Nie bierz nic z takich miejsc

"Nie bierz nic z takich miejsc" to kolejny po "Nocy poślubnej" thriller grozy Przemysława Borkowskiego.

Marcin i Dominika zabierają z ukrytej w lesie nawiedzonej kaplicy coś, co powinno tam pozostać na wieki.

Atmosfera od początku przesiąknięta jest grozą i obłędem. Tutaj realizm przeplata się z mistyką, a normalność z szaleństwem. Rozciągnięte do granic możliwości napięcie powoduje lekki dyskomfort, wywołując niepokój , a nawet strach. Obłąkana, momentami psychodeliczna wizja autora sieje spustoszenie w umyśle czytelnika. Zło panoszy się na stronach, wyciągając do nas swe szpony, bo w opętanych miejscach i umysłach brak miejsca na normalność.

Koniec końców muszę przyznać, że Borkowski całkiem nieźle poradził sobie z tym całym galimatiasem, który nam zgotował. A ja wstrząśnięta i jak najbardziej zmieszana, na długo zapamiętam płynącą zeń naukę, by nigdy nie brać nic z takich miejsc.

"Gdy stwo­rzy się od­po­wied­nio nie­nor­mal­ne wa­run­ki, nawet rze­czy strasz­ne stają się ak­cep­to­wal­ne."

Początek książki przyprawił mnie o gęsią skórkę. Pierwsze rozdziały były naprawdę mocne i porwały mnie w mroczny klimat, którego od tej powieści oczekiwałam. Krótkie rozdziały, fajne tempo akcji, aura grozy i pomysł na historię, który miał duży potencjał.

Coś jednak z czasem się rozmyło... W połowie lektury napięcie zaczęło gasnąć. Kolejne sceny mnie nudziły, a efekty, które miały wbijać w fotel – często rozczarowywały. Bardzo czekałam na ten „wow” moment na finiszu, który pozostawiłby niezapomniane wrażenia – niestety, dla mnie niewystarczająco efektowny. Niektóre rozwiązania fabularne wydały mi się bardzo przekombinowane i nierzeczywiste.

Nie wszystko jednak stracone 😉. Obrazy z książki mocno mi utkwiły w głowie - szczególnie drewniany krzyż, który od teraz, ilekroć będę go wspominać, będzie przywodzić mi na myśl klimat powieści. To dowód, że mimo spadku napięcia Borkowski potrafił zostawić ślad w wyobraźni.

Jest to moja pierwsza książka autora i choć miałam mieszane uczucia, nie poddam się. Sięgnę kiedyś po inną jego książkę — być może bardziej wpasuje się w mój gust.

Jeśli tematyka sekt, urbexu lub poszukiwaczy opuszczonych miejsc to Twoje klimaty - sprawdź sam/a. Warto zobaczyć, jak autor kreśli historie z nutą grozy i tajemnicy.

Bardzo lubię prozę Przemysława Borkowskiego za jego lekkość tworzenia. Autor kryminałów z dreszczykiem potrafi odpowiednio pobudzić moją wyobraźnię oraz w odpowiednich momentach wzbudzić szok czy niedowierzanie. Z przyjemnością więc sięgnęłam po jego najnowsze dzieło i śmiało mogę stwierdzić, że "Nie bierz nic z takich miejsc" trzyma odpowiedni poziom.

To historia opierająca się na współczesnych czasach, pokazująca ucieczkę społeczeństwa w stronę medialnych fascynacji. Autor sięgając po aktualne tematy zbudował fabułę, która bardzo szybko łapie kontakt z czytelnikiem i zaprasza go do odkrywania nowych faktów związanych z losami bohaterów. Na przestrzeni ponad trzystu stron dzieje się zaskakująco dużo, motywy płynnie się przeplatają a dynamiczna akcja napędza dodatkowe emocje. To zatem idealna propozycja dla fanów gatunku, którzy lubią w pełni oderwać myśli od codziennych obowiązków na rzecz wydarzeń z którymi łatwo się utożsamić.

Marcin i Dominika prowadzą kanał na YouTube na którym ukazują swoje eksploracje opuszczonych miejsc. Nie spodziewają się, że pewnego dnia odwiedzą kaplicę położoną w głębi lasu, zabiorą z niej pewien przedmiot i wzbudzą trudne do wyjaśnienia zdarzenia. Przyjdzie im odpowiedzieć na pytanie kim był tajemniczy ksiądz Krystian i dlaczego należy powiązać go z mrokiem kryjącym się w murach starej kaplicy. Nadciągnie niebezpieczeństwo niewidoczne gołym okiem, które być może pokona determinację bohaterów.

Oto przed nami thriller grozy pełen podszeptów oraz ukrytych znaczeń. Razem z Marcinem oraz Dominiką będziemy wystawieni na emocjonalną próbę a dreszcz niepewności otuli nas swoimi ramionami. Autor miał dobry pomysł, który umiejętnie zrealizował krok po kroku i chociaż z chęcią odnalazłabym tutaj większą ilość ekscytujących momentów grozy to i tak czuję się usatysfakcjonowana przedstawionym rozwiązaniem. Dużą rolę odgrywa tutaj napięcie odpowiednio wpływające na naszą wyobraźnię a tuż po nim widzimy bohaterów, wykreowane osoby z krwi i kości, zdolne do pomyłek, świadome konsekwencji, idealne do utożsamiania się z ich losami. Coś potrafimy przewidzieć, w innym momencie czujemy się miło zaskoczeni i tym sposobem otrzymujemy solidną porcję przygody, która pozwala odpłynąć wyobraźnią w sam środek mrocznego lasu.

