie czuje się szczęśliwa, spełniona. I tak oto poznajemy dwie historie dwóch przyjaciółek, które próbują odnaleźć szczęście, podejmują kontrowersyjne i trudne decyzje. Poznajemy ich wzloty i upadki, a to wszystko poprzez korespondencję mailową jaką prowadzą.

„Ludzka psychika ma to do siebie, że nawet najpodlejsza teraźniejszość wydaje się jej lepsza od nieznanej przyszłości.”

„Nie oddam szczęścia walkowerem” to nietuzinkowa powieść o trudzie miłości, o odnajdywaniu szczęścia, o poznawaniu siebie, o sile przyjaźni. Nie mamy do czynienia z klasycznym schematem powieści – tutaj autorki wprowadziły coś innego, dzięki czemu czytanie staje się jeszcze bardziej ciekawsze. „Agnieszka Jeż-Kalfik i Paulina Płatkowska zdecydowały się na korespondencję elektroniczną, czyli potocznie e-maile. I tak też jest napisana powieść – to rozmowa mailowa z dwiema przyjaciółkami. To naprawdę miła odmiana od popularnego schematu powieści.

Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani. Magda i Jagoda odzwierciedlają dość powszechne ostatnio losy kobiet, w których życie wkrada się rutyna, powszechność i przywiązanie. Brak natomiast jest prawdziwej miłości, porywu i namiętności. Autorki idealnie ukazały portrety psychologiczne głównych bohaterek. Magda to osoba zdradzana przez byłego męża, inaczej mówiąc dziewczyna po przejściach. Jest osobą bardzo religijną, jednak wplątuje się w romans z żonatym mężczyzną. Bardzo powszechna wizja wielu dzisiejszych małżeństw – zdradzają, są zdradzani i nic ich nie powstrzymuje przed zdradzeniem. Jagoda również zdradza męża, szukając swojego szczęścia, swojego sacrum. W małżeństwo często wkrada się przeklęte przyzwyczajenie, miłość się ulatnia i pozostaje tylko szacunek, choć do końca nawet i ON wyparowuje. No ale niestety – tak było, jest i będzie. A z każdym pokoleniem pojęcie małżeństwa i wierności jest coraz bardziej przyjmowane na luzie.

„Trzeba się starać. Zarówno wtedy, kiedy dostajemy coś bez wysiłku, jak i wtedy, gdy spełnia się nasze największe marzenie.”

Mały minusik dla języka powieści. Zdarzały się trudniejsze słowa, co dziwnie wyglądało, bo to w końcu korespondencja mailowa. Nie każdy przeciętny człowiek ma tak rozbudowane słownictwo, a już tym bardziej w mailach, w których występuje raczej język bardziej potoczny niż naukowy. Niemniej jednak książkę czyta się miło, przyjemnie i szybko.

Często w powieściach współczesnych występuje pewna schematyczność. Autorzy poruszają ważne tematy, lecz powieści w niczym się nie odróżniają od innych tego gatunku. „Nie oddam szczęścia walkowerem” odbiega od nudnego, prostego schematu powieści współczesnych. Już samą formą się wyróżnia i zaskakuje. Czytając książkę czuć miłość i pasję autorek, ale przede wszystkim radość pisania. Niewątpliwie obie panie miały niezwykle dobrą zabawę pisząc, kreując i wymyślając nowe akcje. Rozglądając się dokoła możemy dostrzec podobne problemy, które zostały poruszone w książce. Jestem pewna, że autorki również inspirowało otoczenia, bo książka jest wręcz przesiąknięta realizmem.

„Życie cię okłada pięściami, ty się bronisz, padasz na deski, a potem odzyskujesz przytomność i mozolnie wracasz do stanu używalności. Niczego się nie da odwrócić ani przyspieszyć.”

