Never Never

Chyba każdy z was słyszał o Colleen Hoover - autorce, która zawładnęła sercami wielu kobiet na całym świecie powieściami takimi jak: Pułapka uczuć, Maybe someday, Hopeless czy Ugly love. A słyszeliście może o Tarryn Fisher? O niej także jest od jakiegoś czasu dość głośno, dzięki książkom z serii Mimo moich win. Jakiś czas temu panie te postanowiły połączyć siły i wspólnie stworzyć nową historię. Zobaczcie, jak im się to udało!

Wyobraź sobie, że nie wiesz kim jesteś. Znajdujesz się w obcym miejscu, wśród obcych ci osób, które, o dziwo, znają cię. Gdy początkowe oszołomienie mija, próbujesz wtopić się w otoczenie i dowiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi, jednak nie jest to wcale takie łatwe. Jedynym pocieszeniem jest to, że nie siedzisz w tym sama, że jest także ktoś, kto przeżywa to samo, osoba, którą powinieneś kochać, a jest ona ci jedynie obojętna. Wyobrażasz sobie to? Nie? To nie musisz. Wystarczy, że przeczytać powieść Never Never, która opowiada losy Silasa i Charlie - dwóch osób bliskich sobie, a jednocześnie nie znających się w ogóle.

Podczas czytania czułam wiele emocji. Jedne były bardziej pozytywne, inne mniej. Nie mogę powiedzieć, że książka Hoover i Fisher nie jest dobra, bo jest. Never, never podobało mi się i wywarło na mnie ogromne wrażenie, jednak spodziewałam się czegoś lepszego.

Powieść podzielona jest na trzy części i kilkanaście rozdziałów - na zmianę pisanych z punktu widzenia Charlie oraz Silasa. Dwie pierwsze części są intrygujące i jednocześnie urocze. Nie jeden raz na moich ustach pojawiał się cień uśmiechu, gdy jednocześnie w oku kręciła się łza. Fabuła tych części opiera się głównie na próbie poznania samego siebie oraz przeszłości, która jest jedną wielką niewiadomą. Autorki w zręczny sposób skonstruowały historię i stworzył coś, co zakorzenia się głęboko w sercach czytelników. Były momenty, gdy zapierało mi oddech w piersi, a w gardle czułam ogromną gulę. Nie mogłam się doczekać zakończenia. Zapowiadało się tak magicznie... kiedy się wszystko zepsuło? Na początku trzeciej części. W tym momencie historia stała się nudna i zaczęłam gubić się w narracjach. Chwilami nie byłam pewna, czy poznaję teraz myśli Charlie czy może Silasa. Ale czytałam dalej, chciałam poznać zakończenie... zakończenie, które okazało się totalną porażką. Autorki tak bardzo skupiły się na głównym wątku, że zapomniały o zamknięciu kilku innych. Nie poznajemy odpowiedzi na wiele pytań, które rodziły się w naszych głowach podczas czytania. Ponadto sam wątek główny został potraktowany po macoszemu. Przyczyna amnezji głównych bohaterów została słabo wyjaśniona. Rozumiem, miał to być wątek fantastyczny, jednak nawet w fantastyce musi istnieć jakaś logika.

Ale dość narzekania! Czas przejść do postaci, które zostały przedstawione w bardzo prosty, ale i realistyczny sposób. Dwoje głównych bohaterów to postacie z krwi i kości. Kiedy poznajemy Charlie, jest ona wyjątkowo sympatyczną i pewną siebie dziewczyną, jednak z czasem, gdy kawałek po kawałeczku odkrywamy jej przeszłość, okazuje się, że dziewczyna nie zawsze była taka milutka. Silas także w przeszłości nie był typowym chłopakiem. To typ, którego się albo uwielbia, albo nienawidzi. Czytelnicy poznają za to całkowicie innego osiemnastolatka - pełnego empatii i z niesamowitym poczuciem humoru, który nawet w najbardziej beznadziejnej sytuacji potrafi być optymistą. Postacie drugoplanowe nie są aż tak barwne. Ich charaktery są mniej nieprzewidywalne i tajemnicze, jednak przy tak bardzo zagmatwanej i rozbudowanej fabule nie jest to wcale minusem książki.

Niezaprzeczalnie wzrok przyciąga niesamowita okładka zachowana w różnych odcieniach błękitu. Bije od niej jakaś siła, jest intrygująca i tajemnicza. Na pierwszy rzut oka może wydawać się nie pasować do treści, jednak po przeczytaniu całej powieści mogę stwierdzić, że grafik idealnie oddał jej charakter. Okładka posiada w sobie coś smutnego, pokazuje, że często, mimo iż coś jest na wyciągnięcie ręki, jest dla nas nieosiągalne.

Opowieść Charlie i Silasa porusza i daje do myślenia. Nie jest to kolejna banalna, pełna schematów i przewidywalna książka z gatunku New Adult, a coś nieco nietypowego. Romans z wątkiem fantastycznym w tle, historia burzliwej miłości, pełna zdrad i tajemnic. Nie ma w niej czerni i bieli, znajdziemy za to napaloną panią pedagog, fałszywych przyjaciół oraz osobę pełną goryczy i rządną zemsty. Never never pokazuje, by nigdy nie wierzyć zmysłom, bo potrafią one zmylić. Najlepiej jest zaufać sercu. Nie warto także być bezmyślnie wpatrzonym w kogoś z rodziny, czy to tatę, mamę, brata czy babcię, bo kiedyś może wydarzyć się coś, co przez nich zmiecie nas na samo dno otchłani.

Co do Pani Hoover mam bardzo mieszane uczucia. Bo "Hopeless" uważam za beznadziejne, a z kolei "Ugly love" bardzo mi się podobało. Chcąc zweryfikować swoje stanowisko co do niej, postanowiłam się zabrać za "Never never". I jak się okazało, moja opinia wcale się nie zmieniła. Bo książka w mojej ocenie jest dość przeciętna.

