Nie do naprawienia. Rozdzieleni. Tom 1

Życie Alex po śmierci brata zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni. Przestała być uśmiechnięta i pełna energii. Jej rodzina zaczęła przechodzić kryzys, z którym nie potrafili sobie poradzić. Rodzice zamknęli się w sobie i kompletnie nie doceniali, że oprócz zmarłego dziecka mają jeszcze córkę. Alex nie potrafi poradzić sobie z towarzyszącym bólem. Jedynym ukojeniem staje się najlepszy przyjaciel jej brata, który odczuł jego stratę równie mocno.

Nie ma co ukrywać, że „Nie do naprawienia” już od samego początku przyciąga czytelnika piękną okładką. Wbrew pozorom, historia ukrywająca się za stronami, nie jest cukierkowa, a pełna bólu i rozgoryczenia.

Autorka w jak najlepszy sposób starała się opisać utratę ukochanej osoby. Wspaniałego brata, przyjaciela oraz syna. W tej historii na pierwszy plan rzuca się ogromny smutek. Nostalgia pojawiająca się w powieści jest tak bardzo obezwładniająca, że czuje się ją nawet po odłożeniu książki. Żadne moje przypuszczenia dotyczące tej historii się nie sprawdziły. Myślałam, że dostanę relację dwóch osób, które muszą poradzić sobie ze stratą bliskiej osoby, a otrzymałam.. Bardzo smutny obraz ludzi nie będących w stanie na nowo ułożyć sobie życia. Jestem pod ogromny wrażeniem tego, jak dobrze Tijan potrafiła wpełznąć czytelnikom pod skórę i ogromnie ją za to podziwiam.

Myślałam nad tą książką bardzo długo. Starałam się odpowiedzieć sobie na pytanie czy mi się podobała czy wręcz przeciwnie. Nie mamy tutaj zbyt dużo na temat relacji między głównymi bohaterami. Jesse jest obecny tylko na początku, a później pojawia się zaledwie kilka razy. Znaczna większość książki to rozterki Alex, która nie potrafi poradzić sobie ze swoim życiem. Dochodzą również problemy z rodzicami, którzy z niej zrezygnowali. Nie ukrywam, że bardzo mnie to uderzyło, ponieważ nie spodziewałam się, że rozpacz może tak bardzo wchłonąć w duszę, iż nie zauważa się obecności drugiego dziecka.

Książkę zostawiam bez oceny, ponieważ wciąż nie wiem, co o niej myśleć. Czekam na kolejny tom, który może odpowie na wszystkie kłębiące się we mnie pytania.

𝑰 𝒄𝒂𝒏’𝒕 𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒚𝒐𝒖 𝒊𝒏 𝒎𝒚 𝒍𝒊𝒇𝒆 𝒂𝒏𝒅 𝑰 𝒘𝒐𝒏’𝒕 𝒓𝒊𝒔𝒌 𝒊𝒕 𝒃𝒆𝒄𝒂𝒖𝒔𝒆 𝒐𝒇 𝒕𝒉𝒂𝒕. 𝑺𝒆𝒙 𝒊𝒔 𝒐𝒏𝒆 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈, 𝒃𝒖𝒕 𝒔𝒆𝒙 𝒃𝒆𝒇𝒐𝒓𝒆 𝒐𝒖𝒓 𝒇𝒓𝒊𝒆𝒏𝒅𝒔𝒉𝒊𝒑 𝒊𝒔 𝒂𝒏𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈.

▪️Wszystko zmienia się, gdy Alexandra traci starszego brata. Dotąd znana imprezowiczka, teraz nie przejmuje się popularnością czy wyglądem. Nie ma wsparcia w rodzicach, rodzina przestała być zgraną drużyną. Kto jest w stanie może pomóc jej w gojeniu ran? Najlepszy przyjaciel zmarłego - Jesse. W ważne daty związane z Ethanem spotykają się, aby odnaleźć ukojenie choćby na krótką chwilę. Jednak następnego dnia żadne z nich nie jest tak silne, by spojrzeć drugiej osobie w oczy i porozmawiać o tym, co ich łączy.