Szczerze polecam książkę wszystkim czytelnikom. Idealna dla czytelników, którzy zgubili po zawiłej ścieżce życia swoje szczęście. To powieść, która zaskakuje i wywołuje pozytywne emocje. Czytając korespondencję mailową mamy wrażenie, że kogoś podglądamy, okradamy z jego prywatności. Czy zatem jesteście odważni na taki grzeszek?

Recenzja wspólna dwóch recenzentek

„Nie oddam szczęścia walkowerem” to powieść bardzo kobieca – ukazuje smutki, radości i pragnienia każdej przedstawicielki płci damskiej. Jagoda i Magda są bohaterkami, które od razu stały się nam bliskie. Dawno nie czytałyśmy książki tak życiowej, dotyczącej prawdziwych problemów i rozterek znanych każdej z nas. Miłość, przyjaźń, związek, macierzyństwo, zdrada – autorki poruszają wiele istotnych tematów, co ważne, nie robią tego infantylnie, wszystko jest przemyślane i autentyczne. Cieszy równocześnie fakt, że pisarkom udało się uniknąć moralizatorstwa, nie ma tutaj postaci, która byłaby wzorem – wyidealizowana i irytująca doskonałością. Wszyscy są po prostu ludzcy w najszerszym rozumieniu tego słowa.

Chociaż musimy przyznać, że nie od razu byłyśmy przekonane do konceptu. Najpierw pomyślałyśmy, że to kolejna głupiutka książka o singielkach, jedna z wielu na rynku wydawniczym, bardziej przypominająca serial niż życie. Po kilku stronach na szczęście okazało się, że zupełnie nie miałyśmy racji. To mądra historia dwóch kobiet doświadczonych przez los, poszukujących miłości i szczęścia.

Czytając, ma się wrażenie, że autorkom nieco trudno się rozkręcić na samym początku, jak i przyśpieszyć na końcu. Sam środek powieści jest najlepszy, niczym wnętrze dobrego tortu, który ukradkiem się wyjada. Przyznajemy, że pod koniec byłyśmy nieco znużone akcją – czekałyśmy, aż pisarki przejdą do meritum. Jednak i tak książka bardzo nas wciągnęła. Bohaterki wywołują emocje – są przede wszystkim oryginalne wśród znanych nam postaci kobiecych w polskiej literaturze. To indywidualistki, wyraźnie zarysowane, mające swoje poglądy i wyznające określone wartości. Wyróżniają się, ale zarazem są podobne do każdej z nas – tak, że możemy się z nimi identyfikować. Jest w nich pewne ciepło, które w jakiś sposób sprawia, że od razu darzy się je sympatią. Może dlatego, że są po prostu normalnymi kobietami?

Autorki mają specyficzny styl – trzeba się do niego przyzwyczaić. Miejscami zdarza się im używać języka trochę zbyt kwiecistego i patetycznego, jednak sama historia rekompensuje drobne potknięcia. Co istotne, autorki postawiły na… e-maile. Zaczynają tradycyjną narracją w prologu, aby w kolejnych rozdziałach przejść na korespondencję, wymienianą pomiędzy bohaterkami.

Czy książka nam się spodobała? Tak. Klimat przypadł nam do gustu, urzekły nas rozwiązania fabularne, sposób prowadzenia narracji. Doceniamy również nie do końca przewidywalne zakończenie i w pewnym sensie wartość dydaktyczną, jaka z tej pozycji płynie. Polecałybyśmy „Nie oddam szczęścia walkowerem” przede wszystkim kobietom - to one z łatwością będą mogły identyfikować się z bohaterkami. Książka będzie najbliższa sercu czytelniczkom mającym około trzydzieści lat lub więcej, bo dotyczy decyzji, przełomów i problemów, z którymi najczęściej borykają się właśnie osoby w takim przedziale wiekowym. Będzie przez to łatwiejsza w odbiorze i pozwoli w pełni wczuć się w rozgrywające się wydarzenia.

