Nasza pierwsza piosenka

Słyszałam wielokrotnie o książkach autorki, jednak wcześniej nie miałam okazji, by po jedną z nich sięgnąć. Nadszedł jednak moment, gdy w moich rękach znalazła się pozycja „Nasza pierwsza piosenka” i czas zaczął płynąć w rytmie muzyki.

Pierwszej, nastoletniej miłości się nie zapomina. Żyje ona w nas długo, zapuszcza korzenie i owocuje wspomnieniami. Takie zdarzenie miało miejsce w życiu Asi i Grzegorza. Dziś sławnych kulturalnie osób, niegdyś, skrytych i bezgranicznie zakochanych w sobie. Nie widzieli świata poza sobą. Nawet, gdy byli innych związkach, jakaś magiczna siła przyciągała ich do siebie. Jednak nadszedł dzień, w którym doszło do rozstania. Pozostał tylko ból, smutek i tęsknota. Czy kiedykolwiek uda się ukoić te trudne przeżycia?

Coraz częściej zdarza mi się sięgać po książki, w których miłość jest przedstawiona jako nie mająca skrupułów broń, a człowiek jako wojownik, bezwzględnie jej używający. Nie zawsze ze świadomością, że może ona wyrządzić rany, których nie da się już ponownie zasklepić. Autorka umiejętnie zobrazowała wpływ dzieciństwa i dojrzewania na dorosłość człowieka. To one kreują jego dorosłe życie, często pozostawiając żywe rany i niezdiagnozowaną depresję. A ta, gra w tej powieści główne skrzypce i choć jest aktorką drugoplanową, to jej rola nie może zostać umniejszona. Do tego mamy bawidamka, u którego powiedzenie „czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci” sprawdza się w każdym calu. Nie zdjąć sobie sprawy z własnego okrucieństwa, rujnuje życie kolejnych osób, powalając szczęście, niczym domek z kart i pozostawiając ruinę.

Nie kupiła mnie do końca ta książka, mimo że poruszała niesamowicie ważne, życiowe tematy. Nie bacząc na przesłania, jakie niewątpliwie niesie, nie zaiskrzyło między nami. Nie wiem, czy to przez główną bohaterkę, której naiwność mi osobiście ciążyła, czy przez ilość opisów uczuć, którymi autorka raczyła czytelnika, by lepiej zrozumiał powieść. Nie potrafię wydać diagnozy, jednak wiem, że szybko zapomnę o tej pozycji.

To już kolejna książka Pani Eweliny @[Adres usunięty]ka, którą miałam okazję przeczytać i zrecenzować. Poprzednie bardzo przypadły mi do gustu, więc i tym razem wiedziałam, że będzie tak samo. I ta cudowna okładka 🥰 no nie mogłam przejść obojętnie.

Książka porusza niezwykle ważne tematy, jak na przykład problem miłości młodzieńczej, która już na zawsze pozostaje niezapomniana. Czasami są to piękne wspomnienia, a czasami wręcz przeciwnie..

I właśnie dlatego mimo, iż styl autorki jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze, to całość lektury nie jest taka sielska i czasami po prostu wyciska łzy.

Jeśli chcecie poznać historię Joanny i Grzegorza, to koniecznie musicie ją przeczytać 🙂

”Nasza pierwsza piosenka” to książka niebywale spokojna, ale jednocześnie do bólu pełna emocji. I tak się zastanawiam, co Wam o niej napisać, żeby za wiele nie zdradzić Może napiszę, że…

Ale od początku!

Joanna i Grzegorz znają się od czasów studenckich. Wtedy połączyło ich uczucie, które miało zostać z nimi na zawsze. Wtedy też napisali wspólnie swoją pierwszą wspólną piosenkę. Ona słowa. On muzykę. Po latach Joasia jest poczytną pisarką, Grzegorz — znanym wokalistą. Czas wiele zweryfikował, a z ich związku zostały wspomnienia i TA piosenka, którą nuci niejedna zakochana para. Mijają kolejne lata. Ich drogi raz na jakiś czas się przecinają, ale w końcu każde z nich wraca do swojego życia. Mimo to żadne nie zapomina o tym drugim. W końcu losy Joanny i Grzegorza łączą się ponownie w malowniczym Sandomierzu. Czy tym razem ich historia zakończy się happy endem? A może ta miłość nie jest im pisana?