▪️'Nie do naprawienia' to książka, która wywołuje u mnie mieszanie uczucia. Bardzo łatwo można wszystko streścić - Jesse i Alex sypiają ze sobą, ale nie są parą. Następnie chłopak wyjeżdża na studia. Wszystko się komplikuje jeszcze bardziej, gdy Alex spotyka się z innym, nie spotyka się z innym lub wraca do Jessa i tak w kółko🤡

▪️Chyba jedynym plusem całości jest szybkość przechodzenia przez fabułę. Wszystko inne już mi zgrzytało. Panował chaos, a przeskakiwanie o tygodnie i miesiące to norma. Na dobrą sprawę to jako takich wydarzeń jest ze trzy na krzyż.

▪️Alex, czyli główna bohaterka zmienia zdanie jak chorągiewka swój kierunek na wietrze. Jednocześnie jest dość nijaka. Trudno mi ją opisać jakąś konkretną cechą charakteru, a większość swoich wyskoków tłumaczy tak - 'Wiem, że nie powinnam tego kontynuować, ale Jesse wszystko rozumie. On jest cudowny jak tylko mnie zauważy'.

▪️Cała fabuła to dość nieudane połączenie erotyka bez scen łóżkowych z kryminalną tajemnicą dotyczącą śmierci Ethana. Mimo tego, sam zarys był ciekawy i pewnie przeczytam kontynuację, która będzie miała premierę w styczniu.

▪️Podsumowując, rozumiem, że proces żałoby u każdego jest inny, ale ta książka jest najzwyczajniej w świecie nudna i momentami irytująca🤷🏻‍♀️

Nie czytam za często romansów, ale dla tej autorki zawsze jestem w stanie zrobić wyjątek. Jej książki są bardzo wciągające, niebanalne i zawsze pełne wielu ciekawych wątków. Jej najnowsza powieść wciągnęła mnie niemal od pierwszej strony i trzymała w napięciu do samego końca. Nie jest to taki typowy, prosty romans, ale naprawdę mocna, wzruszająca i trudna historia, w której wplecione są wątki miłosne. Fabuła jest tutaj naprawdę spójna, przemyślana, a bohaterowie wykreowani naprawdę dokładnie, z dbałością o szczegóły. Jeśli więc macie ochotę przeczytać powieść, która jest naprawdę emocjonalna, to dajcie szansę tej autorce.

Książka, z której recenzją dzisiaj do was przychodzę, nie należy do lekkich, ale jest wciągająca i czyta się jednym tchem. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, bardzo udane 📚

Alex Hunt jeszcze rok temu była jedną z najbardziej popularnych dziewcząt w szkole, z tak zwanej ,,pierwszej ligi”. Wszystko zmieniło się po tragicznej śmierci jej starszego brata Ethana, sportowca, ulubieńca wszystkich, z wielkimi widokami na przyszłość. Minął już rok, a Alex wycofała się z życia towarzyskiego i zamknęła się w sobie. Przyjaciele wrócili do dawnych nawyków, nie rozumieją już jej żalu i nie wspierają. Nie może liczyć także na wsparcie rodziców, bo oni sami zamknęli się we własnym świecie. Jedyną osobą, która zdaje się podzielać jej ból i tęsknotę jest najlepszy przyjaciel jej brata Jesse.

,,Śmierć brata ją złamała. Miłość do jego najlepszego przyjaciela ją zniszczyła”.

Alex i Jesse potrzebują się nawzajem. Gdy są razem, zapominają na chwilę o tęsknocie. Jednak z nastaniem poranka, nie potrafią sobie spojrzeć w oczy i targają nimi wyrzuty sumienia. Nie potrafią wyjaśnić uczuć, które ich łączą, a jednocześnie nie potrafią tego zakończyć.