Sam pomysł na fabułę mógłby wydawać się oryginalnym. Do czasu, kiedy przypomniałam sobie jeden z filmów z Adamem Sandlerem, w którym dziewczynie głównego bohatera pamięć resetowała się wraz z nastaniem północy. Podobne? Dla mnie bardzo. Na szczęście dalej było już inaczej. Całosć rozwijała się w zasadzie ciekawie, ale do czasu. Ponieważ po kilku dość podobnych rozdziałach zaczęłam się nudzić i odczuwać wyczerpanie tematu. Pewne schematy zaczęły się powtarzać dość nagminnie. Oczywiście zaraz następowało coś co przykuwało uwagę z powrotem, ale nie było to juz to samo.

Z kolei mówiąc o tym jak rozwijały się wątki, to muszę przyznać, że część pomysłów była bardzo interesująca. Niestety z wielką przewidywalnością mogłam po czasie powiedzieć co będzie dalej. Z kolei styl był, według mnie porównywalnie podobny jak w "Hopeless". Prosty, lekki i łatwy. Z pewnością spodoba się to fanom autorki. Niestety ja chyba oczekiwałam czegoś więcej.

Ciekawi byli natomiast bohaterowie. Silas to przyjemny chłopaczek z ciekawymi pomysłami i otwartą głową. Z kolei Charli e dorównywała mu sprytem i kreatywnością, oraz umiejętność odnalezienia się w trudnych sytuacjach. Razem tworzyli zgrany duet, gotowy stawić czoła wszelkim problemom.

Tak, ta książka nie jest rewelacyjna. Ma spore wady, jest przewidywalna, ale czyta się ją szybko i łatwo. Dla fanów autorek spodoba się z pewnością. Jest to ciekawa historia dla młodych czytelników pragnących niezapomnianej przygody z miłością w tle

Książki zbudowane na motywie utraty pamięci zawsze do mnie przemawiają. Może dlatego, że przeraża mnie wynikająca z takiego stanu rzeczy wizja bezradności i niewiedzy dotyczących każdego aspektu mojego życia, a może dlatego, że jest coś ekscytującego w odkrywaniu prawdy wraz z bohaterami. Nie jest to nowy motyw, choć wciąż rzadko wykorzystywany w literaturze, dlatego z kolejną powieścią Colleen Hoover, którą napisała w duecie z inną znaną pisarką wiązałam spore nadzieje. Jednak im bliżej byłam końca tej przygody, tym większy grymas pojawiał się na mojej twarzy.

Charlie i Silas spędzają zwykły dzień w szkole, gdy to ich dopada. Umysł jakby się zresetował, zastępując wspomnienia wielką, czarną dziurą. Nie pamiętają już kim są, ani co robili poprzedniego dnia. Dzięki wzajemnej współpracy, którą wymusza na nich ta niecodzienna sytuacja, malutkimi kroczkami odkrywają kolejne fragmenty przeszłości, tym samym przekonując się, że czasem lepiej jest nie wiedzieć. Może jest powód, dla którego tych dwoje straciło pamięć i dostało szansę, by zacząć wszystko od nowa?

Początek tej historii zapowiadał się obiecująco. Zachęcał aurą tajemniczości, z jednej strony doprowadzając czytelnika do szaleństwa z niewiedzy, z drugiej nie pozwalając się oderwać, bo może gdzieś na kolejnych stronach kryje się ważna wskazówka. Tylko jak ją rozpoznać w natłoku informacji, których nijak nie da się przefiltrować? Druga część była wciąż niezła, ale znacznie odbiegała poziomem od poprzedniej. Nadal było tu wiele niewiadomych, jednak już nie potrafiła utrzymać mojej uwagi i zaabsorbować tak jak wcześniej. Trzecia i zarazem ostatnia składowa tej książki okazała się kompletną porażką. Brak pomysłu i polotu, co w rezultacie dało wyjątkowo kiepskie zakończenie. Colleen Hoover jeszcze nigdy tak mnie nie rozczarowała. Co do Tarryn Fisher - wcześniej jej nie znałam, ale po nie najlepszej przygodzie z Never, Never nie mam ochoty zapoznawać się z twórczością tej autorki.

Uwiera mnie niewykorzystany potencjał tej historii. Może trzeba było odrobinę dłużej pochylić się nad trzecią częścią, przygotować dla niej zakończenie, które pasowałoby do niepokojącej atmosfery tak skrzętnie budowanej od pierwszych rozdziałów. Fakt, że na miejsce akcji autorki wybrały Nowy Orlean - miasto słynące z ezoteryki, czarnej magii i laleczek voodoo - dawał spore pole do popisu. Coś zostało zasygnalizowane w tym temacie, ale wciąż wiele można by wycisnąć, lepiej zarysować tło i wykorzystać bogactwo możliwości, jakie to miasto oferuje. Zamiast tego w trzeciej części akcja skupia się właściwie tylko na wątku romansowym, sprawiając że wszystko, co w tej książce było dobre zostało zepchnięte na margines.

Never, Never mogło okazać się naprawdę dobrą powieścią. Niestety gdzieś po drodze autorkom wyczerpały się pomysły, a deadline nieuchronnie się zbliżał. Na kolanie dopisały kilka ostatnich rozdziałów i oddały w ręce czytelników powieść z dobrym początkiem i nieprzemyślanym zakończeniem. W dodatku chyba zapomniały o kilku ważnych w kontekście całości wątkach, które nie doczekały się rozwiązania. Tak to w każdym razie wygląda.

Zapowiadało się interesująco, ale całość jest mocno niedopracowana. Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że książka została dokończona w pośpiechu, który zdecydowanie się jej nie przysłużył.