…ta historia pochłania. Bo kto z nas, czytając książkę o miłości, nie jest ciekaw jej zakończenia. Kibicujemy bohaterom, trzymamy za nich kciuki. Historia, którą napisała Ewelina Miśkiewicz, sprawiła, że im dalej w las, tym ja coraz bardziej te kciuki luzowałam. Bo czasami nie ma sensu robić czegoś na siłę, bo czasami nie warto żyć przeszłością, ale z drugiej strony warto zawalczyć o coś, na czym nam zależy. Nie zdradzę Wam zakończenia historii Joanny i Grzegorza, ale przyznam, że do samego końca spodziewałam się innego endu.

Ani udało się dostać pracę w dość sporej firmie spedycyjnej. W końcu czuję, że oddycha. Z dala od domu i narzeczonego, który jej nie docenia tylko wiecznie nią pomiata. Dziewczyna nawiązuje nowe znajomości nie tylko z pracownikami. Z jednym z klientów wymieniają się korespondencją, która zbacza na inny tor. Rozmowa stała się zakazana jednocześnie ekscytująca, ale i niebezpieczna. Kim tak naprawdę jest Szymon? Co ukrywa narzeczony Ani?

@melisalada_autor jest moim tegorocznym odkryciem. Z jej twórczością nie miałam wcześniej styczności ciężko mi też porównać tę książkę jak wypadła na tle innych. Ale to, co dostałam w powieści „Nowa wiadomość” bardzo mnie zaskoczyło.

Połączenie obyczajówki z romansem i kryminałem w tle.

Świetnie wszystko tutaj ze sobą współgra. Jednak poczułam po tej lekturze mały niedosyt i mam ochotę na coś mocniejszego z pod pióra autorki.

Stworzyła historię pełną adrenaliną, przepełnioną bólem, strachem, przemocą… Bohaterka znalazła się na wzburzonym morzu, na statku, którym ciągnie ją na dno.

Ania czuła, że nie ma dla niej ratunku. Skazana na bezwzględnego, okrutnego, narzeczonego nie widziałaa już cienia szans na inne życie i wtedy pojawia się on-Szymon. Zbyt szybko poddaję się fantazji przez to zaczyna ufać i wierzyć, że może poczuć namiastkę szczęścia przez tego mężczyznę. Nawet jeśli ma być to tylko chwilą, ma dostać odrobinę szczęścia, być porządną, to dla niej jest to wartę. Nawet gdyby miałaby za to goszko zapłaci.

Bardzo poruszył mnie moment, kiedy Ania przeżyła w swoim życiu chyba najgorszy z momentów, a rodzice nie dali jej żadnego wsparcia.

Chociaż można było uznać, że bohaterka była lekkomyślna i naiwna to wiem, że przez to jak postępowała chował się strach. Traktowana jak nic niewarty człowiek przy tym wykorzystana miała prawo się pogubić.

Szymon… Ten to rozkochałby w sobie niejedną kobietę. Mężczyzna, jakich mało. Pokazał Ani że jest wartościową kobietą, ale i obudził w niej wszystko to co dawno skryła gdzieś mocno głęboko w sobie. Udowodnił, że kobieta to kwiat, o którego nieustanie trzeba dbać.

"Nasza pierwsza piosenka" to książka ukazująca nierówną walkę z przeszłością. To lektura przedstawiająca skutki bolesnych doświadczeń, trudnych wyborów, nieodbytych rozmów. Niebanalna, poruszająca, wyjątkowa. Utkana z ludzkich emocji. W dogłębny sposób, prezentująca zakamarki człowieczych przemyśleń i rozterek.

Trudne relacje rodzinne i związkowe, pielęgnacja minionego szczęścia, wyidealizowany obraz dawnych zdarzeń, życie według utartych schematów, poczucie wyobcowania, potrzeba bliskości, pragnienie bycia kochanym.

