Naucz mnie kochać. Seria Naucz mnie. Tom 2

Na wstępie chciałabym podziękować Autorce oraz Wydawnictwu za zaufanie i możliwość objęcia patronatem medialnym książki "Naucz mnie kochać". Jest to bezpośrednia kontynuacja książki "Naucz mnie żyć", zatem trzeba je czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Autorka pierwszy tom zakończyła w taki sposób, że jak na szpilkach wyczekiwałam dalszych losów bohaterów... W książce znajdziemy motyw age gap, slow burn, marriage od convenience. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie. Ja tą książkę pochłonęłam w jednen wieczór i chociaż czytałam ją już jakiś czas temu nadal pamiętam wszystkie emocje towarzyszące mi podczas lektury, a uwierzcie, że tych tutaj co nie miara. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w intrygujący oraz wielowymiarowy sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje tajemnice i demony przeszłości, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Na kartach powieści mogłam poznać dalsze losy Eleanore i Alexandra. Mogłam dowiedzieć z czym się zmagają każdego dnia, stopniowo także jakie jeszcze wydarzenia z przeszłości wpłynęły na ich obecne życie, co ich ukształtowało, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Eleanore już w pierwszej części zaskarbiła sobie moją sympatię i naprawdę cudownie było obserwować jak kobieta ponownie otwiera się na życie. Jednak w tej części ponownie do głosu zaczynają dochodzić tłumione dotychczas emocje. Czułam ból, strach, niepewność i lęk Eleanore. Alexander jak wiecie pod koniec pierwszego tomu totalnie skradł moje serce i tutaj to się nie zmieniło. Ogromnie podobało mi się to jaki był w stosunku do kobiety, jak się o nią troszczył, wspierał i dla niej chciał być najlepszą wersją siebie. W dalszym ciągu wszystko pomiędzy nimi toczy się swoim niespiesznym rytmem, pozwalając Czytelnikowi skupić się na gestach, słowach i odczuciach towarzyszących głównym postaciom. Jednak Asia postanowiła mocno namieszać w ich życiu i doświadczyć ich na każdym możliwym poziomie. Przyznaję, że takiego obrotu sprawy to ja się kompletnie nie spodziewałam.. Istotną rolę w tej historii odgrywają oczywiście postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia głównych bohaterów, dostarczając zarówno im samym jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Mowa o rodzinach obojga, ich współpracownikach i przyjaciołach. To co oczywiście zostało tutaj świetnie przedstawione to niesamowita więź łącząca Eleanorę z rodzeństwem i rodzicami. Mogą w każdej chwili na sobie liczyć i nawet najgorsze i najboleśniejsze wydarzenia nie są w stanie zmienić tej relacji. Jest zupełnym przeciwieństwem tej łączącej Alexandra z jego rodzicami... Ważnym elementem tej powieści są w dalszym ciągu sekrety, które teraz po wyjściu na jaw znacząco mieszają w życiu bohaterów  wystawiając na próbę ich tak naprawdę kruchą i niepewną relację. Pisarka tym samym wprowadza sporo chaosu w życiu najbliższej rodziny Eleanore. Ważnym elementem tej powieści są świetnie zarysowane portrety psychologiczne wszystkich postaci, stopniowo pokazując ich maski oraz motywy postępowania. Autorka zmusza Czytelnika do myślenia, trochę wodzi za nos i trzyma w napięciu tak naprawdę do samego końca, bo czytając tą książkę tak naprawdę trudno było przewidzieć co przyniosą kolejne strony oraz jak zachowają się bohaterowie. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o starcie bliskiej osoby, radzeniu sobie z żałobą, trudnych relacjach rodzinnych i międzyludzkich, zazdrości, manipulacjach, kłamstwach. Autorka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje do czego może doprowadzić zawiść, obsesja kontroli oraz próba dążenia po trupach do celu. Asia pokazuje, że otwarcie się na drugiego człowieka niesie ryzyko zranienia, ale to jedyna droga do prawdziwej bliskości, do nauczenia się kochać na nowo. Czasami trzeba zaryzykować żeby wygrać to na czym tak naprawdę nam zależy. Uwierzcie, że ostatnie strony tej historii czytałam w ogromnym wzruszeniu i łzami w oczach.. Cudownie spędziłam czas z tymi bohaterowie i przyznaję, że naprawdę trudno było mi się z nimi rozstać. Czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki! Polecam!

„Naucz mnie kochać” to książka, która uderza w czytelnika z siłą emocjonalnego huraganu. Kontynuacja historii Eleanore, naznaczonej traumą i poczuciem winy, od pierwszych chwil wciąga w mroczny, ale jednocześnie niezwykle poruszający świat. Autorka nie daje nam chwili wytchnienia – zarówno przez dynamiczną narrację, jak i misternie budowane napięcie, które rośnie z każdym rozdziałem.

Ogromnym atutem powieści jest konstrukcja bohaterów. Nie ma tu miejsca na proste podziały na dobrych i złych. Każda postać jest wielowymiarowa, pełna sprzeczności i wewnętrznych konfliktów. Relacja Eleanore i Alexandra jest intensywna, nieoczywista, momentami wręcz bolesna. To uczucie dalekie od słodkich, przewidywalnych romansów – jest surowe, prawdziwe i naznaczone walką z przeszłością i własnymi demonami.

Na szczególną uwagę zasługuje także wątek kryminalny, który dodaje historii dodatkowej głębi. Pytania, które pojawiają się wokół wypadku Eleanore i jej siostrzrenicy, skutecznie podsycają ciekawość i sprawiają, że nie zechcecie odłożyć książki choćby na chwilę. Element zaskoczenia czai się niemal w każdym rozdziale, a autorka zręcznie manipuluje emocjami czytelnika.