[Adres usunięty]

Czasem wspomnienia mogą być gorsze niż zapomnienie. To one mają magiczną moc zadawania bólu

i rozdrapywania zagojonych ran. Charlie i Silas są jak czyste karty. Nie wiedzą kim są, co do siebie czują, co dla siebie znaczą, skąd pochodzą. Nie mają pojęcia co wydarzyło się wcześniej. Nie wiedzą niczego o swojej przeszłości. Zaawansowana utrata pamięci. Mogą liczyć tylko na zapiski z przeszłości, tajemnicze notatki, pomięte kartki, fotografie, które nic im nie mówią. To wszystko ma pomóc im w odkryciu własnej tożsamości. Okazuje się jednak, że to ogromne wyzwanie. Ale czy można odbudować uczucia? Czy można chcieć przypomnieć sobie... że ma się krew na rękach? Czy szokująca prawda doprowadzi do czegoś złego? A może dążenie do prawdy za wszelką cenę jest błędem? Umysły Silsa i Charlie są pełne tajemnic... mrocznych i przerażających. Czy warto?

On zrobi wszystko, by wskrzesić wspomnienia. Ona za wszelką cenę chce je pogrzebać. Dlaczego?

"- Nie zmienimy przeszłości, Charlie. Ale możemy wpływać na to, kim jesteśmy obecnie."

"Never never" to książka, po której spodziewałam się bardzo wiele. Dlaczego? Głównie ze względu na nazwiska autorek. Znana i lubiana Colleen Hoover w duecie z Tarryn Fisher. To nie wszystko. Był jeszcze intrygujący opis, przyciągająca wzrok okładka oraz "ochy i achy" nad stylem Hoover. Postanowiłam, że chcę przeczytać tę książkę. Co z tego wyszło? Interesująca fabuła, tajemnice, prawdziwi, ludzcy, doświadczeni życiem bohaterowie. Opowieść o uczuciu, odkrywaniu tajemnic, wspomnieniach. Historia czegoś, co nie powinno się wydarzyć. Dwoje młodych ludzi i zanik pamięci, dzięki któremu poznają siebie na nowo, odkrywają mroczne tajemnice, wskrzeszają różnorakie wspomnienia.

Po emocjach jakie wzbudzało zakończenie książki spodziewałam się naprawdę niesamowitego zakończenia historii. Według mnie było niesamowicie przewidywalne. Nie zaskoczyło mnie. Czytając tę książkę czułam się jakbym prowadziło śledztwo. Szkoda tylko, że zakończenie udało mi się przewidzieć.

Podsumowując, książka "Never never" to przyjemna, lekka młodzieżówka. I nic więcej. Historia Silasa i Charlie jest jedną z tych, o których zapomina się niedługo po odłożeniu książki. Niewiele wnosi do życia, nie sprawia, że będziemy o tym myśleć i ją przeżywać. Niestety. Jeśli szukacie książki, która sprawi, że na chwilę oderwiecie się od rzeczywistości i zapomnicie o własnych problemach - ta pozycja jest idealna.

Izabela Nestioruk

[Adres usunięty]

Nigdy nie zapomnisz tej książki. Nigdy, przenigdy...

Charlie Wynwood i Silas Nash nic nie pamiętają. Nie wiedzą kim są, jakie uczucia do siebie żywią i co się wydarzyło w przeszłości. Nie zdają sobie sprawy, że wspomnienia mogą być o wiele gorsze, a życie w niewiedzy - lepsze...

Tajemnicze listy, notatki i zdjęcia doprowadzają ich coraz bliżej do spowitej we mgle przeszłości. Co skrywają Charlie i Silas?

Never never to jedna z najgorętszych powieści na polskim rynku - nic dziwnego, że w dziale Bestsellery figuruje ona na jednym z najwyższych miejsc. Duet Colleen Hoover i Tarryn Fisher zaintrygował mnie i skłonił do zapoznania się z tym utworem. Czy Never never rzeczywiście nie powinno się zapomnieć?

Never never to dobra lektura, którą warto poznać. Colleen Hoover i Tarryn Fisher potrafią oczarować, dlatego historia Charlie i Silasa bardzo wciąga. Powieść nie jest jednak bez wad, o czym warto pamiętać podczas lektury. Czytelnicy, którzy szukają zawiłej i przyjemnej historii powinni sięgnąć po utwór Colleen Hoover i Tarryn Fisher. Nie sposób go zapomnieć...

Pełna recenzja znajduje się na stronie: [Adres usunięty]

Nigdy, przenigdy – te dwa wyrazy opanowały internet. Niemal każdy, kto przeczytał najnowszą wydaną w Polsce książkę Colleen Hoover i Tarryn Fisher, nadużywa ich, jak tylko się da. Czy naprawdę nie można się bez nich obejść?

Jakiś czas temu internet huczał o Ugly love, wszędzie aż roiło się od "brudnej miłości". Teraz wszystko krąży wokół tajemniczego "nigdy, przenigdy". Zaczęło mnie to denerwować i postanowiłam sięgnąć po tę książkę, aby przekonać się, czy naprawdę to stwierdzenie musi pojawić się WSZĘDZIE. Okazało się, że wcale nie. Zdecydowanie wolę "zawsze" – i tego się trzymam.

Never, never jest kolejną książką Colleen Hoover z gatunku New Adult, jednak tym razem autorka nie ograniczyła się do własnego spojrzenia na historię – napisała ją razem ze swoją przyjaciółką Tarryn Fisher, którą znamy już z Mimo moich win. Jak doskonale wiemy – aby książka okazała się udana, duet musi być zgrany. Chyba się udało: książkę podzielono na trzy części, z których każda stanowi integralną część całości, tak że wspólnie dopełniają się i tworzą spójną opowieść.