Kompletnie nie rozumiem zachowania rodziców Alex. Jestem w stanie zrozumieć ich ból i żałobę po stracie dziecka. Nie potrafię jednak pojąć odrzucenia drugiego, kiedy jedno już stracili. Mam nadzieję, że zostanie to wyjaśnione w drugim tomie, bo list od ojca nie jest dla mnie żadnym wyjaśnieniem, żadnym przejawem miłości do córki, a jedynie formalną wiadomością. Jestem tym wątkiem wstrząśnięta!

,,Nie do naprawienia” to powieść z gatunku New Adult. Nie jest to lekka i romantyczna historia, a pełna bólu, smutku i ściskająca za serce. Pokazuje, w jaki sposób przechodzi się przez różne etapy żałoby i nie każdy umie sobie z nią poradzić.

Ze wszystkich bohaterów najbardziej polubiłam Alex, świetnie wykreowana postać. Realna, prawdziwa, samotnie zmagająca się z emocjami, chociaż wkoło niej jest sporo osób. Natomiast do furii doprowadzały mnie, jej irytujące pseudo przyjaciółki. Ogromnie jestem ciekawa kolejnej części. Zakończenie wskazuje na to, że będzie jeszcze bardziej emocjonująca niż pierwsza. Warto przeczytać!

Nie ukrywam, że czasami czułam się zagubiona podczas lektury. Wielokrotnie odniosłam wrażenie, że Autorka nie potrafiła przedstawić tego, co miała w zamyśle. Jest to jednak naprawdę mały mankament, bowiem całość wypada dobrze. W dodatku końcówka wprawia osłupienie i aż mi przeszły ciarki, kiedy zorientowałam się, że w drugiej części Alex pokaże, na co ją stać.

„Nie do naprawienia” autorstwa Tijan, to książka opowiadająca historię Alex i Jessego. Oboje doświadczają straty gdy ginie brat Alex. Dla niej to ukochany brat, dla niego najlepszy przyjaciel. Cierpienie jest zbyt duże, więc zaczynają sobie radzić z nim na swój sposób, spotykając się co jakiś czas i zatracając w pożądaniu.

Ale czy to faktycznie tylko pożądanie czy jednak coś więcej? Żadne z nich nie chce się przyznać do swoich uczuć, a jednak nie potrafią wyrzec się siebie.

Co z tego wyniknie?

„Nie do naprawienia” to moje pierwsze spotkanie z książkami Tijan i chyba nie ostatnie. Książka jest zdecydowanie YA, a mnie od tych czasów oddziela już sporo lat, a jednak całkiem dobrze mi się ją czytało. Zapewne jest to zasługa lekkiego i przyjemnego stylu, ale i ciekawość co się w tej książce wydarzy pchała mnie do przodu.

Akcja jest naprawdę dynamiczna, w tej powieści non stop się coś dzieje. Są ważne postacie drugoplanowe, ale akurat jeśli o nie chodzi, to dla mnie były mocno irytujące, zwłaszcza przyjaciółki głównej bohaterki. Nie rozumiałam dlaczego zachowują się tak skrajnie i chaotycznie, skąd w nich tylko dziwnych pretensji czy nielogicznych zachowań.

Sama Alex – co przyjęłam z zaskoczeniem – spodobała mi się. Może dlatego, że to jak została przedstawiona wskazywało na osobę bardziej dojrzałą niż absolwentka liceum.

Nie polubiłam żadnej, choć podejrzewam, że co najmniej jedna z nich skrywa traumatyczną przeszłość.

Sama relacja Alex i Jessego naprawdę mi się spodobała. A co u mnie zasługuje na ogromny plus to fakt, że autorka nie opisywała scen seksu ze szczegółami, rozwleczonymi na kilka stron. Skupiła się raczej na emocjach i było to miłe zaskoczenie.

Pokazała również mocno skomplikowane relacje Alex z rodzicami, które mówiąc szczerze wywołały we mnie wiele gniewu. Byłam zła i było mi przykro, gdy czytałam o tym czego doświadcza bohaterka.