"Nie bierz nic z takich miejsc" to ciekawe połączenie gatunkowe, które zaowocowało lekturą pełną pułapek. Przemysław Borkowski otwiera przed nami drzwi do nieznanego, serwując porcję silnych emocji, które idealnie dopełniają dzieła. Jeśli poszukujecie lektury, która pozwoli odetchnąć po ciężkim dniu i sprawdzi się jako odpowiedni czasoumilacz na kilka leniwych wieczorów - zdecydowanie polecam! Każdy odnajdzie w tej lekturze coś dla siebie.

Nigdy nie byłam fanką urbexu, a jednak jak wracam do lat młodzieńczych to zdarzało się zainteresować opuszczonymi miejscami, które miały swoją historię, a jej piętno mocno odciskało się na wyglądzie danego budynku. Nie dziwi mnie natomiast fakt, że są ludzie, którzy jarają się tego typu aktywnością. Na pewno przyprawia człowieka o wiele emocji, adrenaliny i samego funu.

Nie bez przyczyny wzięłam na tapetę temat urbexu, ponieważ od właśnie takiej aktywności zaczyna się najnowsza powieść Przemysława Borkowskiego pt. "Nie bierz nic z takich miejsc".

Marcin, główny bohater książki, z którego perspektywy poznajemy wydarzenia, wraz ze swoją dziewczyną Dominiką prowadzą kanał na YouTube. Odkrywają nadszarpniętą czasem kaplicę w środku lasu, której wnętrze wywołuje niepokój. Znajdują w niej mały krzyż, którego zabranie skutkuje niewyobrażalnymi zmianami w życiu bohaterów.

Przemysław Borkowski podjął się tematyki dość trudnej, ale wywołującej zainteresowanie i przyprawiającej o dreszcze. Mieszanka thrillera z grozą, a nawet pokusiła bym się przy pewnej scenie o domieszkę sensacji, to zespół idealny. Podczas lektury "Nie bierz nic z takich miejsc" oplatają obawy, niepokój, czyli emocje, które pragnie się odczuwać przy każdej dobrej grozie. Mocnym atutem jest psychologiczny wymiar tejże powieści, a mianowicie manipulacja ludźmi, obsesja i szaleństwo mające naprawdę cienką granicę przy aspekcie wiary.

Główny bohater posiadając krzyż, sam siebie skazał na klątwę, która przyprawia jego i bliskich o cierpienie, zmusza do zmiany myślenia czy pogłębia szaleństwo, które zaczęło go oplatać. Także niewyjaśnione wydarzenia sprzed dekady, które miały miejsce przy starej kaplicy, intrygują i z ciekawością śledzi się rozwój wydarzeń.

Muszę jednak nadmienić, choć bardzo nie chcę, że po przeczytaniu 3/4 książki zaczęło dziać się coś nie tak. Jakbym wyrwała się spod klątwy, która działała także na głównego bohatera i z fascynacją przyglądała się wydarzeniom, po czym ktoś otworzył mi oczy i inaczej spojrzałam na świat. Odniosłam wrażenie, iż późniejsze rozwlekanie tematu w rozmowach między bohaterami zaczęły nudzić i akcja mocno spowolniła. Nie oznacza to jednak, że książka jest zła, ale ma, według mnie, małe minusy. Czy zakończenie było satysfakcjonujące? Czasami proste rozwiązania wystarczają, by zadowolić czytelnika, nawet jeśli są one trochę absurdalne względem całej fabuły. U mnie to zadziałało. "Nie bierz nic z takich miejsc" to ciekawa propozycja dla czytelników, którzy lubią poczuć dreszczyk emocji, a tematyka wierzeń, klątw czy okultyzmu to jedno z ich ulubionych motywów w książkach.

Marcin i Dominika pasjonują się urbexem i w związku z tym prowadzą kanał na YouTube. Ich ostatnią wyprawę zapamiętają na długo i z pewnością już nic nie zabiorą z odwiedzanych miejsc.

Lubię historie, które w pewien sposób wymykają się rzeczywiści. Motyw sekty, fanatyzmu religijnego, klątwy magicznego przedmiotu, zła wcielonego mocno oddziałują na wyobraźnię. Oczywiście cała fabuła musi być wyważona i równa pod względem dynamiki. Tutaj tak było. Początkowe wydarzenia wywołały dreszczyk emocji wzmagając moją ciekawość. Delikatnie drażniła mnie bezmyślność głównego bohatera, ale rozumiem, że taki był zamysł.

Nie da się jednoznacznie sklasyfikować tej powieści. Czytelnik znajdzie tutaj zarówno kryminał, thriller, ale także powieść grozy. Ja uwielbiam takie hybrydy, więc dla mnie idealnie, ale zdaję sobie sprawę, że nie każdemu przypadnie do gustu.

Tak czy tak, ja bardzo polecam, a Wy sprawdźcie sami.