Charlie i Silas byli udaną parą. Byli. Dopóki nie rozłączył ich pewien incydent, który sprawił, że ich rodziny zostały skłócone. Charlie zmieniła się nie do poznania, a Silas odwdzięczył się jej słodką zemstą. W rezultacie – oboje stracili pamięć. Mało tego! Nie stracili jej tylko raz, sytuacja powtarzała się dokładnie co 48 godzin. Zaczęło się od listów, a skończyło...?

Lubię niekonwencjonalne motywy pojawiające się w powieściach i przyznaję: ten, który pojawił się w Never, never mnie zaintrygował. Poczułam powiew świeżości – w końcu coś, co nie jest powielane z książki na książkę. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to, że – owszem – pomysł pozostał ciekawy, ale jego realizacja zaczęła przypominać desperackie dążenie do celu, którego nie ma. Przez wszystkie części śledzimy losy bohaterów, obserwując ich zachowania, dowiadując się o nich coraz więcej, poznając ich od podszewki. Każda z nich jest jakby sprawozdaniem z poszczególnych okresów utraty pamięci i próby jej przywracania. Cała historia w pewnym momencie zaczyna przypominać śledztwo, które czytelnik musi wszcząć razem z Charlie i Silasem.

Podobała mi się ta przygoda i przez dłuższy czas czytałam tę książkę z wypiekami na twarzy i z zapartym tchem łączyłam kolejne fakty, dopóki... nie stało się to nieco nudne. Zaczęło mnie męczyć to ciągłe wracanie do punktu wyjścia i bycie przedmiotem manipulacji i marionetką w rękach autorek. Mniej więcej pod koniec drugiej części zaczęłam na siłę przewracać kolejne kartki i wręcz błagać w duchu, aby ta cała zabawa w kotka i myszkę się skończyła. A gdy w końcu dobiegła końca, nie poczułam się ani trochę spełniona.

Choć historię przedstawioną w powieści mogę uznać za interesującą, akcję – niekoniecznie: wolna, monotonna i nużąca. Jedyne, co trzymało mnie przy życiu, to dosyć pomysłowa kreacja bohaterów. Zarówno Charlie, jak i Silas byli sobą – zagubieni w świecie, który ich otacza, szukający odpowiedzi na pytania... prawdziwe bliźniacze dusze. Teoria dotycząca przeznaczenia mnie nieco przekonała (albo inaczej: w końcu coś się ruszyło, pojawił się punkt kulminacyjny, który dał nadzieję na rozkręcenie się akcji), a to, co działo się później, nawet sprawiło, że chciałam zmienić swoje zdanie co do tej książki. Niestety, tak to już bywa, że nawet jeśli podoba ci się tylko pewna część, i tak nie zmienia to faktu, że reszta cię – delikatnie mówiąc – odciąga od lektury.

Mimo że nie do końca podobało mi się Never, never, jestem pełna podziwu dla tego, w jaki sposób autorki stworzyły świat przedstawiony powieści, bohaterów i całą tę otoczkę. Poruszony temat jest ciekawy, ale razi niewiarygodnością. Tak to już ze mną jest, że nawet odrobina fantastyki mnie gubi...

To, że i Ugly love, i Never, never niezbyt przypadły mi do gustu, nie świadczy o tym, że kończę swoją przygodę z Colleen Hoover. Nie byłabym sobą, gdybym tak postąpiła. Nie da się dogodzić wszystkim, a ślepe podążanie za tłumem nie jest dla mnie, dlatego właśnie ja biegnę odpocząć od tej powieści, a wy – jeśli macie ochotę – przekonajcie się sami, jak to z nią jest, i poznajcie historię platońskich połówek w nowoczesnym wydaniu! Może pokochacie ją całym sercem, a może zgodzicie się ze mną.

Książka pokazująca, że gorsze od wspomnień jest tylko zapomnienie.

Wciągająca, przemyślana... po prostu idealna.

I choćby nie wiem co, nie da się o niej zapomnieć...

Książkę oceniam na mocne 9/10. Kooperacja między dwoma super autorkami wyszła tak doskonale, że jeszcze zanim sięgnęłam po ten tytuł spodziewałam się super historii. I taką otrzymałam.

"Never Never" porusza trudne tematy, z którymi musi mierzyć się współczesna młodzież. Jest to historia z pieprzykiem, która idealnie obrazuje spojrzenie na świat dwójki młodych, zakochanych w sobie ludzi. Za to motyw utraty pamięci nadaje tej powieści oryginalny wydźwięk. W końcu trudno sobie wyobrazić nas samych w sytuacji, gdzie każdy z dnia na dzień staje się dla nas obcy i nie rozpoznajemy nawet członków własnej rodziny!

Nie ma w niej wielu wątków, historia raczej krąży wokół głównego tematu, choć pojawiają się niespodziewane zwroty akcji, które nie mieszają w głowie. Przyjemny język, bohaterowie dobrze dopracowani i brak nielogicznych błędów (przynajmniej ja takich nie wychwyciłam).

Zwłaszcza ostatni rozdział zauroczył mnie na tyle, że nie obawiam się wystawić tej książce tak wysokiej oceny. Mogę ją w stu procentach polecić i jestem pewna, że każdemu fanowi książek młodzieżowych się ona spodoba.

Co byście zrobili gdybyście otworzyli oczy i nic, zupełnie nic, nie pamiętali? Pamiętacie jednak jak prowadzić samochód, jak czytać czy w jakim kraju mieszkacie ale nie macie pojęcia kim jesteście? Właśnie to przydarzyło się dwójce głównych bohaterów- Charlie i Silasowi- powieści Collen Hoover i Tarryn Fisher pt. "Never Never". Trochę przerażające, prawda?