Ależ ta książka jest dobra!

Ależ hipnotyzuje Czytelnika!

Polecam Wam ją całym sercem!

Pamiętajcie jednak, że nie jest to lektura łatwa. Nie oczekujcie od niej prostej rozrywki. To tytuł z krwi i kości. Złożony, skomplikowany, wielobarwny. Niezwykle potrzebny!

I na koniec mała prośba ode mnie. Kochani, jeśli czujecie, że nie potraficie poradzić sobie z przykrymi doświadczeniami, jeżeli towarzyszy Wam niepokój, który utrudnia codzienną egzystencję, wołajcie o pomoc. Szukajcie jej, gdzie się da. Walczcie o siebie i swoją przyszłość. Korzystajcie ze wsparcia bliskich oraz pomocy specjalistów! To najwyższy przejaw odwagi i samoświadomości. To najwyższa oznaka szacunku do samego siebie. To nie powód do wstydu. To powód do dumy!

"Nasza pierwsza piosenka" jest tylko z pozoru lekką powieścią. Pod płaszczykiem delikatności Ewelina Miśkiewicz przemyca trudne i bolesne wątki. W rezultacie otrzymujemy smutną historię o niespełnionej, nieidealnej i toksycznej miłości, rozczarowaniu, wyrzeczeniach, bólu i szukaniu swojego szczęścia. Jest to również książka o ważnym społecznie temacie - depresji oraz wynikajacej z tego samotności i pustce. To, że ktoś się uśmiecha, wcale nie oznacza, że ten problem go nie dotyczy. Bo depresja bywa podstępna, może dotknąć każdego z nas.

Pierwsza miłość jest tą najważniejszą. Tą, która często definiuje nasze pozostałe związki. Nieprzepracowana strata, rozstanie może odbić się na przyszłych relacjach. Czy muzyczna twórczość może zrekompensować braki przeszłości, dzieciństwa? Czego brakowało Joannie i Grzegorzowi, że nie potrafili być razem? Sporo pytań, po odpowiedzi, których odsyłam Was do lektury książki. 

Mówi się, że przeszłości nie da się zmienić. I to prawda, ale może da się naprawić popełnione błędy? A człowiek? Przecież nie tak łatwo poddajemy się zmianom. Mimo tego, iż autorka dobrze pokazała emocje bohaterów, ich złożoną psychikę, mierzenie się ze strachem i obawami, trudno było mi zrozumieć i zaakceptować ich wybory. Jednak mieli w sobie coś takiego, że mocno trzymałam za nich kciuki. Chciałam, aby potrafili zrozumieć samych siebie i swoje uczucia. To Joannę polubiłam bardziej, gdyż Grzegorz okazał się emocjonalnie niedojrzały.

Fabuła zbudowana została w większości na wewnętrznych monologach bohaterów. Zabrakło mi większej ilości dialogów i dynamizmu akcji.

"Nasza pierwsza piosenka" to chwytająca za serce opowieść o dwójce ludzi szukających samorealizacji w muzyce i literaturze. Czy miłość zawsze może oznaczać szczęście? A czy szczęście to miłość? Czy po latach zawsze warto dać sobie drugą szansę? Sprawdźcie, jak było w przypadku Joanny i Grzegorza.

Joasia w dzieciństwie musiała zabiegać o miłość matki, opiekowała się nią gdy ta wpadała w stany depresyjne. Teraz jako dorosła kobieta szuka potwierdzenia swojej wartości w oczach mężczyzn. Angażuje się całą sobą w związki w które w chodzi. Czując jednak brak wzajemności czy też obojętność partnera wycofywała się. Nie potrafiła jednak wycofać się z jednej relacji.

Joanna i Grzegorz spotykali się na studiach. Byli dla siebie inspiracją, on napisał dla niej piosenkę, ona zaczęła pisać opowiadania. Młody mężczyzna nie szukał jednak stałości, szukał przygód, nowości, życia. Joasia jednak cały czas go kochała, mimo to próbowała swoje życie jakość poukładać bez niego.