CZYTAJ WIĘCEJ: [Adres usunięty]

Jak to jest z tym szczęściem? Trzeba go szukać, czy samo przyjdzie? Jedno wiadomo na pewno - nie można oddawać go bez walki! Do takich właśnie wniosków doszły autorki recenzowanej przeze mnie książki.

Jagoda i Malina - dwie nieszczęśliwe kobiety. Każda z nich ma już serce pełne blizn i przykrych doświadczeń. Jedna po rozwodzie, druga w nieszczęśliwym małżeństwie pozbawionym czułości. Kobiety łączy wspólna przeszłość i przyjaźń, wznowiona dzięki przypadkowemu spotkaniu w lumpeksie. Łączy je również macierzyństwo oraz nagłe motyle w brzuchu spowodowane przez nowego mężczyznę... Niestety, w ich przypadku związek z nowymi wybrankami serca jest jednak wątpliwy moralnie i oznacza tylko jedno - romans i spotkania w tajemnicy przed światem.

Książka ma ciekawą formę maili wymienianych między przyjaciółkami. Nie da się ukryć, że fabuła porusza i prowokuje do zastanowienia się nad tym co jest dobre, a co złe. Co bowiem ma zrobić człowiek, który jest skrajnie nieszczęśliwy we własnym małżeństwie, a na swojej drodze nagle spotyka niemalże spełnienie marzeń? Czy ma wtedy prawo do bycia szczęśliwym, ale z kimś innym? Zastanawia również trwałość tego nowego szczęścia i jego konsekwencje, których przecież nie da się uniknąć... A może to szczęście jest tylko działaniem hormonów, wyobraźni i kobiecych marzeń? Książka budzi skrajne emocje - z jednej strony życzymy dobrze naszym bohaterkom, ale z drugiej strony denerwujemy się ich zachowaniem i lekkomyślnością.

Nie oddam szczęścia walkowerem jest udanym debiutem dwóch redaktorek. Kobiety poruszają trudne tematy i trafiają do kobiecych serc. Jestem pewna, że ta lektura sprawi czytelniczkom wiele przyjemności ze względu na poruszane w niej tematy, rozterki, ogrom emocji, ale również poczucie humoru i piękny język. Bo czy można oddać własne szczęście i ze łzami w oczach poświęcać się dla innych? Chyba nie. Polecam tę książkę na wakacyjne lenistwo – odpoczniecie, a jednocześnie przeczytacie coś wartościowego!

Nigdy tak naprawdę nie będziemy wiedzieć co szykuje dla nas los. Jedno jest pewne, w zanadrzu ma wiele niespodzianek. Zarówno tych przykrych, jak i tych pozytywnych. Może warto więc sprawdzić co tym razem otrzymamy w prezencie od życia? Zwłaszcza, gdy można liczyć na wsparcie najlepszej przyjaciółki.

Magda jest redaktorką w piśmie katolickim, a jej małżeństwo właśnie się rozpadło. Pozostawiona sama z córką, nie może wybaczyć swojemu byłemu mężowi zdrady, zwłaszcza, że sama robiła wszystko by jakoś ocalić ich związek. Niespodziewanie w jej życiu pojawia się nowy mężczyzna, który od razu skrada jej serce. Targana dylematami moralnymi i wewnętrznymi rozterkami, sama nie wie jak powinna postąpić. Zwłaszcza że Wiktor nie potrafi się zdecydować czy chce z być z Magdą, czy nie. Do tego ma żonę i dzieci. Jak zachowa się Magda? Czy Wiktor podejmie w końcu decyzję?

Jagoda pracuje w redakcji pisma kobiecego, gdzie radzi innym czytelniczkom w sprawach sercowych. Sama jednak nie może uporać się ze swoimi problemami. Już od jakiegoś czasu w jej małżeństwie nie dzieje się zbyt dobrze. Mąż nie poświęca jej zbyt wiele uwagi i czasu. Dlatego też kobieta znajduje pocieszenie u boku innego mężczyzny. Jerzy rozbudza w niej pragnienie i namiętność, a Jagoda z pewnymi oporami oddaje się uczuciu jakie zaczyna się między nimi rodzić. Niespodziewanie mąż proponuje jej wspólną terapię, dla dobra związku i rodziny. Jakie decyzje podejmie Jagoda? Czy zapomni o Jerzym?