Charlie i Silas kiedyś byli parą, ale zerwali i tylko oni nie wiedzą dlaczego. Nie wiedzą też czemu nagle stracili pamięć. Postanawiają to odkryć i, krok po kroku, odkrywają swoją przeszłość.

Do dyspozycji mają tylko pomięte kartki, tajemnicze notatki i fotografie z nieznanych miejsc. Czy tylko tyle może wystarczyć, by odzyskać pamięć? Mroczne sekrety, skrywane przez ich własne umysły, mogą wyrządzić nie lada problemy. A każde odzyskane wspomnienie jest gorsze od poprzedniego. Czasu także nie mają za wiele, bowiem niedługo ponownie stracą pamięć i wszystko, co dotychczas odkryli.

Czy po środku tego wszystkiego, jest jeszcze miejsce na odbudowanie uczucia, które ich niegdyś łączyło?

Collen Hoover ma w moim serduszku specjalne miejsce i bardzo lubię jej książki(dlatego ze względu na nią postanowiłam sięgnąć po ten utwór). Nie wiem czy może to, że nie czytałam "Never Never" zbyt uważnie, czy może nie jest to najlepsza książka tej autorki, sprawiło, iż wiele momentów z tego utworu nie miało dla mnie sensu. Nie przypominając już tego, że dla mnie wszystko musi być logiczne i do wytłumaczenia. Pomijając to, książka zrobiła na mnie spore wrażenie. Widzimy jak powoli bohaterowie, odzyskując wspomnienia, stają się przerażeni tym,co zrobili kiedyś. Zupełnie jakby byli teraz innymi osobami. Ogromnie się cieszę, że jest to książka z happy end'em, bo inaczej byłabym bardzo zawiedziona. Należy też przypomnieć, iż "Never Never" jest młodzieżową książką roku 2016 i nie stało się nią bez powodu. Idealna propozycja dla osób, które szukają "mocnej" książki młodzieżowej.

Charlie (dziewczyna) i Silas (chłopak) budzą się w pewnym momencie i uświadamiają sobie, że oboje stracili pamięć i nie wiedzą kim są...

Takie historie to dla mnie zawsze gratki. Ja po prostu uwielbiam książki z tym motywem, ponieważ są bardzo tajemnicze i ciekawe. Choć nie wszystkie takie są, to "Never Never" na długo zaspokoiło moje pragnienie.

Książka podzielona jest na trzy części, a w każdej dzieje się inny tok wydarzeń (nie wiem jak to określić, nie zdradzając szczegółów). Pierwsza część jest najlepsza ze wszystkich - najbardziej zagadkowa i intrygująca. Druga i trzecia były nieco spokojniejsze, ale równie dobre.

W książce poznajemy historię dwójki bohaterów, których łączy pewne uczucie, chociaż sami o tym nie wiedzą. Podczas tej przygody nie sposób nie oderwać się od czytania. Zagadki, wyścig z czasem - to wszystko sprawia, że czytelnik bardzo się wciąga. "Never Never" pochłonęło mnie całe i już po początku byłam pewna, że nie pożałuję znajomości z nią.

Akcja jest w tej książce ogromnym plusem, ponieważ jest szybka i dynamiczna, nie męczy czytelnika, a podczas niej dzieje się dużo zwrotów wydarzeń, tajemnic, pytań i mrocznych odpowiedzi. Historia obrazuje Nam ponadto także losy dwóch rodzin i wzajemnych relacji pomiędzy nimi, a fabuła toczy się do ich wnętrza i uczuć dwójki bohaterów. Autorki sprawiły, że powoli odkrywając te sekrety, jesteśmy zszokowani i zaskoczeni, a to z kolei zachęca Nas do dalszego czytania.

Przez cały czas najbardziej chodziło mi po głowie to w jaki sposób coś takiego mogło się w ogóle wydarzyć i co stało się ów feralnego dnia.

Do bohaterów nie przywiązywałam dużej sentymentalności. Ale jak to, przecież to na nich opiera się ta książka? A no tak to, w każdej części Charlie i Silas charakteryzują się innymi cechami i nie można zbytnio określić jacy są. Musiałabym wypowiedzieć się co do każdej ich "wersji", ponieważ sprawiają wrażenie, jakby za każdym razem byli kimś innym. Mogę jednak powiedzieć, że są całkiem "fajni" i pasują do tej historii.

Polubiłam za to w sposób szczególny siostrę Charlie i brata Silasa - Janette i Landona. Oprócz nich reszta postaci nie wywiera dużego znaczenia dla fabuły.

Tak więc,

Never Never to książka przedstawiająca losy Charlizy i Silasa, dwójki bohaterów, którzy w niewyjaśniony sposób utracili swoją pamięć i nie wiedzą kim są. Oboje pałali do siebie wielkim uczuciem, ale coś się wydarzyło, a zadaniem czytelnika jest odkrycie tego. Podczas tej niezwykłej książki jest wiele tajemnic i zagadek, przez które nie można się nudzić. Jest to intrygująca i ciekawa historia, która podbiła moje serce.

Jedyne do czego się przyczepię to zakończenie, gdyż mogło być bardziej szokujące, ale złe nie jest.

Polecam każdemu!

Recenzja pochodzi z [Adres usunięty]

„I nigdy nie przestawaj mnie kochać. Nigdy, przenigdy nie zapominaj.”

Lubię eksperymenty, chociaż do tego podeszłam z pewną rezerwą. Dlaczego? Ponieważ kocham prozę Colleen Hoover i trochę obawiałam się jej kształtu, którego nabierze w połączeniu z piórem Tarryn Fisher. Powieść o ludziach, których umysły są niczym tabula rasa. Połączonych niewiedzą, wspólną przeszłością i jednym celem. Brzmi ciekawie, prawda? Czy jednak rzeczywiście tak jest? Zapraszam na recenzję książki, która bez dwóch zdań wywołała w blogosferze spore zamieszanie. Czy warto po nią sięgnąć? Czego możecie się spodziewać?

