Nie jesteś sam

„Nie jesteś sam” Ilony Łuczyńskiej to powieść, która rozcina serce, a potem składa je na nowo, strona po stronie, z nadzieją, miłością i czułością. Ta historia wywołuje całą gamę emocji: od bezsilności i rozpaczy, po wzruszenie, aż w końcu odnajduje również wiarę w możliwość wyjścia z najgłębszego mroku.

Poznajemy rodzinę Smardzewskich, w której żyje Marek i Konrad. Ich życie wywraca się do góry nogami po śmierci matki. Ojciec żeni się ponownie. Na swoją partnerkę wybiera kobietę, która z pozoru jest idealna, jednak okazuje się być prawdziwym koszmarem dla małej Julki, córki z drugiego małżeństwa. Nie okazuje dziecku tak bardzo potrzebnej miłości i nie daje jej opieki, a dziewczynka z jej strony doświadcza jedynie zaniedbanie i przemoc. Marek, widząc cierpienie swojej siostry, staje się jej opoką – chłopakiem, który poświęca wszystko, by Julka miała choć odrobinę bezpieczeństwa i czułości.

Autorka opisuje psychiczny dramat dziecka i dorosłego, który codziennie staje wobec potrzeby ochrony drugiego człowieka. Emocje kipią: ciężar wyrzutów sumienia, poczucie winy, bezradność wobec systemu i obłudnej pozorności.

Narracja Łuczyńskiej jest emocjonalnie intensywna, ale równocześnie pełna empatii i dystansu. Autorka nie szafuje brutalnością, lecz prowadzi czytelnika przez najczulsze zakamarki psychiki, ukazując dramaty rodzinne mające miejsce za zamkniętymi drzwiami. Zaskakująca jest jednocześnie moc więzi, która powstaje między Markiem a Julią – ich relacja to nie tylko ratunek, lecz świadectwo siły bezwarunkowej miłości.

Ta książka wypełniona jest momentami łamania serca, – czytałam niejednokrotnie z łzami. Bohaterowie wzruszają swoją bezradnością i budzą zachwyt swoją odwagą, by dalej walczyć, głównie dzięki bezinteresownej miłości i trosce, która wyrasta z najciemniejszych emocji.

„Nie jesteś sam” to opowieść, która porusza tak silnie, że wstrząsa, a potem łagodnie układa wszystkie emocje. Polecam ją każdemu, kto pragnie literatury z sercem – autentycznej, emocjonalnie wymagającej, ale dającej siłę. Dla osób, które chcą zrozumieć, czym jest życie po traumie, jak ważna jest obecność drugiego człowieka i że czasem to właśnie jedna drobna miłość może ocalić drugiego.

"Nie jesteś sam" to powieść, z której bije wielki smutek, ból i cierpienie. Jest przejmująca, wzruszająca, pełna emocji, a przede wszystkim wartościowa.

Poznając tę historię, momentami odnosiłam wrażenie, iż mam do czynienia z baśnią o złej macosze. Eliza bowiem to kobieta o dwóch twarzach. Przed mężem gra idealną matkę i żonę, a gdy ten nie widzi, kompletnie się zmienia. Nie okazuje miłości nie tylko przybranym synom, ale i własnej córce. Nie mogłam zrozumieć, jak można być tak nieczułym i zimnym. To kobieta, która nigdy nie powinna być matką. Ojciec dzieci wydaje się być ślepy na poczynania żony. Czy w porę przejrzy na oczy i uwierzy starszemu z braci? 

Ilona Łuczyńska dotyka problemu przemocy. Osobą, która krzywdzi, jest w tym przypadku kobieta, więc jest to pewien rodzaj świeżości w literaturze. Wątki te sprawiały, że trudno było mi zapanować nad emocjami. A to, co wydarzyło się na koniec... było wstrząsające. Autorka opisuje wszystko w sposób obrazowy, więc tym bardziej nie było łatwo przebrnąć przez te fragmenty. 

Życie bohaterów pełne jest złych wyborów i ich konsekwencji. Ich codzienność to niedomówienia, kłamstwa, obłuda, zakłamanie, zakładanie masek, brak zaufania, zdrada, manipulacja, nienawiść i żądza zemsty.

Niezwykle urzekła mnie relacja między Markiem a przyrodnią siostrą. Chłopak zrobiłby dla Julii dosłownie wszystko. Nawet kosztem prywatnego życia. Widzimy tu, jak ważna jest rozmowa i wsparcie innych.

"Nie jesteś sam" to autentyczna powieść o złożoności ludzkiej natury, skomplikowanych relacjach międzyludzkich, rodzinnych i małżeńskich oraz zdrowiu psychicznym. To obraz osobowości socjopatycznej i psychopatycznej. To historia, która boli, nie pozwala przejść obojętnie, ale i daje promyk nadziei na lepsze jutro. To lektura z mocnym przesłaniem, że zawsze warto się poświęcać i walczyć o tych, których kochamy.