Sama fabuła może i nie jest niczym ożywczym, ani nie trudno się domyśleć tego, w jakim kierunku podąży, ale mimo to książka wciągnęła mnie i zaintrygowała.

Chciałam wiedzieć co będzie dalej i czułam się usatysfakcjonowana zakończeniem. Uważam, że był to jeden z najmocniejszych elementów powieści. Oczywiście domyślam się co będzie dalej i jak potoczą się losy Alex i Jessego, a mimo to mam chęć na kolejną część, raz że jestem jej autentycznie ciekawa, a dwa żeby się przekonać czy miałam rację.

Powieść na pewno najbardziej przemówi do grupy docelowej, ale nawet trochę starszy czytelnik może być zadowolony z lektury.

I choć bohaterka kończy właśnie liceum, to tak jak pisałam, cała jej postać wydawała mi się zdecydowanie starsza i dojrzalsza w swoich reakcjach, decyzjach i podejściu do życia.

Podobał mi się również Jesse. I choć o nim dowiadujemy się stosunkowo mniej, to nie jest tylko obiektem, do którego wzdycha Alex. Jest wyrazisty, jest ciekawy i tak samo jak Alex, walczy z bólem i swoimi demonami.

Ta książka to przede wszystkim emocje. Na nich koncentruje się autorka, to one są motorem całej historii. Byłam dość pozytywnie zaskoczona, gdy okazało się, że przy takim ładunku emocjonalnym, książka ustrzegła się przesadnej ckliwości. To kolejny plus i jednocześnie dla mnie zachęta, aby sięgnąć po drugi tom.

Całość, mimo, że nie ustrzegła się potknięć, jak choćby sposób pokazania relacji z rodzicami czy przyjaciółkami, to okazała się zaskakująco dobrą lekturą i skłamałabym, gdybym napisała, że książka mnie nie wciągnęła.

Dla wielbicieli romantycznych opowieści, wypełnionych trudnymi tematami i okraszonymi sporą porcją pełnego wachlarza emocji, to jest pozycja obowiązkowa.

"Słyszałam jego ból. Taki sam jak mój. Chciałam podejść. Ale tak to się potoczyło ostatnio. I nic dobrego z tego nie wyszło, poza jeszcze większym cierpieniem"

"Czułam, że moje mury obronne się walą. – mam dość bólu"

"Robiliśmy to już trzeci raz. Najpierw po pogrzebie. Potem w urodziny Ethana, No i dzisiaj, czyli w rocznicę dnia, w którym pierwszy samochód mojego brata zawinął się wokół drzewa. Umarł rok temu i wszystko się zmieniło"

Czy lubicie czytać książki przepełnione bólem, żalem po stracie bliskiej osoby? Ja czasami potrzebuję takiej mocnej lektury. Czy Tijan zaskoczyła mnie swoją nową powieścią?

Alex to młoda dziewczyna ma, która po śmierci brata bardzo cierpi i nie potrafi poradzić sobie zew swoimi uczuciami. Zostaje sama i nie może liczyć na wsparcie bliskich osób. Rodzice przeżywają żałobę i zapominają o tym, że mają jeszcze córkę. Przyjaciele nie potrafią zrozumieć jej bólu. Jedynym sprzymierzeńcem okazuje się przyjaciel jej zmarłego brata-Jessie. On sam przeżywa żałobę po starcie najlepszego przyjaciela. Jessie i Alex spędzają ze sobą coraz więcej czasu, starając się ukoić swój smutek. Boją się jednak przyznać, że między nimi rodzi się uczucie. Czy ta dwójka będzie razem? Czy potrafią okazać swoje uczucia?