ZARYS FABUŁY:

Zwykły dzień w licealnej szkole. Dla wielu przeciętny i normalny, ale nie dla nich. Charlie i Silas dochodzą do siebie na lekcji nie mając pojęcia kim są otaczający ich ludzie, którzy z kolei najwyraźniej bardzo dobrze ich znają. Nie przypominają sobie niczego, łącznie z tym kim są i gdzie mieszkają. Czy stracili pamięć?

Z pomocą nieświadomych sytuacji rówieśników, Charlie i Silas dowiadują się o tym, że są parą. Tylko czy będą potrafili się kochać, nic o siebie nie wiedząc? Wyruszając na poszukiwanie prawdy odkrywają, jak wiele ich łączy. Zdjęcia, listy, opowieści. Czy uda się poskładać rozsypany obraz, w którym jedne puzzle uległy już zniszczeniu? Wszystko wskazuje na to, że uczucie tych dwoje nigdy nie było tak piękne i czyste. Czy jednak będzie takie teraz, w obliczu niejasności, kiedy liczne podziały budują pomiędzy nimi wielki mur?

ANALIZA:

Silas jest… Charlie to… No właśnie. Nie tak łatwo napisać cokolwiek o głównych bohaterach powieści. Oboje są czystą kartą, z nieznaną przeszłością, zaszufladkowaną osobowością i skomplikowaną teraźniejszością. Szybko dowiadują się jednak o tym, że pochodzą ze zwaśnionych rodzin. On ma bogatych rodziców, ona pijącą matkę. On spróbuje pokochać ją na nowo. Ona będzie chciała tę miłość zniszczyć. Stanowiący zagadkę nie tylko dla czytelnika, ale i siebie. Krok po kroku odkrywają swoje prawdziwe oblicze. Czy łatwo wskrzesić uczucie, które nigdy nie było doskonałe? Czy los dał im kolejną szansę, by mogli ponownie zmierzyć się z przeznaczeniem?

„- Zaczyna mi się nie podobać to, kim jesteśmy. Ty jesteś rozpuszczonym bogaczem, który ma za nic swoją gosposię. A ja nastolatką bez osobowości, która robi sobie selfie, żeby poczuć się ważna.”

Akcja powieści rusza z kopyta w murach publicznego liceum. Wymagający nauczyciele, rozgadane koleżanki, rywalizujące chłopaki czy sportowe treningi. Niby normalnie toczące się życie młodych ludzi, przed którymi bramy przyszłości właśnie się otwierają. Co jednak wtedy, kiedy takowe pozostają zamknięte, podobnie jak i wrota zamierzchłych dni, które trzymają bohaterów w potrzasku? Fakt, że Silas i Charlie nic nie pamiętają sprawia, że liczy się tylko to, co tu i teraz. I liczą się małe podpowiedzi, kartki, zapiski, fotografie. Drobne ślady przeszłości, które stopniowo odsłaniają wyczekiwaną prawdę.

Naprawdę nie pamiętam (widzicie, niepamięć udzieliła się także i mnie), kiedy ostatnio czytałam tak zagmatwaną i tajemniczą powieść. Tutaj nic nie jest jasne, nic łatwe i przewidywalne. Wraz z pierwszą stroną stajemy u boku bohaterów na drodze pełnej zakrętów, z ograniczoną widocznością i słabo wyposażonym plecakiem. To dopiero jest przygoda, długa wędrówka w nieznane. Nie mogę sobie przypomnieć, kiedy z tak wielką ekscytacją wyczekiwałam końca. Bo byłam ogromnie ciekawa tego, jak autorki rozstrzygną tę całą dziwną sytuację, jak spektakularny przygotują finał. Nie przypuszczałam, że otrzymam coś takiego. Zakończenie wprawiło mnie w osłupienie. Gwarancję szoku macie jak w banku.

Hoover i Fisher, wybuchowa mieszanka temperamentów. Lekkie pióro jednej i zadziorność drugiej. Zaplanowana, a jednak spontaniczna akcja. Obie zakpiły sobie z czytelnika, wyraźnie dobrze się przy tym bawiąc. Dziękuję im za książkę, która zafundowała mi kilka mocno zakręconych godzin. A jednak… Zabrakło mi tutaj tej romantyczności, którą zawsze częstuje mnie moja ukochana Colleen. Owszem, były wyznania, piękne słowa. A jednak jakieś takie niepełne. Nie tak realne. Czekałam na te momenty podekscytowania, kiedy motyle w moim brzuchu zatańczą tango miłosnych emocji. Tego nie było, więc jeżeli nastawiacie się na obfitą w namiętność opowieść, możecie poczuć się zawiedzeni. Całą resztę oceniam zdecydowanie na plus. Warto więc podejść do tej książki bez konkretnych oczekiwań.

PODSUMOWANIE;

Enigmatyczna, skomplikowana, zaskakująca. Z wciągającą akcją i przekonującymi, aczkolwiek pełnymi tajemnic bohaterami. Fundująca osłupiający finał i oryginalną historię o miłości. Jednak bez tej aury wyjątkowego uczucia, którym zawsze dzieli Colleen Hoover. Chyba wolałabym, by teraz już sama pisała swoje książki. Dlaczego never never? Czyżby ta historia pozbawiona była happy endu? Nie snujcie własnych teorii, tylko przeczytajcie. Dajcie się wkręcić.

