Narzeczona rewolucjonisty. Saga warszawska. Tom 5

Autorka przenosi nas do Warszawy po upadku powstania styczniowego.

Główną bohaterką książki jest Haneczka Żarska, która nieśmiało stawia pierwsze kroki w dorosłości. Jest to córka Zofii, której losy śledziliśmy w poprzedniej części. Dziewczyna osierocona przez ojca, który zginął w pojedynku, dorasta z matką walczącą o lepszą przyszłość dla córki i z trudem utrzymującą dom. Bohaterka uczęszcza na zajęcia Uniwersytetu Latającego, na których dowiaduje się o socjalizmie. Pragnie poświecić się w imię wyższego dobra niosąc pomoc i wsparcie innym. Chce walczyć o prawa robotników i pomagać najuboższym. Podczas nauki czytania, którą to ona prowadzi, poznaje Ignacego Piecyka, który zamiesza w jej życiu. Hania zakochuje się w chłopaku, którego reputacja nie jest zbyt dobra i w tajemnicy zaręcza się z nim.

W tym tomie śledzimy również losy oddanej przyjaciółki Hani - Aurelii Grubniokówny. Ich rodziny poznały się podczas zesłania w Omsku. Aurelia jest osobą dobrą, ciepłą i niezwykle oddaną

Ta część jest powiązana bezpośrednio z poprzednim tomem, gdyż skupia się na Hani - córce Zofii Boratyńskiej. Wciągająca fabuła, barwne i nietuzinkowe postacie, trochę tajemnic i intryg. Poruszane są tu trudne tematy.

Oprócz warstwy obyczajowej widzimy w powieści rozwój Warszawy. Pierwsze linie telefoniczne, budowę wodociągów i kanalizacji, tramwaje konne. Warszawa jawi się tutaj jako tętniące życiem miasto. Z jednej strony jest ukazane jako rozwijające się technologicznie, a z drugiej pełne biedy i nierówności społecznych. Hania poznaje ciemniejsze oblicze miasta - ulice nędzy, walki o przetrwanie.

Książkę czyta się jednym tchem. Całość jest napisana w bardzo ciekawy sposób. Autorka po raz kolejny umiejętnie splata wątek romansowy z obyczajowym i historycznym, tworząc historię, od której trudno się oderwać.

„Narzeczona rewolucjonisty” to już 5 tom wspaniałej Sagi Warszawskiej. Sagi, której każda kolejna część ujawnia coś nowego z życia ludzi na przełomie XIX i XX wieku.

Autorka wspaniale pokazała jak rozwijała się Warszawa. Jak powstawały pierwsze wodociągi i kanalizacja, pierwsza linia telefoniczna, a ulice zostają oświetlone przez latarnie gazowe. Ludziom zaczyna lepiej się żyć.

Ale nie tylko rozwój stolicy jest tutaj opisany, ale również relacja pomiędzy Ignacym Piecyku i Hanny Żarskiej. Młoda kobieta gdy słyszy o socjalizmie pragnie nieść pomoc robotnikom. Gdy poznaje przystojnego śluza. Szybko zakochuje się w draniu i po tajemnie zaręcza się. Co jednak przyniesie jej związek z Ignacym? Tego nie zdradzę.

Autorka wspaniale oddała obraz społeczeństwa i panujących w nim realiów. Dzięki czemu każdy tom Sagi Warszawskiej wciąga, a po jego zakończeniu chce się od razu czytać kolejny. Bohaterowie tutaj są barwnymi postaciami. Silnymi, czasami naiwnymi, ale potrafiącymi walczyć o lepsze jutro.

Akcja książki jest raczej dynamiczna. Książka nie należy do cegiełek, nie znajdziemy w niej zbędnych opisów, dzięki czemu bardzo szybko i przyjemnie czyta się ją.

Jeśli również lubicie czytać o minionych epokach to bardzo polecam „Narzeczoną rewolucjonisty” oraz poprzednie tomy. Jest to naprawdę wspaniała literacka uczta.

,,Miłość jest uczuciem, które góry potrafi przenosić, doda ci sił, wytrwałości, cierpliwości, ale choćbyś nie wiem jak kochała, to dobrze byłoby wiedzieć, na czym będzie polegać wasze życie i z czym przyjdzie ci się borykać”

Haneczka Żarska nieśmiało stawia pierwsze kroki w dorosłości. Pozbawiona ojcowskiej ręki, z uwagą naśladuje matkę, która mimo trudów jakie na nią spadły, nie poddała się i walczy o lepszą przyszłość dla córki. Niespodziewanie dla Zofii, przeszłość powraca do niej w najmniej spodziewanym momencie. Przeszłość, którą pragnęła wymazać z pamięci, by koszmar, którego doświadczyła rozpłynął się niczym kamfora. Jej niepokój potęguje fakt, że Hania zakochała się w chłopaku, którego reputacja pozostawia wiele do życzenia i pozostaje głucha na jakiekolwiek argumenty.