Ten związek (!?), relacja zawsze była dziwna. On potrafił opowiadać o dziewczynie którą aktualnie kochał, dosłownie 5 minut po cudownym seksie z Joanną. Ona chciała się w nim przeglądać jak w lustrze, oczekiwała wzajemności swoich uczuć.

Tak mijają lata. On jest sławnym piosenkarzem, a ona autorką bestsellerów. Czasami piszą do siebie, czasami się spotykają. Aktualnie przerwa jest dłuższa i Joannie udaje się żyć, mimo pustki w sercu, mimo braku którego nie potrafi nazwać.

Przypadek sprawił że spotkali się ponownie. Czy on gdy zbliża się do czterdziestki dojrzał na tyle by zauważyć, że ona jest miłością jego życia. Czy ona nabrała pewności siebie, wiedząc, że jest wartościową kobietą, która nie musi szukać potwierdzenia u tego mężczyzny?

Każda sytuacja jest analizowana, rozbierana na części pierwsze. Zbyt dużo tutaj wewnętrznych monologów, opisów uczuć zdecydowanie za mało akcji i dialogów. Przegadana jest ta książka.

W zamyśle miała to być książka o depresji, ale w moim odbiorze była o tym jak łatwo zrobić sobie krzywdę angażując się w toksyczny związek. Współczułam bohaterce i miałam nadzieję, że autorka tak pokieruje jej losami, że Asi otworzą się oczy. I zauważy że jest fajną babką bez względu na to czy Grzegorz jest gdzieś w pobliżu.

O tym jaki był Grzegorz niech powie Wam cytat:

"Czy ją kochał? Na swój sposób pewnie tak, na pewno kochał to, jak ona kochała jego."

Zmęczyła mnie ta książka, irytowała opisami przeżyć wewnętrznych i zachowaniem bohaterów na poziomie 16 latków, którzy swoją sympatię śledzą w mediach społecznościowych. On wykreowany na bad boya, ona na kobietę która straciła zdolność logicznego myślenia przez faceta. Niestety nie kupiła mnie ta historia.

Bardzo lubię delikatne i lekkie pióro autorki. Podczas lektury poprzednich książek, bawiłam się świetnie. Dlatego bardzo byłam zdziwiona przesłaniem tej książki, bardzo pozytywnie zostałam zaskoczona. Autorka nie boi się poruszania wątków, trudnych i bolesnych. Ukazała nam miłość, która nie jest idealna, czasami sprawia, że tracimy dla niej głowę aby za chwilę smutek i rozpacz pochłoneła nas do granic możliwości. Uwielbiam książki, w których bohaterowie muszą mierzyć się z własnym strachem i obawami.

Jeśli szukasz książki, która nie jest ckliwa i przesłodzona, to "Nasza pierwszą piosenką" będzie idealnym wyborem. Zaparz kubek herbaty, chwyć za ten tytuł i pozwól ponieść się uczuciom umieszczonym pod tym niepozornym tytułem. Warto♥️

Przy tym pięknym poniedziałku przychodzę do Was z jedną ze styczniowych premier @wydawnictworeplika

„Nasza pierwsza piosenka” to kolejna książka Eweliny Miśkiewicz, z którą miło spędziłam czas. Autorka ma lekkie, delikatne pióro, które oplata i otula. Z pozoru lekka i błaha książka porusza ważne i trudne tematy.

Joasia i Grzegorz zakochują się w sobie w czasie studiów. Toksyczna relacja, która pojawia się między nimi burzy ich codzienny spokój przez wiele lat. I mimo tego, że każde z nich próbuje stworzyć szczęśliwy związek z kimś innym, przez wiele lat do siebie wracają.

Autorka umiejętnie pokazuje emocje bohaterów, ich złożoną psychikę. I chociaż często nie rozumiałam i nie akceptowałam wyborów bohaterów, mocno trzymałam kciuki, aby udało im się zrozumieć samych siebie i swoje uczucia.

Książkę polecam...