"Naucz mnie kochać" @joannaswiatkowska_ to zakończenie dylogii, które zostawia ślad na długo po przeczytaniu. Choć lektura obu tomów kosztowała mnie wiele łez, czuję ogromną dumę, że mogłam objąć je patronatem. To historia o miłości silniejszej niż strach, o konfrontacji z własnymi demonami i o odwadze, by zawalczyć o szczęście, nawet gdy wydaje się ono nieosiągalne.

👉Potrzebowałam tego tomu bardziej niż powietrza, koniec pierwszej części wywołał w mojej głowie totalny huragan, a oczekiwanie choć krótkie stanowiło nie lada wyzwanie. Dostajemy bezpośrednią kontynuację historii Eleanore i Alexandra, których relacja wchodzi na nowy poziom. Emocjonujący romans, z trudnymi tematami, elementami spicy i wszystkim tym co najlepsze w romansie.

👉Zaczynamy niemal w tym samym miejscu, w którym skończył się pierwszy tom i kontynuujemy historię naszej zagubionej parki. Dlatego też potrzebna jest znajomość pierwszego tomu, by ogarnąć co się stało. Ten tom jest też inny niż ten pierwszy. Tutaj nasi bohaterowie się zmieniają, oboje dojrzewają, uczą się siebie i docierają się. Ta romantyczna relacja tutaj wchodzi na nowy poziom, pojawia się bliskość, i co najfajniejsze pojawia się budowanie relacji od podstaw, relacji opartej na zaufaniu, szacunku, na więzi i szczerych emocjach. To taki, że tak powiem zdrowy romans, bez toksyczności, nie przerysowany, ale taki naturalny, że tak powiem.

👉Bohaterowie byli fantastyczni, bardzo mi się podobała ich droga do wspólnej przyszłości, to jak wspólnie pokonywali kolejne przeszkody, rzucane im przez los i ludzi. Oprócz tej relacji, mamy też całkiem sporo wątków pobocznych, niektóre są kontynuacją tego co było, ale też wpadło kilka nowych, takich które uzupełniają i dopełniają całość historii. Autorka oczywiście uraczyła nas tutaj mega ciekawymi i zaskakującymi zwrotami akcji, no powiem wam szczerze, że niektórych rzeczy nie byłam w stanie przewidzieć, a jeszcze inne całkowicie wbiły mnie w fotel.

👉Książka napisana w świetnym stylu, który sprawia, że przez fabułę się płynie, a pojęcie czasu traci swoje znaczenie. To lektura, która budzi różne emocje, wiedzie nas po wzlotach i upadkach. To powieść złożona, wielowątkowa, przesiąknięta emocjami, także tymi ciężkimi czy trudnymi. Ten tom daje nam też wyczekiwane odpowiedzi i uzupełnia wszystkie luki.

👉Książka wspaniała, taka jakie lubię najbardziej. Przeczytałam ją oczywiście za jednym zamachem i poza kolejnością. Ze swojej strony polecam!

*olilovesbooks2*

Ostatni tom dylogii Naucz mnie przyniesie ukojenie.

Ale zanim to nastąpi, nasi bohaterowie muszą zmierzyć się z niejednym cierpieniem, zagrożeniem życia i własnymi demonami a także rodziną.

Tajemnice przeszłości wychodzą na jaw, bywają szokujące ale są potrzebne by Eleanore i Alexander mogli ruszyć na przód.

Mój cudowny patronat nie tylko prezentuje się fantastycznie - no ale uroku nie można im odmówić - ale także napisany jest kapitalnie.

Porywająca akcja, plot twisty, ciekawa fabuła z odrobiną pikanterii, humoru i traumy.

Lekki styl pisania autorki sprawia, że płyniemy przez fabułę niczym żaglówka po gładkim jeziorze, książek autorki nigdy nie mam dość.

Są uzależniające i chce się ich więcej i więcej, nienasyceni czekamy na kolejne historie.

Wracając do NMK.

Tu nie ma idealizowania, tu jest samo życie.

Pieniądze nie stanowią lekarstwa na wszystko, cierpienie jest realne i namacalne, problemy prawdziwe a postacie takie jak te w Naucz mnie kochać są wykreowane w taki sposób, że mogliby być ludźmi żyjącymi obok nas.

Przyznam, że autorka zaszokowała mnie przeszłością Eleanore związaną z jej medycznym wykształceniem i uzależnieniem.

No i oczywiście to jedzenie lodów widelcem, pierwszy raz się z czymś takim spotkałam i zamierzam zobaczyć jak to się sprawdza w praktyce.😆

W tym tomie rozwiązuje się zagadka przyjaciela Eleanore ale ja się przyznam, że od początku obstawiałam tę właśnie osobę i tu się nie zaskoczyłam tylko przyjemnie potwierdziły się moje przypuszczenia.

Szkoda, że to już koniec, chciałabym bardzo jeszcze więcej losów tej dwójki albo rodzeństwa Eleanore.

Jest to romans ze spicy scenami, które są napisane ze smakiem, niewulgarne i nie ma ich w nadmiarze.

Do tego mamy motyw toksycznej rodziny i traumy, która wpłynęła na naszych bohaterów.

Ta historia pokazuje, że nawet w najciemniejszej dolinie pojawia się światło, wystarczy tylko dać szansę mu do nas dotrzeć.

Mimo, że człowiek cierpi to ma prawo pozwolić sobie na szczęście, zasługuje na nie nawet wtedy, kiedy połowa nas dawno odeszła.

Autorka zwraca uwagę także na to, by być sobą wbrew wszystkiemu i wszystkim, nie zawsze warto słuchać innych.