Już na w samym początku stwierdzam, że nie była to lekka lektura. Od pierwszych stron czuć było emocje bohaterów, i ból, cierpienie, smutek, brak zrozumienia i sprzeciw wobec śmieci bliskiej osoby. Tijan świetnie ukazała, jak z żałobą radzą sobie młodzi ludzie. Musieli zmierzyć się z traumatycznym wydarzeniem, które odcisnęło piętno na ich duszy. Relacja Alex i Jessie była skomplikowana. Swoje buzujące emocje starali się zagłuszyć seksem, traktując go jak terapię. Nie było gorących scen erotycznych. Autorka kończyła je zdaniem, które skłaniało mnie do wyobrażenia sobie ich zbliżenia. Muszę przyznać, że to dla mnie coś nowego i podobało mi się takie rozwiązanie. Akcja jest dynamiczna i rozwija się w szybkim tempie. Styl autorki jest prosty w przekazie. Przeczytałam ją w błyskawicznym tempie. Zaciekawiło mnie wiele niewiadomych, które powiększały się z coraz większą ilością przewróconych stron. Najwięcej złości wywalali u mnie rodzice Alex. Miałam ochotę krzyczeć! Potrząsnąć nimi. "Nie do naprawienia" to książka przepełniona trudnymi emocjami bohaterów. Ich ból jest wręcz namacalny dla czytelnika. To historia o radzeniu sobie z nagłą śmiercią bliskiej osoby. Chętnie przeczytam kontynuację :)

Moja chwila nocą

,,Nie do naprawienia" to przejmująca opowieść o stracie i bólu, który nie mija, a wręcz wzrasta z każdym dniem a na horyzoncie nie widać końca.

Alex po stracie brata zamknęła się na wszystkich, każdy dzień wydaje się taki sam, bezbarwny, w czarno białych barwach. Mimo iż jest nastolatką, która powinna cieszyć się chwilą, ona rezygnuje z tego przywileju, by w samotności opłakiwać brata. Cierpi ona, cierpią rodzice, ale w tym cierpieniu nie dostrzegają siebie nawzajem.

Jesse to najlepszy przyjaciel zmarłego Ethana. Śmierć przyjaciela rozbiła go, a jego zapomnienie to ciężka praca. Oddał się obowiązkom szkolnym, koszykówce i imprezowaniu, by zapomnieć, nie dopuścić do wspomnień, które tak mocno bolą.

Alex i Jesse cierpią a jedyne chwile, w których życie przestaje mieć znaczenie, są ich wspólne spotkania, ale czy wyjdzie to im na dobre? Czy chwile zapomnienia pozwolą wrócić do normalnego życia? Tego Wam nie zdradzę, ale koniecznie zajrzyjcie do książki po odpowiedzi.

Książka bardzo przypadła mi do gustu, dając wiele emocji, może to dziwnie zabrzmi, ale z kartek papieru wylewało się cierpienie, które do tej pory czuję. Strata jest czym strasznym i każdy radzi sobie z nią na swój sposób, ale czasem potrzebna jest pomoc, lecz w wypadku tej pary Alex i Jesse ona nie nadeszła, sami musieli się z nią zmierzyć i to mnie najbardziej ujęło w tej książce. Główni bohaterowie wołają o pomoc, lecz odbija się ona od banki, którą wokół siebie zbudowali. Ich relacja nie jest poprawna, to jest ucieczka, której ja byłam świadkiem.

Od samego początku książki kibicowałam Alex, by się nie poddała, by walczyła o sobie, ale autorka miała inne zdanie na ten temat, wprawiając mnie w coraz większe osłupienie.

Autorka ma świetny styl, o czym nie muszę wspominać i zostawiła mnie z wielkim znakiem zapytania, który drażni mnie, bo ja już chce znać ciąg dalszy tej historii. Polecam!

Książka opowiada o Alex i Jessim, którzy próbują poradzić sobie ze stratą Ethana, brata i przyjaciela. Jego śmierć powoduje, że stają się sobie bliżsi, jednak wiedzą, że to nie jest dla nich najlepsze rozwiązanie. Czy jest szansa na to by byli razem? Czy żałoba i strata to jest jedyne co ich łączy?