Zastanawialiście się kiedyś, co by było gdybyście nagle stracili pamięć? Tak po prostu; jakby to było obudzić się pewnego dnia, z pustą, białą kartą w głowie, zamiast wspomnień, przeszłości, podjętych decyzji? Dla jednych pewnie byłby to dobry krok do rozpoczęcia życia od nowa, bez analizowania tego, co było; dla innych załamałby się świat, bo jak żyć bez szczęścia, którym się otaczało swoje cztery ściany? No właśnie. Mogłabym wymieniać i wymieniać całe "gdybanie", nawiązując do przeczytanej właśnie przeze mnie książki, ale nie chcę. Bo to, o co pytam, przydarzyło się dwójce głównych bohaterów najnowszej powieści dwóch ostatnio bardzo poczytnych autorek, które złączyły szeregi.

"Do tego czasu nigdy nie trać nadziei. I nigdy nie przestawaj mnie kochać. Nigdy, przenigdy nie zapominaj. Nigdy, przenigdy".

Moja ostatnia przygoda z panią Hoover nie była za bardzo udana; pani Fisher jednak swoim debiutem na moim koncie czytelniczym przeważyła szalę wahania "brać tę książkę, czy nie brać, oto jest pytanie". Głośne nazwiska na okładce, oraz niezliczona ilość fragmentów recenzji na pierwszych stronach książki przywiodły mnie do miejsca, gdzie stanowczo mówię: czytam! Pełna jednak obaw, gdyż czasem nadziewałam się na przerost formy nad treścią, zagłębiłam się w historię dwójki młodych ludzi, którym przytrafiła się nieprawdopodobna rzecz, i wiecie co? Nigdy, przenigdy nie daruję sobie, że przeczytałam tę książkę tak późno.

Charlie i Silas. Dwójka młodych ludzi, wkraczająca powoli w dorosłe życie; para, która ponoć była sobie przeznaczona. Była. No właśnie. Bo pewnego dnia oboje budzą się i... Niczego nie pamiętają. Nie pamiętają, jak mają na imię, kim dla siebie są, co robią w życiu, co lubią jeść, czy mają rodziny, rodzeństwo, do jakiej szkoły chodzą, gdzie mieszkają. Według znajomych byli dla siebie wszystkim, teraz są całkiem obcy, zupełnie nie rozumiejąc absurdalnej sytuacji, jaką nagle stworzyła utrata pamięci. Co się stało? Dlaczego? Co miało wpływ na taką ingerencję przeznaczenia w życie dwójki nastolatków? I jakie tajemnice muszą wyjść na jaw, by Charlie i Silas zaczęli na nowo odbudowywać od początku swoją rzeczywistość?

Powiem, że pomysł na fabułę szalenie intrygujący, nieszablonowy, niebanalny. Kusi, pociąga, trzyma w napięciu; nie sposób odłożyć książki na chwilę, by zająć umysł czymś innym. Myśl o losach bohaterów nieustannie błąka się po głowie, powodując ponowne powolne uzależnianie się od twórczości zarówno i Hoover, jak i Fisher. Książka to idealne połączenie tych dwóch charakterów i niby pozornie odrębnych specjalności pisarskich. Motyw uczucia i ogromu emocji, które towarzyszą Czytelnikowi na każdej stronie, to z pewnością zasługa Colleen, która w opisywaniu magii MIŁOŚCI jest po prostu bezsprzecznie perfekcyjna. Z kolei szereg tajemnic i powoli wychodzących na jaw sekretów, intryg, które splatają się z sobą, tworząc w końcu jeden wyraźny obraz, to dzieło Tarryn, która w swojej serii "Love me with lies" nie przebiera w środkach doboru fabuły czy słownictwa, by wyrazić dokładnie to, co chce. Ta wybuchowa mieszanka to idealne połączenie i dla fanów romansu, ale i historii nie do końca jasnych,. wyklarowanych, przewidywalnych.

Bezsprzecznym atutem powieści jest MIŁOŚĆ, przez którą serce drży niejednokrotnie, a gęsia skórka pojawia się raz za razem. To niewiarygodne, jak autorki potrafią oddać falę emocji, która przelewa się przez Charlie i Silasa; ich przypominanie sobie fragmentów przeszłości, sklejanie w jedność tego co było, odkrywanie swoich dawnych natur, budowanie tego, co nowe.

"(...) trzeba ufać instynktowi. Nie sercu, bo bywa, że oszukuje, i nie głowie, bo za bardzo opiera się na logice".

Historie rozpoczynające się od utraty pamięci, zawsze bywały interesujące; po kolei odkrywane karty nowych faktów, puzzle tworzące momentami całkowicie odmienny obraz tego, co wydawało się oczywiste, seria często niechronologicznych wydarzeń, która prowadzi do spojrzenia głębiej niż zwykle. I to nieustanne poczucie "co będzie dalej?", które wzmaga się wraz z każdą przewracaną stroną. Muszę powiedzieć, że Colleen Hoover i Tarryn Fisher zrobiły kawał naprawdę dobrej roboty, łącząc swoje moce ;). Dodajmy do tego jeszcze narrację z perspektywy głównych bohaterów, przez co możemy zagnieździć się w ich umysłach, ich myśleniu; nie ma nic bardziej wciągającego w lekturze, niż możliwość psychologicznej analizy postaci, utożsamienia się z nią w jak najbardziej ścisły sposób. Fragmenty pamiętników, urywki filmów, listy... Z poszarpanych szczątków dziwnej historii wyjawia się jeden widowiskowy obraz. Którego nigdy, przenigdy nie zapomnę. Spróbuj. Zaręczam, że na pewno Ci się to nie uda.

Polecam!

[Adres usunięty]

W "Never Never" oznajemy Charlie i Silasa, młodych ludzi, którzy w tym samym momencie tracą pamięć. Znają tekst jakieś piosenki, wiedzą jak odpalić i prowadzić samochód a nie wiedzą co się wydarzyło wczoraj, kim są ich bliscy i co najciekawsze- kim są dla siebie.