Haneczka, pragnie poświęcić się w imię wyższego dobra niosąc pomoc i wsparcie potrzebującym. Pewnego razu poznaje chłopaka, któremu równie nieoczekiwanie oddaje swoje serce. Ten jednak okazuje się sprytnym manipulatorem, który dla własnych korzyści prowadzi grę, której zasady są równie niejasne jak jego postępowanie. Ignacy, jest typem postaci niezwykle irytującej. Podstępem dąży do obranego celu, nie licząc się z uczuciami innych. Dawno już nie czułam aż takiej niechęci do konkretnego bohatera. Aurelia, cóż to za wspaniała dziewczyna. Ciepła, dobra i niezwykle oddana. Gdzie się pojawia, wprowadza harmonię i spokój. Ulżyło mi, że jej losy potoczyły się właśnie w ten konkretny sposób.

,,Narzeczona rewolucjonisty” jest powiązana bezpośrednio z poprzednim tomem, gdyż skupia się na Hani, córce Zofii Boratyńskiej. I to właśnie tamta historia bardziej do mnie trafiła. Pannie Żarskiej w moim odczuciu zabrakło charakteru i polotu. Nie jest negatywną postacią, ale z pewnością niesamowicie zagubioną. Zdecydowanie bardziej przypadła mi do gustu Aurelka. Losy bohaterów zostały zapisane na tle XIX Warszawy, tuż po upadku powstania styczniowego. Autorka z oddaniem odpowiada o wznoszonych zabudowaniach i rozwoju miasta. Całość napisana jest w bardzo ciekawy sposób. Myślę, że trafi do wielbicieli sag, którzy cenią sobie zarówno różnorodność bohaterów, jak i dobrze zarysowane tło historyczne.

„Narzeczona rewolucjonisty” to książka, która wciągnęła mnie od pierwszych stron i zostawiła z mnóstwem refleksji – o sile kobiet, o potrzebie niezależności, o ślepym idealizmie i realiach Warszawy u schyłku XIX wieku. Piąty tom „Sagi Warszawskiej” okazał się kolejnym mocnym ogniwem serii – dojrzalszym, może nawet bardziej poruszającym niż poprzednie.

Haneczka Żarska to bohaterka, która nie jest idealna – i właśnie przez to jest prawdziwa. Z jednej strony wzbudza współczucie i sympatię swoją wrażliwością, z drugiej momentami irytuje ślepotą wobec intencji Ignacego. Ale ta jej naiwność nie jest bezmyślna – wynika z potrzeby wiary w coś większego niż ona sama. Jej zaangażowanie w idee socjalistyczne to nie tylko fascynacja nowością, ale wyraz młodzieńczego buntu przeciwko niesprawiedliwości społecznej, której była świadkiem.

Ogromnie podoba mi się sposób, w jaki Katarzyna Maludy oddaje klimat epoki – nie tylko poprzez tło historyczne i społeczno-polityczne, ale też przez język. Styl powieści – nieco stylizowany i bogaty – doskonale przenosi czytelnika do XIX-wiecznej Warszawy. Czułam, że jestem na ulicach miasta, słyszę stukot kopyt końskich tramwajów, widzę jak kobiety walczą o edukację i swoje miejsce w świecie, który nieustannie im je odbiera.

Ogromnym plusem jest też obecność silnych kobiecych postaci – nie tylko Haneczki, ale i Aurelii czy kobiet z poprzednich tomów. To one nadają ton tej sadze – są odważne, świadome, popełniają błędy, ale zawsze starają się walczyć o siebie i swoich bliskich.

Fabuła prowadzona jest z wyczuciem, bez sztucznego dramatyzmu, ale z emocjami, które autentycznie poruszają. Nawet jeśli zna się schemat – młoda idealistka, nieodpowiedni mężczyzna, trudne wybory – to autorka potrafi nadać tej historii świeżość i głębię.

Dla mnie „Narzeczona rewolucjonisty” to nie tylko kolejna część sagi – to osobna, bardzo kobieca, pięknie napisana powieść o dojrzewaniu do trudnych prawd, o sile intuicji, o tym, jak bardzo miłość potrafi zaślepić, ale i jak może stać się początkiem przemiany.

Polecam z całego serca – zarówno tę część, jak i całą sagę. To literatura, która łączy historię, emocje i świetne pióro.