Tak jak napisałam wcześniej, książka była dla mnie idealna po serii thrillerów i kryminałów. Mimo, że temat który się przewija nie jest łatwy, bo opowiada głównie o żałobie i radzeniu sobie ze stratą najbliższych. Główna bohaterka ma dość skomplikowane relacje z rodzicami, którzy praktycznie zostawili ją samą, a przyjaciółki obchodzą się z nią jak z jajkiem. Tylko z Jessim czuje, że żyje i to z nim nadal odczuwa bliskość brata.

Mimo lekkich absurdów i mało realistycznych scen, czytając bawiłam się świetnie, co potwierdza fakt, że przeczytałam powieść w jeden wieczór. To idealna książka, która mnie zrelaksowała i wprowadziła w dobry nastrój. Nie jest to literatura wysokich lotów, ale pozwala na zatracenie się w świecie Alexa i Jessego i ich przygód.

Tijan uwielbiam za serię Fallen Crest, która jakiś czas temu ukazała się też nakładem Niegrzecznych Książek. Z tą książka mam jednak pewien problem. Z jednej strony chciałabym napisać, że nie podobała mi się, a z drugiej strony znalazłam w niej to czego szukam w książkach czyli emocji. Głównym problemem w moim odbiorze była jakość przekładu. Początek jest złożony z bardzo prostych zdań z licznymi powtórzeniami, które w początkowej fazie czytania bardzo mnie irytowały. Gdy w końcu złapałam pewien rytm, bez problemu wgłębiłam się w tą historię.

Autorka postawiła na ogrom uczuć, poczucia straty, odrzucenia i rozpaczy. Alex nie radzi sobie z bóle po śmierci brata. Staje się nie widzialna dla rodziców, zostawiona w pewien sposób samej sobie. Tylko Jesse wznieca w niej iskry, mimo, że sam nie chce czuć. Stracił najlepszego przyjaciela i oparcie, które w nim miał. Trudno mi stwierdzić czy polubiłam głównych bohaterów. Lojalność wśród przyjaciół Alex nie istniała. Wszystko było nieszczere i dość nie jasne. Jesse mieszał w życiu dziewczyny. Młody i przystojny półbóg, niesamowicie utalentowany sportowiec, mimo braku deklaracji wracał po więcej. Dawał strzępy czułości, oczekując więcej.

Książki Tijan zasługują na uwagę. Poruszają ważne kwestie w życiu młodych ludzi wkraczających w dorosłość i dokonujących własnych decyzji. Tutaj zostaje pokazany problem radzenia sobie ze stratą bliskiej osoby. Bohaterów, który nie radzą sobie z własnymi emocjami, nakładają maski i otaczają się murem niedostępności. Wszystko to przekłada się na trudną relację opartą na fizyczności.

„Nie do naprawienia” to pierwszy tom w serii. Zakończenie sprawiło, że wpadłam w osłupienie więc czekam na kontynuację

Mam dość czucia, Alex. I to tylko ty! Żadna inna dziewczyna nie sprawia, że czuję to całe gówno, z którym nie chcę mieć do czynienia.*

Śmierć jest naturalną koleją rzeczy, ale czasem tracimy kogoś zbyt szybko i niespodziewanie. Nie jesteśmy gotowi na pustkę po tej osobie i to, że świat nie zatrzyma się wraz z nami. Nie poczeka, aż będziemy gotowi, by dalej żyć, a każdy oddech nie będzie bolał. Wszystko toczy się dalej, a my musimy za tym nadążyć.

Zarys fabuły

Alex zawsze była uśmiechnięta i pełna energii. Jednak po śmierci brata zamknęła się w sobie, przestała chodzić na imprezy i stworzyła mur wokół siebie. Jej dystans pogłębia również to, że rodzice zamknęli się w swoim bólu po utracie syna i zapomnieli, że mają też córkę, którą powinni się zająć. Jest tylko jedna osoba, która potrafi dotrzeć do dziewczyny. Niestety ON sam cierpi równie mocno po utracie najlepszego przyjaciela. Tych dwoje jednocześnie się niszczy i w jakimś stopniu naprawia. Niestety więcej w tej relacji destrukcji niż dobra. Do czego ich to zaprowadzi?