Bardzo długo nie mogłam zebrać się do napisania tej recenzji. A to wszystko dlatego, że mówiąc wprost, ta książka jest mocna. "Nie jesteś sam" od @[Adres usunięty]ka to nieprawdopodobnie poruszająca opowieść. Dotyka przede wszystkim taką kwestie jak zdrowie psychiczne. Pokazuje też, jak potrzebne jest wsparcie emocjonalne komuś, kto na co dzień musi mierzyć się z traumą.

Książka opowiada o Marku, młodym chłopaku, który powinien cieszyć się z każdego dnia, imprezować i korzystać z życia. Zamiast tego mężczyzna poświęca cały wolny czas na opiekę nad swoją przyrodnią siostrą. A to wszystko z powodu macochy, która ewidentnie ma problemy ze sobą i nie potrafi zająć się odpowiednio własnym dzieckiem. Najgorsze jest to, że przed mężem zgrywa troskliwą żonę i matkę. Z czasem w domu zaczyna się robić jeszcze gorsza atmosfera, a mała Julia ewidentnie wygląda na zaniedbaną. Marek jak tylko wraca z uczelni do domu, robi co w jego mocy, żeby siostrzyczka miała chociaż namiastkę normalności. Niestety nie ma oparcia ani w ojcu ani bracie. Do czego doprowadzi taki stan rzeczy, gdy dodatkowo brudne tajemnice domowników wypłyną na światło dzienne? Jak z tym wszystkim poradzi sobie Marek? Czy ojciec Julii nie za późno przejrzy na oczy?

"Nie jesteś sam" to lektura, która powinna znaleźć się w rękach każdego. Trzeba się jednak przygotować na całą masę emocji, również tych negatywnych, ponieważ to, co spotka głównych bohaterów jest niewyobrażalnie straszne i traumatyczne. Na zachętę jednak powiem, że jej przesłanie jest jasne: rozmowa i wsparcie mogą zmienić życie. Zdecydowanie jest to lektura, która zostaje w sercu czytelnika na bardzo długo i pokazuje, że zawsze istnieje nadzieja. Nadzieja na lepsze jutro!

[współpraca z @luckywydawnictwo]

Nasze blizny te na ciele i duszy nie są oznaką słabości, wręcz przeciwnie, są symbolem walki jaką stoczył człowiek i z której wyszedł zwycięsko.

Marek i Konrad stracili mamę. Ojciec jednak otoczył ich opieką po śmierci ukochanej żony, a kilka lat później ponownie stanął na ślubnym kobiercu. Jego wybranką okazała się mlodsza o szesnaście lat Eliza.

Początkowo młoda kobieta starała się nawiązać więź z pasierbami i wydawało się, że szczęście ponownie uśmiechnęło się do rodziny Smardzewskich.

Niestety , wszystko zmieniło się, gdy na świecie pojawiła się mała Julka.

Matka dziewczynki nie tylko zaniedbywała córkę , lecz w miarę upływu czasu zaczęła znęcać się nad dzieckiem zarówno psychicznie jak i fizycznie.

Jako pierwszy pogarszającą się sytuację młodszej siostry zauważył starszy z synów Zbigniewa ,Marek.

Mimo młodego wieku mężczyzna wziął maleństwo pod swoje skrzydła zapewniając Julii tak potrzebną miłość I opiekę.

Jednak, gdy chłopak opowiada o wszystkim tacie ten początkowo nie wierzy w winę swojej ukochanej.

Na domiar złego młodszy brat Marka, Konrad nagle zmienia swój stosunek do macochy.

Jaką tajemnicę skrywa?

Czy uda się jeszcze scalić rodzinę?

Do czego prowadzą zazdrość i żądza zemsty?

Ile cierpienia jest w stanie pomieścić jedno serce?

Czy po tym co się wydarzyło Marek na nowo uwierzy w siebie i to, że po burzy wychodzi słońce?

Jaką rolę w życiu bohaterów odegra Natalia? Czy miłość okaże się silniejsza od przeżytych traum?

Przed przeczytaniem tej powieści zdecydowanie warto naszykować sobie chusteczki, ponieważ wiele momentów wywoła całą paletę emocji.

Najbardziej w tej powieści poruszyła mnie więź Marka i jego malutkiej siostrzyczki. Została bowiem odmalowana w sposób niesamowicie piękny , jest pełna wrażliwości i uważności , a przy tym bezwarunkowej miłości.

Z każdym kolejnym rozdziałem rósł mój podziw dla mężczyzny, który mimo demonów z którymi się zmagał emanował dobrocią ,a najważniejszą wartością była dla niego rodzina.

