Nasz las i jego mieszkańcy

Pięknie napisane!

Nikt tak później o lesie pięknie nie pisał.

Każda pora roku, różnorodność zwierząt, a do tego polska poezja o lesie.

Nic dodać nic ująć.

Warto przeczytać!

Choć dziecino za rączkę. Opowiem ja Tobie...

Tak pewnie powiedziałby Bohdan Dyakowski , gdyby był naszym dziadkiem. Lecz nic straconego. Tak właśnie możemy się poczuć czytając jego opowieść o lesie.

Od razu na myśl przychodzi mi wiersz M. Konopnickiej

"Wicher wieje, deszcz zacina, [...]

Świerka świerszczyk z za komina,

Naszej chatki stróż.

Słuchać będziem tego dziadka,

Co był w świecie — het!

Siwy dziadek wiąże sieci,

Prawi nam aż strach!

A tu wicher wskroś zamieci

Bije o nasz dach!

Dziadek dziwy przypomina,

Prędko płynie czas;

Próżno świerszczyk z za komina

Do snu woła nas! "

Cała to prawda. Jak zaczęłam czytać niby to sobie na głos rozdział po rozdziale, dziecko moje mimochodem słuchało. Choć zajęta, wydawałoby się swoimi sprawami , gdy przestałam i zrobiła się cisza, słyszę: "Mamusiu to takie piękne. Czemu nie czytasz?" Nie ma szczerszej rekomendacji niż ta od dziecka.

A zatem czytam:

"Śpiewacy zimy.

I nie zawsze wiosna bywa i nie zawsze słowik śpiewa.

Jak tu śpiewać, kiedy białe płatki śniegu unoszą się w powietrzu, a wicher zasypuje nimi oczy.[...] Opuścili las śpiewacy letni. A jednak i w zimę, z pomiędzy gąszczu krzewów leśnych, rozlega się nieraz nadzwyczaj przyjemny śpiew..."

Myślałam, że książka „Nasz las i jego mieszkańcy” będzie typową książką przyrodniczą ze zwykłym opisem niektórych przedstawicieli fauny i flory. Tym bardziej, że jest to reprint oryginału z 1911 roku. Jakież było moje zdziwienie, gdy zaczęłam lekturę.

„Nasz las” zdecydowanie nie jest zwykłą książką przyrodniczą. Jest to natomiast zachwycająca opowieść i niesamowita podróż, ukazująca złożoność świata leśnych roślin i zwierząt. Tę podróż zaczynamy zimą, w pozornej ciszy i uśpieniu, następnie powoli wkraczamy w budzącą się wiosnę, kroczymy przez rozkwitające lato, a kończymy jesiennymi przygotowaniami do kolejnej zimy. Autor w bardzo interesujący sposób prezentuje życie w lesie i to tak, że czyta się tę książkę, jak powieść, a nie jak książkę przyrodniczą. Całość opatrzona jest licznymi lustrami, głównie czarno-białymi, ale jest też kilka kolorowych. Uroku dodają jeszcze wplecione w treść wiersze [Adres usunięty]. Adama Mickiewicza czy Marii Konopnickiej.

Wspomnieć muszę jeszcze o samym wydaniu – książka szyta, w twardej oprawie, okładka ze zdobieniami – przepiękna.

Serdecznie polecam tę książkę miłośnikom natury i miłośnikom literatury. Jestem pewna, że każdy znajdzie tu coś przyjemnego dla siebie. Ja jestem zachwycona.