Znam styl pisania Tijan, jestem przyzwyczajona do jej specyficznego języka i przekraczania granic. Myślałam, że nic nie będzie w stanie mnie zdegustować w przypadku jej książek… Jednak się pomyliłam. W moje ręce trafiła jej nowość – Nie do naprawienia i muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak złej powieści.

Moje wrażenia

Początkowo z ciekawością poznawałam historię. Wyczuwałam dużo emocji i ciężkich momentów. Liczyłam na coś poruszającego. Szybko jednak pierwszy zachwyt opadł i musiałam zderzyć się z ogromnym rozczarowaniem. Nawet nie wiem, od czego zacząć, bo nagle wszystko zaczęło się psuć. Zniknęły emocje, rozwiał się sens tego, co czytałam. Przepadło moje zrozumienie dla bohaterów i cały czas zastanawiałam się skąd u Tijan taki obrót w prowadzeniu fabuły. Jestem zniesmaczona tym, jak łatwo tłumaczyła, fakt wykorzystywania się wzajemnie bohaterów i pozwalania na zadawanie sobie kolejnych ciosów. Nie wierzę, że pisała o tak ogromnym bólu, którego nikt nie dostrzegał i nie zareagował na zachowanie bohaterów. Nie do naprawienia w moim odczuciu jest toksyczna.

Słów kilka o bohaterach

Bardzo chciałabym wam przybliżyć charaktery Alex i Jessego, ale nie mogę. Ona głównie rozmyśla o nim i o tym, jak bardzo chce być jego dziewczyną, ale ten traktuje ją jak zabawkę, dzięki której czuje, więc nie może z nią być na stałe, bo tego nie chce. No, chyba że się pieprzą, wtedy ok, tę jedną noc raz na jakiś czas zniesie. No rycerz cholera jasna. Reszta to opis tego, że wszystko jest jej obojętne, ale później jednak jest zła. Czasami poprzez jej myśli dowiadujemy się o jej cierpieniu i sytuacji w domu, jednak tego jest za mało. Co do Jessego – nie mam pojęcia, kim jest, co myśli i czemu jest takim dupkiem. I szczerze mówiąc, nie wiem, czy chcę się tego dowiedzieć.

Na zakończenie

Nie do naprawienia to powieść new adult, a ja tej książki nie dałabym żadnej nastolatce. Pokazuje ona tyle złych zachowań, że nawet nie wiem, od czego zacząć i czy o czymś nie zapomnę. Dziewczyna pozwala się wykorzystywać chłopakowi, nie ma do siebie szacunku i zgadza się, by być na skinienie palca. Ma świadomość, że to jest złe i ją niszczy, a nadal godzi się na ten chory układ. Pokazuje, że przyjaciele mogą ranić, być obojętni i wykorzystywać nas. Ukazuje, że lepiej dusić w sobie emocje i pozwalać na to, by rodzice olali dziecko, bo cierpią, a jej emocje są mniej ważne. To moje największe zarzuty wobec tej powieści i są najważniejsze, bo nie tego powinna uczyć się młodzież. Niech książka w złym momencie trafi do cierpiącej osoby. Nie chce sobie wyobrażać, ile zła może wyrządzić. I ja wiem, że cierpienie pozbawia nas logicznego myślenia, bo zatracamy się w bólu. Że są ludzie ignorujący wszystkie sygnały dawane przez nas, ale nie uwierzę, że panuje w nas aż taka znieczulica.

Dodajmy do tego totalny chaos, przejaskrawienie niektórych momentów i oto książka, której nie warto czytać. Przykro mi, ale Nie do naprawienia nie wyszło Tijan. Zbyt wiele w niej zła, obojętności i toksycznych relacji.