Książka „Nie oddam szczęścia walkowerem” to dość nietypowa lektura. To korespondencja mailowa dwóch zaprzyjaźnionych ze sobą kobiet. Mówiąc szczerze, miałam pewne obawy gdy sięgałam po lekturę. Bałam się monotonii i nudy, która może wkraść się w tekst. Nic bardziej mylnego. Agnieszka Jeż i Paulina Płatkowska stworzyły niezwykle wartościową i dojrzałą historię, która porusza wiele ważnych życiowych tematów. I choć jest to po części historia o miłości i poszukiwaniu swojego własnego „ja”, to jednak w dużej mierze opowiada o prawdziwej kobiecej przyjaźni.

Autorki wcielają się w swoje książkowe bohaterki, pokazując nam jak ważne jest posiadanie osoby na której możemy polegać. Relacja jaka wywiązuje się między Jagodą i Magdą w miarę upływu czasu coraz bardziej ewoluuje, a ich przyjaźń z każdą chwilą staje się silniejsza. Kobiety dzielą się ze sobą swoimi rozterkami, problemami i przemyśleniami nawet tymi najintymniejszymi. To dowodzi, że ufają sobie w pełni, dzięki czemu wiedzą, że mogą sobie powierzyć wszystkie tajemnice i sekrety. Co z resztą robią od samego początku. Obie kobiety znajdują się na zakręcie życiowym i to jest właśnie ten moment kiedy muszą podjąć wiążące decyzje, które wpłyną na jakość ich dalszego życia. Muszą jednak myśleć nie tylko o sobie. W takiej sytuacji rodzą się pytania. A nawet całe mnóstwo pytań. Czy iść za głosem serca, czy może dalej tkwić w związku który tak naprawdę nie ma przyszłości? Dać się porwać namiętności i uwikłać w romans? Walczyć o swoje szczęście, czy może całkowicie odpuścić? Agnieszka Jeż i Paulina Płatkowska uzmysławiają nam, że najważniejsze to podejmować decyzje, które będą zgodne z naszym sumieniem. W końcu to od nas zależy którą drogą pójdziemy.

„Nie oddam szczęścia walkowerem” choć porusza trudne i przykre tematy, takie jak chociażby zdrada lub rozstanie, to jednak obie panie postarały się, aby ich książka nie była przygnębiająca. To błyskotliwa i niesamowicie zabawna lektura, która poza istotnym przesłaniem, ma wnieść do naszego życia odrobinę pozytywnej energii i pogody ducha. Bo choć bohaterki znajdują się w trudnej sytuacji, zdarza im się przeżywać również te radosne chwile. Agnieszka Jeż i Paulina Płatkowska doskonale budują napięcie i emocje. W niektórych momentach wybuchamy śmiechem, by za chwilę kręcić głową z niedowierzaniem i z rosnącym niepokojem obserwować przebieg wydarzeń. Może się zdarzyć, że nie będziemy zgadzać się z wyborami bohaterek, jednak jak to w życiu bywa, niczego tak naprawdę nie możemy być pewni. Zwłaszcza, że sami nie wiemy jakie decyzje podjęlibyśmy będąc na miejscu Magdy lub Jagody.

Książka Agnieszki Jeż i Pauliny Płatkowskiej to doskonały debiut. Pokazująca nam, że nigdy nie należy się poddawać. I nawet pomimo przeciwności losu zawsze warto powalczyć o odrobinę szczęścia. W końcu należy się ono każdemu z nas. To lekka, zabawna i przesycona prawdziwymi emocjami historia opowiadająca o sile przyjaźni, miłości i poszukiwaniu sensu życia. Mieni się całą paletą barw i zachwyca swoją prostotą. Gorąco polecam!