Z każdą stroną mnożą się zagadki, nakładają emocje, niepewność i strach sięga zenitu. Z jednej strony nasi bohaterowie są bardzo zdezorientowani, z drugiej czują, że są sobie bliscy i mogą sobie ufać. Wspólnymi siłami próbują dowiedzieć się co im się przydarzyło i znaleźć przyczynę takiego stanu rzeczy. Nie jest to łatwe, ponieważ cały czas muszą udawać przed innymi, że wszystko jest w porządku.

Pewnie myślisz, że brzmi nierealnie?! Też tak sądziłam przez połowę książki. Szczerze mówiąc to moje realistyczne podejście do życia dostawało potężnej dawki nerwów, próbując wyprzedzić fakty i podważyć absurdalność tej sytuacji. W pewnym momencie jednak wszystko zaczyna się rozjaśniać. Bohaterowie nadal nie wiedzą co się dokładnie dzieje. Ale czytelnik już może snuć swoje teorie i próbować poskładać sobie tą historię w całość. Wszystko po to, by na końcu zostać z rozdziawioną buzią i myślą „kurde, ta książka ma niesamowity przekaz!”.

Opowieść, która z początku wydaje się naciągana i nierealna, nagle nabiera ogromnego sensu. Układanka pasuje idealnie a idea jaką chciała czytelnikowi przekazać autorka, nie pozostawia złudzeń. Nie wolno igrać z przeznaczeniem.

Czasami dzieje się tak, że próbujemy na siłę zaprzeczać samemu sobie. Wydaje nam się, że tak będzie lepiej. Że możemy wymazać wspomnienia, zmienić własne emocje i uczucia. Czasami faktycznie się to udaje, chociaż ranimy przy tym siebie i inne osoby. Często podejmujemy jakieś decyzje pod naciskiem osób trzecich. Najczęściej jednak przeznaczenie jest silniejsze od naszych planów. Charlie i Silas przekonali się o tym w dość osobliwy sposób. Ty lepiej nie ryzykuj i „nigdy, przenigdy nie zapominaj”.

Autorki przekonują, że warto walczyć o to co dziś i o to co będzie jutro. Nie warto żyć tym co było i pozwolić przeszłości zawładnąć przyszłością. Ojjj nie ma tu czasu na nudę i chwilę odpoczynku od emocji.

Jeśli macie wolny wieczór to od razu sobie zarezerwujcie noc, bo ciężko będzie się oderwać. Przecież nie można się spokojnie położyć, gdy nie masz pojęcia dlaczego oni nadal nic nie pamiętają a ON się zachowuje jakby ją znał od zawsze.

Mimo że powieść kierowana jest do młodych ludzi, to moim zdaniem, może ją spokojnie przeczytać każdy. Być może nawet ludzie z większym doświadczeniem życiowym więcej z niej dla siebie wezmą. Być może dzięki tej książce zastanowią się nad swoimi wyborami. A może nabiorą nadziei, że ich miłość też będzie taka jedyna i nie dająca się pokonać żadnym przeciwnościom losu.

Dodatkowy plus należy przyznać za okładkę!

Dużo słyszałam o tej książce , ale nie było mi z nią w ogóle po drodze i chyba cieszę się , że tak długo zwlekałam bo kompletnie nie pamiętałam fabuły tej książki z opowieści innych i podeszłam do niej na chłodno. Pomysł na fabułę strzał w dziesiątkę i wielki ukłon dla autorek. Motyw utraty pamięci naprawdę oryginalny , chociaż może tylko ja nie miałam styczności z taką literaturą.

-Jaki jest sens życia? -zapytałam.{...}

-To zależy od tego, jakie życie masz na myśli.

Charlie i Silasa tracą pamięć. Nie wiem kim są , nie znają swoich bliskich , nawet nie poznają samych siebie chociaż jak wiemy byli ze sobą bardzo blisko. Nie wiedzą co to znaczy , ale z minuty na minuty dowiadują się więcej szczegółów ze swojego dawnego życia. Byli ze sobą blisko do puki ich ojcowie nie mają problemów w firmie. Wtedy wszystko się rozpada. Ojciec dziewczyny trafia do więzienia. Giną ważne dokumenty i zakochani nie mogą więcej się spotykać. Zaczynają odczuwać pustkę a z czasem rozstają się. Utrata pamięci powtarza się kilka razy. Na szczęście Silas trafia na pomysł który okazuje się strzałem w 10.

Wiem, że to dziwaczne, ale przecież właśnie za to mnie kochasz. Kochasz mnie za to, jak bardzo kocham Ciebie. Bo taka jest prawda. Kocham Cię aż za bardzo. Bardziej niż powinno się kochać.

Książką aby się zachwycić trzeba ją przeczytać od początku do końca. Trzeba zrozumieć jej sens i przesłanie jakie chcą nam przekazać autorki. Ja jestem zachwycona , przede mną jeszcze dużo do nadrobienia nie znam wcale twórczości pani Fisher za to panią Hoover cenie i to bardzo. Cieszę się , że u nas książka została wydana w całości gdyż nie wytrzymałabym , jeśli musiałabym czekać na 3 części osobno.

"Never never" to niewątpliwie jedna z tych książek, które gdzieś tam zostają w naszym umyśle. Zachwyca oryginalnością i pomimo wszelkich potknięć w trzeciej części, książka zajęła miejsce w moim sercu.

Colleen Hoover i Tarryn Fisher stworzyły historię niemal idealną. Granica między fikcją a realnym światem została całkowicie zatarta, a Never Never to lektura na pograniczu prawdy i fałszu. Pomimo wszelkich żalów jakie na nią wylałam, uważam, że książka ta jest warta poznania i zapamiętania.

[Adres usunięty]