Moje serce skradła również Julka, będąca dosłownie promyczkiem słońca w mroku. Rezolutna , słodka i niezwykle pogodna wywoływała uśmiech.

Historia stworzona przez Ilonę Łuczyńską bardzo szybko mnie wciągnęła, kolejne rozdziały pochłaniały bez reszty.

Niejednokrotnie płakałam, a moje serce biło szybciej , gdy poznawałam koleje losu postaci, które obdarzyłam całą gamą ciepłych uczuć.

Nie jesteś sam to przepiękna historia o miłości, rodzinie poświęceniu, nadziei i drugiej szansie.

Po prostu wyjątkowa.

Z tego miejsca bardzo serdecznie dziękuję, Tobie Ilonko za zaufanie i powierzenie mi swojej książki w której napisanie włożyłaś całe serce , mojej siostrze za wszelką pomoc przy rozwijaniu konta oraz wszystkim , którzy czytają moje recenzje. 💛💙

"Czasem los nas doświadcza i naturalnym jest, że pojawia się rozpacz. Jednak trzeba pamiętać, że rany się goją (...) Można być szczęśliwym pomimo wszystko i wbrew wszystkiemu (...)"

Bywa, że ogrom cierpienia, jakie przypada na jedną osobę, wydaje się nie do zniesienia. Niestety, los nie mierzy wszystkich jedną miarą i każdego doświadcza w różny sposób. Jedni cierpią bardziej, inni mniej, trudno doszukiwać się w tym jakiejkolwiek logiki. Chociaż mówią, że każdemu przydzielony zostaje taki bagaż, jaki jest on w stanie udźwignąć. Nie należy jednak zatracać się w nieszczęściu.

Warto pamiętać, że nawet po najgorszej burzy wychodzi słońce.

Głównym bohaterem najnowszej powieści Ilony Łuczyńskiej "Nie jesteś sam" jest Marek, którego poznajemy jeszcze w okresie gdy był nastolatkiem. Wspólnie z bratem dzielili trudne doświadczenie, jakim była dla nich śmierć matki. Również ponowny ożenek ojca nie przyniósł im nadmiaru szczęścia. Nie było lekko, jednak we dwóch potrafili jakoś sobie z tym poradzić.

Do czasu.

Patrząc na ich relację aż trudno uwierzyć jak potoczyła się dalej ta historia.

Czy można było temu zapobiec?

Trudno powiedzieć.

Dalsze wydarzenia okazują się niemniej traumatyczne. Muszę przyznać, że "Nie jesteś sam" jest wprost przesiąknięte smutkiem i beznadzieją, które wylewają się z pierwszych stron książki. W podobnym klimacie utrzymana jest cała pierwszą część, która, zupełnie niespodziewanie, kończy się tak dramatycznie, że paczka chusteczek to za mało. Autorka zrzuca na nas bombę, dokonującą niewyobrażalnych zniszczeń w naszych sercach. Najgorsza jest ta niepewność, co do losów bohaterów, która jest jeszcze podtrzymywana w początkowych fragmentach drugiej części.

"Nie jesteś sam" to powieść, w której obserwujemy drogę człowieka dążącego do oswojenia nowej rzeczywistości, mającej miejsce po dramatycznych dla niego wydarzeniach. Niestety, nie sposób odgrodzić się grubą kreską od tego co było. Zapomnieć. Wszystko to, co stało się kiedyś naszym udziałem, jeszcze długo rezonuje, czasem wywołując nieprzewidziane efekty. W książce czytany o PTSD (zespół stresu pourazowego), z którym nie sposób samodzielnie sobie poradzić. Warto przy tym pamiętać, że prośba o pomoc nie stanowi powodu do wstydu. Są wydarzenia, z którymi człowiek nie potrafi sobie poradzić i w takiej sytuacji niezbędna jest obecność drugiej osoby, a w szczególnie trudnych przypadkach - specjalisty.

"Nie jesteś sam" jest książką, która porusza najczulsze struny ludzkiej duszy. Pokazuje ogrom cierpienia niekochanego dziecka, ale też i przybliża nam socjopatyczne i psychopatyczne sylwetki. Obnaża brutalną prawdę o związkach partnerów z dużą różnicą wieku (oczywiście, nie można tu generalizować) oraz o miłości, która bardzo często ufa na wyrost. W książce znajdziemy też dużo szczegółów na temat rozprawy o charakterze kryminalistycznym, w której autorka nie poskąpiła specjalistycznych formuł, dzięki którym tekst nabiera znamion realizmu.

Polecam czytelnikom o mocnych nerwach, którzy nie boją się łamać tematów tabu. To świetna przestroga przed tym, co może się wydarzyć, gdy w grę wchodzą niepohamowane żądze. To również światełko w tunelu dla pogrążonych w ciemności, książka niosąca nadzieję, że jeszcze może być lepiej.

Polecam!

Moja ocena 9/10.